Kinderen
alle pijlers
Koude douche, kindermishandeling?
vrijdag 10 juni 2011 om 10:28
Een aantal dagen geleden zat ik Dr. Phil te kijken, waarin een moeder te zien was die haar kind mishandelde (hot sauce in de mond van het kind en een ijskoude douche).
(Voor het filmpje: http://www.zie.nl/videos/ ... handelt-kind/m1fzscsf184e Let op, best schokkend!)
Nu ben ik juf (maar pas 1 dag, ben gisteren afgestudeerd, joepie! ). Vorige week liep ik nog mijn eindstage in een kleutergroep. Een leerling vertelde mij toen dat hij, als hij stout was, onder een koude douche moest staan in zijn onderbroek. (Dit was nog voor ik de tv show gezien had).
Hij vertelde het naar aanleiding van een spelletje met water dat we deden en hij vertelde het heel luchtig, niet dramatisch ofzo.
Maar toen zag ik later dus dat programma en daarin werd verteld dat het kindermishandeling is en dat je het meteen moet melden als je zoiets ziet of hoort.
Ik ben nu klaar met mijn studie dus ben niet meer in de klas. Ik heb het wel tegen de juf van de klas gezegd, dus zij weet er nu van.
Toch knaagt het nog aan me. Moet ik hier nu verder nog iets mee? Zo'n Amerikaanse show is natuurlijk een en al sensatie en wordt heel erg opgeblazen (alhoewel dat mens in het filmpje natuurlijk wel verschrikkelijk was!), maar op internet lees ik ook dat een koude douche valt onder een kind fysiek pijn doen en dat een kind er van in shock kan raken of een longontsteking kan krijgen.
Iedereen is het er natuurlijk mee eens dat een koude douche niet echt een slimme manier is om conflicten met je kind op te lossen. Ik vind het persoonlijk belachelijk. Maar het kind in kwestie leek het niet zo boeiend te vinden en de ouders zijn hele leuke mensen (niet dat de buitenkant alles zegt natuurlijk).
Dus ja, moet ik hier nog wat mee?
(Voor het filmpje: http://www.zie.nl/videos/ ... handelt-kind/m1fzscsf184e Let op, best schokkend!)
Nu ben ik juf (maar pas 1 dag, ben gisteren afgestudeerd, joepie! ). Vorige week liep ik nog mijn eindstage in een kleutergroep. Een leerling vertelde mij toen dat hij, als hij stout was, onder een koude douche moest staan in zijn onderbroek. (Dit was nog voor ik de tv show gezien had).
Hij vertelde het naar aanleiding van een spelletje met water dat we deden en hij vertelde het heel luchtig, niet dramatisch ofzo.
Maar toen zag ik later dus dat programma en daarin werd verteld dat het kindermishandeling is en dat je het meteen moet melden als je zoiets ziet of hoort.
Ik ben nu klaar met mijn studie dus ben niet meer in de klas. Ik heb het wel tegen de juf van de klas gezegd, dus zij weet er nu van.
Toch knaagt het nog aan me. Moet ik hier nu verder nog iets mee? Zo'n Amerikaanse show is natuurlijk een en al sensatie en wordt heel erg opgeblazen (alhoewel dat mens in het filmpje natuurlijk wel verschrikkelijk was!), maar op internet lees ik ook dat een koude douche valt onder een kind fysiek pijn doen en dat een kind er van in shock kan raken of een longontsteking kan krijgen.
Iedereen is het er natuurlijk mee eens dat een koude douche niet echt een slimme manier is om conflicten met je kind op te lossen. Ik vind het persoonlijk belachelijk. Maar het kind in kwestie leek het niet zo boeiend te vinden en de ouders zijn hele leuke mensen (niet dat de buitenkant alles zegt natuurlijk).
Dus ja, moet ik hier nog wat mee?
vrijdag 10 juni 2011 om 13:33
quote:Twinkle1001 schreef op 10 juni 2011 @ 12:48:
[...]
Precies. Maar ik heb 't niet zo op 'een verschillend repertoire aan opvoedingsmethoden'. Volgens mij bedoel je dat ook niet zo..?
Ik heb 4 verschillende kinderen. En ik ben ook wie ik ben.
Dus zo ga ik met allevier om.
Ik gebruik geen vier verschillende opvoedmethodes. Ik heb er maar een: mezelf.
Maar je hebt ook vier verschillende kinderen, die ook allemaal zichzelf zijn. Waarschijnlijk pas je je opvoedingsmethoden (die je natuurlijk niet hebt hè, maar even voor het gemak ) aan aan elk kind. Zeker als je intuïtief met ze omgaat, dan gaat dat waarschijnlijk vanzelf.
Ik denk dat een opvoeding nooit one-size-fits-all is en dat je wat werkt bij de één niet automatisch succesvol bij de ander kan toepassen. Helaas. Anders was dat ene standaardwerk "Zo moet je je kinderen opvoeden en niet anders" allang een bestseller
Ik doe trouwens ook geen moeite om allebei precies hetzelfde te behandelen of te geven. Het leven is toch oneerlijk dus dat moeten ze maar leren
[...]
Precies. Maar ik heb 't niet zo op 'een verschillend repertoire aan opvoedingsmethoden'. Volgens mij bedoel je dat ook niet zo..?
Ik heb 4 verschillende kinderen. En ik ben ook wie ik ben.
Dus zo ga ik met allevier om.
Ik gebruik geen vier verschillende opvoedmethodes. Ik heb er maar een: mezelf.
Maar je hebt ook vier verschillende kinderen, die ook allemaal zichzelf zijn. Waarschijnlijk pas je je opvoedingsmethoden (die je natuurlijk niet hebt hè, maar even voor het gemak ) aan aan elk kind. Zeker als je intuïtief met ze omgaat, dan gaat dat waarschijnlijk vanzelf.
Ik denk dat een opvoeding nooit one-size-fits-all is en dat je wat werkt bij de één niet automatisch succesvol bij de ander kan toepassen. Helaas. Anders was dat ene standaardwerk "Zo moet je je kinderen opvoeden en niet anders" allang een bestseller
Ik doe trouwens ook geen moeite om allebei precies hetzelfde te behandelen of te geven. Het leven is toch oneerlijk dus dat moeten ze maar leren
Ga in therapie!
vrijdag 10 juni 2011 om 13:38
quote:Twinkle1001 schreef op 10 juni 2011 @ 13:31:
[...]
Ik bedoelde het ook zo hoor.
Ik zette pleasegedrag tegenover eigenwaarde. En dan heb ik het over 'later', als ze groot zijn.
Want natuurlijk geef je ze nu heel veel complimenten.
Maar ik probeer ze daarin ook die waardering voor zichzelf te laten voelen. Uiteindelijk (later) mag het niet zo zijn dat ze hun eigenwaarde en zelfvertrouwen voornamelijk halen uit wat de buitenwereld daarover reflecteert.Eens. Ik probeer mijn complimenten ook meestal te beargumenteren: mooie tekening, die kleurencombinatie vind ik mooi gevonden en de oogjes zijn heel goed gedaan. Zodat ze leren dat ze bepaalde vaardigheden hebben. Maar ook het hebben van vaardigheden is op zich niet genoeg om een gezond zelfvertrouwen te ontwikkelen. Daarvoor is het denk ik belangrijk steeds een drempel te nemen, een stukje op te schuiven, je angst te overwinnen.
[...]
Ik bedoelde het ook zo hoor.
Ik zette pleasegedrag tegenover eigenwaarde. En dan heb ik het over 'later', als ze groot zijn.
Want natuurlijk geef je ze nu heel veel complimenten.
Maar ik probeer ze daarin ook die waardering voor zichzelf te laten voelen. Uiteindelijk (later) mag het niet zo zijn dat ze hun eigenwaarde en zelfvertrouwen voornamelijk halen uit wat de buitenwereld daarover reflecteert.Eens. Ik probeer mijn complimenten ook meestal te beargumenteren: mooie tekening, die kleurencombinatie vind ik mooi gevonden en de oogjes zijn heel goed gedaan. Zodat ze leren dat ze bepaalde vaardigheden hebben. Maar ook het hebben van vaardigheden is op zich niet genoeg om een gezond zelfvertrouwen te ontwikkelen. Daarvoor is het denk ik belangrijk steeds een drempel te nemen, een stukje op te schuiven, je angst te overwinnen.
Ga in therapie!
vrijdag 10 juni 2011 om 13:42
quote:Dat is geen kind opvoeden, dat is een kind breken.
Dat is ook wat ik direct dacht Iry.
Ik probeer bij het corrigeren van mijn kind geen machtsstrijd te laten ontstaan, en dat is wel wat er gebeurd als je naar dit soort middelen grijpt. Is pure onmacht van ouders. Ik hoop toch dat ik in staat zal zijn om het anders te doen, liefdevoller.
Dat is ook wat ik direct dacht Iry.
Ik probeer bij het corrigeren van mijn kind geen machtsstrijd te laten ontstaan, en dat is wel wat er gebeurd als je naar dit soort middelen grijpt. Is pure onmacht van ouders. Ik hoop toch dat ik in staat zal zijn om het anders te doen, liefdevoller.
vrijdag 10 juni 2011 om 13:44
quote:dubiootje schreef op 10 juni 2011 @ 13:33:
Maar je hebt ook vier verschillende kinderen, die ook allemaal zichzelf zijn. Waarschijnlijk pas je je opvoedingsmethoden (die je natuurlijk niet hebt hè, maar even voor het gemak ) aan aan elk kind. Zeker als je intuïtief met ze omgaat, dan gaat dat waarschijnlijk vanzelf.
Ik denk dat een opvoeding nooit one-size-fits-all is en dat je wat werkt bij de één niet automatisch succesvol bij de ander kan toepassen. Helaas. Anders was dat ene standaardwerk "Zo moet je je kinderen opvoeden en niet anders" allang een bestseller
Ik doe trouwens ook geen moeite om allebei precies hetzelfde te behandelen of te geven. Het leven is toch oneerlijk dus dat moeten ze maar leren Dat dus!
Maar je hebt ook vier verschillende kinderen, die ook allemaal zichzelf zijn. Waarschijnlijk pas je je opvoedingsmethoden (die je natuurlijk niet hebt hè, maar even voor het gemak ) aan aan elk kind. Zeker als je intuïtief met ze omgaat, dan gaat dat waarschijnlijk vanzelf.
Ik denk dat een opvoeding nooit one-size-fits-all is en dat je wat werkt bij de één niet automatisch succesvol bij de ander kan toepassen. Helaas. Anders was dat ene standaardwerk "Zo moet je je kinderen opvoeden en niet anders" allang een bestseller
Ik doe trouwens ook geen moeite om allebei precies hetzelfde te behandelen of te geven. Het leven is toch oneerlijk dus dat moeten ze maar leren Dat dus!
vrijdag 10 juni 2011 om 13:48
quote:Liv schreef op 10 juni 2011 @ 13:34:
Oh, maar ook weer eens met Dubiootje. Mijn kinderen zijn zo verschillend, daar ga ik dus ook wel verschillend mee om. Kan ook niet anders.
Ja, ik ook. Dat is bijvoorbeeld ook alleen al inherent aan het leeftijdsverschil.
Maar dat verschillend omgaan gaat als vanzelf toch?
Zoals kinderen ook weer verschillend omgaan met elkaar en de beide afzonderlijke ouders.
Oh, maar ook weer eens met Dubiootje. Mijn kinderen zijn zo verschillend, daar ga ik dus ook wel verschillend mee om. Kan ook niet anders.
Ja, ik ook. Dat is bijvoorbeeld ook alleen al inherent aan het leeftijdsverschil.
Maar dat verschillend omgaan gaat als vanzelf toch?
Zoals kinderen ook weer verschillend omgaan met elkaar en de beide afzonderlijke ouders.
vrijdag 10 juni 2011 om 14:07
quote:iry schreef op 10 juni 2011 @ 12:49:
[...]
Ik durf ook niet te beweren dat mijn manier van omgaan met die regel heeft gemaakt dat ze alledrie dit snel niet meer deden,
Misschien ook geluk, of zit het niet zo in ze.
Sommige kinderen zijn idd heel hardnekkig, karakter enzo.
Moeilijk idd om dat er dan uit te krijgen en toch binnen je grenzen te blijven.
nee, het is een wisselwerking
[...]
Ik durf ook niet te beweren dat mijn manier van omgaan met die regel heeft gemaakt dat ze alledrie dit snel niet meer deden,
Misschien ook geluk, of zit het niet zo in ze.
Sommige kinderen zijn idd heel hardnekkig, karakter enzo.
Moeilijk idd om dat er dan uit te krijgen en toch binnen je grenzen te blijven.
nee, het is een wisselwerking
vrijdag 10 juni 2011 om 20:30
De drank is zeker al op? quote:dubiootje schreef op 10 juni 2011 @ 13:15:
[...]
Hm, dat weet ik niet zo. Volgens mij moet eigenwaarde groeien en wordt het onder andere gevoed (of juist afgebroken) door andere mensen. Vooral mensen van wie je houdt, en zeker je ouders van wie je als kind voor alles afhankelijk bent. Als ik soms zie hoe mijn kinderen steels kijken als ze iets goed doen of ik het wel zie
Hun eigen prestaties en gedrag kunnen nog zo geweldig zijn, maar ze zullen er weinig eigenwaarde aan ontlenen als niemand er waardering voor heeft.
Bevestiging van de ouders is mijns inziens essentieel voor de ontwikkeling van zelfvertrouwen en eigenwaarde.
Je angst voor het creëren van pleasers herken ik wel
Ik wil juist graag dat mijn kind(eren) niet naar mij, of wie dan ook, kijken om te bepalen of ze iets goed hebben gedaan. Dat ze zelf bepalen of ze het goed vinden wat ze deden, en daar hun eigenwaarde aan ontlenen ('t zit ook in het woord, 'eigen' dat kan iemand anders niet aan je geven) . Ik denk dat je anders vrij kwetsbaar bent in je eigenwaarde, als iedereen het flut vindt wat je doet, ben je dan niets meer waard in je eigen ogen? Of wordt je kind toch een pleaser, omdat hij graag wil dat anderen het goed vinden wat hij doet? En ik denk dus ook dat het belangrijk is dat een kind eigenwaarde heeft die onafhankelijk is van het oordeel van andere mensen. Daarom zeg ik niet 'wat goed van je' of 'goed zo, wat een goed gemaakte ketting' of zo, ik laat dat liever bij haar.
Wat je zegt, dat bevestiging van ouders essentieel zou zijn, ik denk dat het niet bevestiging is (in die zin) wat essentieel is, maar weten dat je ouders altijd evenveel van je houden, onafhankelijk van hun oordeel over je prestatie of gedrag. Da's ook een soort bevestiging, maar net anders
[...]
Hm, dat weet ik niet zo. Volgens mij moet eigenwaarde groeien en wordt het onder andere gevoed (of juist afgebroken) door andere mensen. Vooral mensen van wie je houdt, en zeker je ouders van wie je als kind voor alles afhankelijk bent. Als ik soms zie hoe mijn kinderen steels kijken als ze iets goed doen of ik het wel zie
Hun eigen prestaties en gedrag kunnen nog zo geweldig zijn, maar ze zullen er weinig eigenwaarde aan ontlenen als niemand er waardering voor heeft.Bevestiging van de ouders is mijns inziens essentieel voor de ontwikkeling van zelfvertrouwen en eigenwaarde.
Je angst voor het creëren van pleasers herken ik wel
Ik wil juist graag dat mijn kind(eren) niet naar mij, of wie dan ook, kijken om te bepalen of ze iets goed hebben gedaan. Dat ze zelf bepalen of ze het goed vinden wat ze deden, en daar hun eigenwaarde aan ontlenen ('t zit ook in het woord, 'eigen' dat kan iemand anders niet aan je geven) . Ik denk dat je anders vrij kwetsbaar bent in je eigenwaarde, als iedereen het flut vindt wat je doet, ben je dan niets meer waard in je eigen ogen? Of wordt je kind toch een pleaser, omdat hij graag wil dat anderen het goed vinden wat hij doet? En ik denk dus ook dat het belangrijk is dat een kind eigenwaarde heeft die onafhankelijk is van het oordeel van andere mensen. Daarom zeg ik niet 'wat goed van je' of 'goed zo, wat een goed gemaakte ketting' of zo, ik laat dat liever bij haar.
Wat je zegt, dat bevestiging van ouders essentieel zou zijn, ik denk dat het niet bevestiging is (in die zin) wat essentieel is, maar weten dat je ouders altijd evenveel van je houden, onafhankelijk van hun oordeel over je prestatie of gedrag. Da's ook een soort bevestiging, maar net anders
zaterdag 11 juni 2011 om 11:28
quote:wen schreef op 10 juni 2011 @ 20:30:
Dat ze zelf bepalen of ze het goed vinden wat ze deden, en daar hun eigenwaarde aan ontlenen ('t zit ook in het woord, 'eigen' dat kan iemand anders niet aan je geven)....
...En ik denk dus ook dat het belangrijk is dat een kind eigenwaarde heeft die onafhankelijk is van het oordeel van andere mensen. Daarom zeg ik niet 'wat goed van je' of 'goed zo, wat een goed gemaakte ketting' of zo, ik laat dat liever bij haar.
Dat wat jij benoemd is omschreven door piaget als "autonome moraliteit" Een stadium van een beginnende puber.
Voor kleine kinderen ligt dat m.i. allemaal net even anders.
Dat ze zelf bepalen of ze het goed vinden wat ze deden, en daar hun eigenwaarde aan ontlenen ('t zit ook in het woord, 'eigen' dat kan iemand anders niet aan je geven)....
...En ik denk dus ook dat het belangrijk is dat een kind eigenwaarde heeft die onafhankelijk is van het oordeel van andere mensen. Daarom zeg ik niet 'wat goed van je' of 'goed zo, wat een goed gemaakte ketting' of zo, ik laat dat liever bij haar.
Dat wat jij benoemd is omschreven door piaget als "autonome moraliteit" Een stadium van een beginnende puber.
Voor kleine kinderen ligt dat m.i. allemaal net even anders.
zondag 12 juni 2011 om 16:10
Ik denk ook dat dat 'kijken naar wat de ouders ervan vinden' een biologische functie is. Video home training maakt mensen hier juist alert op. Aan mijn aanstaande pubert zie ik dat hij mij (en zijn vrienden, en de volwassenen in zijn omgeving waar hij zich goed bij voelt) nodig heeft om zijn mening te vormen (ten aanzien van de buitenwereld, en dus ook ten aanzien van zichzelf, neem ik aan). Tuurlijk is het belangrijk om hem steeds te blijven vragen wat hij er zelf van vindt, maar het kan best cru zijn om een kind jouw mening over wat hij voelt denkt doet te onthouden opdat hij vooral maar zijn eigen mening als enige referentie neemt. .
zondag 12 juni 2011 om 16:36
@ Prulletje:
Persoonlijk ben ik van mening dat een koude douche op deze manier als een soort machtsmiddel gebruikt worden. Ik vind dat zeker neigen naar mishandeling.
Maar mijn tip aan jou is: bel wel het AMK. En dan niet om een melding te doen van kindermishandeling, maar voor een consult. Dat kan gewoon, je kunt aangeven dat je graag een zorg wilt delen en om advies wilt vragen. Dit kan ook anoniem, als je de naam van het kind (nog) niet wilt noemen. Die mensen daar zijn er voor opgeleid om een inschatting te maken van de situatie. Op basis hiervan kun je er nog eens over nadenken en mogelijk alsnog een melding doen als je denkt dat dat nodig is (of als de AMK jou dat advies geeft op basis van de dingen die jij hen vertelt).
Succes ermee.
Persoonlijk ben ik van mening dat een koude douche op deze manier als een soort machtsmiddel gebruikt worden. Ik vind dat zeker neigen naar mishandeling.
Maar mijn tip aan jou is: bel wel het AMK. En dan niet om een melding te doen van kindermishandeling, maar voor een consult. Dat kan gewoon, je kunt aangeven dat je graag een zorg wilt delen en om advies wilt vragen. Dit kan ook anoniem, als je de naam van het kind (nog) niet wilt noemen. Die mensen daar zijn er voor opgeleid om een inschatting te maken van de situatie. Op basis hiervan kun je er nog eens over nadenken en mogelijk alsnog een melding doen als je denkt dat dat nodig is (of als de AMK jou dat advies geeft op basis van de dingen die jij hen vertelt).
Succes ermee.
zondag 12 juni 2011 om 17:06
Ik heb het 1 keer gedaan, kind onder de koude douche gezet en ja, het was pure onmacht. Hij was een jaar of 5 en totaal hysterisch over een onbenullig iets. Wat ik ook probeerde, het gekrijs stopte niet. Ik probeerde ervan weg te lopen maar hij liep mij achterna door het hele huis. Ik heb hem op z'n kamer gezet maar helaas ging ie toen helemaal door het lint en bleef schoppen tegen de deur. Dus ik heb hem opgepakt en de koude douche op hem gezet terwijl bij mij inmiddels ook de tranen over de wangen liepen.
En.... hij stopte, snikte nog een beetje. Ik heb hem afgedroogd, we hebben geknuffeld en het is nooit meer zo ver gekomen.
Nu (hij is inmiddels 9) hebben we het er nog wel eens over, afgelopen week nog naar aanleiding van de show van Dr. Phil. Hij weet het nog wel. Maar hij moet er nu eigenlijk alleen nog maar om lachen. Gelukkig.
Maar wat daar bij dr. Phil gebeurde ... pfff... omdat dat joch niet de waarheid vertelde over wat er op school gebeurd was. Hij had op school al straf gehad en thuisgekomen deed z'n moeder het nog eens dubbel en dwars over. Ik vond het pure kindermishandeling ondanks het feit dat ik dus zelf ook ooit 1 keer mijn kind onder de koude douche heb gezet.
En.... hij stopte, snikte nog een beetje. Ik heb hem afgedroogd, we hebben geknuffeld en het is nooit meer zo ver gekomen.
Nu (hij is inmiddels 9) hebben we het er nog wel eens over, afgelopen week nog naar aanleiding van de show van Dr. Phil. Hij weet het nog wel. Maar hij moet er nu eigenlijk alleen nog maar om lachen. Gelukkig.
Maar wat daar bij dr. Phil gebeurde ... pfff... omdat dat joch niet de waarheid vertelde over wat er op school gebeurd was. Hij had op school al straf gehad en thuisgekomen deed z'n moeder het nog eens dubbel en dwars over. Ik vond het pure kindermishandeling ondanks het feit dat ik dus zelf ook ooit 1 keer mijn kind onder de koude douche heb gezet.
zondag 12 juni 2011 om 19:08
Ik denk dat je zeker een melding/informatievraag moet doen als je een vermoeden van mishandeling hebt en je collega's delen je zorgen niet/doen er niets mee. Normaal gesproken denk ik dat de school beleid voert op wanneer wel/wanneer nog niet een AMK melding. Waarschijnlijk om te voorkomen dat incidenten worden gemeld terwijl het bij kindermishandeling om iets structureels moet gaan. Zolang er nog een vertrouwensrelatie is bereikt de school meer bij verdachte ouders dan wanneer er meteen gemeld wordt.
maandag 13 juni 2011 om 22:35
Prulletje, om op het oorspronkelijke onderwerp terug te komen: er zijn cursussen waarin je leert om signalen van mishandeling te herkennen. Als jij naar aanleiding van zo'n opmerking zo twijfelt, dan is het misschien handig om te kijken of je een dergelijke cursus kunt gaan volgen. In de rest van je carrière zul je daar alleen maar profijt van hebben, lijkt me.
Of een koude douche mishandeling is of niet, daar valt in mijn ogen niets zinnigs over te zeggen. Het kan een leugen zijn van het kind, het kan een ingreep zijn in een driftbui waarin het kind volledig zijn controle verliest (vergelijkbaar met de klap in het gezicht die ook bij reddingsacties wel aan slachtoffers gegeven wordt om ze uit de paniek te laten komen als die paniek hun redding in gevaar brengt, wat geen agressie is, maar een manier om te voorkomen dat een ander zichzelf nog grotere schade toebrengt) en het kan onderdeel zijn van stelselmatige mishandeling. Juist met jouw beroep kan het goed zijn het onderscheid in deze drie situaties te leren maken.
Voor dit geval zou ik het laten waar je het nu neergelegd hebt: bij de leerkracht.
Of een koude douche mishandeling is of niet, daar valt in mijn ogen niets zinnigs over te zeggen. Het kan een leugen zijn van het kind, het kan een ingreep zijn in een driftbui waarin het kind volledig zijn controle verliest (vergelijkbaar met de klap in het gezicht die ook bij reddingsacties wel aan slachtoffers gegeven wordt om ze uit de paniek te laten komen als die paniek hun redding in gevaar brengt, wat geen agressie is, maar een manier om te voorkomen dat een ander zichzelf nog grotere schade toebrengt) en het kan onderdeel zijn van stelselmatige mishandeling. Juist met jouw beroep kan het goed zijn het onderscheid in deze drie situaties te leren maken.
Voor dit geval zou ik het laten waar je het nu neergelegd hebt: bij de leerkracht.