Kinderen
alle pijlers
Kraamtijd klaagtopic
donderdag 10 september 2015 om 23:03
Ja, we zijn allemaal dolblij met de geboorte van ons wondertje, ons prinsje, ons engeltje...
Maar soms willen we ook even ongestoord klagen over tantes die hun vieze vingers in het mondje van onze baby willen steken, kennissen die tot na middernacht blijven hangen, en oma's die ondanks koortslip toch echt even met baby willen knuffelen...
Schrijf hier van je af in tijden van hormonale jankbuien, pijnlijke borsten en andere ongemakken. Niet alleen na de bevalling maar in de hele kraamtijd!
Dit topic is de opvolger van het zwangerschap klaagtopic deel 1 en deel 2.
Maar soms willen we ook even ongestoord klagen over tantes die hun vieze vingers in het mondje van onze baby willen steken, kennissen die tot na middernacht blijven hangen, en oma's die ondanks koortslip toch echt even met baby willen knuffelen...
Schrijf hier van je af in tijden van hormonale jankbuien, pijnlijke borsten en andere ongemakken. Niet alleen na de bevalling maar in de hele kraamtijd!
Dit topic is de opvolger van het zwangerschap klaagtopic deel 1 en deel 2.
Clap your hands everybody, and everybody clap your hands.
maandag 14 september 2015 om 16:51
quote:Sunemom schreef op 14 september 2015 @ 14:54:
Haar antwoorden kon ik eigenlijk niet. Dan ga ik huilen en zoals zij op mij reageert wil ik mijn verdriet niet met haar delen. Ik voel me wel steeds heel klein als mensen zoiets zeggen, we hebben helaas meer erg tactloze familie.
Allereerst een grote knuffel voor jou. Ik sluit me volledig aan bij de lieve woorden die al eerder gezegd zijn. Moeilijk om ze zelf te vinden.
Misschien moeilijk maar wat zou het geven als je gaat huilen in het bijzijn? Erger dan dit kan het niet worden toch, wat heb je te verliezen? Wie weet wat het je oplevert en wat het haar oplevert als zij ziet wat het met jou doet. Dit is zo grenzeloos over het randje. Dat mag ze best even live in haar gezicht krijgen.
Laf, sorry dat ik het zo hard zeg, maar ik vind het laf van je man dat hij hiervoor weg loopt en haar niet aanspreekt. Jullie zijn toch allebei een kindje verloren? Tuurlijk draag je je verdriet zelf maar in voor en tegenspoed, je staat er voor elkaar.
Ik hoop dat je hier of elders toch de ruimte kunt ervaren om uit te huilen. Heel veel sterkte.
Haar antwoorden kon ik eigenlijk niet. Dan ga ik huilen en zoals zij op mij reageert wil ik mijn verdriet niet met haar delen. Ik voel me wel steeds heel klein als mensen zoiets zeggen, we hebben helaas meer erg tactloze familie.
Allereerst een grote knuffel voor jou. Ik sluit me volledig aan bij de lieve woorden die al eerder gezegd zijn. Moeilijk om ze zelf te vinden.
Misschien moeilijk maar wat zou het geven als je gaat huilen in het bijzijn? Erger dan dit kan het niet worden toch, wat heb je te verliezen? Wie weet wat het je oplevert en wat het haar oplevert als zij ziet wat het met jou doet. Dit is zo grenzeloos over het randje. Dat mag ze best even live in haar gezicht krijgen.
Laf, sorry dat ik het zo hard zeg, maar ik vind het laf van je man dat hij hiervoor weg loopt en haar niet aanspreekt. Jullie zijn toch allebei een kindje verloren? Tuurlijk draag je je verdriet zelf maar in voor en tegenspoed, je staat er voor elkaar.
Ik hoop dat je hier of elders toch de ruimte kunt ervaren om uit te huilen. Heel veel sterkte.
Clap your hands everybody, and everybody clap your hands.
maandag 14 september 2015 om 17:09
quote:Sunemom schreef op 14 september 2015 @ 14:54:
Haar antwoorden kon ik eigenlijk niet. Dan ga ik huilen en zoals zij op mij reageert wil ik mijn verdriet niet met haar delen. Ik voel me wel steeds heel klein als mensen zoiets zeggen, we hebben helaas meer erg tactloze familie.
Meiske toch...
Mijn ervaring is dat je mensen niet duidelijker kunt maken wat de gevolgen zijn dan te gaan huilen. Vaak voelen mensen zich dan enorm rot. Helemaal als het een kraamvrouw is die je hebt laten huilen. Dus misschien helpt het om dat in je achterhoofs te houden. Niet dat ze jou op je kwetsbaarste ziet. Maar dat jij haar een terecht schuldgevoel geeft. Want eerlijkheidshalve denk ik niet dat je haar met woorden duidelijker kan maken wat de impact is.
In ieder geval enorm veel sterkte gewenst. Met je emoties en met je lijf. Hopelijk ben je a.s.a.p. van die confronterende kwalen af.
Haar antwoorden kon ik eigenlijk niet. Dan ga ik huilen en zoals zij op mij reageert wil ik mijn verdriet niet met haar delen. Ik voel me wel steeds heel klein als mensen zoiets zeggen, we hebben helaas meer erg tactloze familie.
Meiske toch...
Mijn ervaring is dat je mensen niet duidelijker kunt maken wat de gevolgen zijn dan te gaan huilen. Vaak voelen mensen zich dan enorm rot. Helemaal als het een kraamvrouw is die je hebt laten huilen. Dus misschien helpt het om dat in je achterhoofs te houden. Niet dat ze jou op je kwetsbaarste ziet. Maar dat jij haar een terecht schuldgevoel geeft. Want eerlijkheidshalve denk ik niet dat je haar met woorden duidelijker kan maken wat de impact is.
In ieder geval enorm veel sterkte gewenst. Met je emoties en met je lijf. Hopelijk ben je a.s.a.p. van die confronterende kwalen af.
maandag 14 september 2015 om 20:07
quote:Sunemom schreef op 14 september 2015 @ 11:51:
Ik heb 1 hele lieve vriendin die ik inderdaad kan (en durf) te appen dat ik echt contact nodig heb en die de momenten dat ze er is letterlijk naast me gaat staan. Dat waardeer ik zo ontzettend, zij maakt die momenten dragelijk.
Ambrosia vooral wel klagen, he herinnert me ook aan de momenten die ik bij mijn andere kinderen ook niet altijd leuk vond. Ergens is lezen dat het ook met een gezonde baby niet altijd mooi en leuk is een soort prettig. Natuurlijk zou ik in een split-second ruilen met welke verschrikkelijke kraamtijd dan ook als het maar over 3 maanden en met baby zou mogen zijn, maar dat ook dat niet altijd fijn is is ook realisme.
Ik begrijp het, ik wou dat ik jouw baby voor je kon toveren, ik vind het zo rot....
Realiteit dat er niks alleen maar rozengeur en maneschijn is, helaas. Ik heb wel een gezonde baby gekregen, de realiteit is dat de zwangerschap ongepland was, en door mijn bekkenklachten ben ik een hele zwangerschap bang geweest om in een rolstoel te komen. Terwijl we al twee kinderen hadden, zo bang dat ik er niet meer voor hun kon zijn, de zorg uit handen zou moeten geven. En daarnaast het enorme schuldgevoel naar mijn toen nog ongeboren baby, dat ik een halve zwangerschap nodig had om er enigszins blij mee te kunnen zijn.
De bevalling was een hel, ook al was het de derde en zou het dus makkelijker/sneller kunnen gaan dan de eerste twee. Ben tussendoor flauw gevallen van uitputting, en de verloskundige kon uren achter elkaar het hartje niet vinden (maar ik moest me geen zorgen maken hoor! ;-( ) Uiteindelijk raakte ik in paniek en ben ik met 6 centimeter, tegen alle adviezen in, gaan persen, omdat ik en niet meer kon en ik moest zien dat mijn baby ok was. Godzijdank was dat zo en heb ik hem in 10 minuten gelanceerd, de verloskundige had dat nog nooit meegemaakt met pas 6 cm ontsluiting.
En toen zat ik in mijn kraamweek, met mijn man die niet kon praten over zijn angst tijdens de bevalling en dat overal op afreageerde. Ik kon niet eten, alles was zwart, kan het niet anders omschrijven, alsof ik helemaal verdoofd was, het was alleen ok als mijn baby op mijn borst lag, dan ging het nog net. Ben geschrokken van mezelf, had geen idee dat ik zo depressief zou kunnen zijn. Mijn ouders hebben uiteindelijk iets geregeld wat ik vanwege privacyredenen niet kan neerzetten hier, maar wat me wel heeft "gered". Behalve zij snapte echt niemand wat er in me omging die weken, mijn man uiteindelijk wel, maar we waren zo ver verwijderd van elkaar. Tussendoor nog een schoonmoeder die dramde dat we mijn zwager en schoonzusje snel moesten laten komen met hun kinderen, want die zaten er zo op te wachten. Heb van haar geen een keer de vraag gehad hoe het ging. En nu 9 maanden later voelt die kraamweek als 100 jaar geleden, zo maf. Onze relatie is gelukkig hersteld en heel veel sterker dan ooit, en ik ben sinds een paar weken aan het praten met een psycholoog, pijnlijk maar wel heel goed om te doen.
Ik heb 1 hele lieve vriendin die ik inderdaad kan (en durf) te appen dat ik echt contact nodig heb en die de momenten dat ze er is letterlijk naast me gaat staan. Dat waardeer ik zo ontzettend, zij maakt die momenten dragelijk.
Ambrosia vooral wel klagen, he herinnert me ook aan de momenten die ik bij mijn andere kinderen ook niet altijd leuk vond. Ergens is lezen dat het ook met een gezonde baby niet altijd mooi en leuk is een soort prettig. Natuurlijk zou ik in een split-second ruilen met welke verschrikkelijke kraamtijd dan ook als het maar over 3 maanden en met baby zou mogen zijn, maar dat ook dat niet altijd fijn is is ook realisme.
Ik begrijp het, ik wou dat ik jouw baby voor je kon toveren, ik vind het zo rot....
Realiteit dat er niks alleen maar rozengeur en maneschijn is, helaas. Ik heb wel een gezonde baby gekregen, de realiteit is dat de zwangerschap ongepland was, en door mijn bekkenklachten ben ik een hele zwangerschap bang geweest om in een rolstoel te komen. Terwijl we al twee kinderen hadden, zo bang dat ik er niet meer voor hun kon zijn, de zorg uit handen zou moeten geven. En daarnaast het enorme schuldgevoel naar mijn toen nog ongeboren baby, dat ik een halve zwangerschap nodig had om er enigszins blij mee te kunnen zijn.
De bevalling was een hel, ook al was het de derde en zou het dus makkelijker/sneller kunnen gaan dan de eerste twee. Ben tussendoor flauw gevallen van uitputting, en de verloskundige kon uren achter elkaar het hartje niet vinden (maar ik moest me geen zorgen maken hoor! ;-( ) Uiteindelijk raakte ik in paniek en ben ik met 6 centimeter, tegen alle adviezen in, gaan persen, omdat ik en niet meer kon en ik moest zien dat mijn baby ok was. Godzijdank was dat zo en heb ik hem in 10 minuten gelanceerd, de verloskundige had dat nog nooit meegemaakt met pas 6 cm ontsluiting.
En toen zat ik in mijn kraamweek, met mijn man die niet kon praten over zijn angst tijdens de bevalling en dat overal op afreageerde. Ik kon niet eten, alles was zwart, kan het niet anders omschrijven, alsof ik helemaal verdoofd was, het was alleen ok als mijn baby op mijn borst lag, dan ging het nog net. Ben geschrokken van mezelf, had geen idee dat ik zo depressief zou kunnen zijn. Mijn ouders hebben uiteindelijk iets geregeld wat ik vanwege privacyredenen niet kan neerzetten hier, maar wat me wel heeft "gered". Behalve zij snapte echt niemand wat er in me omging die weken, mijn man uiteindelijk wel, maar we waren zo ver verwijderd van elkaar. Tussendoor nog een schoonmoeder die dramde dat we mijn zwager en schoonzusje snel moesten laten komen met hun kinderen, want die zaten er zo op te wachten. Heb van haar geen een keer de vraag gehad hoe het ging. En nu 9 maanden later voelt die kraamweek als 100 jaar geleden, zo maf. Onze relatie is gelukkig hersteld en heel veel sterker dan ooit, en ik ben sinds een paar weken aan het praten met een psycholoog, pijnlijk maar wel heel goed om te doen.
maandag 14 september 2015 om 20:13
quote:Sunemom schreef op 14 september 2015 @ 11:01:
Mag ik hier ook heel even klagen?
Officieel hier geen kraamtijd, mijn dochtertje is te vroeg geboren en overleden, maar wel alle nadelen van bevallen zijn. Ik ben het zo zat en als ik dat zeg wordt ik raar aangekeken. Ja ik ben verdrietig, ontzettend verdrietig zelfs, maar ik wil ook mijn lijf terug. Ik ben de lichamelijke ongemakken gewoon zat. Mijn borsten die zo ongeveer ontploffen als de baby van de buren gaat huilen, het bloedverlies wat maar niet stopt, vermoeidheid, compleet gebrek aan conditie. Hier geen kraamvisite die te lang blijft, maar mensen die ons juist mijden, want ze weten niet wat ze moeten zeggen. Mijn schoonmoeder die bij de andere kinderen inderdaad op rare momenten binnenviel die gisteren de opmerking maakte ja ik hoef nu toch ook niet langs te komen, er is geen baby om lekker mee te knuffelen.
Eh gooi die eens héél snel op de negeer? En je man mag wel eens even flink te keer gaan tegen haar.
Tjeez zeg.. Ik blink niet uit van tact maar dit....
Heel veel sterkte. En ik kan me héél goed voorstellen dat je het zat bent.
Mag ik hier ook heel even klagen?
Officieel hier geen kraamtijd, mijn dochtertje is te vroeg geboren en overleden, maar wel alle nadelen van bevallen zijn. Ik ben het zo zat en als ik dat zeg wordt ik raar aangekeken. Ja ik ben verdrietig, ontzettend verdrietig zelfs, maar ik wil ook mijn lijf terug. Ik ben de lichamelijke ongemakken gewoon zat. Mijn borsten die zo ongeveer ontploffen als de baby van de buren gaat huilen, het bloedverlies wat maar niet stopt, vermoeidheid, compleet gebrek aan conditie. Hier geen kraamvisite die te lang blijft, maar mensen die ons juist mijden, want ze weten niet wat ze moeten zeggen. Mijn schoonmoeder die bij de andere kinderen inderdaad op rare momenten binnenviel die gisteren de opmerking maakte ja ik hoef nu toch ook niet langs te komen, er is geen baby om lekker mee te knuffelen.
Eh gooi die eens héél snel op de negeer? En je man mag wel eens even flink te keer gaan tegen haar.
Tjeez zeg.. Ik blink niet uit van tact maar dit....
Heel veel sterkte. En ik kan me héél goed voorstellen dat je het zat bent.
maandag 14 september 2015 om 20:19
quote:Sunemom schreef op 14 september 2015 @ 14:54:
Haar antwoorden kon ik eigenlijk niet. Dan ga ik huilen en zoals zij op mij reageert wil ik mijn verdriet niet met haar delen. Ik voel me wel steeds heel klein als mensen zoiets zeggen, we hebben helaas meer erg tactloze familie.Ik herken je verhaal vrijwel 100%. Veel sterkte (knuf).
Haar antwoorden kon ik eigenlijk niet. Dan ga ik huilen en zoals zij op mij reageert wil ik mijn verdriet niet met haar delen. Ik voel me wel steeds heel klein als mensen zoiets zeggen, we hebben helaas meer erg tactloze familie.Ik herken je verhaal vrijwel 100%. Veel sterkte (knuf).
maandag 14 september 2015 om 20:24
quote:Sunemom schreef op 14 september 2015 @ 11:44:
Mijn man zegt alleen dat ze het echt niet rot bedoeld, maar haar aanspreken gaat niet gebeuren denk ik. Mijn man is ook weer fulltime aan het werk en ik zit thuis. De behoefte aan contact ligt dan ook bij mij, man heeft zijn collega's.
Ik vind dat je man dan wel eens een schop onder zijn kont mag krijgen en wat meer ballen én begrip mag gaan tonen!
Misschien zou je eens met een proffesional moeten gaan praten? Los van je man en hij dan ook eens los van jou. Misschien dat dat helpt?
Want dit kan toch echt niet meid
Mijn man zegt alleen dat ze het echt niet rot bedoeld, maar haar aanspreken gaat niet gebeuren denk ik. Mijn man is ook weer fulltime aan het werk en ik zit thuis. De behoefte aan contact ligt dan ook bij mij, man heeft zijn collega's.
Ik vind dat je man dan wel eens een schop onder zijn kont mag krijgen en wat meer ballen én begrip mag gaan tonen!
Misschien zou je eens met een proffesional moeten gaan praten? Los van je man en hij dan ook eens los van jou. Misschien dat dat helpt?
Want dit kan toch echt niet meid
maandag 14 september 2015 om 23:22
quote:Sunemom schreef op 14 september 2015 @ 11:01:
Mag ik hier ook heel even klagen?
Officieel hier geen kraamtijd, mijn dochtertje is te vroeg geboren en overleden, maar wel alle nadelen van bevallen zijn. Ik ben het zo zat en als ik dat zeg wordt ik raar aangekeken. Ja ik ben verdrietig, ontzettend verdrietig zelfs, maar ik wil ook mijn lijf terug. Ik ben de lichamelijke ongemakken gewoon zat. Mijn borsten die zo ongeveer ontploffen als de baby van de buren gaat huilen, het bloedverlies wat maar niet stopt, vermoeidheid, compleet gebrek aan conditie. Hier geen kraamvisite die te lang blijft, maar mensen die ons juist mijden, want ze weten niet wat ze moeten zeggen. Mijn schoonmoeder die bij de andere kinderen inderdaad op rare momenten binnenviel die gisteren de opmerking maakte ja ik hoef nu toch ook niet langs te komen, er is geen baby om lekker mee te knuffelen.
Wat erg , ze zou juist extra op eenzame tijden als je man aan het werk is bijv. langs moeten komen, om je te steunen, om er te zijn voor je! Om even een kop koffie te drinken, een klein wandelingetje buiten met je maken, als je dat trekt.. En je man is een lamzak, die had zijn moeder zonder ruzie te maken moeten zeggen hoe dom, pijnlijk en verschrikkelijk haar reactie is, heeft je man een zus of broer die het wel met zijn moeder durft aan te kaarten, ik zou dat nl. doen, als mijn moeder zo bot en gruwelijk tegen mijn zussen zou zijn.
Maar vooral voor jou: en ik snap heel goed dat je van je blubber buik, lekkende stuwende borsten, het vloeien etc baalt en dat mag schaam je vooral niet! En dan die stomme hormonen in je lijf brr... nogmaals
Mag ik hier ook heel even klagen?
Officieel hier geen kraamtijd, mijn dochtertje is te vroeg geboren en overleden, maar wel alle nadelen van bevallen zijn. Ik ben het zo zat en als ik dat zeg wordt ik raar aangekeken. Ja ik ben verdrietig, ontzettend verdrietig zelfs, maar ik wil ook mijn lijf terug. Ik ben de lichamelijke ongemakken gewoon zat. Mijn borsten die zo ongeveer ontploffen als de baby van de buren gaat huilen, het bloedverlies wat maar niet stopt, vermoeidheid, compleet gebrek aan conditie. Hier geen kraamvisite die te lang blijft, maar mensen die ons juist mijden, want ze weten niet wat ze moeten zeggen. Mijn schoonmoeder die bij de andere kinderen inderdaad op rare momenten binnenviel die gisteren de opmerking maakte ja ik hoef nu toch ook niet langs te komen, er is geen baby om lekker mee te knuffelen.
Wat erg , ze zou juist extra op eenzame tijden als je man aan het werk is bijv. langs moeten komen, om je te steunen, om er te zijn voor je! Om even een kop koffie te drinken, een klein wandelingetje buiten met je maken, als je dat trekt.. En je man is een lamzak, die had zijn moeder zonder ruzie te maken moeten zeggen hoe dom, pijnlijk en verschrikkelijk haar reactie is, heeft je man een zus of broer die het wel met zijn moeder durft aan te kaarten, ik zou dat nl. doen, als mijn moeder zo bot en gruwelijk tegen mijn zussen zou zijn.
Maar vooral voor jou: en ik snap heel goed dat je van je blubber buik, lekkende stuwende borsten, het vloeien etc baalt en dat mag schaam je vooral niet! En dan die stomme hormonen in je lijf brr... nogmaals
dinsdag 15 september 2015 om 10:29
quote:Christiana schreef op 14 september 2015 @ 23:22:
[...]
Wat erg , ze zou juist extra op eenzame tijden als je man aan het werk is bijv. langs moeten komen, om je te steunen, om er te zijn voor je! Om even een kop koffie te drinken, een klein wandelingetje buiten met je maken, als je dat trekt.. En je man is een lamzak, die had zijn moeder zonder ruzie te maken moeten zeggen hoe dom, pijnlijk en verschrikkelijk haar reactie is, heeft je man een zus of broer die het wel met zijn moeder durft aan te kaarten, ik zou dat nl. doen, als mijn moeder zo bot en gruwelijk tegen mijn zussen zou zijn.
Maar vooral voor jou: en ik snap heel goed dat je van je blubber buik, lekkende stuwende borsten, het vloeien etc baalt en dat mag schaam je vooral niet! En dan die stomme hormonen in je lijf brr... nogmaals
Man heeft wel een zus, maar die blinkt ook ontzettend uit in haar tact. Die vroeg aan het einde van de verjaardag of ze moest helpen opruimen of dat ik dat de dag erna wel deed, nu ik toch de hele dag de tijd heb. Ik geloof dat schoonmoeder/schoonzus onze dochter ook niet als kindje meetellen, 'ze was nog geen echte baby hoor'. Maar in het kader van ergeren en stomme opmerkingen in je kraamtijd er is ook al gevraagd waarom we onze dochter een naam gegeven hebben, we wisten toch toen ze geboren werd al dat ze dood ging... ik geef de hormonen de schuld, maar dit soort opmerkingen doen zo vreselijk veel pijn.
Ik schaam me ergens best voor dat stomme lijf, het hersteld voor geen meter. bij de normale zwangerschappen was ik in de kraamweek al redelijk mezelf en nu na een halve zwangerschap voel ik me als een dweil en blijf ik vloeien en pijn hebben en zo ontzettend hormonaal reageren ;-(
[...]
Wat erg , ze zou juist extra op eenzame tijden als je man aan het werk is bijv. langs moeten komen, om je te steunen, om er te zijn voor je! Om even een kop koffie te drinken, een klein wandelingetje buiten met je maken, als je dat trekt.. En je man is een lamzak, die had zijn moeder zonder ruzie te maken moeten zeggen hoe dom, pijnlijk en verschrikkelijk haar reactie is, heeft je man een zus of broer die het wel met zijn moeder durft aan te kaarten, ik zou dat nl. doen, als mijn moeder zo bot en gruwelijk tegen mijn zussen zou zijn.
Maar vooral voor jou: en ik snap heel goed dat je van je blubber buik, lekkende stuwende borsten, het vloeien etc baalt en dat mag schaam je vooral niet! En dan die stomme hormonen in je lijf brr... nogmaals
Man heeft wel een zus, maar die blinkt ook ontzettend uit in haar tact. Die vroeg aan het einde van de verjaardag of ze moest helpen opruimen of dat ik dat de dag erna wel deed, nu ik toch de hele dag de tijd heb. Ik geloof dat schoonmoeder/schoonzus onze dochter ook niet als kindje meetellen, 'ze was nog geen echte baby hoor'. Maar in het kader van ergeren en stomme opmerkingen in je kraamtijd er is ook al gevraagd waarom we onze dochter een naam gegeven hebben, we wisten toch toen ze geboren werd al dat ze dood ging... ik geef de hormonen de schuld, maar dit soort opmerkingen doen zo vreselijk veel pijn.
Ik schaam me ergens best voor dat stomme lijf, het hersteld voor geen meter. bij de normale zwangerschappen was ik in de kraamweek al redelijk mezelf en nu na een halve zwangerschap voel ik me als een dweil en blijf ik vloeien en pijn hebben en zo ontzettend hormonaal reageren ;-(
dinsdag 15 september 2015 om 10:42
quote:Sunemom schreef op 15 september 2015 @ 10:29:
[...]
Man heeft wel een zus, maar die blinkt ook ontzettend uit in haar tact. Die vroeg aan het einde van de verjaardag of ze moest helpen opruimen of dat ik dat de dag erna wel deed, nu ik toch de hele dag de tijd heb. Ik geloof dat schoonmoeder/schoonzus onze dochter ook niet als kindje meetellen, 'ze was nog geen echte baby hoor'. Maar in het kader van ergeren en stomme opmerkingen in je kraamtijd er is ook al gevraagd waarom we onze dochter een naam gegeven hebben, we wisten toch toen ze geboren werd al dat ze dood ging... ik geef de hormonen de schuld, maar dit soort opmerkingen doen zo vreselijk veel pijn.
Ik schaam me ergens best voor dat stomme lijf, het hersteld voor geen meter. bij de normale zwangerschappen was ik in de kraamweek al redelijk mezelf en nu na een halve zwangerschap voel ik me als een dweil en blijf ik vloeien en pijn hebben en zo ontzettend hormonaal reageren ;-(
Ja, maar je hebt nu ook een enorme psychische last mee te torsen, dus je lijf is met heel andere dingen bezig. Probeer zo lief mogelijk voor jezelf te zijn. En hoewel je hormonen nog met je op de loop gaan: laat het het ene oor in, het andere oor uitgaan. Ze begrijpen het niet, willen zichzelf beschermen, willen het misschien minder 'groot' maken (werkt averechts, maar sommige mensen zijn zoooo onhandig en zoooo weinig tactvol), willen misschien terug naar hoe het was vóor jullie kindje werd geboren. En jij voelt de hele zwaarte van dat dat nooit meer kan.
Volg je eigen rouwproces, daar staan zij los van. Heel veel sterkte
[...]
Man heeft wel een zus, maar die blinkt ook ontzettend uit in haar tact. Die vroeg aan het einde van de verjaardag of ze moest helpen opruimen of dat ik dat de dag erna wel deed, nu ik toch de hele dag de tijd heb. Ik geloof dat schoonmoeder/schoonzus onze dochter ook niet als kindje meetellen, 'ze was nog geen echte baby hoor'. Maar in het kader van ergeren en stomme opmerkingen in je kraamtijd er is ook al gevraagd waarom we onze dochter een naam gegeven hebben, we wisten toch toen ze geboren werd al dat ze dood ging... ik geef de hormonen de schuld, maar dit soort opmerkingen doen zo vreselijk veel pijn.
Ik schaam me ergens best voor dat stomme lijf, het hersteld voor geen meter. bij de normale zwangerschappen was ik in de kraamweek al redelijk mezelf en nu na een halve zwangerschap voel ik me als een dweil en blijf ik vloeien en pijn hebben en zo ontzettend hormonaal reageren ;-(
Ja, maar je hebt nu ook een enorme psychische last mee te torsen, dus je lijf is met heel andere dingen bezig. Probeer zo lief mogelijk voor jezelf te zijn. En hoewel je hormonen nog met je op de loop gaan: laat het het ene oor in, het andere oor uitgaan. Ze begrijpen het niet, willen zichzelf beschermen, willen het misschien minder 'groot' maken (werkt averechts, maar sommige mensen zijn zoooo onhandig en zoooo weinig tactvol), willen misschien terug naar hoe het was vóor jullie kindje werd geboren. En jij voelt de hele zwaarte van dat dat nooit meer kan.
Volg je eigen rouwproces, daar staan zij los van. Heel veel sterkte
dinsdag 15 september 2015 om 11:45
Sunemom: Helemaal met matroesjka eens. Ik ben uitgehormoond .
De opmerkingen die jij te verwerken krijgt van schoonmoeder en schoonzus zijn te vreselijk voor woorden. Waar halen die mensen het lef vandaan zo tegen je te praten. Ik word er gewoon kwaad van. Wat een plaat voor hun kop/geen inlevingsvermogen/gebrek aan tact. Hoe je het ook noemen wilt, ik vind het schandalig.
De opmerkingen die jij te verwerken krijgt van schoonmoeder en schoonzus zijn te vreselijk voor woorden. Waar halen die mensen het lef vandaan zo tegen je te praten. Ik word er gewoon kwaad van. Wat een plaat voor hun kop/geen inlevingsvermogen/gebrek aan tact. Hoe je het ook noemen wilt, ik vind het schandalig.
dinsdag 15 september 2015 om 12:22
Over 8 weken kan ik me ook aansluiten, ik ben zwanger van een meisje. Samen met mijn man hebben ik al een zoon: Levi Benjamin geboren in 2013. (Hij komt nu in zijn ik ben twee, en ik zeg nee fase - buh)
De kraamtijd van Levi was trouwens echt verschrikkelijk. Hij was een huilbaby en krijste de hele dag door. Op aanwijzingen van het cb zijn we daarna overgestapt van borstvoeding naar speciale voeding en toen ging het een stuk beter. Nu slaapt hij gewoon door en is hij een echte peuter geworden. Ben benieuwd hoe het met baby 2 zal verlopen!
De kraamtijd van Levi was trouwens echt verschrikkelijk. Hij was een huilbaby en krijste de hele dag door. Op aanwijzingen van het cb zijn we daarna overgestapt van borstvoeding naar speciale voeding en toen ging het een stuk beter. Nu slaapt hij gewoon door en is hij een echte peuter geworden. Ben benieuwd hoe het met baby 2 zal verlopen!
Mama van Levi en Jara
dinsdag 15 september 2015 om 23:42
woensdag 16 september 2015 om 00:53
woensdag 16 september 2015 om 10:17
Mijn kereltje blijkt ook een echte nachtbraker te zijn. Na het drinken is ie ook erg onrustig, ik vermoed omdat ik veel melk heb. Hij verslikt zich en krijgt de hik en houdt het na 5 minuten voor gezien. Om vervolgens na een uur weer aan te geven honger te hebben. Ga vandaag denk ik een lactatiekundige bellen....
woensdag 16 september 2015 om 10:29
@ heavenhill ik had ook veel melk met een heftige toeschietreflex (als dochter losliet spoot ik mn knie nat..). Na een paar maanden kon ze dat prima aan, maar in het begin heb ik wel gekolft tot mn toeschietreflex weer stopte dan legde ik het haar aan en was de melkstroom beter te handelen. Pas wel op met kolven want je kunt bij te veel kolven meer melk maken. Je kunt je zoontje ook eerst aan de legere borst laten drinken en na het toeschietreflex wisselen naar de vollere borst. Mijn borsten waren vaak beide te vok in het begin. Dat gaat zich allemaal nog aanpassen naar behoefte hoor!
Liggend voeden helpt ook omdat de melkstroom dan niet zo in zijn keel schiet. Je kunt houdingen vinden op borstvoeding.com
Liggend voeden helpt ook omdat de melkstroom dan niet zo in zijn keel schiet. Je kunt houdingen vinden op borstvoeding.com
woensdag 16 september 2015 om 10:32
Sunemom, wat verdrietig dat je dochter veel te vroeg is geboren. Ik wens je heel veel sterkte.
Je schrijft dat je je verdriet niet met haar wilt delen, en dat kan ik goed begrijpen. Maar aan de andere kant: nu ben je je voor haar ontzettend aan het inhouden. Zou je het jezelf misschien niet makkelijker maken als je dat niet meer doet, en je eigen verdriet de ruimte geeft ongeacht wat zij ervan vindt?
Je schrijft dat je je verdriet niet met haar wilt delen, en dat kan ik goed begrijpen. Maar aan de andere kant: nu ben je je voor haar ontzettend aan het inhouden. Zou je het jezelf misschien niet makkelijker maken als je dat niet meer doet, en je eigen verdriet de ruimte geeft ongeacht wat zij ervan vindt?
woensdag 16 september 2015 om 17:34
quote:[message=19945031,noline]Sunemom schreef Ik vind het heel moeilijk om mijn gevoelens te uitten, zeker bij mensen die dichtbij zouden moeten staan, maar waar ik helemaal niet het gevoel bij heb dat het ze iets interesseert. Dan is kwetsbaar opstellen extra moeilijk.Logisch dat je het moeilijk vind om je kwetsbaar op te stellen na wat jullie hebben meegemaakt. En dan is het maken van de opmerkingen van je schoonmoeder en schoonzus ook niet bevorderlijk om je alsnog kwetsbaar op te stellen zeg! Als ze even een beetje meelevend zijn ofzo zou je dat wellicht wel kunnen maar zoals ik het nu lees vindt ik het helemaal niet vreemd dat je dat ook niet kan. Geen woorden voor wat ze tegen je hebben gezegd. Vreselijk.
woensdag 16 september 2015 om 17:46