Kinderen
alle pijlers
Juli "04
donderdag 5 juli 2012 om 12:29
Grijnzzzz, tuuuuuurlijk ben ik er nog .
Wat heerlijk weer van je te lezen; ik absorbeer gewoon de nieuwtjes van jullie omtrent Mops, BJ en (hopelijk komt Pim ook nog even langsvliegen) Lot en jullie zelf natuurlijk!
'k Vond het, in de tijd dat we dit topic nog aktief gebruikten, altijd zo leuk hier! Zowel lief als leed hebben we gedeeld, en dat was best bijzonder. Iedere ochtend was het het eerste wat ik deed onder genot van een bakkie....
Met ons is ie fijn! Lieke is nog steeds een pittig ding (ik heb soms echt moeite met d'r brutale mond, zeg maar), lijkt inderdaad soms net een puber, is wel erg lief voor anderen (soms te lief; ze is niet erg assertief te noemen, dan) en doet het goed op school. Sport vindt ze leuk; als het aan haar lag zat ze op gym, zwemmen, streetdance, voetbal en volleybal maar ik ben natuurlijk niet gek. Dus heeft ze het voetbal uitverkoren en dus sta ik iedere zaterdag langs de lijn. Hahaha, wie had dat gedacht.... Zowel Xoplief als ik hadden nooit iets met voetbal, en nu is onze dochter een ongelooflijk fanatiekeling gebleken. Zucht.... . Nah ja, met haar lange benen en 0% vet zit niets haar in de weg om iedereen eruit te rennen en de bal weg te beuken, dus logisch dat zij het leuk vindt!
Verder heeft ze net haar 2e jaar AMV afgerond en wil ze volgend jaar op gitaarles. Kijk, dat vind ik dan wel weer heel oke!
Lieke en haar 1,5 jaar jongere zusje Sophie maken hun hele leven al ruzie, en dan doen ze nog. Erg vervelend, maar ze werken opelkaar als een rode lap op een stier. Heel vermoeiend, maar tegenwoordig laat ik ze vaak in hun sop gaarkoken. Bekijk het maar. Voor mij in ieder geval een stuk minder frustrerend .
Maar goed, ook Sophie is een leuke, lieve meid geworden die het goed doet op school dus heeee, ik heb geen enkele reden tot klagen.
Sophie en Lieke lijken trouwens totaal niet opelkaar! Lieke is echt lang voor d'r leeftijd, heel dun en heeft donker lang haar. Heel spontaan en enthousiast en nergens bang voor. Sophie is wel lang, maar heeft helaas mijn genen , en ze heeft blond lang haar. Ze is juist afwachtend, kijkt de kat liever eerst even uit de boom en heel rustig. Hoe is het toch mogelijk, he?!
Xopliefs bedrijf gaat nog altijd prima. Gelukkig is ie wel iedere avond thuis, tegenwoordig, dus da's wel fijn. Ikzelf werk nog altijd 32 uur, maar omdat mijn werk erg flexibel is is dat goed in te plannen. Ik werk ma en di heel lang, en ben wo, do en vrij onder schooltijd aan het werk. En ach.... als ik dan nog wat uurtjes mis, ga ik nog wel eens 's weekends eventjes aan de slag. Lekker hoor, zo'n werkgever!
Meestal (bijna altijd) vind ik mijn leven dus helemaal goed en ben gelukkig ermee. Heb eigenlijk niets te wensen, behalve dan een pak 'm beet 20 kilo minder lichaamsgewicht. Want door drukke leven geen tijd genoeg om veel te sporten. En helaas is hardlopen geen optie meer vanwege een chronische knieblessure. En als ik niet enorm veel sport, dan kom ik aan. Zo simpel is het. Tja. Sommige dagen boeit het me totaal niet hoor; ik heb geen eetprobleem, "beoordeel" zelf mensen ook nooooit op uiterlijk maar altijd op innerlijk ed, ben happy en opgeruimd, Xoplief vind me prima zoals ik ben enz maar somssssss..... soms baal ik! Vooral als ik een leuk jurkje bestel en thuis na aanpassen zie dat dat voor mij niet meer weggelegd is. Grrrrr. Dus knabbel ik vandaag maar weer op wortels .
Ach nou ja, als dat het enige minpuntje in je leven is, dan mag je niet mopperen, nietwaar?! Doe ik dus ook niet!!!
Natuurlijk wel ook hier de nodige zorgen met ouder wordend moedertje-die-vele-ziektes-heeft-doorstaan-maar-never-klaagt, een zus die in een verdrietige scheiding ligt, een zus met nare hartkwaal, kennissen en vriendinnen die veeeel te jong te erge ziektes krijgen en al die andere dingen die zovele anderen ook tegenkomen in hun leven. Life sucks every now and then, maar tja, dat geldt voor iedereen!
Hoe gaat het eigenlijk met jou? Ik lees nog weleens in Cheers, dus weet dat je weer een fijne man en dito gezin hebt en nog niet heeeel lang geleden een dochtertje hebt gekregen; fantastisch! Was echt oprecht blij voor je! Wel pittig denk ik, weer die babytijd door te moeten? Maar ook natuurlijk erg schattig en zo te lezen vergeet je ook niet ervan te genieten! Super.
Doe je nog iets met je PABO? Of doe je ander werk? En hoe bevalt dat?
Hmmmm.... zoals je kan zien vind ik het ECHT leuk even weer met jullie te kunnen "kletsen". Lang epistel geworden........ Hahaha, ik moet maar even weer aan het werk; er lopen verschillende mensen gefronsd lang mijn kantoor
Wat heerlijk weer van je te lezen; ik absorbeer gewoon de nieuwtjes van jullie omtrent Mops, BJ en (hopelijk komt Pim ook nog even langsvliegen) Lot en jullie zelf natuurlijk!
'k Vond het, in de tijd dat we dit topic nog aktief gebruikten, altijd zo leuk hier! Zowel lief als leed hebben we gedeeld, en dat was best bijzonder. Iedere ochtend was het het eerste wat ik deed onder genot van een bakkie....
Met ons is ie fijn! Lieke is nog steeds een pittig ding (ik heb soms echt moeite met d'r brutale mond, zeg maar), lijkt inderdaad soms net een puber, is wel erg lief voor anderen (soms te lief; ze is niet erg assertief te noemen, dan) en doet het goed op school. Sport vindt ze leuk; als het aan haar lag zat ze op gym, zwemmen, streetdance, voetbal en volleybal maar ik ben natuurlijk niet gek. Dus heeft ze het voetbal uitverkoren en dus sta ik iedere zaterdag langs de lijn. Hahaha, wie had dat gedacht.... Zowel Xoplief als ik hadden nooit iets met voetbal, en nu is onze dochter een ongelooflijk fanatiekeling gebleken. Zucht.... . Nah ja, met haar lange benen en 0% vet zit niets haar in de weg om iedereen eruit te rennen en de bal weg te beuken, dus logisch dat zij het leuk vindt!
Verder heeft ze net haar 2e jaar AMV afgerond en wil ze volgend jaar op gitaarles. Kijk, dat vind ik dan wel weer heel oke!
Lieke en haar 1,5 jaar jongere zusje Sophie maken hun hele leven al ruzie, en dan doen ze nog. Erg vervelend, maar ze werken opelkaar als een rode lap op een stier. Heel vermoeiend, maar tegenwoordig laat ik ze vaak in hun sop gaarkoken. Bekijk het maar. Voor mij in ieder geval een stuk minder frustrerend .
Maar goed, ook Sophie is een leuke, lieve meid geworden die het goed doet op school dus heeee, ik heb geen enkele reden tot klagen.
Sophie en Lieke lijken trouwens totaal niet opelkaar! Lieke is echt lang voor d'r leeftijd, heel dun en heeft donker lang haar. Heel spontaan en enthousiast en nergens bang voor. Sophie is wel lang, maar heeft helaas mijn genen , en ze heeft blond lang haar. Ze is juist afwachtend, kijkt de kat liever eerst even uit de boom en heel rustig. Hoe is het toch mogelijk, he?!
Xopliefs bedrijf gaat nog altijd prima. Gelukkig is ie wel iedere avond thuis, tegenwoordig, dus da's wel fijn. Ikzelf werk nog altijd 32 uur, maar omdat mijn werk erg flexibel is is dat goed in te plannen. Ik werk ma en di heel lang, en ben wo, do en vrij onder schooltijd aan het werk. En ach.... als ik dan nog wat uurtjes mis, ga ik nog wel eens 's weekends eventjes aan de slag. Lekker hoor, zo'n werkgever!
Meestal (bijna altijd) vind ik mijn leven dus helemaal goed en ben gelukkig ermee. Heb eigenlijk niets te wensen, behalve dan een pak 'm beet 20 kilo minder lichaamsgewicht. Want door drukke leven geen tijd genoeg om veel te sporten. En helaas is hardlopen geen optie meer vanwege een chronische knieblessure. En als ik niet enorm veel sport, dan kom ik aan. Zo simpel is het. Tja. Sommige dagen boeit het me totaal niet hoor; ik heb geen eetprobleem, "beoordeel" zelf mensen ook nooooit op uiterlijk maar altijd op innerlijk ed, ben happy en opgeruimd, Xoplief vind me prima zoals ik ben enz maar somssssss..... soms baal ik! Vooral als ik een leuk jurkje bestel en thuis na aanpassen zie dat dat voor mij niet meer weggelegd is. Grrrrr. Dus knabbel ik vandaag maar weer op wortels .
Ach nou ja, als dat het enige minpuntje in je leven is, dan mag je niet mopperen, nietwaar?! Doe ik dus ook niet!!!
Natuurlijk wel ook hier de nodige zorgen met ouder wordend moedertje-die-vele-ziektes-heeft-doorstaan-maar-never-klaagt, een zus die in een verdrietige scheiding ligt, een zus met nare hartkwaal, kennissen en vriendinnen die veeeel te jong te erge ziektes krijgen en al die andere dingen die zovele anderen ook tegenkomen in hun leven. Life sucks every now and then, maar tja, dat geldt voor iedereen!
Hoe gaat het eigenlijk met jou? Ik lees nog weleens in Cheers, dus weet dat je weer een fijne man en dito gezin hebt en nog niet heeeel lang geleden een dochtertje hebt gekregen; fantastisch! Was echt oprecht blij voor je! Wel pittig denk ik, weer die babytijd door te moeten? Maar ook natuurlijk erg schattig en zo te lezen vergeet je ook niet ervan te genieten! Super.
Doe je nog iets met je PABO? Of doe je ander werk? En hoe bevalt dat?
Hmmmm.... zoals je kan zien vind ik het ECHT leuk even weer met jullie te kunnen "kletsen". Lang epistel geworden........ Hahaha, ik moet maar even weer aan het werk; er lopen verschillende mensen gefronsd lang mijn kantoor
dinsdag 10 juli 2012 om 23:52
Heerlijk, een lekker lange update van XOP!
Ik reageer later uitgebreider!
Vanavond tijdens het eten begon ik met een verhaal tegen de kinderen:
"Acht jaar geleden, lieverds, toen zat ik dus met een dikke buik"
waarop Meis me onderbreekt en zegt "Ja, en nu nog steeds".
Hahahahahaha, en bedankt!
Maar goed, acht jaar geleden was het zaterdag. En zat ik met een nog dikker buik dan nu. In een heel ander huis in een heel andere stad. En wist ik nog niet dat de baby die in mijn buik zat een jongetje zou zijn.
De slingers hangen, de stoel is versierd, de tas met traktaties staat klaar, de 2 dozen Kapla en 2 boeken zijn ingepakt en in de schuur staat de step met echte luchtbanden die hij van zijn vier grootouders krijgt.
Zucht. Over tien minuten is mijn jongste niet meer zeven maar acht. Ik ben er zelf gewoon een beetje ontroerd van.
En ook, ik hoop nog minstens zeven keer acht keer zijn verjaardag te mogen vieren. Hoewel, 98, dat is wel een heeeeel hoge leeftijd hè?
Ik reageer later uitgebreider!
Vanavond tijdens het eten begon ik met een verhaal tegen de kinderen:
"Acht jaar geleden, lieverds, toen zat ik dus met een dikke buik"
waarop Meis me onderbreekt en zegt "Ja, en nu nog steeds".
Hahahahahaha, en bedankt!
Maar goed, acht jaar geleden was het zaterdag. En zat ik met een nog dikker buik dan nu. In een heel ander huis in een heel andere stad. En wist ik nog niet dat de baby die in mijn buik zat een jongetje zou zijn.
De slingers hangen, de stoel is versierd, de tas met traktaties staat klaar, de 2 dozen Kapla en 2 boeken zijn ingepakt en in de schuur staat de step met echte luchtbanden die hij van zijn vier grootouders krijgt.
Zucht. Over tien minuten is mijn jongste niet meer zeven maar acht. Ik ben er zelf gewoon een beetje ontroerd van.
En ook, ik hoop nog minstens zeven keer acht keer zijn verjaardag te mogen vieren. Hoewel, 98, dat is wel een heeeeel hoge leeftijd hè?
