Kinderen
alle pijlers
middelste kind
vrijdag 14 januari 2011 om 00:06
Hoe ervaar jij je middelste kind?
Wij hebben een dochter van 8, een dochter van 5 en en zoon van 2.
Ons dochtertje van 5 heeft het zwaar! Opboksen tegen haar grote zus en het afleggen tegen haar aller charmanste broertje van 2.
Wie herkent dit?
Ik zeg wel eens dat ze een echt sandwich kind is. Haar grote zus leert schrijven, reken etc, haar broertje lopen en zij zit er altijd tussen.
Wij zijn er ons er erg van bewust en vergeten haar echt niet. Complimenteren haar met bepaalde dingen die zij goed kan, proberen bewust tijd voor haar vrij te maken.
Toch kan zij erg boos en dwars zijn. Ik zal niet zeggen dat het perse komt omdat zij de middelste is.
Van nature is ze erg perfectionistich, naar ons idee ook een beetje faalangstig. Maar wat komt dit van? Is het het aard van het beestje of omdat ze de middelste is?
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen met een middelste
Wij hebben een dochter van 8, een dochter van 5 en en zoon van 2.
Ons dochtertje van 5 heeft het zwaar! Opboksen tegen haar grote zus en het afleggen tegen haar aller charmanste broertje van 2.
Wie herkent dit?
Ik zeg wel eens dat ze een echt sandwich kind is. Haar grote zus leert schrijven, reken etc, haar broertje lopen en zij zit er altijd tussen.
Wij zijn er ons er erg van bewust en vergeten haar echt niet. Complimenteren haar met bepaalde dingen die zij goed kan, proberen bewust tijd voor haar vrij te maken.
Toch kan zij erg boos en dwars zijn. Ik zal niet zeggen dat het perse komt omdat zij de middelste is.
Van nature is ze erg perfectionistich, naar ons idee ook een beetje faalangstig. Maar wat komt dit van? Is het het aard van het beestje of omdat ze de middelste is?
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen met een middelste
vrijdag 14 januari 2011 om 00:16
Ieder kind is anders! Ik denk eerder dat zij het moeilijk heeft omdat zij het tweede meisje is (die soort hadden jullie al) en tegen een jonger broertje opboksen is ook niet niks.
Hij blijft haar hele leven jonger, en leuker of spannender (want een jongetje). Ik kan het weten, ik heb ook zo'n broer die jonger is.
Zelfs als kind bedacht ik al dat mijn ouders altijd al een jongetje wilden hebben en ikzelf maar een uitprobreersel was. Tot op heden behandelt mijn moeder ons verschillend, we zijn volwassen en wonen op onszelf maar hij wordt iedere zondag uitgenodigd om bij haar te eten. Ik nooit!
Hij blijft haar hele leven jonger, en leuker of spannender (want een jongetje). Ik kan het weten, ik heb ook zo'n broer die jonger is.
Zelfs als kind bedacht ik al dat mijn ouders altijd al een jongetje wilden hebben en ikzelf maar een uitprobreersel was. Tot op heden behandelt mijn moeder ons verschillend, we zijn volwassen en wonen op onszelf maar hij wordt iedere zondag uitgenodigd om bij haar te eten. Ik nooit!
vrijdag 14 januari 2011 om 00:49
Ik heb niet het idee dat ons middelste kind het zwaarder heeft. Hij heeft altijd zijn zus om mee te spelen en dat zij alles eerder leert dan zij, kan hem niet zo veel schelen. Van faalangst ook geen last. Misschien omdat het een jongen is en hij een zus ipv een broer heeft? Hij is immers het eerste jongetje hier in huis.
vrijdag 14 januari 2011 om 01:04
Ik geloof dat ik het wel herken! (En ook precies wat jij zegt, het tegen alle kanten moeten 'boksen'/ middenkader, minder "bijzonder", want niet de eerste, maar ook geen ukkie)
Hebben er nog maar 1 genomen. Maar ja... nu heb ik TWEE middelsten. Kan dus toch wel beetje karakter zijn?
Ik weet het echt niet, maar net als jij ben ik naar eer en geweten bewust van onze middelste(n)!
Hebben er nog maar 1 genomen. Maar ja... nu heb ik TWEE middelsten. Kan dus toch wel beetje karakter zijn?
Ik weet het echt niet, maar net als jij ben ik naar eer en geweten bewust van onze middelste(n)!
vrijdag 14 januari 2011 om 01:24
Ik heb geen kinderen (en ook geen broers of zussen), maar ik herken het wel uit mijn omgeving. Mijn moeder komt uit een gezin van elf, en bij mijn neven en nichten zitten er aardig wat middelste kinderen tussen. En bij mijn vader, hij heeft 1 broer en zus (vader is de jongste). In bijna alle gevallen is de middelste een bijzonder kind. Bijzonder in de zin van uitzonderlijk lastig, vaak.
In familie ook 2- en 4/5 kinderen gezinnen, en daar is dat niet zo. Heb er ook weleens over gelezen, een drie-kindergezin blijkt nogal eens probelemen op te kunnen leveren voor de middelste.
Mss toch maar voor een 4e gaan dan (sorry, verder dus geen tips, wel herkenning).
In familie ook 2- en 4/5 kinderen gezinnen, en daar is dat niet zo. Heb er ook weleens over gelezen, een drie-kindergezin blijkt nogal eens probelemen op te kunnen leveren voor de middelste.
Mss toch maar voor een 4e gaan dan (sorry, verder dus geen tips, wel herkenning).
vrijdag 14 januari 2011 om 01:52
Ik ben middeltste kind (heb twee broers) en heb daar verder nooit problemen mee ervaren.
Hoogstens dat ik soms wat meer werd vergeleken met mijn oudste broer (hij kan dit en dat dus jij moet ook...). Bij mijn jongere broertje waren mijn ouders een stuk meer relaxt in het ouderschap.
Ben verder geen specifiek lastig kind naar mijn bescheiden mening . Ben nu 20 en netjes aan het studeren etc.
Hoogstens dat ik soms wat meer werd vergeleken met mijn oudste broer (hij kan dit en dat dus jij moet ook...). Bij mijn jongere broertje waren mijn ouders een stuk meer relaxt in het ouderschap.
Ben verder geen specifiek lastig kind naar mijn bescheiden mening . Ben nu 20 en netjes aan het studeren etc.
vrijdag 14 januari 2011 om 02:43
ik ben ook een middelste en herken het wel. toen ik bijv. naar school ging was dat minder spannend want grote broer zat er immers al. toen broertje ging was het weer spannend want was de laatste keer dat ze het zou meemaken ! mja in ons gezin is er ook een heel groot jongen/meisjes verschil. jongens aan de top, meisjes onderop.
vrijdag 14 januari 2011 om 05:59
Ik herken het ook wel een beetje. Mijn zoon is bijna 5 jaar en inderdaad moet hij enerzijds opboksen tegen zijn zus van 6 jaar (die gewoon een heel leuk gezellig ongecompliceerd kind is) en anderzijds tegen zijn zusje van bijna 3 jaar, die wat er wel voor zorgt dat ze de aandacht krijgt. En dan is hij ook nog een jongen en dan ook nog in een straat met bijna alleen maar meiden!
Soms is het echt een beetje zielig en ik probeer er zo goed mogelijk rekening mee te houden. Het is een ontzettend leuk joch, maar ik zie soms wel dat hij het best weleens moeilijk heeft.
Soms is het echt een beetje zielig en ik probeer er zo goed mogelijk rekening mee te houden. Het is een ontzettend leuk joch, maar ik zie soms wel dat hij het best weleens moeilijk heeft.
vrijdag 14 januari 2011 om 07:11
Hier ook drie jongens.
Oudste is makkelijk en sociaal (9), middelste 6 en jongste bijna 3 maar met een hele medische toestand en dus veel aandacht.
Middelste schreeuwt wel om aandacht...die wij hem dan ook heel graag geven.
Maar een ander karakter heeft hij wel.
* zwaai naar Ankie: leuk om je nog eens te zien hier *
Oudste is makkelijk en sociaal (9), middelste 6 en jongste bijna 3 maar met een hele medische toestand en dus veel aandacht.
Middelste schreeuwt wel om aandacht...die wij hem dan ook heel graag geven.
Maar een ander karakter heeft hij wel.
* zwaai naar Ankie: leuk om je nog eens te zien hier *
vrijdag 14 januari 2011 om 08:14
Ik ben zelf zo'n middelste met een oudere zus en jonger broertje. Dezelfde gezinssituatie zoals jij m beschrijft dus.
Ik herinner mijn jeugd niet als moeilijk om ie reden. Ja, ik had een oudere zus die meer mocht en kon, maar daar trok ik mij aan op. En een jonger broertje dat veel minder moest en lief en klein was. Maar ik voelde me er absoluut niet tussen vallen. (tenminste, wat ik me nu herinner)
Wel herken ik de eigenschappen die je omschrijft: zeer perfectionistisch maar zeker ook dwars en opstandig. Ik weet niet of dat specifiek bij de middelste hoort. Maar ik stond wel bekend als de pittige tante thuis
Ik herinner mijn jeugd niet als moeilijk om ie reden. Ja, ik had een oudere zus die meer mocht en kon, maar daar trok ik mij aan op. En een jonger broertje dat veel minder moest en lief en klein was. Maar ik voelde me er absoluut niet tussen vallen. (tenminste, wat ik me nu herinner)
Wel herken ik de eigenschappen die je omschrijft: zeer perfectionistisch maar zeker ook dwars en opstandig. Ik weet niet of dat specifiek bij de middelste hoort. Maar ik stond wel bekend als de pittige tante thuis
vrijdag 14 januari 2011 om 08:20
Ik herken het ook wel een beetje, maar niet helemaal omdat onze middelste een meisje is.
Ze heeft dus nog een grote en kleine broer. Dat zij het enige meisje is, heeft soms ook voordelen (altijd een nieuwe fiets ed)
Wat mij altijd is verteld is dat middelsten heel sociaal zijn, ze moeten altijd schipperen. Oudsten zijn heel verantwoordelijk en jongsten zijn vaak wat luier van aard. Bij ons klopt het in ieder geval wel ;-0
Ze heeft dus nog een grote en kleine broer. Dat zij het enige meisje is, heeft soms ook voordelen (altijd een nieuwe fiets ed)
Wat mij altijd is verteld is dat middelsten heel sociaal zijn, ze moeten altijd schipperen. Oudsten zijn heel verantwoordelijk en jongsten zijn vaak wat luier van aard. Bij ons klopt het in ieder geval wel ;-0
vrijdag 14 januari 2011 om 08:29
quote:triaspolitica schreef op 14 januari 2011 @ 08:20:
Wat mij altijd is verteld is dat middelsten heel sociaal zijn, ze moeten altijd schipperen. Oudsten zijn heel verantwoordelijk en jongsten zijn vaak wat luier van aard. Bij ons klopt het in ieder geval wel ;-0
Hier klopt dat ook inderdaad. Kinderen hebben een andere plaats in het gezin, maar ook totaal andere karakters. Het is een soort kip- en ei-verhaal.
* zwaait terug naar Nellebelletje *
Wat mij altijd is verteld is dat middelsten heel sociaal zijn, ze moeten altijd schipperen. Oudsten zijn heel verantwoordelijk en jongsten zijn vaak wat luier van aard. Bij ons klopt het in ieder geval wel ;-0
Hier klopt dat ook inderdaad. Kinderen hebben een andere plaats in het gezin, maar ook totaal andere karakters. Het is een soort kip- en ei-verhaal.
* zwaait terug naar Nellebelletje *
vrijdag 14 januari 2011 om 08:36
Dat was bij ons ook inderdaad zo, het verschil in karakter: sociaal, lui, verantwoordelijk.
Verder weet ik dat mijn ouders mij op iets latere leeftijd (halverwege basisschool, middelbaar onderwijs en verder in t leven) juist 'een verademing' vonden omdat ik al zo zelfstandig was en dingen zelf regelde. Ze hadden veel minder omkijken naar me. Kan me voorstellen dat dat ook deels door de positie in t gezin kwam.
In de pubertijd was ik dan natuurlijk wel weer heerlijk lastig
Verder weet ik dat mijn ouders mij op iets latere leeftijd (halverwege basisschool, middelbaar onderwijs en verder in t leven) juist 'een verademing' vonden omdat ik al zo zelfstandig was en dingen zelf regelde. Ze hadden veel minder omkijken naar me. Kan me voorstellen dat dat ook deels door de positie in t gezin kwam.
In de pubertijd was ik dan natuurlijk wel weer heerlijk lastig
vrijdag 14 januari 2011 om 09:30
Ik ben middelste en vind het super!
Kon altijd met mijn zus spelen of met mijn broertje, zij schelen 5 jr van elkaar dus deden niet heel veel samen.
Ik had dus altijd keus!
Mijn zus had mooi de weg al voor me vrij gemaakt met wat we wel/niet mochten, hoe laat we thuis moesten zijn etc.
En ook over aandacht van mijn ouders eigenlijk nooit te klagen gehad.
Kon altijd met mijn zus spelen of met mijn broertje, zij schelen 5 jr van elkaar dus deden niet heel veel samen.
Ik had dus altijd keus!
Mijn zus had mooi de weg al voor me vrij gemaakt met wat we wel/niet mochten, hoe laat we thuis moesten zijn etc.
En ook over aandacht van mijn ouders eigenlijk nooit te klagen gehad.
vrijdag 14 januari 2011 om 09:43
hier ook 3 kinderen. Oudste is 8, middelste 6 en de jongste 5.Ik geloof dat onze middelste het best van twee meepikt. Idd is hij sneller met lezen en schrijven omdat hij het bewust mee krijgt van zijn zus en hij heeft een iets jonger boertje waar hij stoere jongens dingen mee doet.Onze middelste is een lief, sociaal kind dat erg goed kan delen.Toen zijn kleine broertje geboren werd was het wel lastig voor hem, hij was immers ook nog klein maar moest wel even wachten als de baby een fles/schone luier of dergelijke kreeg.
Maar ik denk dat je heel bewust moet blijven kijken dat ieder aandacht alleen krijgt, een keer alleen mee naar de winkel of alleen helpen in de keuken of met papa of mama een puzzel maken. Proberen wij in ieder geval wel bewust. Ik snap wel dat je twijfelt soms want dat heb ik ook. Krijgen ze wel allemaal genoeg aandacht, moet ieder hetzelfde behandeld worden of juist anders omdat ze allemaal een ander karakter hebben( daar neigen wij meer na) Nou geniet in ieder geval maar van de gezelligheid van alle 3 je kids!
Maar ik denk dat je heel bewust moet blijven kijken dat ieder aandacht alleen krijgt, een keer alleen mee naar de winkel of alleen helpen in de keuken of met papa of mama een puzzel maken. Proberen wij in ieder geval wel bewust. Ik snap wel dat je twijfelt soms want dat heb ik ook. Krijgen ze wel allemaal genoeg aandacht, moet ieder hetzelfde behandeld worden of juist anders omdat ze allemaal een ander karakter hebben( daar neigen wij meer na) Nou geniet in ieder geval maar van de gezelligheid van alle 3 je kids!
vrijdag 14 januari 2011 om 09:54
Ik ben de oudste van drie meiden, we zijn inmiddels allen rond de 30
Maar mijn middelste zus geeft wel aan dat ze het als vervelend heeft ervaren dat ze overal `de zus van Mardjen` was. DAt kan ik me ook wel voorstellen. Tegelijkertijd heeft ze wel haar hele leven dezelfde keuzes gemaakt als ik, dus tegelijkertijd geeft (want dat gebeurt nog steeds) het haar ook een stuk veiligheid ofzo (nu heb ik ook een ontzettend goede smaak dus kan ik het me ook wel voorstellen hoor ).
Mijn moeder heeft ons hele leven mijn middelste zus als het `zielige` kind dat tussen wal en schip invalt behandeld en doet dat nog. Dat vind ik wel jammer, zowel voor mijn zus als voor mijzelf en de jongste. Het heeft ook voor veel frictie gezorgd (uiteindelijk gaan volgens mij bijna alle ruzies tussen broers en zussen over de aandacht die er komt van de ouders, ik zie het in ieder geval bij ons gezin terug en bij mijn man ook) en ik ben er pas een paar jaar achter dat dit voor mijn middelste zus lang niet altijd leuk is.
Kunnen mijn jongste zus en ik gewoon tegen mijn moeder zeggen wat ons niet zint, mijn zus heeft daar echt moeite mee doordat ze altijd zo`n speciale plek inneemt. ZE heeft het gevoel dat ze daardoor `iets terug moet doen` ook al gaat dit over haar eigen grenzen heen.
Ik weet trouwens niet of je hier iets aan hebt, het is voor jou natuurlijk nog heel ver in de toekomst (en niet voor te stellen met kleine kinderen, dat zij ook 30 worden straks ) maar ik dacht... schrijf het even op.
Maar mijn middelste zus geeft wel aan dat ze het als vervelend heeft ervaren dat ze overal `de zus van Mardjen` was. DAt kan ik me ook wel voorstellen. Tegelijkertijd heeft ze wel haar hele leven dezelfde keuzes gemaakt als ik, dus tegelijkertijd geeft (want dat gebeurt nog steeds) het haar ook een stuk veiligheid ofzo (nu heb ik ook een ontzettend goede smaak dus kan ik het me ook wel voorstellen hoor ).
Mijn moeder heeft ons hele leven mijn middelste zus als het `zielige` kind dat tussen wal en schip invalt behandeld en doet dat nog. Dat vind ik wel jammer, zowel voor mijn zus als voor mijzelf en de jongste. Het heeft ook voor veel frictie gezorgd (uiteindelijk gaan volgens mij bijna alle ruzies tussen broers en zussen over de aandacht die er komt van de ouders, ik zie het in ieder geval bij ons gezin terug en bij mijn man ook) en ik ben er pas een paar jaar achter dat dit voor mijn middelste zus lang niet altijd leuk is.
Kunnen mijn jongste zus en ik gewoon tegen mijn moeder zeggen wat ons niet zint, mijn zus heeft daar echt moeite mee doordat ze altijd zo`n speciale plek inneemt. ZE heeft het gevoel dat ze daardoor `iets terug moet doen` ook al gaat dit over haar eigen grenzen heen.
Ik weet trouwens niet of je hier iets aan hebt, het is voor jou natuurlijk nog heel ver in de toekomst (en niet voor te stellen met kleine kinderen, dat zij ook 30 worden straks ) maar ik dacht... schrijf het even op.
vrijdag 14 januari 2011 om 10:30
Ik ben ook de middelste van 3 meiden. Ik herken wel wat je schrijft. Ik denk dat een deel van het "moeilijke" karakter ook wordt gecreeerd door middelste te zijn. Je bent voor niemand heel bijzonder. Je bent niet oud, je bent niet jong. Je bent er gewoon.
Ik merk nu we volwassen zijn, dat ik juist door mijn positie in het gezin heel flexibel en makkelijk in de omgang ben. Ik heb daar ook in mijn werk veel profijt van.
Als kind vond ik het verschrikkelijk dat ik bijvoorbeeld als "oudsten" moest afwassen en vervolgens als "jongste" als eerste naar bed moest. Er was geen speciale plaats in het gezin voor mij. Ik was een van de. Terwijl mijn zusjes wel ook de jongste of de oudste waren en dus bijzonder(der). Dit maakte mij heel onzeker en ik ging zorgen dat ik super lief was, heel gemakkelijk en nooit last veroorzaakte. Waardoor mijn ouders inderdaad zorgen om mij kregen, want dit gedrag is niet goed en niet normaal voor een kind. In mijn puberteit vocht ik me letterlijk vrij uit mijn positie. Ik was niet makkelijk toentertijd.
Ik heb overigens ook 3 jaar geleden nog therapie gehad, omdat ik vond dat ik niet mocht opvallen, alles het beste moest doen.
Als ik naar mijn karakter nu kijk, terugkijkend, komt dat door mijn positie in het gezin. Ik heb er ook heel bewust voor gekozen dat als het kon ik een even aantal kinderen zou nemen, of een. Nooit 3 of 5 of zelfs 7. Juist door mijn eigen ervaring.
Zoals je schrijft dat je haar eigen aandacht geeft, maakt mij al blij. Geef haar ook een bijzondere positie: de MIDDELSTE. Ook die positie kan bijzonder zijn. Of moeten we bijzonder kunnen maken.
Super lief dat je er zo mee bezig bent. Ze wil niet moeilijk zijn. Ze wil vast alleen een eigen plaatsje! Succes met haar.
Ik merk nu we volwassen zijn, dat ik juist door mijn positie in het gezin heel flexibel en makkelijk in de omgang ben. Ik heb daar ook in mijn werk veel profijt van.
Als kind vond ik het verschrikkelijk dat ik bijvoorbeeld als "oudsten" moest afwassen en vervolgens als "jongste" als eerste naar bed moest. Er was geen speciale plaats in het gezin voor mij. Ik was een van de. Terwijl mijn zusjes wel ook de jongste of de oudste waren en dus bijzonder(der). Dit maakte mij heel onzeker en ik ging zorgen dat ik super lief was, heel gemakkelijk en nooit last veroorzaakte. Waardoor mijn ouders inderdaad zorgen om mij kregen, want dit gedrag is niet goed en niet normaal voor een kind. In mijn puberteit vocht ik me letterlijk vrij uit mijn positie. Ik was niet makkelijk toentertijd.
Ik heb overigens ook 3 jaar geleden nog therapie gehad, omdat ik vond dat ik niet mocht opvallen, alles het beste moest doen.
Als ik naar mijn karakter nu kijk, terugkijkend, komt dat door mijn positie in het gezin. Ik heb er ook heel bewust voor gekozen dat als het kon ik een even aantal kinderen zou nemen, of een. Nooit 3 of 5 of zelfs 7. Juist door mijn eigen ervaring.
Zoals je schrijft dat je haar eigen aandacht geeft, maakt mij al blij. Geef haar ook een bijzondere positie: de MIDDELSTE. Ook die positie kan bijzonder zijn. Of moeten we bijzonder kunnen maken.
Super lief dat je er zo mee bezig bent. Ze wil niet moeilijk zijn. Ze wil vast alleen een eigen plaatsje! Succes met haar.
Volg je hart. Dat klopt.
vrijdag 14 januari 2011 om 11:06
quote:Pink2510 schreef op 14 januari 2011 @ 10:30:
Ik heb er ook heel bewust voor gekozen dat als het kon ik een even aantal kinderen zou nemen, of een. Nooit 3 of 5 of zelfs 7. Juist door mijn eigen ervaring.
Same here .
Ik denk dat je bij een oneven aantal er bijna niet aan ontkomt dat iemand er een beetje buiten valt. Ik ben de oudste van 3, na mij kwamen 2 jongens die altijd samen waren. Mijn ouders waren natuurlijk ook graag samen, met als gevolg dat ik alleen was. Als we op vakantie ging kamperen gingen mijn broers bijvoorbeeld samen in een tent, mijn ouders en ik alleen . En zelfs een paar jaar geleden nog... Mijn broer trouwde in het buitenland. Er waren allerlei rituelen voor directe familieleden. Mijn ouders waren daarbij, mijn jongste broer + vriendin omdat hij getuige was en wat andere mensen. Ik was niet uitgenodigd. Niet bewust, maar ja ik was èn geen getuige èn geen ouder, dus ze hadden gewoon niet aan me gedacht. Ik vond vooral de vanzelfsprekendheid waarmee ik buitengesloten was pijnlijk.
Mijn moeder heeft achteraf wel eens gezegd dat het hen in mijn kindertijd ontkomen is dat ik onbedoeld werd buitengesloten en ze daar beter op hadden moeten letten. Tja... ik heb me wel eenzaam gevoeld vroeger en heb ook met geen van mijn gezinsleden een speciale persoonlijk band, terwijl ze die onderling wel hebben. Maar aan de andere kant ben ik ook wel blij met wie ik geworden ben. Ben behoorlijk zelfstandig en heb er bijvoorbeeld helemaal geen moeite mee om in het buitenland te wonen en mijn ouders + broers weinig te zien. Verder leg ik gemakkelijk nieuwe contacten en voel ik me altijd erg op mijn gemak in een groep mensen waarvan ik niemand ken.
Ik heb er ook heel bewust voor gekozen dat als het kon ik een even aantal kinderen zou nemen, of een. Nooit 3 of 5 of zelfs 7. Juist door mijn eigen ervaring.
Same here .
Ik denk dat je bij een oneven aantal er bijna niet aan ontkomt dat iemand er een beetje buiten valt. Ik ben de oudste van 3, na mij kwamen 2 jongens die altijd samen waren. Mijn ouders waren natuurlijk ook graag samen, met als gevolg dat ik alleen was. Als we op vakantie ging kamperen gingen mijn broers bijvoorbeeld samen in een tent, mijn ouders en ik alleen . En zelfs een paar jaar geleden nog... Mijn broer trouwde in het buitenland. Er waren allerlei rituelen voor directe familieleden. Mijn ouders waren daarbij, mijn jongste broer + vriendin omdat hij getuige was en wat andere mensen. Ik was niet uitgenodigd. Niet bewust, maar ja ik was èn geen getuige èn geen ouder, dus ze hadden gewoon niet aan me gedacht. Ik vond vooral de vanzelfsprekendheid waarmee ik buitengesloten was pijnlijk.
Mijn moeder heeft achteraf wel eens gezegd dat het hen in mijn kindertijd ontkomen is dat ik onbedoeld werd buitengesloten en ze daar beter op hadden moeten letten. Tja... ik heb me wel eenzaam gevoeld vroeger en heb ook met geen van mijn gezinsleden een speciale persoonlijk band, terwijl ze die onderling wel hebben. Maar aan de andere kant ben ik ook wel blij met wie ik geworden ben. Ben behoorlijk zelfstandig en heb er bijvoorbeeld helemaal geen moeite mee om in het buitenland te wonen en mijn ouders + broers weinig te zien. Verder leg ik gemakkelijk nieuwe contacten en voel ik me altijd erg op mijn gemak in een groep mensen waarvan ik niemand ken.
vrijdag 14 januari 2011 om 23:06
Jeetje wat al veel reacties.
Leuk om allerlei verschillende verhalen te horen. Van zowel middelsten zelf als van een eigen gezin.
Een vierde is geen optie, dan hebben we 2 middelsten, haha.
Wat het misschien nog wel iets complexer maakt is dat de oudste een slim kind is dus ook nog eens een beetje voor loopt op de rest van haar klas. De middelste is ook een slim kind maar kan dit niet evenaren terwijl ze dit wel wil. Volgens mij is het zo dat ze eigenlijk wel hetzelfde zou willen kunnen als haar zus. Hebben haar al heel vaak verteld dat dat niet reeel is, dat het ook veel voordelen heeft om de middelste te zijn. Haar grote zus moet het pad effenen. Eigenlijk krijgt zij meer dan haar grote zus. Als voorbeeld noem ik zakgeld; dat krijgt zij op jongere leeftijd dan dat we met haar grote zus begonnen. Alleen (en dat is logisch) ziet ze dat niet. Als we haar dat soort dingen vertellen zie je haar wel groeien maar het volgende moment is ze dat weer kwijt en word ze weer boos en opstandig! Misschien zit het ook in haar karakter en maakt het middelste zijn het nog een stukje extra moeilijk voor haar.
Leuk om allerlei verschillende verhalen te horen. Van zowel middelsten zelf als van een eigen gezin.
Een vierde is geen optie, dan hebben we 2 middelsten, haha.
Wat het misschien nog wel iets complexer maakt is dat de oudste een slim kind is dus ook nog eens een beetje voor loopt op de rest van haar klas. De middelste is ook een slim kind maar kan dit niet evenaren terwijl ze dit wel wil. Volgens mij is het zo dat ze eigenlijk wel hetzelfde zou willen kunnen als haar zus. Hebben haar al heel vaak verteld dat dat niet reeel is, dat het ook veel voordelen heeft om de middelste te zijn. Haar grote zus moet het pad effenen. Eigenlijk krijgt zij meer dan haar grote zus. Als voorbeeld noem ik zakgeld; dat krijgt zij op jongere leeftijd dan dat we met haar grote zus begonnen. Alleen (en dat is logisch) ziet ze dat niet. Als we haar dat soort dingen vertellen zie je haar wel groeien maar het volgende moment is ze dat weer kwijt en word ze weer boos en opstandig! Misschien zit het ook in haar karakter en maakt het middelste zijn het nog een stukje extra moeilijk voor haar.
vrijdag 14 januari 2011 om 23:16
Er is een boek wat hier over gaat;
'waarom ben ik mijn broertje niet'
van K. Koning, te koop bij oa bol.com
Beschrijving
Oudste, middelste, jongste in het gezin.
Maakt de plaats die iemand inneemt in de kinderrij in het ouderlijk gezin iets uit voor wat hij later wordt? Is het van invloed of we de oudste, middelste, of jongste waren?
Zijn er verschillen te herkennen in enige kinderen en kinderen, die de eerste zijn in de kinderrij?
Voor ouders een rijke bron van informatie over enkele verborgen eigenschappen van hun kinderen.
Hier ligt het nog op mijn nachtkastje, dacht het te lezen tijdens mijn verlof van de derde maar nog niet aan toe gekomen
'waarom ben ik mijn broertje niet'
van K. Koning, te koop bij oa bol.com
Beschrijving
Oudste, middelste, jongste in het gezin.
Maakt de plaats die iemand inneemt in de kinderrij in het ouderlijk gezin iets uit voor wat hij later wordt? Is het van invloed of we de oudste, middelste, of jongste waren?
Zijn er verschillen te herkennen in enige kinderen en kinderen, die de eerste zijn in de kinderrij?
Voor ouders een rijke bron van informatie over enkele verborgen eigenschappen van hun kinderen.
Hier ligt het nog op mijn nachtkastje, dacht het te lezen tijdens mijn verlof van de derde maar nog niet aan toe gekomen
vrijdag 14 januari 2011 om 23:27
roze wolk: bedankt voor de tip. Ga er meteen naar kijken.
Ik vind het allemaal zo sneu voor haar en wil haar met alle liefde helpen. Alleen weet ik niet hoe. Ik denk dat dit boek kan helpen. Al is het alleen maar om uit te zoeken of het komt doordat ze de middelste is of dat het karakter is. Daar zit natuurlijk wel verschil in.
Ik vind het allemaal zo sneu voor haar en wil haar met alle liefde helpen. Alleen weet ik niet hoe. Ik denk dat dit boek kan helpen. Al is het alleen maar om uit te zoeken of het komt doordat ze de middelste is of dat het karakter is. Daar zit natuurlijk wel verschil in.
zondag 13 februari 2011 om 00:11
Weer even een updatehoe het met mijn dochter gaat.
We hebben vorige week een 10 minuten gesprek gehad op school. Het meiske doet het op zich prima maar ze wordt toch wel neergezet als speciaal``. En dan niet in de zin dat ze het niet goed doet maar wel dat ze op een speciale manier haar aandacht vraagt. Heeft hele diepzinnige vragen, heeft veel bevestiging nodig en is erg perfectionistisch.
Op zich geen schokkenden dingen natuurlijk maar volgens de juffen (en ons) heeft zij het erg moeilijk met zichzelf. Het lijkt wel alsof het leven erg zwaar is voor haar. Erg sneu en ik zou willen dat het anders voor haar was. We hebben wel eens gedacht aan een hoog sensitief kind!
Ook de schoolarts waar we onlangs geweest zijn vond haar een `piitig` ding.
Er zal nu contact gezocht worden met schoolmaatschappelijk werk en dan zien we wel even verder. Ze zit nu nog in groep 2 maar we weten niet hoe dit zich gaat ontwikkelen. Het zou zonde zijn dat een pienter meisje zich zelf in de weg gaat zitten en we hopen hierbij wat handvatten te krijgen om dit mooie, lieve meisje verder te helpen.
Ik hou jullie op de hoogte.
We hebben vorige week een 10 minuten gesprek gehad op school. Het meiske doet het op zich prima maar ze wordt toch wel neergezet als speciaal``. En dan niet in de zin dat ze het niet goed doet maar wel dat ze op een speciale manier haar aandacht vraagt. Heeft hele diepzinnige vragen, heeft veel bevestiging nodig en is erg perfectionistisch.
Op zich geen schokkenden dingen natuurlijk maar volgens de juffen (en ons) heeft zij het erg moeilijk met zichzelf. Het lijkt wel alsof het leven erg zwaar is voor haar. Erg sneu en ik zou willen dat het anders voor haar was. We hebben wel eens gedacht aan een hoog sensitief kind!
Ook de schoolarts waar we onlangs geweest zijn vond haar een `piitig` ding.
Er zal nu contact gezocht worden met schoolmaatschappelijk werk en dan zien we wel even verder. Ze zit nu nog in groep 2 maar we weten niet hoe dit zich gaat ontwikkelen. Het zou zonde zijn dat een pienter meisje zich zelf in de weg gaat zitten en we hopen hierbij wat handvatten te krijgen om dit mooie, lieve meisje verder te helpen.
Ik hou jullie op de hoogte.
