Kinderen
alle pijlers
Lege buik, leeg wiegje.... 2e poging?
donderdag 5 maart 2009 om 14:05
Wie heeft net als ik een kindje verloren? Tijdens (in het geval dat je er echt van hebt moeten bevallen), of na de zwangerschap? En zou graag weer zwanger willen worden of is weer zwanger? Zou je dan misschien hier met mij en anderen willen praten hierover?
Hier ons verhaal:
Na ruim 34 weken zwangerschap werd onze jongen 7-2-09 geboren. Hij had een aantal afwijkingen welke te scharen zijn onder Vacterl-associatie. Na een tweetal operaties en een aantal complicaties hebben we hem 24-2-09 moeten laten gaan.
Ondanks het verdriet, zou ik het liefste gisteren weer zwanger zijn.. mijn lege wiegje gevuld willen hebben.
Sterktewensen e.d. zijn heel erg welkom, maar dan graag in mijn andere topic.
alle onderzoeken en echo's goed, maar dan ineens..
Ondanks het verse verlies en de heftige pijn die dit doet, wil ik dit topic gebruiken om weer een beetje vooruit te durven kijken..
Hier ons verhaal:
Na ruim 34 weken zwangerschap werd onze jongen 7-2-09 geboren. Hij had een aantal afwijkingen welke te scharen zijn onder Vacterl-associatie. Na een tweetal operaties en een aantal complicaties hebben we hem 24-2-09 moeten laten gaan.
Ondanks het verdriet, zou ik het liefste gisteren weer zwanger zijn.. mijn lege wiegje gevuld willen hebben.
Sterktewensen e.d. zijn heel erg welkom, maar dan graag in mijn andere topic.
alle onderzoeken en echo's goed, maar dan ineens..
Ondanks het verse verlies en de heftige pijn die dit doet, wil ik dit topic gebruiken om weer een beetje vooruit te durven kijken..
anoniem_70126 wijzigde dit bericht op 05-03-2009 14:38
Reden: topicdoel iets duidelijker omschreven
Reden: topicdoel iets duidelijker omschreven
% gewijzigd
donderdag 5 maart 2009 om 17:15
Lieve Arc.
Ook ik zit in het zelfde schuitje als jullie. Bij de 20 weken echo was te zien dat mijn dochter Yasmine* een aantal afwijkingen had, maar ze konden ons niet vertellen wat het voor consequenties zou hebben. We hebben de gok genomen en haar na 38 weken zwangerschap verwelkomd in ons gezin. Alles leek mee te vallen ondanks de ernstige lich.handicap die ze had. Helaas werd ze toen ze 10 weken oud was zeer benauwd opgenomen op de IC en aan de beademing gelegd. 8 en een halve maand later, heel wat operaties en verschillende ziekenhuizen moest ons dappere meisje haar strijd op geven omdat haar longen na haar geboorte niet meer gegroeid en dus te klein om te kunnen overleven, zelfs met beademingsapparaat zou dat niet lukken. We zijn nu negen maanden verder en inmiddels ben ik bijna 10 weken zwanger van een nieuw wondertje. We wilden zelf graag snel weer zwanger worden, maar we hebben eerst alle uitslagen van de obductie en dergelijke afgewacht.
Ik vind het allemaal heel erg spannend en wat mij betreft mogen de komende 30 weken voorbij vliegen.
Ons mooie lieve dappere meisje kijkt mee vanaf haar wolkje en is volgens mij dolgelukkig dat we weer verder durven kijken!
Ik zou me dus graag bij jullie aan willen sluiten!
Liefs Marjon
Ook ik zit in het zelfde schuitje als jullie. Bij de 20 weken echo was te zien dat mijn dochter Yasmine* een aantal afwijkingen had, maar ze konden ons niet vertellen wat het voor consequenties zou hebben. We hebben de gok genomen en haar na 38 weken zwangerschap verwelkomd in ons gezin. Alles leek mee te vallen ondanks de ernstige lich.handicap die ze had. Helaas werd ze toen ze 10 weken oud was zeer benauwd opgenomen op de IC en aan de beademing gelegd. 8 en een halve maand later, heel wat operaties en verschillende ziekenhuizen moest ons dappere meisje haar strijd op geven omdat haar longen na haar geboorte niet meer gegroeid en dus te klein om te kunnen overleven, zelfs met beademingsapparaat zou dat niet lukken. We zijn nu negen maanden verder en inmiddels ben ik bijna 10 weken zwanger van een nieuw wondertje. We wilden zelf graag snel weer zwanger worden, maar we hebben eerst alle uitslagen van de obductie en dergelijke afgewacht.
Ik vind het allemaal heel erg spannend en wat mij betreft mogen de komende 30 weken voorbij vliegen.
Ons mooie lieve dappere meisje kijkt mee vanaf haar wolkje en is volgens mij dolgelukkig dat we weer verder durven kijken!
Ik zou me dus graag bij jullie aan willen sluiten!
Liefs Marjon
donderdag 5 maart 2009 om 17:36
jeetje marjon.. jij hebt ook heel wat meegemaakt... heftig..
maar wat fijn dat je nu weer zwanger bent. ik denk ook dat als het mij ooit weer zal mogen overkomen, dat ik dan ook angstig zwanger zal zijn, niet meer onbevangen.
ik weet nu ook al dat ik dan wel een vruchtwaterpunctie zal laten doen, plus een 20 wekenecho door een ander persoon dan die hem nu bij me gedaan heeft.
ik denk dus dat het een angstige zwangershap zou worden..
maar toch hoop ik het mee te mogen maken.
mag ik vragen hoe oud jullie allemaal zijn?
want ik ben vrij oud vind ik, dus dat speelt bij mij ook nog mee. ben 37. ik heb het gevoel geen tijd te hebben om te verspillen..
maar wat fijn dat je nu weer zwanger bent. ik denk ook dat als het mij ooit weer zal mogen overkomen, dat ik dan ook angstig zwanger zal zijn, niet meer onbevangen.
ik weet nu ook al dat ik dan wel een vruchtwaterpunctie zal laten doen, plus een 20 wekenecho door een ander persoon dan die hem nu bij me gedaan heeft.
ik denk dus dat het een angstige zwangershap zou worden..
maar toch hoop ik het mee te mogen maken.
mag ik vragen hoe oud jullie allemaal zijn?
want ik ben vrij oud vind ik, dus dat speelt bij mij ook nog mee. ben 37. ik heb het gevoel geen tijd te hebben om te verspillen..
donderdag 5 maart 2009 om 17:48
Lieve Arc.
Wij hebben er nu eigenlijk voor gekozen om alleen een 20 weken echo te doen, maar verder geen nekplooimeting, vlokkentest, vruchtwaterpunctie of wat dan ook. Tenzij er natuurlijk is uit de 20 weken echo komt, dan wel weer een vruchtwaterpunctie. Bij ons is uit alle onderzoeken, vruchtwaterpunctie, en na het overlijden de obductie helemaal niks gekomen. We hebben gewoon domme pech en ze weten niet wat de oorzaak is. We vertrouwen er dus maar op dat het nu beter gaat. Maar de angst blijft er zo wie zo.
Ik ben 27 jaar dus nog vrij jong. Heb een gezond dochtertje van 5 jaar, ze was 4 toen haar liefste zusje overleed en heeft het daar soms heel erg moeilijk mee. Kan soms nachten niet slapen van verdriet. Ik hoop dat ze weer wat geluk kan vinden in haar nieuwe broertje of zusje, al weet ze nog niet dat die al in aantocht is hoor.
Liefs Marjon
Wij hebben er nu eigenlijk voor gekozen om alleen een 20 weken echo te doen, maar verder geen nekplooimeting, vlokkentest, vruchtwaterpunctie of wat dan ook. Tenzij er natuurlijk is uit de 20 weken echo komt, dan wel weer een vruchtwaterpunctie. Bij ons is uit alle onderzoeken, vruchtwaterpunctie, en na het overlijden de obductie helemaal niks gekomen. We hebben gewoon domme pech en ze weten niet wat de oorzaak is. We vertrouwen er dus maar op dat het nu beter gaat. Maar de angst blijft er zo wie zo.
Ik ben 27 jaar dus nog vrij jong. Heb een gezond dochtertje van 5 jaar, ze was 4 toen haar liefste zusje overleed en heeft het daar soms heel erg moeilijk mee. Kan soms nachten niet slapen van verdriet. Ik hoop dat ze weer wat geluk kan vinden in haar nieuwe broertje of zusje, al weet ze nog niet dat die al in aantocht is hoor.
Liefs Marjon
donderdag 5 maart 2009 om 18:12
hey marjon,
uit onze 2weken echo van luuk bleek niets. combinatietest wees een kans uit van 1:257 en dat was vlgs de arts ook net alarmerend/geen aanleiding om een punctie te laten doen.
alleen na de polyhydramnion-diagnose in de 31e week is daarna wel een vwpunctie gedaan. de drie dagen daarna (was een spoedtest) waren echt een hel van stress en spanning. gelukkig was er geen sprake van trisomie, want daar dachten ze wel aan.
door die beleving heb ik zoiets van: liever de volgende keer in een eerder stadium een dergelijke test, dan hebben we dat maar gehad.
wat vreselijk voor je dochtertje van 5 dat ze zo'n verdriet heeft.. ik hoop toch zo dat dit voor jullie een geweldige zwangerschap met dito resultaat gaat worden.
ik ben jaloers op je leeftijd.. haha.. op mn 27 kwam ik arcman tegen.. eigenlijk waren kinderen nooit zo'n issue tot ruim 2 jaar geleden ineens de kriebels kwamen. had ik ze maar eerder gehad.. volgens mij kunnen ze me nu officieel tot de moedermaffia rekenen en zal ik het moederschap wild gaan promoten als me ernaar gevraagd wordt.. wist ik dat dat het zo leuk is.. want ookal is mijn Luukje een engeltje geworden, ik heb absoluut van hem genoten.. mijn kleine mannetje.
een nieuw kindje zou ik niet als vervanging zien, maar idd als broertje of zusje van Luuk. Geen vervanging, maar wel vreselijk gewenst.
x arc
uit onze 2weken echo van luuk bleek niets. combinatietest wees een kans uit van 1:257 en dat was vlgs de arts ook net alarmerend/geen aanleiding om een punctie te laten doen.
alleen na de polyhydramnion-diagnose in de 31e week is daarna wel een vwpunctie gedaan. de drie dagen daarna (was een spoedtest) waren echt een hel van stress en spanning. gelukkig was er geen sprake van trisomie, want daar dachten ze wel aan.
door die beleving heb ik zoiets van: liever de volgende keer in een eerder stadium een dergelijke test, dan hebben we dat maar gehad.
wat vreselijk voor je dochtertje van 5 dat ze zo'n verdriet heeft.. ik hoop toch zo dat dit voor jullie een geweldige zwangerschap met dito resultaat gaat worden.
ik ben jaloers op je leeftijd.. haha.. op mn 27 kwam ik arcman tegen.. eigenlijk waren kinderen nooit zo'n issue tot ruim 2 jaar geleden ineens de kriebels kwamen. had ik ze maar eerder gehad.. volgens mij kunnen ze me nu officieel tot de moedermaffia rekenen en zal ik het moederschap wild gaan promoten als me ernaar gevraagd wordt.. wist ik dat dat het zo leuk is.. want ookal is mijn Luukje een engeltje geworden, ik heb absoluut van hem genoten.. mijn kleine mannetje.
een nieuw kindje zou ik niet als vervanging zien, maar idd als broertje of zusje van Luuk. Geen vervanging, maar wel vreselijk gewenst.
x arc
donderdag 5 maart 2009 om 18:35
Ha Arc,
Ik ben ook nog maar jong, net 27. Maar net zoals iedere maand er een te lang is wanneer je zwanger wilt worden en het lukt niet, vind ik het nu ook moeilijk om niet op mijn 27e moeder te worden, zoals de bedoeling was. Of nouja, ik ben natuurlijk wel moeder (op mijn 26e), maar je begrijpt me wel... Vervanging zullen onze volgende kindjes nooit zijn. Vera en Luuk waren hele eigen persoontjes. En een volgend kindje heeft weer zijn/haar eigen persoonlijkheid.
Wij willen net als Vlindermama geen onderzoeken laten doen, behalve de 20-weken echo (en voor die tijd krijgen we ook een paar extra echo's). Bij ons is er zowel uit de vwp na die echo als uit het onderzochte weefsel van Vera na haar geboorte geen afwijking gekomen. Zo lang er geen chromosomale afwijking is, of een vastgestelde genetische afwijking vinden wij (in ons geval tenminste) een vwp niet nuttig.
Laten jullie nog weefsel van Luuk onderzoeken voor dat soort dingen?
Dat je het gevoel hebt dat kinderen krijgen voor jullie niet is weggelegd is vrij normaal na zo'n verlies. Omdat alles onder je vandaag geslagen is ben je het vertrouwen even kwijt. Helaas kan niemand je vertellen of het nog gaat lukken, dat is wel jammer. Het zou zo fijn zijn om te weten dat het allemaal 'gewoon' nog goed komt.
Liefs, Woei
Ik ben ook nog maar jong, net 27. Maar net zoals iedere maand er een te lang is wanneer je zwanger wilt worden en het lukt niet, vind ik het nu ook moeilijk om niet op mijn 27e moeder te worden, zoals de bedoeling was. Of nouja, ik ben natuurlijk wel moeder (op mijn 26e), maar je begrijpt me wel... Vervanging zullen onze volgende kindjes nooit zijn. Vera en Luuk waren hele eigen persoontjes. En een volgend kindje heeft weer zijn/haar eigen persoonlijkheid.
Wij willen net als Vlindermama geen onderzoeken laten doen, behalve de 20-weken echo (en voor die tijd krijgen we ook een paar extra echo's). Bij ons is er zowel uit de vwp na die echo als uit het onderzochte weefsel van Vera na haar geboorte geen afwijking gekomen. Zo lang er geen chromosomale afwijking is, of een vastgestelde genetische afwijking vinden wij (in ons geval tenminste) een vwp niet nuttig.
Laten jullie nog weefsel van Luuk onderzoeken voor dat soort dingen?
Dat je het gevoel hebt dat kinderen krijgen voor jullie niet is weggelegd is vrij normaal na zo'n verlies. Omdat alles onder je vandaag geslagen is ben je het vertrouwen even kwijt. Helaas kan niemand je vertellen of het nog gaat lukken, dat is wel jammer. Het zou zo fijn zijn om te weten dat het allemaal 'gewoon' nog goed komt.
Liefs, Woei
donderdag 5 maart 2009 om 20:22
hallo bloemetje
phoe wat moet dat een nare beslissing geweest zijn. wat had jullie kleine precies voor afwijking? Bij ons dachten ze dus eerst obv de lichamelijke afwijkingen dat er een trisomie in het spel was, maar dat was gelukkig niet het geval.
ik vind dat mooi gezegd "je kunt toch blij en verdrietig tegelijk zijn". Ik denk ook dat het een beschermingsmechanisme is, om weer vooruit te willen kijken en vooruit te redeneren.
hoe oud ben je? en was het bij je eerste kleintje een lang proces om zwanger te worden?
ik hoop dat het je snel gaat lukken en dat je snel weer blij kan zijn.
herstel, ik hoop dat het ONS ALLEMAAL snel gaat lukken en dat we snel weer blij kunnen zijn.
x, arc
phoe wat moet dat een nare beslissing geweest zijn. wat had jullie kleine precies voor afwijking? Bij ons dachten ze dus eerst obv de lichamelijke afwijkingen dat er een trisomie in het spel was, maar dat was gelukkig niet het geval.
ik vind dat mooi gezegd "je kunt toch blij en verdrietig tegelijk zijn". Ik denk ook dat het een beschermingsmechanisme is, om weer vooruit te willen kijken en vooruit te redeneren.
hoe oud ben je? en was het bij je eerste kleintje een lang proces om zwanger te worden?
ik hoop dat het je snel gaat lukken en dat je snel weer blij kan zijn.
herstel, ik hoop dat het ONS ALLEMAAL snel gaat lukken en dat we snel weer blij kunnen zijn.
x, arc
donderdag 5 maart 2009 om 20:26
quote:woei schreef op 05 maart 2009 @ 18:35:
Laten jullie nog weefsel van Luuk onderzoeken voor dat soort dingen?
hey woei,
wij hebben meegedaan met een onderzoek van een promovendus, die dus weefsel bij kindjes als Luuk afneemt, om te kijken wat de oorzaken zijn van de aandoening. verder heeft ze ook bloed van ons (arcman en ik) afgenomen.
maar wanneer haar onderzoek voltooid zal zijn, geen idee.
ik ga er via het follow up team/medisch maatsch. werk nog wel achteraan om te kijken of zo'n klinisch geneticus er nog eens naar wil kijken.
alleen ben ik niet van plan om op de uitslag te gaan wachten... heel eerlijk gezegd.
x, arc
Laten jullie nog weefsel van Luuk onderzoeken voor dat soort dingen?
hey woei,
wij hebben meegedaan met een onderzoek van een promovendus, die dus weefsel bij kindjes als Luuk afneemt, om te kijken wat de oorzaken zijn van de aandoening. verder heeft ze ook bloed van ons (arcman en ik) afgenomen.
maar wanneer haar onderzoek voltooid zal zijn, geen idee.
ik ga er via het follow up team/medisch maatsch. werk nog wel achteraan om te kijken of zo'n klinisch geneticus er nog eens naar wil kijken.
alleen ben ik niet van plan om op de uitslag te gaan wachten... heel eerlijk gezegd.
x, arc
donderdag 5 maart 2009 om 20:41
Kan ik me voorstellen. Wij wachten ook niet zozeer op de uitslag van de obductie, maar meer op mijn bloedonderzoek (dat kan pas na 3 maanden gedaan worden omdat de zwangerschap dan geen invloed meer heeft op bepaalde bloedwaarden, ik mag om die reden ook geen foliumzuur of andere vitaminen slikken). Een hoge bloeddruk zo vroeg in de zwangerschap is toch vreemd en we weten niet of Vera's overlijden daar de oorzaak of juist het gevolg van was. Omdat we een volgend kindje niet als proefkonijn daarvoor willen gebruiken, willen we al het mogelijke onderzocht hebben. Maar ik begin het wel steeds moeilijker te vinden om nog een maand te 'moeten' wachten.
Ik denk inderdaad dat het een soort beschermingsmechanisme is om weer zwanger te willen worden. Zoals jij het laatst ook al ergens (in het maarttopic dacht ik) schreef trekken dat soort dingen je weer een beetje de normale wereld in. Als een soort houvast denk ik, omdat het een van de weinige dingen is die je nog hebt.
Liefs, Woei
Ik denk inderdaad dat het een soort beschermingsmechanisme is om weer zwanger te willen worden. Zoals jij het laatst ook al ergens (in het maarttopic dacht ik) schreef trekken dat soort dingen je weer een beetje de normale wereld in. Als een soort houvast denk ik, omdat het een van de weinige dingen is die je nog hebt.
Liefs, Woei
donderdag 5 maart 2009 om 20:49
Lieve Arc,
Wat verschrikkelijk dat je je zoontje Luuk hebt moeten verliezen. Je bent moeder geworden en je hebt hem moeten laten gaan....geen woorden voor.
Ik zag dat Huppel al heeft gereageerd en dat een andere forummer mijn vroegere topic ingekopieerd heeft.
Ik zal kort vertellen hoe het bij ons is gegaan: na een perfecte zwangerschap ben ik met 41 w 6d opgenomen om de volgende dag ingeleid te worden. Reden: weinig vruchtwater. In de middag ctg en echo, alles goed. 's Avonds CTG, geen hartje meer.....afgelopen, over. Philip was al overleden. !,5 dag later ben ik ingeleid en nog eens 3 dagen later is Philip geboren. Al voor Philip uit mij was wisten mijn man en ik dat we graag opnieuw ouders wilden worden en wel zo snel mogelijk en oh, wat sloegen wij onszelf voor het hoofd dat we niet eerder 'begonnen' waren aan kinderen. Wij kenden elkaar pas 4 jaar toen ik zwanger raakte, ik was ongeveer 35 toen Philip geboren was. En het gevoel dat het niet meer zou lukken bracht mij af en toe tot wanhoop.....zo herkenbaar. Er werd ons afgeraden snel opnieuw zwanger te worden door verloskundige, kraamhulp.....hebben wij ons nooit wat van aangetrokken overigens. Na 11 maanden was ik opnieuw zwanger en in jan 2008 is Victor (overwinnaar.....) geboren. Na nog eens 10 maanden was ik opnieuw zwanger en inmiddels ben ik 21 weken. De vreugde van het zwanger zijn wordt altijd wat overschaduwd door de angst van het dichterbij komen van de uitgerekende datum, maar gelukkig zijn we in handen van een goede gyn die ons veel vertrouwen geeft. Ik hoef ook niet meer voorbij de 39 weken en beval alleen nog via ks. Ook wij hebben het hele pakket deze keer gehad: combitest, vruchtwaterpunctie. Alles de moeite waard.
Wat ik je wil meegeven is dat je je kleine Luuk altijd bij je zult dragen, in je hoofd, maar vooral in je hart en wie weet heb jij wel een plek waar je weet dat je hem altijd 'ziet'. Zo ben ik totaal niet gelovig, maar Philip zit altijd op mijn linkerschouder en 'leeft' met me mee. Soms overvalt na al die tijd het verdriet me vanuit diep van binnen, als ik met mijn man en zoon bij het grafje van Philip sta bijv. Het gemis is er en we zullen altijd meer kinderen willen hebben, want we lopen er altijd 1 achter, nee, we missen onze Philip gewoon altijd heel erg.
Ik wens je veel sterkte en vooral veel geluk op weg naar een nieuwe zwangerschap, want die gaat er komen! En ik wens je ook veel geluk met schrijven, veel schrijven met lotgenoten, want zoals Huppel schreef hebben wij er een bijzondere vriendschap aan over gehouden en heeft het ons veel steun gegeven in de tijd dat we nog niet zwanger waren en later toen we het wel waren hebben we elkaar kunnen ondersteunen in het leuke en in de tijden dat we ook wel eens angstig waren.
Mijn emailadres is vast op te vragen via de angel of via mijn profiel. Je mag me altijd mailen en vooral ALLES vragen. Als je wilt bellen, dan kan dat ook.
Veel liefs, Parelhoen
Wat verschrikkelijk dat je je zoontje Luuk hebt moeten verliezen. Je bent moeder geworden en je hebt hem moeten laten gaan....geen woorden voor.
Ik zag dat Huppel al heeft gereageerd en dat een andere forummer mijn vroegere topic ingekopieerd heeft.
Ik zal kort vertellen hoe het bij ons is gegaan: na een perfecte zwangerschap ben ik met 41 w 6d opgenomen om de volgende dag ingeleid te worden. Reden: weinig vruchtwater. In de middag ctg en echo, alles goed. 's Avonds CTG, geen hartje meer.....afgelopen, over. Philip was al overleden. !,5 dag later ben ik ingeleid en nog eens 3 dagen later is Philip geboren. Al voor Philip uit mij was wisten mijn man en ik dat we graag opnieuw ouders wilden worden en wel zo snel mogelijk en oh, wat sloegen wij onszelf voor het hoofd dat we niet eerder 'begonnen' waren aan kinderen. Wij kenden elkaar pas 4 jaar toen ik zwanger raakte, ik was ongeveer 35 toen Philip geboren was. En het gevoel dat het niet meer zou lukken bracht mij af en toe tot wanhoop.....zo herkenbaar. Er werd ons afgeraden snel opnieuw zwanger te worden door verloskundige, kraamhulp.....hebben wij ons nooit wat van aangetrokken overigens. Na 11 maanden was ik opnieuw zwanger en in jan 2008 is Victor (overwinnaar.....) geboren. Na nog eens 10 maanden was ik opnieuw zwanger en inmiddels ben ik 21 weken. De vreugde van het zwanger zijn wordt altijd wat overschaduwd door de angst van het dichterbij komen van de uitgerekende datum, maar gelukkig zijn we in handen van een goede gyn die ons veel vertrouwen geeft. Ik hoef ook niet meer voorbij de 39 weken en beval alleen nog via ks. Ook wij hebben het hele pakket deze keer gehad: combitest, vruchtwaterpunctie. Alles de moeite waard.
Wat ik je wil meegeven is dat je je kleine Luuk altijd bij je zult dragen, in je hoofd, maar vooral in je hart en wie weet heb jij wel een plek waar je weet dat je hem altijd 'ziet'. Zo ben ik totaal niet gelovig, maar Philip zit altijd op mijn linkerschouder en 'leeft' met me mee. Soms overvalt na al die tijd het verdriet me vanuit diep van binnen, als ik met mijn man en zoon bij het grafje van Philip sta bijv. Het gemis is er en we zullen altijd meer kinderen willen hebben, want we lopen er altijd 1 achter, nee, we missen onze Philip gewoon altijd heel erg.
Ik wens je veel sterkte en vooral veel geluk op weg naar een nieuwe zwangerschap, want die gaat er komen! En ik wens je ook veel geluk met schrijven, veel schrijven met lotgenoten, want zoals Huppel schreef hebben wij er een bijzondere vriendschap aan over gehouden en heeft het ons veel steun gegeven in de tijd dat we nog niet zwanger waren en later toen we het wel waren hebben we elkaar kunnen ondersteunen in het leuke en in de tijden dat we ook wel eens angstig waren.
Mijn emailadres is vast op te vragen via de angel of via mijn profiel. Je mag me altijd mailen en vooral ALLES vragen. Als je wilt bellen, dan kan dat ook.
Veel liefs, Parelhoen
donderdag 5 maart 2009 om 23:03
Dag Arc,
Toen je net je andere topic had geopend heb ik wel eens gereageerd. Ik heb mijn eerste kindje verloren, een dochter. Zij is in mijn buik overleden bij 31 weken als gevolg van allerlei medische complicaties, die allemaal samenhingen met het syndroom van Down. Zij was bij ons zeer welkom, maar de natuur heeft anders beslist. Ik heb het naar mijn idee redelijk goed kunnen verwerken. Inmiddels heb ik een zoon van een half jaar oud, hij is kerngezond en ik ben iedere dag doordrongen van het grote geluk van zijn kleine leven.
Ik herken de stress over je leeftijd: ik was 35 jaar toen ik beviel van mijn dochter. Drie maanden na haar geboorte was ik weer zwanger. Eén week na de test kreeg ik een miskraam (bij 6 weken zwangerschap). Hier heb ik niet veel verdriet van gehad, ik vond het ook wel erg vroeg, het moest blijkbaar nog niet zo zijn. Ik was toen ook nog bezig met een herdenkingsboek over mijn dochter, en het voelde onlogisch dat ik alweer zwanger was terwijl dat boek nog niet af was.
Ik was wel heel blij dat ik zo snel weer zwanger was geworden, ik zag het als een teken ter geruststelling, alsof mijn lijf me wilde laten weten dat het allemaal wel goed zou komen met die kinderwens van mij. Hm, klinkt misschien een beetje tegenstrijdig bij een miskraam, maar goed ik had er in ieder geval alle vertrouwen in dat het wel goed zou komen.
Weer twee maanden daarna was ik opnieuw zwanger (dus vijf maanden na de geboorte van mijn dochtertje). Dit keer voelde het gelijk goed, ik voelde me sterk en vol vertrouwen. Naarmate de 20-weken echo dichterbij kwam werd ik steeds nerveuzer, die spanning vond ik het ergste van de hele zwangerschap. Die echo was goed en ik heb in de 2e helft van de zwangerschap nog een paar uitgebreide screeningsecho's gehad, op eigen verzoek. Verder stond ik onder controle bij de gynaecoloog, dan krijg je sowieso meer controles en meer echo's dan bij de vk. Altijd als ik me zorgen maakte kon ik bellen om langs te komen voor een echo, en dat heb ik echt wel een paar keer gedaan.
Naarmate de uitgerekende datum naderde vond ik het ook weer heel spannend worden. Het verhaal van Parelhoen kende ik, als meelezer van het forum, en ik was heel bang dat het op het laatst nog mis zou gaan. Daarom ben ik op een gegeven moment ingeleid, omdat niet meer wilde wachten. Gelukkig alle begrip vanuit het ziekenhuis. Ik ben bevallen van mijn zoon, het was fantastisch omdat ik van mijn toen al overleden dochter ook heb moeten bevallen en ik wilde dit zo graag ook met een levende baby ervaren.
Ondanks alle verdriet en spanningen heb ik heel vaak wel kunnen genieten van mijn 2e zwangerschap. Het was niet extreem zwaar ofzo. Wel vond ik het erg lang duren. Mijn zoon is nu een half jaar, en dat half jaar is voor mijn gevoel veel sneller gegaan dan maand 4 t/m 9 van de zwangerschap!
Ik kan je geen advies geven over wat voor jou het juiste tempo is. Ga goed op je gevoel af. Mij heeft het geholpen een boek over mijn dochter te maken met alle foto's (vanaf de 1e echo tot aan de foto's van de crematie). Veel sterkte! Liefs, Panda.
Toen je net je andere topic had geopend heb ik wel eens gereageerd. Ik heb mijn eerste kindje verloren, een dochter. Zij is in mijn buik overleden bij 31 weken als gevolg van allerlei medische complicaties, die allemaal samenhingen met het syndroom van Down. Zij was bij ons zeer welkom, maar de natuur heeft anders beslist. Ik heb het naar mijn idee redelijk goed kunnen verwerken. Inmiddels heb ik een zoon van een half jaar oud, hij is kerngezond en ik ben iedere dag doordrongen van het grote geluk van zijn kleine leven.
Ik herken de stress over je leeftijd: ik was 35 jaar toen ik beviel van mijn dochter. Drie maanden na haar geboorte was ik weer zwanger. Eén week na de test kreeg ik een miskraam (bij 6 weken zwangerschap). Hier heb ik niet veel verdriet van gehad, ik vond het ook wel erg vroeg, het moest blijkbaar nog niet zo zijn. Ik was toen ook nog bezig met een herdenkingsboek over mijn dochter, en het voelde onlogisch dat ik alweer zwanger was terwijl dat boek nog niet af was.
Ik was wel heel blij dat ik zo snel weer zwanger was geworden, ik zag het als een teken ter geruststelling, alsof mijn lijf me wilde laten weten dat het allemaal wel goed zou komen met die kinderwens van mij. Hm, klinkt misschien een beetje tegenstrijdig bij een miskraam, maar goed ik had er in ieder geval alle vertrouwen in dat het wel goed zou komen.
Weer twee maanden daarna was ik opnieuw zwanger (dus vijf maanden na de geboorte van mijn dochtertje). Dit keer voelde het gelijk goed, ik voelde me sterk en vol vertrouwen. Naarmate de 20-weken echo dichterbij kwam werd ik steeds nerveuzer, die spanning vond ik het ergste van de hele zwangerschap. Die echo was goed en ik heb in de 2e helft van de zwangerschap nog een paar uitgebreide screeningsecho's gehad, op eigen verzoek. Verder stond ik onder controle bij de gynaecoloog, dan krijg je sowieso meer controles en meer echo's dan bij de vk. Altijd als ik me zorgen maakte kon ik bellen om langs te komen voor een echo, en dat heb ik echt wel een paar keer gedaan.
Naarmate de uitgerekende datum naderde vond ik het ook weer heel spannend worden. Het verhaal van Parelhoen kende ik, als meelezer van het forum, en ik was heel bang dat het op het laatst nog mis zou gaan. Daarom ben ik op een gegeven moment ingeleid, omdat niet meer wilde wachten. Gelukkig alle begrip vanuit het ziekenhuis. Ik ben bevallen van mijn zoon, het was fantastisch omdat ik van mijn toen al overleden dochter ook heb moeten bevallen en ik wilde dit zo graag ook met een levende baby ervaren.
Ondanks alle verdriet en spanningen heb ik heel vaak wel kunnen genieten van mijn 2e zwangerschap. Het was niet extreem zwaar ofzo. Wel vond ik het erg lang duren. Mijn zoon is nu een half jaar, en dat half jaar is voor mijn gevoel veel sneller gegaan dan maand 4 t/m 9 van de zwangerschap!
Ik kan je geen advies geven over wat voor jou het juiste tempo is. Ga goed op je gevoel af. Mij heeft het geholpen een boek over mijn dochter te maken met alle foto's (vanaf de 1e echo tot aan de foto's van de crematie). Veel sterkte! Liefs, Panda.
vrijdag 6 maart 2009 om 08:43
Arc,
Ik zou ook graag mee willen schrijven. Ik heb ook een paar berichtjes in je andere topic geschreven. Wij hebben onze dochter verloren na 32 weken en 2 dgen zwangerschap. Na een spoedkeizersnede (haar hartslag ging van heel hoog, naar heel laag) heeft ze 2,5 geleefd na de bevalling. Later bleek dat ze een ernstig tekort aan bloedplaatjes heeft gehad en daardoor twee hersenbloedingen heeft gehad, wl al in de buik. Dat tekort aan bloedplaatjes is gekomen door antistoffen die ik heb aangemaakt, mijn bloedplaatjes komen niet overeen met de bloedplaatjes van mijn man en dus onze kinderen. Vergelijkbaar aan het rhesus factor verhaal. Er is wel een medicijn wat ik in de volgende zwangerschap kan en moet krijgen maar het geeft geen garantie dat het een eventuele volgende keer weer gebeurd.
We hebben een zoon van bijna 3. Een heerlijk lief, ondeugend en vrolijk mannetje met het syndroom van Down. Hij werd ook geboren met een laag bloedplaatjes aantal maar dat werd aan de Down toegeschreven en is vanzelf weer over gegan, gelukkig! Mijn zoon is echt mijn zonnetje, mjn allesie.
Ik mis mijn meisje na 7 maanden nog zo ontzettend veel, het verlangen naar haar, haar nog even vast houden, dat blijft o sterk aanwezig...lijkt soms of ik barst van liefde voor haar die ik nergens kwijt kan.
Wij zijn aan het nadenken over een eventuele volgende zwangerschap. Vind het moeilijk, het idee dat het weer gebeurd maakt me gek. (volgens de arts is de kans aanwezig). Maar het verlangen naar nog een kindje is zeer sterk aanwezig. Maar hoe kan het ook anders? Ik heb de dikke buik gehad, de babykleertjes in handen gehad, 100 babyluiers gekocht (in een vlaag van voorbereidingswoede), de babykamer was bijna af...7 maanden van verwachting en dan een prachtige dochter....en nog geen 3 uur later....niks dan verdriet, pijn, dingen moeten meemaken en regelen waar ik in mijn ergste nachtmerries niet aan wil denken.
Ik kan me zo voorstellen dat je graag weer zwanger wilt worden, maar geef jezelf ook de tijd om te rouwen, door het verdriet heen te gaan (ik haatte dat als iemand dat tegen mij zei, maar het is zo, je moet het voelen, anders kom je het later keihard tegen). Ik heb een fotoboek gemaakt en het grafje is nu mooi. Langzaam voel ik nu de behoefte om verder te denken. Soms.
En vergeet niet dat je door de zwangerschapshormonen ook nog heel erg 'broeds' bent, ik had na de geboorte van mijn eerste ook al vrij snel (na 1,5-2 maanden) het gevoel van, ik wil een tweede, maar dat gevoel verdween ook weer langzaam. Niet dat ik zeg dat het gevoel bij jou verdwijnt, ik bedoel gewoon, geef je zelf even de tijd een 'pas op de plaat te maken', het is niet niks wat je net allemaal hebt meegemaakt en een zwangershap geeft weer nieuwe zorgen...
Chantal
Ik zou ook graag mee willen schrijven. Ik heb ook een paar berichtjes in je andere topic geschreven. Wij hebben onze dochter verloren na 32 weken en 2 dgen zwangerschap. Na een spoedkeizersnede (haar hartslag ging van heel hoog, naar heel laag) heeft ze 2,5 geleefd na de bevalling. Later bleek dat ze een ernstig tekort aan bloedplaatjes heeft gehad en daardoor twee hersenbloedingen heeft gehad, wl al in de buik. Dat tekort aan bloedplaatjes is gekomen door antistoffen die ik heb aangemaakt, mijn bloedplaatjes komen niet overeen met de bloedplaatjes van mijn man en dus onze kinderen. Vergelijkbaar aan het rhesus factor verhaal. Er is wel een medicijn wat ik in de volgende zwangerschap kan en moet krijgen maar het geeft geen garantie dat het een eventuele volgende keer weer gebeurd.
We hebben een zoon van bijna 3. Een heerlijk lief, ondeugend en vrolijk mannetje met het syndroom van Down. Hij werd ook geboren met een laag bloedplaatjes aantal maar dat werd aan de Down toegeschreven en is vanzelf weer over gegan, gelukkig! Mijn zoon is echt mijn zonnetje, mjn allesie.
Ik mis mijn meisje na 7 maanden nog zo ontzettend veel, het verlangen naar haar, haar nog even vast houden, dat blijft o sterk aanwezig...lijkt soms of ik barst van liefde voor haar die ik nergens kwijt kan.
Wij zijn aan het nadenken over een eventuele volgende zwangerschap. Vind het moeilijk, het idee dat het weer gebeurd maakt me gek. (volgens de arts is de kans aanwezig). Maar het verlangen naar nog een kindje is zeer sterk aanwezig. Maar hoe kan het ook anders? Ik heb de dikke buik gehad, de babykleertjes in handen gehad, 100 babyluiers gekocht (in een vlaag van voorbereidingswoede), de babykamer was bijna af...7 maanden van verwachting en dan een prachtige dochter....en nog geen 3 uur later....niks dan verdriet, pijn, dingen moeten meemaken en regelen waar ik in mijn ergste nachtmerries niet aan wil denken.
Ik kan me zo voorstellen dat je graag weer zwanger wilt worden, maar geef jezelf ook de tijd om te rouwen, door het verdriet heen te gaan (ik haatte dat als iemand dat tegen mij zei, maar het is zo, je moet het voelen, anders kom je het later keihard tegen). Ik heb een fotoboek gemaakt en het grafje is nu mooi. Langzaam voel ik nu de behoefte om verder te denken. Soms.
En vergeet niet dat je door de zwangerschapshormonen ook nog heel erg 'broeds' bent, ik had na de geboorte van mijn eerste ook al vrij snel (na 1,5-2 maanden) het gevoel van, ik wil een tweede, maar dat gevoel verdween ook weer langzaam. Niet dat ik zeg dat het gevoel bij jou verdwijnt, ik bedoel gewoon, geef je zelf even de tijd een 'pas op de plaat te maken', het is niet niks wat je net allemaal hebt meegemaakt en een zwangershap geeft weer nieuwe zorgen...
Chantal
vrijdag 6 maart 2009 om 13:41
@parelhoen: wat vreselijk van jullie philip. Goed dat jullie niets van de mening van kraamhulp/verloskundige hebben aangetrokken en lekker snel opnieuw zwanger zijn geraakt. Ik denk dat iedereen dat voor zichzelf moet uitmaken, en dat het iets heel persoonlijks is, of dat je wachttijd in acht zou moeten nemen of niet.
dat jullie jezelf voor het hoofd sloegen dat je niet eerder aan kinderen bent begonnen, dat vind ik ook heel herkenbaar. Arcman&ik hebben dat de afgelopen tijd ook vaak tegen elkaar geroepen. Ik had nooit gedacht dat een kind zoveel gevoelens zou losmaken. Ik vraag me wel eens af, waarom heb ik hiervoor genoegen genomen met zo'n leeg leven?
@panda: wat een goed idee zo'n herdenkingsboek. Ik ga eens kijken welke van de honderden (!) foto's die we van Luukje gemaakt hebben in een boek zouden willen hebben. (gaat een dik boek worden denk ik)
Verder heb ik ook wat spulletjes van hem.. zijn navelstreng, zijn eerste traceacanule, zijn speentje.. enz. die ga ik in een mooi blik stoppen.
Ook jij dus wat leeftijdsstress gehad.. ja suf he? zo oud zijn we nou ook weer niet, maar goed, toch krijg ik er een soort "no time to waste" gevoel bij.
Heb jij ooit door een klinisch geneticus laten uitzoeken wat de kans op herhaling was?
Ik heb trouwens het gevoel dat ik wel een hok vol kinderen zou willen hebben (aarrggh ik had echt eerder moeten beginnen). Maar misschien raak ik van dat idee wel genezen als we eer ooit echt één hebben rondlopen.
@chantal: ik ben ook via een spoedkeizersnede bevallen en die dwingt mij ook al wat wachttijd in acht te nemen. En voor een volgende zwangerschap zou ik graag eerst die 10kg extra die er nu nog aanzit bij mij eraf willen hebben, ik ben anders bang echt een ton te zijn als het weer gelukt zou zijn en we op het einde lopen. Het feit dat ik door het verlies van Luuk niet al te veel trek heb, zal daar vast wel bij helpen. Maar het gevoel zsm weer zwanger te willen zijn dat zit heel diep bij mij.. Luukjes aandoeningen zijn tot nu toe ook gekwalificeerd als domme pech, dus de kans op herhaling is niet zo groot. Dat is bij jullie anders begrijp ik? Dat lijkt me vreselijk, dan heb jij er nog eens een grote reële angst bij. Hoewel bij mij de angst ook aanwezig is dat we weer een kindje met aandoeningen zouden krijgen. Als je zoiets ooit meegemaakt hebt, dan houdt je daar voor een volgende keer altijd weer rekening mee, denk ik. Maar die nieuwe zorgen die zou ik graag hebben, als ik heel eerlijk ben.
Wat kunnen ze bij jullie precies preventief doen aan die bloedplaatjes? Bij rhesus is het dacht ik een behandeling met injecties? ik heb van rhesus wel eerder gehoord, maar dat een zelfde probleem met bloedplaatjes kon ontstaan dat wist ik niet.
Ik heb nog een anekdote:
Ik had vanochtend op mn mobiel een voicemail van mijn oom die op curacao woont. Hij heeft zich nogal goed "geintegreerd" in de samenleving daar .
Hij had ingesproken: "hey arc, gecondoleerd met je dochtertje.. of was het een zoontje, nou ja ik dacht een dochtertje maar het kan ook een zoontje zijn geweest... Goed het condoleren heb ik gedaan, ehmm.. Nou joh, gewoon een nieuwe maken. Lukt wel. Bon. Groetjes."
Ik heb het ook aan arcman laten horen en we hebben beiden erg moeten lachen hierom.
Toen er nog gewerkt werd aan het ontstaan van Luukje, zijn arcman en ik bij die oom en tante wezen logeren. Mijn tante -ook zeer goed bekend met de antilliaanse "gebruiken"- zei toen een keer savonds tegen ons. "Moeten jullie geen baby?". Toen we zeiden dat best wel te willen zei ze heel stellig "volgend jaar hebben jullie een baby". Zij heeft gelijk gekregen, dus ik hoop dat mijn oom dezelfde voorspellende gaven heeft
(mijn oom en tante hadden ook een kind, mijn iets jongere nichtje en zij is een paar jaar geleden overleden aan kanker. dus het overmatige alcoholgebruik van hun, is wel ergens op terug te leiden.)
dat jullie jezelf voor het hoofd sloegen dat je niet eerder aan kinderen bent begonnen, dat vind ik ook heel herkenbaar. Arcman&ik hebben dat de afgelopen tijd ook vaak tegen elkaar geroepen. Ik had nooit gedacht dat een kind zoveel gevoelens zou losmaken. Ik vraag me wel eens af, waarom heb ik hiervoor genoegen genomen met zo'n leeg leven?
@panda: wat een goed idee zo'n herdenkingsboek. Ik ga eens kijken welke van de honderden (!) foto's die we van Luukje gemaakt hebben in een boek zouden willen hebben. (gaat een dik boek worden denk ik)
Verder heb ik ook wat spulletjes van hem.. zijn navelstreng, zijn eerste traceacanule, zijn speentje.. enz. die ga ik in een mooi blik stoppen.
Ook jij dus wat leeftijdsstress gehad.. ja suf he? zo oud zijn we nou ook weer niet, maar goed, toch krijg ik er een soort "no time to waste" gevoel bij.
Heb jij ooit door een klinisch geneticus laten uitzoeken wat de kans op herhaling was?
Ik heb trouwens het gevoel dat ik wel een hok vol kinderen zou willen hebben (aarrggh ik had echt eerder moeten beginnen). Maar misschien raak ik van dat idee wel genezen als we eer ooit echt één hebben rondlopen.
@chantal: ik ben ook via een spoedkeizersnede bevallen en die dwingt mij ook al wat wachttijd in acht te nemen. En voor een volgende zwangerschap zou ik graag eerst die 10kg extra die er nu nog aanzit bij mij eraf willen hebben, ik ben anders bang echt een ton te zijn als het weer gelukt zou zijn en we op het einde lopen. Het feit dat ik door het verlies van Luuk niet al te veel trek heb, zal daar vast wel bij helpen. Maar het gevoel zsm weer zwanger te willen zijn dat zit heel diep bij mij.. Luukjes aandoeningen zijn tot nu toe ook gekwalificeerd als domme pech, dus de kans op herhaling is niet zo groot. Dat is bij jullie anders begrijp ik? Dat lijkt me vreselijk, dan heb jij er nog eens een grote reële angst bij. Hoewel bij mij de angst ook aanwezig is dat we weer een kindje met aandoeningen zouden krijgen. Als je zoiets ooit meegemaakt hebt, dan houdt je daar voor een volgende keer altijd weer rekening mee, denk ik. Maar die nieuwe zorgen die zou ik graag hebben, als ik heel eerlijk ben.
Wat kunnen ze bij jullie precies preventief doen aan die bloedplaatjes? Bij rhesus is het dacht ik een behandeling met injecties? ik heb van rhesus wel eerder gehoord, maar dat een zelfde probleem met bloedplaatjes kon ontstaan dat wist ik niet.
Ik heb nog een anekdote:
Ik had vanochtend op mn mobiel een voicemail van mijn oom die op curacao woont. Hij heeft zich nogal goed "geintegreerd" in de samenleving daar .
Hij had ingesproken: "hey arc, gecondoleerd met je dochtertje.. of was het een zoontje, nou ja ik dacht een dochtertje maar het kan ook een zoontje zijn geweest... Goed het condoleren heb ik gedaan, ehmm.. Nou joh, gewoon een nieuwe maken. Lukt wel. Bon. Groetjes."
Ik heb het ook aan arcman laten horen en we hebben beiden erg moeten lachen hierom.
Toen er nog gewerkt werd aan het ontstaan van Luukje, zijn arcman en ik bij die oom en tante wezen logeren. Mijn tante -ook zeer goed bekend met de antilliaanse "gebruiken"- zei toen een keer savonds tegen ons. "Moeten jullie geen baby?". Toen we zeiden dat best wel te willen zei ze heel stellig "volgend jaar hebben jullie een baby". Zij heeft gelijk gekregen, dus ik hoop dat mijn oom dezelfde voorspellende gaven heeft
(mijn oom en tante hadden ook een kind, mijn iets jongere nichtje en zij is een paar jaar geleden overleden aan kanker. dus het overmatige alcoholgebruik van hun, is wel ergens op terug te leiden.)
vrijdag 6 maart 2009 om 13:42
Lieve Arc,
Ik heb 6 wk geleden mijn lieve kleine meid verloren. Ik heb je andere topic gelezen en heb 2x proberen te reageren, maar heb het bericht weer gewist. Het is bij mij ook allemaal nog zo vers. Ik ben 34 wk en 2 dg zwanger geweest. Alles ging goed...en toen liet mijn placenta los. Ik heb een spoedkeizersnee gehad, mijn meisje is gereanimeerd en overgebracht naar het WKZ in Utrecht. Ze had al zolang zuurstofgebrek gehad dat er heel veel schade was in haar hersenen. Ze hebben 48 uur lang geprobeerd om haar een kans te geven, maar de schade was te groot. Ze is in mijn armen gestorven, ze heeft 3 dg geleefd.
Het is zo moeilijk te begrijpen. Ze was zo volmaakt, alles zat erop en aan en dat het dan van binnen zo kapot kan zijn. Mijn kleine meid heeft nooit een teken van leven gegeven, geen geluidje, geen beweging helemaal niets. Ik merk dat ik alles wat er is gebeurd nog steeds erg onwerkelijk vind en ben erg blij met de vele foto's die we van haar hebben. Ook merk ik dat ik regelmatig fantaseer over een volgende zwangerschap en alles wat daarbij hoort. Ik ben daar nog helemaal niet aan toe, maar ik denk dat ik het wel fijn vind om te lezen hoe dat proces bij een ander werkt en dat ik daarop kan reageren. Merk nu dat ik het bijv raar van mezelf vind dat ik denk aan een nieuwe zwangerschap en een babytje terwijl ik net mijn lieve meid heb verloren. Vind het dan ook fijn te lezen dat ik niet de enige ben en dus ook niet raar. Ik ga nu stoppen met typen, want er komt bezoek aan.
Groetjes kesa
Ik heb 6 wk geleden mijn lieve kleine meid verloren. Ik heb je andere topic gelezen en heb 2x proberen te reageren, maar heb het bericht weer gewist. Het is bij mij ook allemaal nog zo vers. Ik ben 34 wk en 2 dg zwanger geweest. Alles ging goed...en toen liet mijn placenta los. Ik heb een spoedkeizersnee gehad, mijn meisje is gereanimeerd en overgebracht naar het WKZ in Utrecht. Ze had al zolang zuurstofgebrek gehad dat er heel veel schade was in haar hersenen. Ze hebben 48 uur lang geprobeerd om haar een kans te geven, maar de schade was te groot. Ze is in mijn armen gestorven, ze heeft 3 dg geleefd.
Het is zo moeilijk te begrijpen. Ze was zo volmaakt, alles zat erop en aan en dat het dan van binnen zo kapot kan zijn. Mijn kleine meid heeft nooit een teken van leven gegeven, geen geluidje, geen beweging helemaal niets. Ik merk dat ik alles wat er is gebeurd nog steeds erg onwerkelijk vind en ben erg blij met de vele foto's die we van haar hebben. Ook merk ik dat ik regelmatig fantaseer over een volgende zwangerschap en alles wat daarbij hoort. Ik ben daar nog helemaal niet aan toe, maar ik denk dat ik het wel fijn vind om te lezen hoe dat proces bij een ander werkt en dat ik daarop kan reageren. Merk nu dat ik het bijv raar van mezelf vind dat ik denk aan een nieuwe zwangerschap en een babytje terwijl ik net mijn lieve meid heb verloren. Vind het dan ook fijn te lezen dat ik niet de enige ben en dus ook niet raar. Ik ga nu stoppen met typen, want er komt bezoek aan.
Groetjes kesa
vrijdag 6 maart 2009 om 18:33
hoi kesa,
ohwww jouw verhaal is ook verschrikkelijk. waarom moeten wij door zo'n pijn heen gaan?
ik vind het dus absoluut niet raar om een nieuw kindje te willen. het is geen vervanging, het is gewoon een broertje of zusje voor het kindje dat je verloren bent. ook als mijn luukje wel gezond was geweest en wel had geleefd, had ik heel graag snel een tweede gewild. aan de ene kant omdat ik al wat ouder ben, aan de andere kant leek een zo klein mogelijk leeftijdsverschil heel leuk voor de kindertjes en verder leek het mij dat ik dan al gewend was aan de zuigelingenfase dus dan lekker in de flow daarvan bleef.
verder is het heel gezond om voorzichtig vooruit te denken. het verdriet is nog wel heel vers en groot, en de tijd lijkt stil te staan, maar dat doet het niet.. de wereld gaat door en ook wij moeten door.
ik zou het later zo fijn vinden om mijn 2e kindje te kunnen vertellen van zijn broertje luuk, die zo dapper was en zo mooi.. zo leeft luukje dan ook een beetje door in zijn broertje of zusje.
het lijkt me psychisch wel heel moeilijk, dezelfde tijd door te maken als met de zwangerschap van luukje, ik zal wel angstiger zijn bij controles, echo's en onderzoeken, maar oh wat lijkt het me fijn om een gezonde baby te hebben en er zelf voor te mogen zorgen.
hoewel jouw kindje maar kort mocht leven, nog korter dan ons luukje, heb jij er ook mee te maken gehad dat je aan de zijlijn stond en dat verpleegsters voor hem deden, wat jiij eigenlijk had moeten doen. ook dat is je afgenomen, naast het missen van je laatste zwangerschapsweken en je onbezorgde bevallingsverlof.. het is toch niet meer dan logisch dat wij daar nog steeds naar verlangen?
ik hoop echt dat het voor ons weggelegd is.. nu of in de niet al te verre toekomst. en daarom wil ik daar graag voorzichtig over babbelen met lotgenoten.
x, arc
ohwww jouw verhaal is ook verschrikkelijk. waarom moeten wij door zo'n pijn heen gaan?
ik vind het dus absoluut niet raar om een nieuw kindje te willen. het is geen vervanging, het is gewoon een broertje of zusje voor het kindje dat je verloren bent. ook als mijn luukje wel gezond was geweest en wel had geleefd, had ik heel graag snel een tweede gewild. aan de ene kant omdat ik al wat ouder ben, aan de andere kant leek een zo klein mogelijk leeftijdsverschil heel leuk voor de kindertjes en verder leek het mij dat ik dan al gewend was aan de zuigelingenfase dus dan lekker in de flow daarvan bleef.
verder is het heel gezond om voorzichtig vooruit te denken. het verdriet is nog wel heel vers en groot, en de tijd lijkt stil te staan, maar dat doet het niet.. de wereld gaat door en ook wij moeten door.
ik zou het later zo fijn vinden om mijn 2e kindje te kunnen vertellen van zijn broertje luuk, die zo dapper was en zo mooi.. zo leeft luukje dan ook een beetje door in zijn broertje of zusje.
het lijkt me psychisch wel heel moeilijk, dezelfde tijd door te maken als met de zwangerschap van luukje, ik zal wel angstiger zijn bij controles, echo's en onderzoeken, maar oh wat lijkt het me fijn om een gezonde baby te hebben en er zelf voor te mogen zorgen.
hoewel jouw kindje maar kort mocht leven, nog korter dan ons luukje, heb jij er ook mee te maken gehad dat je aan de zijlijn stond en dat verpleegsters voor hem deden, wat jiij eigenlijk had moeten doen. ook dat is je afgenomen, naast het missen van je laatste zwangerschapsweken en je onbezorgde bevallingsverlof.. het is toch niet meer dan logisch dat wij daar nog steeds naar verlangen?
ik hoop echt dat het voor ons weggelegd is.. nu of in de niet al te verre toekomst. en daarom wil ik daar graag voorzichtig over babbelen met lotgenoten.
x, arc
vrijdag 6 maart 2009 om 19:50
Hoi allemaal,
Zo ik ben inmiddels bij gelezen, had nl voor mijn vorige posting nog niet alles gelezen. Wat een verhalen allemaal zeg. Fijn dat jullie dat willen delen, want ik denk dat dat alleen maar ten goede komt aan het rouwproces. Hier probeer ik wel bewust mee bezig te zijn, omdat ik anders bang ben dat ik te snel ga. Ik weet dat er geen tijd voor staat, maar ik weet wel dat ik er tijd voor moet nemen. Wat iemand anders al schreef, je moet nu eenmaal door de pijn heen, omdat het toch een keer komt. Ik probeer per dag te leven en alle toekomstgedachten die ik heb, laat ik gewoon over me heen komen.
Ik ben 33 jaar dus heb gelukkig niet het gevoel dat ik moet opschieten ivm mijn leeftijd. Mijn gyn. heeft me geadviseerd om pas na een jaar weer zwanger te worden ivm de keizersnee die ik heb gehad. Ze zei dat het vanaf 6 mnd zou kunnen, maar dat de voorkeur uit gaat na 1 jaar. omdat dan zeker alles goed is hersteld. Mijn kindje is overleden doordat mijn placenta heeft losgelaten en ik heb 5-10% kans dat dit in een volgende zwangerschap weer gebeurd. Dit vind ik een hele enge gedachten
Maar ik heb er wel vertrouwen in dat er een dag gaat komen dat ik een nieuwe zwangerschap wel aandurf. Dit zal dan wel met veel angst gepaard gaan, maar dat heb ik er wel voor over. Dat ik nu met mijn verstand al weet dat ik ooit opnieuw zwanger wil worden, geeft mij ook rust en ruimte om te rouwen.
Het overlijden van mijn kindje geeft me naast heel veel verdriet ook iets moois. Ik heb een man en een dochtertje van 2 en ik besef me nu meer dan ooit hoe kostbaar zij voor mij zijn. Natuurlijk was ik al heel blij en dankbaar voor hen, maar nu beleef ik dit nog intenser.
Zo ik ben inmiddels bij gelezen, had nl voor mijn vorige posting nog niet alles gelezen. Wat een verhalen allemaal zeg. Fijn dat jullie dat willen delen, want ik denk dat dat alleen maar ten goede komt aan het rouwproces. Hier probeer ik wel bewust mee bezig te zijn, omdat ik anders bang ben dat ik te snel ga. Ik weet dat er geen tijd voor staat, maar ik weet wel dat ik er tijd voor moet nemen. Wat iemand anders al schreef, je moet nu eenmaal door de pijn heen, omdat het toch een keer komt. Ik probeer per dag te leven en alle toekomstgedachten die ik heb, laat ik gewoon over me heen komen.
Ik ben 33 jaar dus heb gelukkig niet het gevoel dat ik moet opschieten ivm mijn leeftijd. Mijn gyn. heeft me geadviseerd om pas na een jaar weer zwanger te worden ivm de keizersnee die ik heb gehad. Ze zei dat het vanaf 6 mnd zou kunnen, maar dat de voorkeur uit gaat na 1 jaar. omdat dan zeker alles goed is hersteld. Mijn kindje is overleden doordat mijn placenta heeft losgelaten en ik heb 5-10% kans dat dit in een volgende zwangerschap weer gebeurd. Dit vind ik een hele enge gedachten
Maar ik heb er wel vertrouwen in dat er een dag gaat komen dat ik een nieuwe zwangerschap wel aandurf. Dit zal dan wel met veel angst gepaard gaan, maar dat heb ik er wel voor over. Dat ik nu met mijn verstand al weet dat ik ooit opnieuw zwanger wil worden, geeft mij ook rust en ruimte om te rouwen.
Het overlijden van mijn kindje geeft me naast heel veel verdriet ook iets moois. Ik heb een man en een dochtertje van 2 en ik besef me nu meer dan ooit hoe kostbaar zij voor mij zijn. Natuurlijk was ik al heel blij en dankbaar voor hen, maar nu beleef ik dit nog intenser.
vrijdag 6 maart 2009 om 21:17
Kesa: heel herkenbaar dat je nu nog meer beseft wat je wel hebt, je man, je dochter. In mijn geval man en zoon. DE reden voor mij om elke dag weer op te staan en door te gaan.
Ik hoop dat ik ook weer vertrouwen kan krijgen om een zwangerschap aan te durven. Nog niet zo lang geleden kreeg ik bijna een paniekaanval toen ik dacht dat ik een pil vergeten had te nemen. Het lijkt wel of zwanger zijn gelijk staat aan verlies en verdriet voor mij.
Arc: heb jij ook het advies gekregen 6 maanden te wachten met
zwanger worden na de keizersnede?
Je vroeg welk medicijn er is tegen het bloedplaatjes probleem, het medicijn het IVIG (een bloedproduct) en wordt met een infuus gegeven. Wat ik heb begrepen van de arts is dat ik vanaf 16 weken zwangerschap elke week een paar uur an het infuus zou moeten, tot 32-36 weken, dan zal de bevalling worden gedaan dmv een keizersnede. Maar het is allemaal nog in de experimentele fase, tot nu toe werken die medicijnen bij anderen maar het is niet zeker of het bij mij ook zal werken. 'Geen garanties' zei de arts. Dat maakt het allemaal veel te spannend. Weet niet of ik, mijn man, onze zoon, onze relatie dit nog een keer aankan. We zijn nu heel gelukkig 9zo ver je dat kan zijn na het verlies van je kindje)., wat als het weer mis gaat? Ik kan er niet eens over na denken maar het kriebelt, nee het jeukt! Ik wil zo graag een baby, mijn bby, mijn kindje in mijn armen, 7 maanden dachten we dat het ging gebeuren en nu wil ik het nog steeds zo graag. Een broertje of zusje voor mijn schattie Sven en zijn engel-zusje Isa*.
Ik hoop dat ik ook weer vertrouwen kan krijgen om een zwangerschap aan te durven. Nog niet zo lang geleden kreeg ik bijna een paniekaanval toen ik dacht dat ik een pil vergeten had te nemen. Het lijkt wel of zwanger zijn gelijk staat aan verlies en verdriet voor mij.
Arc: heb jij ook het advies gekregen 6 maanden te wachten met
zwanger worden na de keizersnede?
Je vroeg welk medicijn er is tegen het bloedplaatjes probleem, het medicijn het IVIG (een bloedproduct) en wordt met een infuus gegeven. Wat ik heb begrepen van de arts is dat ik vanaf 16 weken zwangerschap elke week een paar uur an het infuus zou moeten, tot 32-36 weken, dan zal de bevalling worden gedaan dmv een keizersnede. Maar het is allemaal nog in de experimentele fase, tot nu toe werken die medicijnen bij anderen maar het is niet zeker of het bij mij ook zal werken. 'Geen garanties' zei de arts. Dat maakt het allemaal veel te spannend. Weet niet of ik, mijn man, onze zoon, onze relatie dit nog een keer aankan. We zijn nu heel gelukkig 9zo ver je dat kan zijn na het verlies van je kindje)., wat als het weer mis gaat? Ik kan er niet eens over na denken maar het kriebelt, nee het jeukt! Ik wil zo graag een baby, mijn bby, mijn kindje in mijn armen, 7 maanden dachten we dat het ging gebeuren en nu wil ik het nog steeds zo graag. Een broertje of zusje voor mijn schattie Sven en zijn engel-zusje Isa*.
vrijdag 6 maart 2009 om 21:59
Arc, het fijne van dat boek dat ik voor mijn dochtertje heb gemaakt, is dat ik daarna het gevoel het weer verder te kunnen met mijn leven, ik kon weer vooruit kijken. Omdat mijn dochtertje buiten mijn buik nooit heeft geleefd heb ik geen spullen van haar zoals jij die van Luuk hebt, maar om ze bij elkaar te bewaren in een blik lijkt me een mooi idee.
In mijn boek zitten, naast foto's, ook allerlei papieren zoals de zwangerschapsverklaring, afsprakenkaart van het ziekenhuis, verslag van de bevalling, dat soort dingen.
Verder heb ik iedereen die bij de crematie aanwezig was gevraagd om voor ons op te schrijven hoe zij dat afscheid hebben beleefd. Voor mij was het zo'n onwerkelijke situatie, vijf dagen na de bevalling in zo'n crematorium te zitten. De brieven/kaarten die ik vervolgens van iedereen kreeg (de een drie zinnen, de ander een heel A4, maar allemaal prachtig) heb ik ook in het boek geplakt.
Misschien kun jij hier ook iets mee Arc, of anderen die hier meeschrijven. En als je je kindje levend hebt gekend zoals Arc, dan zou je aan familie/vrienden kunnen vragen hun herinnering aan je kindje op te schrijven. En/of hoe ze jullie als ouders hebben gezien en meegemaakt.
In mijn boek zitten, naast foto's, ook allerlei papieren zoals de zwangerschapsverklaring, afsprakenkaart van het ziekenhuis, verslag van de bevalling, dat soort dingen.
Verder heb ik iedereen die bij de crematie aanwezig was gevraagd om voor ons op te schrijven hoe zij dat afscheid hebben beleefd. Voor mij was het zo'n onwerkelijke situatie, vijf dagen na de bevalling in zo'n crematorium te zitten. De brieven/kaarten die ik vervolgens van iedereen kreeg (de een drie zinnen, de ander een heel A4, maar allemaal prachtig) heb ik ook in het boek geplakt.
Misschien kun jij hier ook iets mee Arc, of anderen die hier meeschrijven. En als je je kindje levend hebt gekend zoals Arc, dan zou je aan familie/vrienden kunnen vragen hun herinnering aan je kindje op te schrijven. En/of hoe ze jullie als ouders hebben gezien en meegemaakt.
vrijdag 6 maart 2009 om 22:05
hoi Arc en alle andere moeders van overleden kindjes:
wat jullie schrijven en wat iedereen alsmaar weer voelt bij het verlies van een baby na het hebben van een zwangerschap en alles wat daarbij hoort is eigenlijk dat je, na 7 of 8 of 9 maanden, klaar bent om moeder te worden met alles wat daar bij hoort. De pot met liefde voor je nieuwe kind loopt over en jijzelf ontploft zowat om het te gaan geven! Als je kleine dan sterft dan doet dat zo ongelooflijk veel pijn, je kunt je nieuwe liefde lijkt, nergens kwijt.
En Arc: ook wij zouden na de eerste 'gewoon' zsm door gaan voor een tweede en zo is onze zoon Victor 'gewoon' gekomen op het moment dat hij gewenst was en komt onze derde 'gewoon' zoals we hopen. En gelukkig kunnen we al onze liefde nu ruimschoots kwijt en willen we net als jij en Arcman ook nog steeds een huis vol kids.
ik wens jullie allemaal veel sterkte,
Liefs, Parelhoen
wat jullie schrijven en wat iedereen alsmaar weer voelt bij het verlies van een baby na het hebben van een zwangerschap en alles wat daarbij hoort is eigenlijk dat je, na 7 of 8 of 9 maanden, klaar bent om moeder te worden met alles wat daar bij hoort. De pot met liefde voor je nieuwe kind loopt over en jijzelf ontploft zowat om het te gaan geven! Als je kleine dan sterft dan doet dat zo ongelooflijk veel pijn, je kunt je nieuwe liefde lijkt, nergens kwijt.
En Arc: ook wij zouden na de eerste 'gewoon' zsm door gaan voor een tweede en zo is onze zoon Victor 'gewoon' gekomen op het moment dat hij gewenst was en komt onze derde 'gewoon' zoals we hopen. En gelukkig kunnen we al onze liefde nu ruimschoots kwijt en willen we net als jij en Arcman ook nog steeds een huis vol kids.
ik wens jullie allemaal veel sterkte,
Liefs, Parelhoen
zaterdag 7 maart 2009 om 01:38
Arc, ik weet niet of een nieuwe zwangerschap je op dit moment ook blij zal maken. Je moet hoe dan ook het verlies van Luuk verwerken en een plekje geven. En dat verdriet is rauw, bijtend en keihard. Natuurlijk kan je snel weer zwanger worden, maar daarmee ontkom je niet aan het verdriet. Maar dat weet jezelf ook wel.
zaterdag 7 maart 2009 om 10:06
Ik vind dat Parelhoen het mooi omschrijft: je bent in alle opzichten zo voorbereid op het krijgen van een kind, je bent daar klaar voor, zit vol liefde. Tel daar de 'leeftijdsstress' bij op, en je merkt bij jezelf dat je niets liever wilt dan weer zwanger zijn.
Voor mij was de termijn van 5 maanden tussen beide zwangerschappen prima. Het was heel duidelijk mijn 2e kindje dat ik bij me droeg. Ik vond het wel lastig als onbekenden (in een winkel ofzo) vroegen: "Is het je 1e kind?". In het begin zei ik dan wel eens "Nee mijn 2e, maar de 1e is overleden" (om te voorkomen dat ze gingen vragen hoe oud de 1e dan was). Maar dat werkte niet, mensen schrikken en het wordt pijnlijk. Ik had het gevoel als ik dat niet zei, ik het bestaan van mijn dochtertje niet erkende. Uiteindelijk heb ik daar wel mijn weg in gevonden. Tegen onbekenden zeg ik dit soort dingen niet meer, ik kan nu zonder schuldgevoel zeggen dat het mijn 1e kind is, als dat handiger is in de situatie. Zelf weet ik toch wel hoe het zit en hoe mijn gevoel daarbij is.
@Arc: over de kans op herhaling: wij hadden een vruchtwaterpunctie laten doen en uit het celonderzoek bleek dat het bij ons toeval was dat ons kindje Down had. Het stoorde me wel als mensen - tijdens mijn 2e zwangerschap - tegen me zeiden "Ach, zoiets gebeurt je maar één keer, dit komt echt wel goed". Ik snap de goede bedoelingen maar vond het toch van een soort naïeviteit getuigen. Alsof je de garantie krijgt dat zoiets maar één keer gebeurt.
Voor mij was de termijn van 5 maanden tussen beide zwangerschappen prima. Het was heel duidelijk mijn 2e kindje dat ik bij me droeg. Ik vond het wel lastig als onbekenden (in een winkel ofzo) vroegen: "Is het je 1e kind?". In het begin zei ik dan wel eens "Nee mijn 2e, maar de 1e is overleden" (om te voorkomen dat ze gingen vragen hoe oud de 1e dan was). Maar dat werkte niet, mensen schrikken en het wordt pijnlijk. Ik had het gevoel als ik dat niet zei, ik het bestaan van mijn dochtertje niet erkende. Uiteindelijk heb ik daar wel mijn weg in gevonden. Tegen onbekenden zeg ik dit soort dingen niet meer, ik kan nu zonder schuldgevoel zeggen dat het mijn 1e kind is, als dat handiger is in de situatie. Zelf weet ik toch wel hoe het zit en hoe mijn gevoel daarbij is.
@Arc: over de kans op herhaling: wij hadden een vruchtwaterpunctie laten doen en uit het celonderzoek bleek dat het bij ons toeval was dat ons kindje Down had. Het stoorde me wel als mensen - tijdens mijn 2e zwangerschap - tegen me zeiden "Ach, zoiets gebeurt je maar één keer, dit komt echt wel goed". Ik snap de goede bedoelingen maar vond het toch van een soort naïeviteit getuigen. Alsof je de garantie krijgt dat zoiets maar één keer gebeurt.
zaterdag 7 maart 2009 om 11:01
ik de deur nog niet echt uitgeweest.. het lijkt me vreselijk als bijv. de dame van de winkel roept, "je buik is weg, is hij geboren blablabl..." en dat ik dan moet vertellen dat Luukje overleden is.
Ik heb nu al moeite met de telefoon opnemen (doe ik ook vrijwel niet).
Dus ja de pijn is alom vertegenwoordigd. maar toch.. voor mijn gevoel kan ik het wel aan.
dat gevoel had ik na het overlijden van mijn vader een aantal jaren geleden ook. en toenk na ongeveer een jaar terugkeek, dacht ik "goh ik ben een heel jaar depressief geweest". terwijl ik het tijdens dat jaar niet zo ervaarde, ervaarde ik het wel zo toen ik erop terugkeek.
een mens is maar een raar wezen he?
ik ben trouwens door al het gebeuren wat tussen wal en schip geraakt qua dokters. ik heb nl van "ervaringsdeskundigen" begrepen dat ik nog een nacontrole hoor te hebben ivm de keizersnede, en ik zou echt niet meer weten bij wie ik nou daarvoor eens een afspraak zou moeten maken. bij ziekenhuis 1 of 2 en bij gynecoloog 1, 2, 3, 4... of 12?
ik begin gewoon maar bij nr. 1. haar naam weet ik tenminste nog en bij haar heb ik tm week 31 gelopen, dus de meeste band mee. dan ga ik haar ook eens om haar mening vragen over het onderwerp.
oh ik wordt geroepen, moet weg! volgende x meer!
Ik heb nu al moeite met de telefoon opnemen (doe ik ook vrijwel niet).
Dus ja de pijn is alom vertegenwoordigd. maar toch.. voor mijn gevoel kan ik het wel aan.
dat gevoel had ik na het overlijden van mijn vader een aantal jaren geleden ook. en toenk na ongeveer een jaar terugkeek, dacht ik "goh ik ben een heel jaar depressief geweest". terwijl ik het tijdens dat jaar niet zo ervaarde, ervaarde ik het wel zo toen ik erop terugkeek.
een mens is maar een raar wezen he?
ik ben trouwens door al het gebeuren wat tussen wal en schip geraakt qua dokters. ik heb nl van "ervaringsdeskundigen" begrepen dat ik nog een nacontrole hoor te hebben ivm de keizersnede, en ik zou echt niet meer weten bij wie ik nou daarvoor eens een afspraak zou moeten maken. bij ziekenhuis 1 of 2 en bij gynecoloog 1, 2, 3, 4... of 12?
ik begin gewoon maar bij nr. 1. haar naam weet ik tenminste nog en bij haar heb ik tm week 31 gelopen, dus de meeste band mee. dan ga ik haar ook eens om haar mening vragen over het onderwerp.
oh ik wordt geroepen, moet weg! volgende x meer!
zaterdag 7 maart 2009 om 13:37
Panda: ik vind dat nog steeds zo lastig als mensen vragen hoeveel kinderen ik heb, of vragen of Sven een broertje of zusje heeft (en dat gebeurd best vaak). Ik zeg bijna altijd dat ik twee kinderen heb, maar mensen schrikken daar inderdaad heel erg van en weten dan even niets te zeggen waardoor ik me weer lullig voel...
Ik vind het wel irritant als bekenden vragen of we nog een tweede willen (mensen die weten dat Isa er is geweest) Ik zeg dan altijd, ja we willen graag een DERDE.
Over Down syndroom trouwens (Sven heeft Down), ons is verteld dat we nu een kans van 1 op 100 hebben om nog een kindje met Down te krijgen, ook al heeft Sven de niet-erfelijke vorm. Wij hebben in de zwangerschap van Isa ook een punctie laten doen, omdat we het graag wilde weten vantevoren.
Arc: ik dacht dat je na een keizersnede 6 maanden moet wachten omdat het liteken anders niet stek genoeg is om een nieuwe zwangerschap aan te kunnen en dan zou het kunnen scheuren tijdens de bevalling...Ik dacht dat dat de reden is. Ik had ook pas na een maand of 5 het gevoel had dat het liteken een beetje normaal aanvoelde.
Chantal
Ik vind het wel irritant als bekenden vragen of we nog een tweede willen (mensen die weten dat Isa er is geweest) Ik zeg dan altijd, ja we willen graag een DERDE.
Over Down syndroom trouwens (Sven heeft Down), ons is verteld dat we nu een kans van 1 op 100 hebben om nog een kindje met Down te krijgen, ook al heeft Sven de niet-erfelijke vorm. Wij hebben in de zwangerschap van Isa ook een punctie laten doen, omdat we het graag wilde weten vantevoren.
Arc: ik dacht dat je na een keizersnede 6 maanden moet wachten omdat het liteken anders niet stek genoeg is om een nieuwe zwangerschap aan te kunnen en dan zou het kunnen scheuren tijdens de bevalling...Ik dacht dat dat de reden is. Ik had ook pas na een maand of 5 het gevoel had dat het liteken een beetje normaal aanvoelde.
Chantal
zaterdag 7 maart 2009 om 21:02
@Chantal: over die verhoogde kans, dat is ons inderdaad ook verteld. Niet een kans van 1 op 100, maar 1% meer kans dan andere vrouwen van mijn leeftijd. Tsja, daar kon ik niet zo veel mee. Ik heb zelf geen punctie laten doen bij de 2e zwangerschap, ik was te bang dat ik een gezonde baby zou verliezen. Wel is er bij alle echo's uitgebreid gescreend op kenmerken van Downsyndroom, dat vond ik voldoende.
