Kinderen
alle pijlers
Lege buik, leeg wiegje.... 2e poging?
donderdag 5 maart 2009 om 14:05
Wie heeft net als ik een kindje verloren? Tijdens (in het geval dat je er echt van hebt moeten bevallen), of na de zwangerschap? En zou graag weer zwanger willen worden of is weer zwanger? Zou je dan misschien hier met mij en anderen willen praten hierover?
Hier ons verhaal:
Na ruim 34 weken zwangerschap werd onze jongen 7-2-09 geboren. Hij had een aantal afwijkingen welke te scharen zijn onder Vacterl-associatie. Na een tweetal operaties en een aantal complicaties hebben we hem 24-2-09 moeten laten gaan.
Ondanks het verdriet, zou ik het liefste gisteren weer zwanger zijn.. mijn lege wiegje gevuld willen hebben.
Sterktewensen e.d. zijn heel erg welkom, maar dan graag in mijn andere topic.
alle onderzoeken en echo's goed, maar dan ineens..
Ondanks het verse verlies en de heftige pijn die dit doet, wil ik dit topic gebruiken om weer een beetje vooruit te durven kijken..
Hier ons verhaal:
Na ruim 34 weken zwangerschap werd onze jongen 7-2-09 geboren. Hij had een aantal afwijkingen welke te scharen zijn onder Vacterl-associatie. Na een tweetal operaties en een aantal complicaties hebben we hem 24-2-09 moeten laten gaan.
Ondanks het verdriet, zou ik het liefste gisteren weer zwanger zijn.. mijn lege wiegje gevuld willen hebben.
Sterktewensen e.d. zijn heel erg welkom, maar dan graag in mijn andere topic.
alle onderzoeken en echo's goed, maar dan ineens..
Ondanks het verse verlies en de heftige pijn die dit doet, wil ik dit topic gebruiken om weer een beetje vooruit te durven kijken..
anoniem_70126 wijzigde dit bericht op 05-03-2009 14:38
Reden: topicdoel iets duidelijker omschreven
Reden: topicdoel iets duidelijker omschreven
% gewijzigd
zaterdag 7 maart 2009 om 21:06
Lieve Arc,
Moeilijk he? Om weer naar buiten, de 'echte' wereld in te gaan? Ik ging hoogzwanger de laatste 8 weken voor de geboorte van Philip altijd naar dezelfde bagel-tent bij ons om de hoek. Ongeveer 4 x per week een bagel humus/sla halen of eten (waggel, waggel heen en terug). Ik was 42 weken en dat wist men daar, dus toen ik na een week of 4 na de geboorte van Philip eindelijk de moed kon opbrengen om te gaan, kwam inderdaad de vraag: 'en, wat is het geworden'? Tja, dan weet je vooraf al dat je een bommetje laat vallen zeg maar. Die lieve dame ging even met me zitten en eigenlijk was ik vooraf meer zenuwachtig dan op het moment zelf. Ook al was er een zakelijke afstand, er wordt dan toch even met je meegeleefd en dat is toch ook fijn. Ook als ik nu met Victor kom, is het nog steeds prettig.
En over de altijd en eeuwige vraag: 'is dit je eerste/tweede'? Zelfs mijn eigen ouders (gescheiden, dus zeiden het los van elkaar) feliciteerden mijn man en mij met de komst van de tweede........hoe pijnlijk dat je dan moet zeggen.....jullie bedoelen de derde......Mijn man en ik zijn altijd heel open naar de buitenwereld geweest, iedereen om ons heen kan en durft de naam Philip te noemen en sommigen zijn ook mee geweest naar zijn grafje. Ondanks dat alleen familie bij de begrafenis was. Dus als ik op het kdv de vraag krijg, krijgt men het eerlijke antwoord, met dus voor de andere partij het bericht dat mijn eerste is overleden. En af en toe is dat een opening voor iemand om haar verhaal ook kwijt te kunnen, over hun ervaring met misschien iets anders, maar toch. Ik heb het gewoon nooit gekund om niet te melden dat ik zwanger ben van nummer 3. En gelukkig vraagt dan niet iedereen waar de eerste is....men gelooft me wel. Dus dan is het ook weer goed.
Maar ook hier geldt natuurlijk dat ieder zijn gevoel moet volgen.
Arc, heb jij vrienden om je heen met kinderen of vriendinnen die ook zwanger zijn en nog moeten bevallen? Hoe sta je daar tegenover nu?
Liefs, Parelhoen
Moeilijk he? Om weer naar buiten, de 'echte' wereld in te gaan? Ik ging hoogzwanger de laatste 8 weken voor de geboorte van Philip altijd naar dezelfde bagel-tent bij ons om de hoek. Ongeveer 4 x per week een bagel humus/sla halen of eten (waggel, waggel heen en terug). Ik was 42 weken en dat wist men daar, dus toen ik na een week of 4 na de geboorte van Philip eindelijk de moed kon opbrengen om te gaan, kwam inderdaad de vraag: 'en, wat is het geworden'? Tja, dan weet je vooraf al dat je een bommetje laat vallen zeg maar. Die lieve dame ging even met me zitten en eigenlijk was ik vooraf meer zenuwachtig dan op het moment zelf. Ook al was er een zakelijke afstand, er wordt dan toch even met je meegeleefd en dat is toch ook fijn. Ook als ik nu met Victor kom, is het nog steeds prettig.
En over de altijd en eeuwige vraag: 'is dit je eerste/tweede'? Zelfs mijn eigen ouders (gescheiden, dus zeiden het los van elkaar) feliciteerden mijn man en mij met de komst van de tweede........hoe pijnlijk dat je dan moet zeggen.....jullie bedoelen de derde......Mijn man en ik zijn altijd heel open naar de buitenwereld geweest, iedereen om ons heen kan en durft de naam Philip te noemen en sommigen zijn ook mee geweest naar zijn grafje. Ondanks dat alleen familie bij de begrafenis was. Dus als ik op het kdv de vraag krijg, krijgt men het eerlijke antwoord, met dus voor de andere partij het bericht dat mijn eerste is overleden. En af en toe is dat een opening voor iemand om haar verhaal ook kwijt te kunnen, over hun ervaring met misschien iets anders, maar toch. Ik heb het gewoon nooit gekund om niet te melden dat ik zwanger ben van nummer 3. En gelukkig vraagt dan niet iedereen waar de eerste is....men gelooft me wel. Dus dan is het ook weer goed.
Maar ook hier geldt natuurlijk dat ieder zijn gevoel moet volgen.
Arc, heb jij vrienden om je heen met kinderen of vriendinnen die ook zwanger zijn en nog moeten bevallen? Hoe sta je daar tegenover nu?
Liefs, Parelhoen
zaterdag 7 maart 2009 om 23:17
quote:parelhoen schreef op 07 maart 2009 @ 21:06:
Arc, heb jij vrienden om je heen met kinderen of vriendinnen die ook zwanger zijn en nog moeten bevallen? Hoe sta je daar tegenover nu?
nou daar moet ik je wat vertellen.. ik heb een goede vriendin die ook zwanger is. ze verschilde 10 weken met mij (ik was eerder).
als er iemand een grote steun was ivm luukje, dan was zij het wel. wás zeg ik, want ze bleek onder dezelfde ladder als ik te zijn doorgelopen. ineens kreeg ik in het ziekenhuis geen smsjes meer van haar. later bleek dat ze die dag plotsklaps de diagnose "ziekte van hodgkin" had gekregen. ze wordt nu behandeld, heeft al een chemo gekregen. mét baby in buik.
we hebben elkaar nog wel gemaild daarna.. en zijn tot de conclusie gekomen dat we nog steeds vriendinnen zijn, er nog steeds voor elkaar wíllen zijn, maar ook dat we nu, op dit moment, niet elkaars zorgen en problemen erbij kunnen hebben.
dat is heel moeilijk omdat we onzettend met elkaar begaan zijn...
ik denk aan haar, weet dat ze aan mij denkt, maar voor mij is het op dit moment een te grote emotionele belasting om haar tot steun te kunnen zijn. dat vind ik heel erg...
toen we beiden nog onbezorgd zwanger waren, waren we lekker samen gaan winkelen bij de baby-dump en zaten we een beetje te fantaseren over samen met de kindjes op stap. van beide kanten is die droom nou aan diggelen.
x, arc
Arc, heb jij vrienden om je heen met kinderen of vriendinnen die ook zwanger zijn en nog moeten bevallen? Hoe sta je daar tegenover nu?
nou daar moet ik je wat vertellen.. ik heb een goede vriendin die ook zwanger is. ze verschilde 10 weken met mij (ik was eerder).
als er iemand een grote steun was ivm luukje, dan was zij het wel. wás zeg ik, want ze bleek onder dezelfde ladder als ik te zijn doorgelopen. ineens kreeg ik in het ziekenhuis geen smsjes meer van haar. later bleek dat ze die dag plotsklaps de diagnose "ziekte van hodgkin" had gekregen. ze wordt nu behandeld, heeft al een chemo gekregen. mét baby in buik.
we hebben elkaar nog wel gemaild daarna.. en zijn tot de conclusie gekomen dat we nog steeds vriendinnen zijn, er nog steeds voor elkaar wíllen zijn, maar ook dat we nu, op dit moment, niet elkaars zorgen en problemen erbij kunnen hebben.
dat is heel moeilijk omdat we onzettend met elkaar begaan zijn...
ik denk aan haar, weet dat ze aan mij denkt, maar voor mij is het op dit moment een te grote emotionele belasting om haar tot steun te kunnen zijn. dat vind ik heel erg...
toen we beiden nog onbezorgd zwanger waren, waren we lekker samen gaan winkelen bij de baby-dump en zaten we een beetje te fantaseren over samen met de kindjes op stap. van beide kanten is die droom nou aan diggelen.
x, arc
zaterdag 7 maart 2009 om 23:42
Ha meiden,
Jee, wat zijn er veel reacties. En allemaal even afschuwelijk
Arc, wat een ontzettend naar verhaal van je vriendin die iets minder ver zwanger was… Kan me voorstellen dat het moeilijk is dat jullie er nu niet voor elkaar kunnen zijn zoals je dat zou willen. Ik had er overigens niet aan gedacht dat jij natuurlijk een keizersnee hebt gehad. Dan kan het inderdaad misschien langer duren voordat je medisch gezien weer aan een zwangerschap mag beginnen. Dat is ook wel iets om te vragen aan je gynaecoloog bij je nacontrole.
Ik kan me voorstellen dat je het moeilijk vindt om weer naar buiten te moeten, zonder buik en zonder Luukje. Zelf had ik juist het omgekeerde. Ik wilde graag vertellen over Vera maar toen ik weer buiten kwam was er niemand die iets zei, ik had natuurlijk nog niet zo'n dikke buik en een winterjas aan gehad dus niemand wist er van. Dat deed heel zeer. Ik moet wel zeggen dat dat met name in het begin was, toen was ik nog een stuk nuchterder onder de hele situatie, nu barst ik bij het minste of geringste al in tranen uit waardoor ik er zelf ook niet zo snel over begin.
Parelhoen, ik heb jouw topic toendertijd ook gelezen. Wat fijn dat je inmiddels al weer zwanger bent van jullie derde! Wel raar dat jullie verloskundige en kraamhulp je afraadden om snel weer zwanger te worden na het overlijden van Philip. Mijn verloskundige en gyn waren daar gelukkig heel makkelijk over: als je het wilt en je denkt dat je het aankunt moet je het vooral doen. Is er bij Philip eigenlijk een oorzaak gevonden waarom hij plotseling overleed?
MamavanSenI, wat moeilijk dat jij die antistoffen aanmaakt tegen de bloedplaatjes van jullie kindjes. Ik kan me voorstellen dat jullie huiverig zijn voor een volgende zwangerschap.
Kesa, hoe kwam je daar achter, dat je placenta had losgelaten? Ik vind het inderdaad ook heel onwerkelijk allemaal. Zo ben je zwanger en zo ben je weer je 'normale' zelf. Ik heb inmiddels wel door dat ieder zijn eigen manier heeft (ieder 'verhaal' is natuurlijk ook anders) om er mee om te gaan, en dat geen enkele manier abnormaal is. Als jij het zo voelt, dan voel je het zo, daar is niets geks aan.
Panda, raar is dat he, als je kind alleen maar bestaat uit documenten en foto's. Ik ben ook erg blij met de hand- en voetafdrukjes die we van Vera hebben, zonder dat had het ieder willekeurig kind kunnen zijn. Ik had net als jij dat ik eerst het fotoalbum klaar wilde hebben voordat ik weer verder kon. Echt een manier om een stukje af te sluiten, net als de nacontrole in het ziekenhuis en het ophalen van de urn. Wat mooi dat je aan jullie familie hebt gevraagd om een stukje te schrijven over jullie dochter. Ik laat het even bezinken, misschien doe ik er later nog iets mee.
Wat stom trouwens dat mensen vragen of jullie nog een tweede wilt als het al je derde is. Maar ik heb in deze elf weken al zoveel ‘goedbedoelde maar misplaatste’ opmerkingen en situaties gehad, dat ik eigenlijk ook niet echt verbaasd ben. Parelhoen, hoe reageerden jouw ouders toen je zei dat het “toch jullie derde” is?
Meds, wat ben je toch een lieverd (en wat heb ik ontzettend gelachen om je inlegkruismaffia-topic ). Het lijkt me inderdaad een belangrijke voorwaarde voor een nieuwe zwangerschap, dat je er blij mee kunt zijn. Ik ben van mening dat ieder kind (al tijdens de zwangerschap) recht heeft op een moeder die hem/haar alle liefde van de wereld kan en wil geven.
Veel liefs voor iedereen, Woei
Jee, wat zijn er veel reacties. En allemaal even afschuwelijk
Arc, wat een ontzettend naar verhaal van je vriendin die iets minder ver zwanger was… Kan me voorstellen dat het moeilijk is dat jullie er nu niet voor elkaar kunnen zijn zoals je dat zou willen. Ik had er overigens niet aan gedacht dat jij natuurlijk een keizersnee hebt gehad. Dan kan het inderdaad misschien langer duren voordat je medisch gezien weer aan een zwangerschap mag beginnen. Dat is ook wel iets om te vragen aan je gynaecoloog bij je nacontrole.
Ik kan me voorstellen dat je het moeilijk vindt om weer naar buiten te moeten, zonder buik en zonder Luukje. Zelf had ik juist het omgekeerde. Ik wilde graag vertellen over Vera maar toen ik weer buiten kwam was er niemand die iets zei, ik had natuurlijk nog niet zo'n dikke buik en een winterjas aan gehad dus niemand wist er van. Dat deed heel zeer. Ik moet wel zeggen dat dat met name in het begin was, toen was ik nog een stuk nuchterder onder de hele situatie, nu barst ik bij het minste of geringste al in tranen uit waardoor ik er zelf ook niet zo snel over begin.
Parelhoen, ik heb jouw topic toendertijd ook gelezen. Wat fijn dat je inmiddels al weer zwanger bent van jullie derde! Wel raar dat jullie verloskundige en kraamhulp je afraadden om snel weer zwanger te worden na het overlijden van Philip. Mijn verloskundige en gyn waren daar gelukkig heel makkelijk over: als je het wilt en je denkt dat je het aankunt moet je het vooral doen. Is er bij Philip eigenlijk een oorzaak gevonden waarom hij plotseling overleed?
MamavanSenI, wat moeilijk dat jij die antistoffen aanmaakt tegen de bloedplaatjes van jullie kindjes. Ik kan me voorstellen dat jullie huiverig zijn voor een volgende zwangerschap.
Kesa, hoe kwam je daar achter, dat je placenta had losgelaten? Ik vind het inderdaad ook heel onwerkelijk allemaal. Zo ben je zwanger en zo ben je weer je 'normale' zelf. Ik heb inmiddels wel door dat ieder zijn eigen manier heeft (ieder 'verhaal' is natuurlijk ook anders) om er mee om te gaan, en dat geen enkele manier abnormaal is. Als jij het zo voelt, dan voel je het zo, daar is niets geks aan.
Panda, raar is dat he, als je kind alleen maar bestaat uit documenten en foto's. Ik ben ook erg blij met de hand- en voetafdrukjes die we van Vera hebben, zonder dat had het ieder willekeurig kind kunnen zijn. Ik had net als jij dat ik eerst het fotoalbum klaar wilde hebben voordat ik weer verder kon. Echt een manier om een stukje af te sluiten, net als de nacontrole in het ziekenhuis en het ophalen van de urn. Wat mooi dat je aan jullie familie hebt gevraagd om een stukje te schrijven over jullie dochter. Ik laat het even bezinken, misschien doe ik er later nog iets mee.
Wat stom trouwens dat mensen vragen of jullie nog een tweede wilt als het al je derde is. Maar ik heb in deze elf weken al zoveel ‘goedbedoelde maar misplaatste’ opmerkingen en situaties gehad, dat ik eigenlijk ook niet echt verbaasd ben. Parelhoen, hoe reageerden jouw ouders toen je zei dat het “toch jullie derde” is?
Meds, wat ben je toch een lieverd (en wat heb ik ontzettend gelachen om je inlegkruismaffia-topic ). Het lijkt me inderdaad een belangrijke voorwaarde voor een nieuwe zwangerschap, dat je er blij mee kunt zijn. Ik ben van mening dat ieder kind (al tijdens de zwangerschap) recht heeft op een moeder die hem/haar alle liefde van de wereld kan en wil geven.
Veel liefs voor iedereen, Woei
maandag 9 maart 2009 om 10:04
quote:woei schreef op 07 maart 2009 @ 23:42:
Panda, raar is dat he, als je kind alleen maar bestaat uit documenten en foto's. Ik ben ook erg blij met de hand- en voetafdrukjes die we van Vera hebben, zonder dat had het ieder willekeurig kind kunnen zijn. Ik had net als jij dat ik eerst het fotoalbum klaar wilde hebben voordat ik weer verder kon. Echt een manier om een stukje af te sluiten, net als de nacontrole in het ziekenhuis en het ophalen van de urn. Wat mooi dat je aan jullie familie hebt gevraagd om een stukje te schrijven over jullie dochter. Ik laat het even bezinken, misschien doe ik er later nog iets mee.
Woei, dit heb ik precies zo ervaren. Ik heb trouwens ook hand-en voetafdrukjes van mijn dochter, zowel in inkt als in gips (die hebben ze in het ziekenhuis gemaakt). Maar wat ik wel heel raar vond, is dat ik op een gegeven moment klaar was in de praktische zin van het woord. Het boek was af, de urn met de as stond thuis, fysiek was ik weer in orde. Ik heb ook nog alle kaarten die we hebben gekregen ingeplakt, maar toen was er echt niets meer te doen en dat vond ik aan de ene kant fijn, maar ook confronterend.
Panda, raar is dat he, als je kind alleen maar bestaat uit documenten en foto's. Ik ben ook erg blij met de hand- en voetafdrukjes die we van Vera hebben, zonder dat had het ieder willekeurig kind kunnen zijn. Ik had net als jij dat ik eerst het fotoalbum klaar wilde hebben voordat ik weer verder kon. Echt een manier om een stukje af te sluiten, net als de nacontrole in het ziekenhuis en het ophalen van de urn. Wat mooi dat je aan jullie familie hebt gevraagd om een stukje te schrijven over jullie dochter. Ik laat het even bezinken, misschien doe ik er later nog iets mee.
Woei, dit heb ik precies zo ervaren. Ik heb trouwens ook hand-en voetafdrukjes van mijn dochter, zowel in inkt als in gips (die hebben ze in het ziekenhuis gemaakt). Maar wat ik wel heel raar vond, is dat ik op een gegeven moment klaar was in de praktische zin van het woord. Het boek was af, de urn met de as stond thuis, fysiek was ik weer in orde. Ik heb ook nog alle kaarten die we hebben gekregen ingeplakt, maar toen was er echt niets meer te doen en dat vond ik aan de ene kant fijn, maar ook confronterend.
maandag 9 maart 2009 om 10:09
Over de confrontatie met de buitenwereld: ik heb een heel moeilijk moment gehad twee dagen voor de bevalling. Mijn dochter was toen al overleden in mijn buik en ik ging naar een babywinkel om een doek te kopen, om haar in te kunnen wikkelen na de geboorte. Ik vroeg aan een verkoopster waar ik die doeken kon vinden en dat had ik beter niet kunnen doen. Zij begon, in al haar onwetendheid, een gesprek over welke doeken handig waren omdat je die ook in de maxicosi kon gebruiken, en ze vroeg wanneer ik was uitgerekend. Ik heb niet tegen haar gezegd hoe het zat en realiseerde me ook dat haar reactie volkomen normaal was. Echt afschuwelijk vond ik het, ik heb het afgekapt en ben weggegaan. Ik heb nog wel een mooie doek kunnen kopen trouwens, maar vanaf dat moment heb ik me in huis opgesloten tot ik naar het ziekenhuis moest voor de bevalling.
maandag 9 maart 2009 om 10:16
Heb vanacohtend Sven naar de psz gebracht en daar stonden twee maxi cosi's met twee pracht baby's naast elkaar. Sta ik daar mijn zoon zijn rugtasje op te bergen, barst ik bijna in tranen uit. Ik schaamde me dood. Ik begrijp niet dat het me nog zo raakt, ik haat die jaloerse kant van mezelf.
Ik ga maar eens het huis flink poetsen, hopelijk schud ik dat verdrietige gevoel van me af, bah.
Arc, wat verschrikkelijk voor je vriendin dat ze zo ziek is. En dan nog tijdens je zwangerschap ook. Ieder huisje heeft zijn kruisje zei mijn moeder laatst en jmmer genoeg denk ik soms dat ze gelijk heeft....
Ik ga maar eens het huis flink poetsen, hopelijk schud ik dat verdrietige gevoel van me af, bah.
Arc, wat verschrikkelijk voor je vriendin dat ze zo ziek is. En dan nog tijdens je zwangerschap ook. Ieder huisje heeft zijn kruisje zei mijn moeder laatst en jmmer genoeg denk ik soms dat ze gelijk heeft....
maandag 9 maart 2009 om 10:38
quote:Panda schreef op 09 maart 2009 @ 10:04:
[...]
Woei, dit heb ik precies zo ervaren. Ik heb trouwens ook hand-en voetafdrukjes van mijn dochter, zowel in inkt als in gips (die hebben ze in het ziekenhuis gemaakt). Maar wat ik wel heel raar vond, is dat ik op een gegeven moment klaar was in de praktische zin van het woord. Het boek was af, de urn met de as stond thuis, fysiek was ik weer in orde. Ik heb ook nog alle kaarten die we hebben gekregen ingeplakt, maar toen was er echt niets meer te doen en dat vond ik aan de ene kant fijn, maar ook confronterend.
Ja, dat kan ik me wel voorstellen. Wij zijn nu bijna 'klaar'. Ik heb inderdaad een plakboek met de kaarten, een album met de foto's, onlangs nog een mini-fotoboekje gemaakt dat bij de urn staat (fotoalbum is niet voor 'iedereen'), aanstaande vrijdag hebben we het gesprek met de klinisch genetica over de obductie. Over een paar weken mijn bloedonderzoek en dan is er echt niets meer te regelen... Dat lijkt me wel heel gek, ik leef onbewust toch een beetje van afspraak naar afspraak nu.
Hoe ging dat bij jou eigenlijk, wanneer kwamen jullie er achter dat jullie dochter Downsyndroom had? En waren jullie er op 'voorbereid' dat ze het misschien niet zou redden?
Jouw ervaring in die winkel is naar zeg. Ik heb iets soortgelijks meegemaakt (na mijn bevalling medicijnen halen voor mijn bloeddruk en de apothekersassistente die vroeg 'bent u zwanger' want deze medicijnen worden alleen aan zwangere vrouwen voorgeschreven...). Wij hebben het ons 'makkelijk' gemaakt en het mandje en omslagdoek voor Vera online besteld, bij twee vrouwen die een winkel hebben speciaal voor overleden of prematuur geboren kindjes.
MamavanSenI, ik kan het me heel goed voorstellen dat je dan jaloers bent. Mij vliegt het ook op de gekste momenten ineens aan... De ene keer kan ik heel 'makkelijk' met kleine kindjes omgaan of blij zijn voor een andere moeder, op andere momenten kan ik wel janken. Zoiets kan mijn hele dag verpesten, ik blijf erg in die gevoelens hangen merk ik. Gelukkig geldt hetzelfde voor als ik me blij voel .
[...]
Woei, dit heb ik precies zo ervaren. Ik heb trouwens ook hand-en voetafdrukjes van mijn dochter, zowel in inkt als in gips (die hebben ze in het ziekenhuis gemaakt). Maar wat ik wel heel raar vond, is dat ik op een gegeven moment klaar was in de praktische zin van het woord. Het boek was af, de urn met de as stond thuis, fysiek was ik weer in orde. Ik heb ook nog alle kaarten die we hebben gekregen ingeplakt, maar toen was er echt niets meer te doen en dat vond ik aan de ene kant fijn, maar ook confronterend.
Ja, dat kan ik me wel voorstellen. Wij zijn nu bijna 'klaar'. Ik heb inderdaad een plakboek met de kaarten, een album met de foto's, onlangs nog een mini-fotoboekje gemaakt dat bij de urn staat (fotoalbum is niet voor 'iedereen'), aanstaande vrijdag hebben we het gesprek met de klinisch genetica over de obductie. Over een paar weken mijn bloedonderzoek en dan is er echt niets meer te regelen... Dat lijkt me wel heel gek, ik leef onbewust toch een beetje van afspraak naar afspraak nu.
Hoe ging dat bij jou eigenlijk, wanneer kwamen jullie er achter dat jullie dochter Downsyndroom had? En waren jullie er op 'voorbereid' dat ze het misschien niet zou redden?
Jouw ervaring in die winkel is naar zeg. Ik heb iets soortgelijks meegemaakt (na mijn bevalling medicijnen halen voor mijn bloeddruk en de apothekersassistente die vroeg 'bent u zwanger' want deze medicijnen worden alleen aan zwangere vrouwen voorgeschreven...). Wij hebben het ons 'makkelijk' gemaakt en het mandje en omslagdoek voor Vera online besteld, bij twee vrouwen die een winkel hebben speciaal voor overleden of prematuur geboren kindjes.
MamavanSenI, ik kan het me heel goed voorstellen dat je dan jaloers bent. Mij vliegt het ook op de gekste momenten ineens aan... De ene keer kan ik heel 'makkelijk' met kleine kindjes omgaan of blij zijn voor een andere moeder, op andere momenten kan ik wel janken. Zoiets kan mijn hele dag verpesten, ik blijf erg in die gevoelens hangen merk ik. Gelukkig geldt hetzelfde voor als ik me blij voel .
maandag 9 maart 2009 om 11:13
Panda, Ik heb toen jij zwanger was je verhaal gevolgd. We waren volgens mij allebei in augustus uitegerekend, maar jij schreef in het andere groepje augustus mama's. Heb tranen met tuiten gehuild toen je kwam vertellen dat je dochter was overleden. Wat verschrikkelijk. Wij wisten toen ook niet hoe alles zou gaan lopen en waren ook wel heel bang voor overlijden in mijn buik. Gelukkig heeft ze in ieder geval nog 10 maanden in mijn armen gelegen, zo waardevol.
Ook wij hebben een fotoalbum met foto's een la met kaarten en een hele kast met spulletjes van Yasmine*. Gipsbeentjes, knuffel, doopjurkje, haarlokje, foto's, echo's, knuffeldoekje enzovoort. De kast prijkt in het midden van de kamer en iedereen vind het heel mooi. Ook hebben we ook de wc een hele mooie fotolijst met foto's en een mooi gedicht er bij:
Streep haar naam niet door,
als of Yasmine* nooit heeft bestaan
Streep haar naam niet door,
Ook als is Yasmine* van ons heen gegaan
'T Liefste wat we hebben bezeten,
toekomst beeld van ons bestaan
Vraag ons niet dat te vergeten
en gewoon weer door te gaan.
Streep daarom haar naam niet door.
Noem haar naam en laat ons weten
Dat ook jij Yasmine* niet zult vergeten.
Alleen zo kunnen we verder gaan.
Het is een soort van aanmoediging voor andere om inderdaad gewoon over Yasmine* te praten. Heel veel mensen kunnen ook echt goed over Yasmine* praten tegen ons, eigenlijk is er niemand die het onderwerp vermijd en daar zijn we heel blij mee.
Arc, wat verschrikkelijk voor je vriendin. Hopelijk komt alles goed met haar. Denk je dat je het moeilijk gaat vinden om naar haar toe te gaan als ze eenmaal bevallen is? Moeilijk om het kindje te zien? Ik heb daar eigenlijk nooit moeite mee gehad. Ik liep samen zwanger met mijn zus en haar kindje is wel helemaal gezond. Tijdens de zwangerschap had zij het er zwaarder mee als ik. Toen Yasmine* net 6 uur was overleden is mijn schoonzusje bevallen van een dochter Sylvie Yasmine. Ze wist nog niet dat Yasmine* overleden was, maar wij wisten wel dat ze aan het bevallen was. Best heftig. Na het gesprek met de begravenisondernemer zijn mijn man en ik gelijk op kraamvisite gegaan en hebben we Yasmine* bloedkoralen armbandje aan Sylvie gegeven. Behoorlijk emotioneel voor ons allemaal, maar ben echt blij dat we dat gelijk gedaan hebben. Het enige waar ik het wel eens moeilijk mee heb is om te zien dat Sylvie nu al 9 maanden is, wat dus inhoud dat Yasmine* al 9 maanden niet meer bij ons is. Iedere verjaardag van Sylvie is een verdrietige dag voor ons en dat lijkt me best nog wel zwaar straks als mijn nichtje 1 jaar word.
Liefs Marjon
www.yasminemeijvogel.vlindersite.nl
Ook wij hebben een fotoalbum met foto's een la met kaarten en een hele kast met spulletjes van Yasmine*. Gipsbeentjes, knuffel, doopjurkje, haarlokje, foto's, echo's, knuffeldoekje enzovoort. De kast prijkt in het midden van de kamer en iedereen vind het heel mooi. Ook hebben we ook de wc een hele mooie fotolijst met foto's en een mooi gedicht er bij:
Streep haar naam niet door,
als of Yasmine* nooit heeft bestaan
Streep haar naam niet door,
Ook als is Yasmine* van ons heen gegaan
'T Liefste wat we hebben bezeten,
toekomst beeld van ons bestaan
Vraag ons niet dat te vergeten
en gewoon weer door te gaan.
Streep daarom haar naam niet door.
Noem haar naam en laat ons weten
Dat ook jij Yasmine* niet zult vergeten.
Alleen zo kunnen we verder gaan.
Het is een soort van aanmoediging voor andere om inderdaad gewoon over Yasmine* te praten. Heel veel mensen kunnen ook echt goed over Yasmine* praten tegen ons, eigenlijk is er niemand die het onderwerp vermijd en daar zijn we heel blij mee.
Arc, wat verschrikkelijk voor je vriendin. Hopelijk komt alles goed met haar. Denk je dat je het moeilijk gaat vinden om naar haar toe te gaan als ze eenmaal bevallen is? Moeilijk om het kindje te zien? Ik heb daar eigenlijk nooit moeite mee gehad. Ik liep samen zwanger met mijn zus en haar kindje is wel helemaal gezond. Tijdens de zwangerschap had zij het er zwaarder mee als ik. Toen Yasmine* net 6 uur was overleden is mijn schoonzusje bevallen van een dochter Sylvie Yasmine. Ze wist nog niet dat Yasmine* overleden was, maar wij wisten wel dat ze aan het bevallen was. Best heftig. Na het gesprek met de begravenisondernemer zijn mijn man en ik gelijk op kraamvisite gegaan en hebben we Yasmine* bloedkoralen armbandje aan Sylvie gegeven. Behoorlijk emotioneel voor ons allemaal, maar ben echt blij dat we dat gelijk gedaan hebben. Het enige waar ik het wel eens moeilijk mee heb is om te zien dat Sylvie nu al 9 maanden is, wat dus inhoud dat Yasmine* al 9 maanden niet meer bij ons is. Iedere verjaardag van Sylvie is een verdrietige dag voor ons en dat lijkt me best nog wel zwaar straks als mijn nichtje 1 jaar word.
Liefs Marjon
www.yasminemeijvogel.vlindersite.nl
maandag 9 maart 2009 om 11:45
Hoi allemaal,
MamavanS: Ik herken je gevoel helemaal. Zo graag een baby willen en zo bang zijn dat het weer mis kan gaan. Ik snap je spanning, want ook bij mij is die kans aanwezig. Het loslaten van de placenta komt heel weinig voor en DE oorzaak is niet bekend dus je kunt het ook niet voorkomen. Ik heb nu 5-10% kans dat dit weer gebeurd. Natuurlijk houden ze mij dan extra in de gaten en word ik dan opgenomen in het ziekenhuis maar ook daar kan het misgaan.
Woei: jij vroeg hoe ik het merkte dat de placenta losliet nou dat voelde ik niet. Bij mij is dat nl langzaam gebeurd en merk je het niet, totdat er bloed in je baarmoeder komt en deze als reactie gaat samentrekken en je dus veel harde buiken krijgt. Maar die had ik altijd al veel dus in eerste instantie had ik niks in de gaten. Bovendien was ik een dag daarvoor op controle geweest bij de vk en was alles nog goed. Toen ik mijn babytje niet meer voelde, kreeg is wel een heel naar gevoel dat er iets niet klopte. In het ziekenhuis aangekomen wist de gyn ook niet direct wat er aan de hand is, omdat je dit niet kunt zien op de echo. Pas als ze een kz uitvoeren kun je het zeker weten. Dit alles maakt het voor mij dan ook erg spannend om ooit weer zwanger proberen te worden. Ik weet dat het mis kan gaan en ik weet ook dat ik het dan niet merk totdat het te laat is.
Panda: jouw winkelverhaal, pff wat moet dat moeilijk voor je zijn geweest. De reactie van de buitenwereld is normaal die kunnen het immers niet weten, maar voor ons komt het snoeihard aan.
Arc: moeilijk he om weer de deur uit te gaan. Naast de confrontaties zoals hierboven vind ik het ook moeilijk om bijv in mijn buurt te lopen en dat ik dan bedenk: Goh de meeste mensen weten niet dat ik zwanger was (had nl kleine buik) en dus ook niet wat voor afschuwelijks wij hebben meegemaakt. Ik zei dit tegen mijn man en die vroeg: wil je dan dat iedereen dit weet? Nee dat is het niet, maar het geeft me gewoon een raar gevoel. Aan de buitenkant van mij zie je niks, maar schijn bedriegt. Ik vind het moeilijk om het goed te verwoorden, ik hoop dat het een beetje overkomt.
Woei: Spannend de uitslagen die jullie nog krijgen. Ik ben ook van plan om een plakboek te maken. Als ik er klaar voor ben, ga ik daar aan beginnen. Heb jij dat gevoel ook gehad, dat je moest wachten tot je er klaar voor was of niet? En hoe heb jij het maken van het boek ervaren, fijn, moeilijk....?
In het ziekenhuis waar mijn meisje nog 3 dg heeft geleefd, hadden ze een schriftje gemaakt met wat er allemaal met haar is gebeurd, foto's, afdrukjes van haar handje en voetje etc. Dit is naast de foto's ons kostbaarste bezit van haar. Ik lees daar regelmatig in en dan komen de tranen. De verpleging heeft zoveel liefdevolle stukjes over haar geschreven, ben er echt zo blij mee.
Ook ben ik heel blij met jullie, want ik merk dat ik heel graag over mijn meisje wil praten. En gelukkig kan ik dit ook in mijn directe omgeving, maar niet altijd op het moment dat ik dit zo nodig heb en dan kan ik hier lekker mijn verhaal kwijt en rust in jullie verhalen vinden. Want de herkenning is groot.
MamavanS: Ik herken je gevoel helemaal. Zo graag een baby willen en zo bang zijn dat het weer mis kan gaan. Ik snap je spanning, want ook bij mij is die kans aanwezig. Het loslaten van de placenta komt heel weinig voor en DE oorzaak is niet bekend dus je kunt het ook niet voorkomen. Ik heb nu 5-10% kans dat dit weer gebeurd. Natuurlijk houden ze mij dan extra in de gaten en word ik dan opgenomen in het ziekenhuis maar ook daar kan het misgaan.
Woei: jij vroeg hoe ik het merkte dat de placenta losliet nou dat voelde ik niet. Bij mij is dat nl langzaam gebeurd en merk je het niet, totdat er bloed in je baarmoeder komt en deze als reactie gaat samentrekken en je dus veel harde buiken krijgt. Maar die had ik altijd al veel dus in eerste instantie had ik niks in de gaten. Bovendien was ik een dag daarvoor op controle geweest bij de vk en was alles nog goed. Toen ik mijn babytje niet meer voelde, kreeg is wel een heel naar gevoel dat er iets niet klopte. In het ziekenhuis aangekomen wist de gyn ook niet direct wat er aan de hand is, omdat je dit niet kunt zien op de echo. Pas als ze een kz uitvoeren kun je het zeker weten. Dit alles maakt het voor mij dan ook erg spannend om ooit weer zwanger proberen te worden. Ik weet dat het mis kan gaan en ik weet ook dat ik het dan niet merk totdat het te laat is.
Panda: jouw winkelverhaal, pff wat moet dat moeilijk voor je zijn geweest. De reactie van de buitenwereld is normaal die kunnen het immers niet weten, maar voor ons komt het snoeihard aan.
Arc: moeilijk he om weer de deur uit te gaan. Naast de confrontaties zoals hierboven vind ik het ook moeilijk om bijv in mijn buurt te lopen en dat ik dan bedenk: Goh de meeste mensen weten niet dat ik zwanger was (had nl kleine buik) en dus ook niet wat voor afschuwelijks wij hebben meegemaakt. Ik zei dit tegen mijn man en die vroeg: wil je dan dat iedereen dit weet? Nee dat is het niet, maar het geeft me gewoon een raar gevoel. Aan de buitenkant van mij zie je niks, maar schijn bedriegt. Ik vind het moeilijk om het goed te verwoorden, ik hoop dat het een beetje overkomt.
Woei: Spannend de uitslagen die jullie nog krijgen. Ik ben ook van plan om een plakboek te maken. Als ik er klaar voor ben, ga ik daar aan beginnen. Heb jij dat gevoel ook gehad, dat je moest wachten tot je er klaar voor was of niet? En hoe heb jij het maken van het boek ervaren, fijn, moeilijk....?
In het ziekenhuis waar mijn meisje nog 3 dg heeft geleefd, hadden ze een schriftje gemaakt met wat er allemaal met haar is gebeurd, foto's, afdrukjes van haar handje en voetje etc. Dit is naast de foto's ons kostbaarste bezit van haar. Ik lees daar regelmatig in en dan komen de tranen. De verpleging heeft zoveel liefdevolle stukjes over haar geschreven, ben er echt zo blij mee.
Ook ben ik heel blij met jullie, want ik merk dat ik heel graag over mijn meisje wil praten. En gelukkig kan ik dit ook in mijn directe omgeving, maar niet altijd op het moment dat ik dit zo nodig heb en dan kan ik hier lekker mijn verhaal kwijt en rust in jullie verhalen vinden. Want de herkenning is groot.
maandag 9 maart 2009 om 11:54
Hallo arc,
Ik had al wel eens je andere topic gelezen wat erg om je kindje te moeten verliezen!! Zelf heb ik gelukkig niet zo'n ervaring en heb twee gezonde kinderen gekregen. Maar ik heb als 5 jarig kind wel mijn zusje verloren (wiegendood). Dit was in september en in augustus het jaar daarop beviel mijn moeder van een gezonde tweeling. Toevallig heb ik het laatst hier met haar over gehad. Zij vertelde dat als ze niet gelijk weer bezig was gegaan ze het misschien niet meer had gedurfd. Het gaf mijn moeder weer veel hoop om weer zwanger te zijn. Natruurlijk was het ook heel spannend en soms heel eng. Maar zij ervaarde het zwanger zijn als heel prettig. Mogelijk heb je hier wat aan!!
Veel sterkte
Ik had al wel eens je andere topic gelezen wat erg om je kindje te moeten verliezen!! Zelf heb ik gelukkig niet zo'n ervaring en heb twee gezonde kinderen gekregen. Maar ik heb als 5 jarig kind wel mijn zusje verloren (wiegendood). Dit was in september en in augustus het jaar daarop beviel mijn moeder van een gezonde tweeling. Toevallig heb ik het laatst hier met haar over gehad. Zij vertelde dat als ze niet gelijk weer bezig was gegaan ze het misschien niet meer had gedurfd. Het gaf mijn moeder weer veel hoop om weer zwanger te zijn. Natruurlijk was het ook heel spannend en soms heel eng. Maar zij ervaarde het zwanger zijn als heel prettig. Mogelijk heb je hier wat aan!!
Veel sterkte
maandag 9 maart 2009 om 12:59
Kesa: Wat ontzettend moeilijk is dat he? Dat je aan de ene kant denkt, we gaan het gewoon proberen weer zwanger worden, ook wel weer leuk, want als alles goed gaat dan hebben we een levende, huilende baby in de armen, daar verlang ik zo naar. Maar meteen er achter komen de negatieve gedachten: wat als de baby weer komt te overlijden, of zwaar gehandicapt geboren wordt. Er zijn zoveel dingen om rekening mee te houden.
Door het probleem dat ik heb met de bloeplaatjes worden de bloedplaatjes van de baby afgebroken. Er is wel een medicijn, het schijnt IVIG te heten en dat stopt op een of andere manier de afbraak van bledplaatjes bij de baby (die afbraak vn bl. plaatjes wordt weer veroorzaakt door antistoffen die ik al heb en ook nog weer aanmaak in de zwangerschap). Maar ze weten niet hoe en waarom het werkt, het lijkt alleen tot nu toe wel te werken. Maar 100 vrouwen hebben het tot nu toe gebruikt en een gezonde baby op de wereld gezet. Dat lijkt veel maar is het niet. De arts zei dat het net zo goed alsnog fout kan gaan.
Net als bij jou Kesa, voel je niks tot het te laat is. Met een echo kunnen ze wel een hersenbloeding zien bij de baby (door bloedplaatjes tekort kan er een hersenbloeding(en) onstaan en dat is de oorzaak van overlijden) maar goed als ze een hersenbloeding zien betekent dat dus dat de baby of zwaar gehndicapt is of gaat overlijden. Ik ben voor allebei net zo bang. Onze zoon heeft Down, hij heeft geen grote problemen met gezondheid of ontwikkeling maar ik weet niet of we een zwaar gehandicapt kindje erbij kunnen hebben of ik dan kracht genoeg heb om dat aan te kunnen emotioneel en qua andacht. Ik ben ook best bang dat het kindje misschien ook down heeft, om dezelfde reden, kan ik dat aan qua aandacht geven, zienekenhuisbezoeken, fysio, ontwikkeling stimuleren, dat is dan allemaal keer 2. Maar goed nu ik het zo opschrijf denk ik, waarom ook niet, ik heb genoeg liefde in mijn lijf!
Ik hoop dat jullie het niet erg vinden dat ik zo nu en dan even mijn hart lucht en mijn angsten uit, het lucht zo op! Ik kan met bijna niemand hier over praten, ook niet over Isa, iedereen vind het te moeilijk. Ik heb het eigenlijk alleen nog met mijn man en af en toe met mijn moeder over haar. Ik wil nog zo graag over haar praten want ik ben zo trots op dat mooie meisje, mijn dochter.
Pfoe....ik hoop niet dat jullie moe van me worden ik spring van de hak op de tak....
Wij hadden trouwens dit gedichtje op onze de kaart van Isa;
Ergens ontastbaar ver...
schittert onze lieve, mooie, kleine ster
zij zal altijd weten
dat wij haar nooit vergeten
schitter maar kleine ster en straal maar zacht
jij hoort bij ons zoals een sterretje behoort tot de nacht
Chantal
Door het probleem dat ik heb met de bloeplaatjes worden de bloedplaatjes van de baby afgebroken. Er is wel een medicijn, het schijnt IVIG te heten en dat stopt op een of andere manier de afbraak van bledplaatjes bij de baby (die afbraak vn bl. plaatjes wordt weer veroorzaakt door antistoffen die ik al heb en ook nog weer aanmaak in de zwangerschap). Maar ze weten niet hoe en waarom het werkt, het lijkt alleen tot nu toe wel te werken. Maar 100 vrouwen hebben het tot nu toe gebruikt en een gezonde baby op de wereld gezet. Dat lijkt veel maar is het niet. De arts zei dat het net zo goed alsnog fout kan gaan.
Net als bij jou Kesa, voel je niks tot het te laat is. Met een echo kunnen ze wel een hersenbloeding zien bij de baby (door bloedplaatjes tekort kan er een hersenbloeding(en) onstaan en dat is de oorzaak van overlijden) maar goed als ze een hersenbloeding zien betekent dat dus dat de baby of zwaar gehndicapt is of gaat overlijden. Ik ben voor allebei net zo bang. Onze zoon heeft Down, hij heeft geen grote problemen met gezondheid of ontwikkeling maar ik weet niet of we een zwaar gehandicapt kindje erbij kunnen hebben of ik dan kracht genoeg heb om dat aan te kunnen emotioneel en qua andacht. Ik ben ook best bang dat het kindje misschien ook down heeft, om dezelfde reden, kan ik dat aan qua aandacht geven, zienekenhuisbezoeken, fysio, ontwikkeling stimuleren, dat is dan allemaal keer 2. Maar goed nu ik het zo opschrijf denk ik, waarom ook niet, ik heb genoeg liefde in mijn lijf!
Ik hoop dat jullie het niet erg vinden dat ik zo nu en dan even mijn hart lucht en mijn angsten uit, het lucht zo op! Ik kan met bijna niemand hier over praten, ook niet over Isa, iedereen vind het te moeilijk. Ik heb het eigenlijk alleen nog met mijn man en af en toe met mijn moeder over haar. Ik wil nog zo graag over haar praten want ik ben zo trots op dat mooie meisje, mijn dochter.
Pfoe....ik hoop niet dat jullie moe van me worden ik spring van de hak op de tak....
Wij hadden trouwens dit gedichtje op onze de kaart van Isa;
Ergens ontastbaar ver...
schittert onze lieve, mooie, kleine ster
zij zal altijd weten
dat wij haar nooit vergeten
schitter maar kleine ster en straal maar zacht
jij hoort bij ons zoals een sterretje behoort tot de nacht
Chantal
maandag 9 maart 2009 om 13:14
whow ik heb net even jouw vlindersite gelezen vlindermama/marjon. het hele dagboek van voor naar achter en oh hoe herkenbaar wat jullie allemaal meemaakten. ook dat je met jullie kleine meid van het een in het ander leken te vallen. bij luuk ging het allemaal in een korter tijdsbestek, maar toch is het sterk vergelijkbaar.
en ook je emoties na het overlijden.. ik had het kunnen schrijven, echt.
vraagje: zijn jullie familie van john meijvogel? vroegâh gingen wij elk weekend stappen in noordwijk en onze vriendengroep bestond voor een groot deel uit een groep káttekers waaronder john.
chantal ik snap precies wat je bedoeld, met of je nog wel die zorg aan zou kunnen. ikzelf heb al zoiets, stel dat bij een volgend kindje bij de 20wkn weer een ernstige afwijking wordt geconstateerd, wat zou ik dan doen? kan ik dan zelf nog wel een tweede IC-k tijd aan?
moeilijk moeilijk.
en als je zoiets meegemaakt hebt als ons, dan weet je dat het krijgen van een gezond kindje helemaal niet vanzelfsprekend is. sterker nog, je krijgt bijna het gevoel dat het krijgen van een kindje met afwijkingen of het krijgen van een gezond kindje een bijna fifty/fifty kans is, omdat je zoveel ellende hebt meegemaakt/hebt gezien/gehoord..
sien: wat een lief berichtje van jou! ik denk dat niet alleen ik, maar ook de rest hier er veel aan heeft. ik ga gauw eens bellen voor een afspraak met de gyn voor de nacontrole en dan wil ik ook met hem of haar babbelen over een nieuwe zwangerschap... ik denk echt dat ik dat zo snel mogelijk zou willen. jeetje en dan maar hopen dat een tweede zwangerschap zal lukken.. luukje liet ook best lang op zich wachten!
groetjes, x, arc
en ook je emoties na het overlijden.. ik had het kunnen schrijven, echt.
vraagje: zijn jullie familie van john meijvogel? vroegâh gingen wij elk weekend stappen in noordwijk en onze vriendengroep bestond voor een groot deel uit een groep káttekers waaronder john.
chantal ik snap precies wat je bedoeld, met of je nog wel die zorg aan zou kunnen. ikzelf heb al zoiets, stel dat bij een volgend kindje bij de 20wkn weer een ernstige afwijking wordt geconstateerd, wat zou ik dan doen? kan ik dan zelf nog wel een tweede IC-k tijd aan?
moeilijk moeilijk.
en als je zoiets meegemaakt hebt als ons, dan weet je dat het krijgen van een gezond kindje helemaal niet vanzelfsprekend is. sterker nog, je krijgt bijna het gevoel dat het krijgen van een kindje met afwijkingen of het krijgen van een gezond kindje een bijna fifty/fifty kans is, omdat je zoveel ellende hebt meegemaakt/hebt gezien/gehoord..
sien: wat een lief berichtje van jou! ik denk dat niet alleen ik, maar ook de rest hier er veel aan heeft. ik ga gauw eens bellen voor een afspraak met de gyn voor de nacontrole en dan wil ik ook met hem of haar babbelen over een nieuwe zwangerschap... ik denk echt dat ik dat zo snel mogelijk zou willen. jeetje en dan maar hopen dat een tweede zwangerschap zal lukken.. luukje liet ook best lang op zich wachten!
groetjes, x, arc
maandag 9 maart 2009 om 18:35
MamavanS heerlijk toch dat je hier je hart kan luchten. Ik kan natuurlijk alleen voor mezelf spreken, maar ik word echt niet moe van je verhalen hoor. Integendeel ik voel me juist gesterkt doordat ik nu ervaar dat ik niet de enige ben. Natuurlijk wist ik dit al met mijn verstand, maar het ervaren is toch wat anders.
De oorzaak van onze situatie is anders, maar de rest komt erg overeen. Kan me ook erg goed voorstellen dat je je afvraagt hoe je het een en ander moet combineren met de zorg voor Sven. Hij heeft natuurlijk meer zorg nodig dan kindjes zonder Down. Mijn nichtje heeft ook Down en daar weet ik een beetje van de extra zorg etc. Natuurlijk zijn alle kindjes anders. Nou ik ga stoppen, want mijn kleine meid wil aandacht.
De oorzaak van onze situatie is anders, maar de rest komt erg overeen. Kan me ook erg goed voorstellen dat je je afvraagt hoe je het een en ander moet combineren met de zorg voor Sven. Hij heeft natuurlijk meer zorg nodig dan kindjes zonder Down. Mijn nichtje heeft ook Down en daar weet ik een beetje van de extra zorg etc. Natuurlijk zijn alle kindjes anders. Nou ik ga stoppen, want mijn kleine meid wil aandacht.
maandag 9 maart 2009 om 19:10
Ha Arc,
Ik denk dat jij heel goed weet wat je wilt en dat je echt je gevoel moet volgen. Wat zou het voor kwaad kunnen? Maar dit is natuurlijk mijn mening. Misschien helpt het je alleen bij de verwerking. Maar wat wel belangrijk is hoe staat je man er in??
Je zei dat je het lang duurde voordat je van luuk zwanger was. Bij mij was dat bij de eerste ook zelfs tot aan gebruik clomid om eicel op te wekeen .Na Yuri ben ik na 5 maanden gestopt met de pil en gelijk zwanger terwijjl wij ook dachten dat dit lang zou duren!
Maar lieve Arc volg gewoon jouw gevoel ik kan me zo goed voorstellen dat je graag je liefde aan een tweede kindje wilt geven.....
9 maanden heb je gewacht op jullie Luuk en dan blijf je met niks achter terwijl je er helemaal naar toe groeit in een zwangerschap. Ik kan me zo goed voorstellen dat je je liefde weer kwijt moet. (Klinkt misschien raar hoe ik het formuleer).
liefs sien
Ik denk dat jij heel goed weet wat je wilt en dat je echt je gevoel moet volgen. Wat zou het voor kwaad kunnen? Maar dit is natuurlijk mijn mening. Misschien helpt het je alleen bij de verwerking. Maar wat wel belangrijk is hoe staat je man er in??
Je zei dat je het lang duurde voordat je van luuk zwanger was. Bij mij was dat bij de eerste ook zelfs tot aan gebruik clomid om eicel op te wekeen .Na Yuri ben ik na 5 maanden gestopt met de pil en gelijk zwanger terwijjl wij ook dachten dat dit lang zou duren!
Maar lieve Arc volg gewoon jouw gevoel ik kan me zo goed voorstellen dat je graag je liefde aan een tweede kindje wilt geven.....
9 maanden heb je gewacht op jullie Luuk en dan blijf je met niks achter terwijl je er helemaal naar toe groeit in een zwangerschap. Ik kan me zo goed voorstellen dat je je liefde weer kwijt moet. (Klinkt misschien raar hoe ik het formuleer).
liefs sien
dinsdag 10 maart 2009 om 13:23
Vlindermama, dat heb je goed onthouden, ik schreef inderdaad mee in het augustus-topic van 2007. Wat bijzonder dat je toen al zoveel angst had voor je eigen zwangerschap. Ik had dat namelijk ook, ik heb destijds meegelezen met het topic van Zonnebloem over Thijs* en ik heb daarbij zitten huilen omdat ik zo bang was dat er iets met mijn zwangerschap mis zou gaan. Bizar als het dan inderdaad ook zo gaat in werkelijkheid.
dinsdag 10 maart 2009 om 15:15
quote:Panda schreef op 10 maart 2009 @ 13:23:
Vlindermama, dat heb je goed onthouden, ik schreef inderdaad mee in het augustus-topic van 2007. Wat bijzonder dat je toen al zoveel angst had voor je eigen zwangerschap. Ik had dat namelijk ook, ik heb destijds meegelezen met het topic van Zonnebloem over Thijs* en ik heb daarbij zitten huilen omdat ik zo bang was dat er iets met mijn zwangerschap mis zou gaan. Bizar als het dan inderdaad ook zo gaat in werkelijkheid.Ook ik heb idd het topic over Thijs gevolgd en tranen met tuiten gehuild na het bericht dat hij was overleden. Zo triest. Ik heb eigenlijk toen mijn hele zwangerschap het gevoel gehad "Kan het maar goed gaan". Toen we idd bij de 20 weken echo te horen kregen dat ons meisje afwijkingen aan haar skelet had werd dat gevoel alleen maar sterker, zo bizar. Zeker nu ik weet dat dat gevoel niet geheel ongegrond was en we idd met lege handen staan.
Vlindermama, dat heb je goed onthouden, ik schreef inderdaad mee in het augustus-topic van 2007. Wat bijzonder dat je toen al zoveel angst had voor je eigen zwangerschap. Ik had dat namelijk ook, ik heb destijds meegelezen met het topic van Zonnebloem over Thijs* en ik heb daarbij zitten huilen omdat ik zo bang was dat er iets met mijn zwangerschap mis zou gaan. Bizar als het dan inderdaad ook zo gaat in werkelijkheid.Ook ik heb idd het topic over Thijs gevolgd en tranen met tuiten gehuild na het bericht dat hij was overleden. Zo triest. Ik heb eigenlijk toen mijn hele zwangerschap het gevoel gehad "Kan het maar goed gaan". Toen we idd bij de 20 weken echo te horen kregen dat ons meisje afwijkingen aan haar skelet had werd dat gevoel alleen maar sterker, zo bizar. Zeker nu ik weet dat dat gevoel niet geheel ongegrond was en we idd met lege handen staan.
dinsdag 10 maart 2009 om 15:52
arc: ben even niet geweest, vandaar mijn late reactie.
Kan me voorstellen dat je aan me vraagt of het een moeilijke keuze was, zelf hebben wij (ik en vriendlief) geen moment gedacht dat we een keuze hadden. Ons kleintje* zou hoe dan ook te komen overlijden en wij wilden hem de pijn besparen. Ze konden ook niet aangeven of hij in mijn buik al pijn had dus dat was voor ons helemaal duidelijk. Ze dachten ook eerst aan trisomie, maar uit de onderzoeken komt dat niet naar voren. Er is helemaal geen oorzaak gevonden. Speling van de natuur. Waarschijnlijk is het al heel vroeg in de zwangerschap misgegaan maar was zijn hartje heel sterk. Heel moeilijk vind ik dat, dat we geen antwoord hebben gekregen op de waarom vraag. Overigens heeft de gyn aangegeven dat er dus ook geen reden is om niet opnieuw voor een zwangerschap te gaan, al zal die zwangerschap heel spannend worden. (voor ons allemaal denk ik)
Ik ben zelf 30, nog niet zo oud dus. Maar toch voel ik me soms wel oud. Uiteindelijk zijn wij niet heel lang bezig geweest, een half jaar, maar het duurde wel 7 maanden voordat mijn menstruatie op gang kwam, uiteindelijk na medicijnen. Dus voor mijn gevoel heb ik er heel lang op moeten wachten.
Hoe gaat het met je? Heb je al gebeld met ziekenhuis 1?
vlindermama: van harte met je zwangerschap. Hoe gaat het met je? Hoe beleef je deze periode?
panda: ik vind het wel mooi om te lezen dat je ondanks de spanningen wel hebt kunnen genieten van je tweede zwangerschap. Vooral de zin: het voelde gelijk goed, raakt me.
Ik heb nl vanaf het begin van mijn zwangerschap het idee gehad dat het niet goed zat. Iedereen wuifde het weg, vond dat ik me niet zo moest aanstellen en nu eens moest gaan genieten. En toen bij de 20 wekn echo...het kwam niet eens als een verrassing al stortte toen toch mijn wereld in.
Vlindermama en Panda: herkennen jullie de angst om niet meer zwanger te worden? Ergens wet ik dat het wel goed komt, maar soms ben ik zo bang dat dit de enige kans was. Dat ik er even aan heb mogen 'snuffelen' maar meer niet. Klinkt een beetje raar he
Woei: PRACHTIG je altaartje voor je mooie meisje. Hoe gaat het met je?
verder nog even ego: vandaag zou ik met verlof zijn gegaan. Wat doet het pijn dat dat nu niet zo is
Kan me voorstellen dat je aan me vraagt of het een moeilijke keuze was, zelf hebben wij (ik en vriendlief) geen moment gedacht dat we een keuze hadden. Ons kleintje* zou hoe dan ook te komen overlijden en wij wilden hem de pijn besparen. Ze konden ook niet aangeven of hij in mijn buik al pijn had dus dat was voor ons helemaal duidelijk. Ze dachten ook eerst aan trisomie, maar uit de onderzoeken komt dat niet naar voren. Er is helemaal geen oorzaak gevonden. Speling van de natuur. Waarschijnlijk is het al heel vroeg in de zwangerschap misgegaan maar was zijn hartje heel sterk. Heel moeilijk vind ik dat, dat we geen antwoord hebben gekregen op de waarom vraag. Overigens heeft de gyn aangegeven dat er dus ook geen reden is om niet opnieuw voor een zwangerschap te gaan, al zal die zwangerschap heel spannend worden. (voor ons allemaal denk ik)
Ik ben zelf 30, nog niet zo oud dus. Maar toch voel ik me soms wel oud. Uiteindelijk zijn wij niet heel lang bezig geweest, een half jaar, maar het duurde wel 7 maanden voordat mijn menstruatie op gang kwam, uiteindelijk na medicijnen. Dus voor mijn gevoel heb ik er heel lang op moeten wachten.
Hoe gaat het met je? Heb je al gebeld met ziekenhuis 1?
vlindermama: van harte met je zwangerschap. Hoe gaat het met je? Hoe beleef je deze periode?
panda: ik vind het wel mooi om te lezen dat je ondanks de spanningen wel hebt kunnen genieten van je tweede zwangerschap. Vooral de zin: het voelde gelijk goed, raakt me.
Ik heb nl vanaf het begin van mijn zwangerschap het idee gehad dat het niet goed zat. Iedereen wuifde het weg, vond dat ik me niet zo moest aanstellen en nu eens moest gaan genieten. En toen bij de 20 wekn echo...het kwam niet eens als een verrassing al stortte toen toch mijn wereld in.
Vlindermama en Panda: herkennen jullie de angst om niet meer zwanger te worden? Ergens wet ik dat het wel goed komt, maar soms ben ik zo bang dat dit de enige kans was. Dat ik er even aan heb mogen 'snuffelen' maar meer niet. Klinkt een beetje raar he
Woei: PRACHTIG je altaartje voor je mooie meisje. Hoe gaat het met je?
verder nog even ego: vandaag zou ik met verlof zijn gegaan. Wat doet het pijn dat dat nu niet zo is
dinsdag 10 maart 2009 om 15:53
quote:vlindermama schreef op 10 maart 2009 @ 15:15:
[...]
Ook ik heb idd het topic over Thijs gevolgd en tranen met tuiten gehuild na het bericht dat hij was overleden. Zo triest. Ik heb eigenlijk toen mijn hele zwangerschap het gevoel gehad "Kan het maar goed gaan". Toen we idd bij de 20 weken echo te horen kregen dat ons meisje afwijkingen aan haar skelet had werd dat gevoel alleen maar sterker, zo bizar. Zeker nu ik weet dat dat gevoel niet geheel ongegrond was en we idd met lege handen staan.dit herken ik dus heel erg...
[...]
Ook ik heb idd het topic over Thijs gevolgd en tranen met tuiten gehuild na het bericht dat hij was overleden. Zo triest. Ik heb eigenlijk toen mijn hele zwangerschap het gevoel gehad "Kan het maar goed gaan". Toen we idd bij de 20 weken echo te horen kregen dat ons meisje afwijkingen aan haar skelet had werd dat gevoel alleen maar sterker, zo bizar. Zeker nu ik weet dat dat gevoel niet geheel ongegrond was en we idd met lege handen staan.dit herken ik dus heel erg...
dinsdag 10 maart 2009 om 16:15
Bloemetje; iemand schreef het al; het eerste jaar zal je vaak herinnert worden aan je kindje door bepaalde gebeurtenissen die dat jaar "zouden" plaatsvinden; het begin van je verlof, de uitgerekende datum etc etc. Het zal altijd moeilijk blijven maar de randjes worden iets minder scherp.
Ik kan mijn situatie niet vergelijken met die van jullie (mijn kindje is met 19 weken onverwachts doodgeboren ivm een zwakke baarmoedermond) en ik heb niet mijn kindje levend gezien, vastgehouden of zelfs maar voelen trappelen in mijn buik. Het lijkt mij dat voor jullie het verlies nog heftiger is door die tijd die jullie met hem/haar hebben doorgebracht. Ik dacht dat ik al gek werd van verdriet maar wat jullie meemaken....pfff.
Wat betreft het opnieuw zwanger worden; wij zijn onverwacht zwanger geworden van ons eerste kindje en toen dat misging (man was net een beetje gewend geraakt aan het idee) wilde ik ook graag meteen weer zwanger worden. Niet als vervanging van Friemeltje (dat was haar buiknaam) maar gewoonweg omdat je moeder bent geworden en je compleet overloopt van moederlijke gevoelens maar die nergens kwijt kunt. Een volgende zwangerschap zou nooit onbezorgd zijn (voor zover dat al bestaat) en dat waren ze ook niet. Uiteindelijk heb ik nu twee kindjes.
Over het dilemma; vertel ik mensen over ons eerste kindje: heel in het begin zei ik weleens dat we al een kindje hadden maar dat zij te vroeg geboren was. Na een paar ongemakkelijke voorvallen ben ik dat achterwege gaan laten. In mijn hart tel ik haar altijd mee.
Mijn Friemeltje is nu 4 jaar en 1 week geleden geboren en ondanks dat ik haar meteen heb moeten laten gaan kan ik echt zeggen dat zij mijn leven verrijkt heeft en dat ik anders in het leven ben gaan staan.
Heel veel sterkte en ik hoop dat jullie hartewensen snel vervuld mogen worden.
Ik kan mijn situatie niet vergelijken met die van jullie (mijn kindje is met 19 weken onverwachts doodgeboren ivm een zwakke baarmoedermond) en ik heb niet mijn kindje levend gezien, vastgehouden of zelfs maar voelen trappelen in mijn buik. Het lijkt mij dat voor jullie het verlies nog heftiger is door die tijd die jullie met hem/haar hebben doorgebracht. Ik dacht dat ik al gek werd van verdriet maar wat jullie meemaken....pfff.
Wat betreft het opnieuw zwanger worden; wij zijn onverwacht zwanger geworden van ons eerste kindje en toen dat misging (man was net een beetje gewend geraakt aan het idee) wilde ik ook graag meteen weer zwanger worden. Niet als vervanging van Friemeltje (dat was haar buiknaam) maar gewoonweg omdat je moeder bent geworden en je compleet overloopt van moederlijke gevoelens maar die nergens kwijt kunt. Een volgende zwangerschap zou nooit onbezorgd zijn (voor zover dat al bestaat) en dat waren ze ook niet. Uiteindelijk heb ik nu twee kindjes.
Over het dilemma; vertel ik mensen over ons eerste kindje: heel in het begin zei ik weleens dat we al een kindje hadden maar dat zij te vroeg geboren was. Na een paar ongemakkelijke voorvallen ben ik dat achterwege gaan laten. In mijn hart tel ik haar altijd mee.
Mijn Friemeltje is nu 4 jaar en 1 week geleden geboren en ondanks dat ik haar meteen heb moeten laten gaan kan ik echt zeggen dat zij mijn leven verrijkt heeft en dat ik anders in het leven ben gaan staan.
Heel veel sterkte en ik hoop dat jullie hartewensen snel vervuld mogen worden.
Poep, wie heeft jou gescheten?
dinsdag 10 maart 2009 om 16:47
Voel me een beetje schuldig dat ik zo veel over mezelf geschreven heb, had gisteren gewoon een enorm rot dag.
Bloemetje,moeilijk dat de dag waarop je verlof zou beginnen, nu een 'gewone' dag is. En daarom dus geen gewone dag is, maar een verdrietig dag is waarschijnlijk.
Louise: wat een lief berichtje van jou, dat geeft weer moed!
Kreeg helemaal kippenvel toen ik las dat een aantal van jullie ook een voorgevoel hebben gehad dat het niet goed zou gaan met je kindje/zwangerschap. Ik heb ook een paar keer een voorgevoel gehad maar probeerde dat heel ver weg te stoppen en probeerde mezelf te overtuigen dat ik gewoon nerveus was over de zwangerschap/de gezondheid van de baby. Maar toen ik naar het wiegje keek dat we net daarvoor in de kinderkamer hadden gezet, schoot het door mijn hoofd, de baby komt er nooit in te liggen. Heel bizar en heel, heel eng vind ik dat.
Chantal
Bloemetje,moeilijk dat de dag waarop je verlof zou beginnen, nu een 'gewone' dag is. En daarom dus geen gewone dag is, maar een verdrietig dag is waarschijnlijk.
Louise: wat een lief berichtje van jou, dat geeft weer moed!
Kreeg helemaal kippenvel toen ik las dat een aantal van jullie ook een voorgevoel hebben gehad dat het niet goed zou gaan met je kindje/zwangerschap. Ik heb ook een paar keer een voorgevoel gehad maar probeerde dat heel ver weg te stoppen en probeerde mezelf te overtuigen dat ik gewoon nerveus was over de zwangerschap/de gezondheid van de baby. Maar toen ik naar het wiegje keek dat we net daarvoor in de kinderkamer hadden gezet, schoot het door mijn hoofd, de baby komt er nooit in te liggen. Heel bizar en heel, heel eng vind ik dat.
Chantal
dinsdag 10 maart 2009 om 17:45
Ik kom straks even uitgebreid reageren, maar wil nog even mijn linkje naar de foto van Vera neerzetten, anders staat de opmerking van Bloemetje ook zo raar. En ik wil het ook gewoon laten zien (ik haal de foto er vanavond weer af denk ik). *link weggehaald*
.
quote:louise1 schreef op 10 maart 2009 @ 16:15:
In mijn hart tel ik haar altijd mee.Wat een prachtige zin
.
quote:louise1 schreef op 10 maart 2009 @ 16:15:
In mijn hart tel ik haar altijd mee.Wat een prachtige zin
