Kinderen
alle pijlers
Mijn zoon heeft borsten :(
vrijdag 8 februari 2019 om 23:35
Mijn zoon heeft borsten 
Sinds ongeveer anderhalf jaar heeft mijn zoon last van (voor een jongen overmatige) borstgroei.
Het lijkt gelukkig nu zo'n half jaar gestagneerd te zijn, maar erg blij met het resultaat zijn we niet.
In tegenstelling tot wat vaak verteld wordt - en wellicht ook wel waar is - heeft het in het geval van mijn zoon niets te maken met overgewicht of met overmatig vet eten.
Na diverse bezoeken aan de huisarts en ziekenhuis lijkt de conclusie te zijn dat het wellicht een genetische afwijking is die dus van generatie op generatie overgedragen wordt. Of vreemd genoeg: telkens 1 generatie overslaat.
Dus: het was eigenlijk onvermijdelijk, en een verandering in levensstijl zou het niet hebben vermeden én helpt ook totaal niet om het op te lossen.
Komt voor bij minder dan 0,0001% van de mensen, blijkbaar. Dat zijn 17 Nederlanders en 11 Belgen, waarvan de helft vrouwen.
De enige manier om er vanaf te geraken is volgens de dokters een operatie. Sneetje maken, vet wegzuigen, dichtmaken en klaar. Mogelijk blijft er wel een lidteken achter. Technisch vergelijkbaar met een transgender meisje dat haar borsten wil laten weghalen om een jongen te kunnen worden.
Klinkt heel gemakkelijk, maar daar zit mijn zoon écht niet op te wachten. Hij is bang voor eender welke operatie dan ook. Hij heeft er in het verleden 2 ondergaan: eentje aan zijn appendix en eentje bij een vrij gecompliceerde beenbreuk. Telkens gebeurde er iets onverwachts en heeft hij meer pijn geleden dan wat er hem verteld was. Hij heeft het daar helemaal mee gehad en heeft totaal geen zin om nu vrijwillig een operatie te ondergaan.
Hij probeert nog liever om van zijn lichaam te houden zoals het is, hoe gek het er ook uitziet.
Ik vind dat een moedige gedachte, maar vraag me af wat het beste voor hem is. Ik denk dat hij geen besef heeft van de mogelijke miserie die hem nog te wachten staan.
Op dit moment heeft hij het geluk dat hij er op school niet mee gepest wordt. Een van de meer populaire jongens (de grappigste, coolste van de klas, en toevallig ook nog de beste voetballer) heeft het namelijk ook. Wel in iets mindere mate, maar genoeg om op te vallen. In die jongen zijn geval gaat het niet om een genetisch iets maar heeft het wel degelijk te maken met zijn levensstijl (weet ik van zijn mama, die een jeugdvriendin was). Ondanks zijn overgewicht is die jongen wel vrij snel, en technisch heel begaafd als voetballer.
Daar heeft mijn zoon dus eigenlijk veel geluk. Omdat die jongen zo populair is en er niet mee gepest wordt, heeft mijn zoon er eigenlijk ook nauwelijks last van.
Maar ik vraag me wel af hoe het later verder moet. Ooit gaat hij verder studeren, werk zoeken, ... en dan is het maar af te wacht hoe de wereld reageert.
Zoals ik al zei lijkt zijn borstgroei gestagneerd te zjn. Momenteel spreken we over een grote 75A (34A) tot kleine 75B (34B) wat toch al heel wat is.
Zijn tweelingzusje zegt altijd dat hij grotere borsten heeft dan zij, en eigenlijk is dat nog waar ook.
Vorig jaar heeft hij besloten om een sport-BH van zijn zusje te proberen omdat het echt vervelend werd bij het lopen en dergelijke. Dat was een lastig moment maar ik kan ook een meisje met een A- of B-cup toch niet echt aanraden om permanent zónder BH door het leven te gaan. Omdat hij dat toch comfortabler vond hebben we wat sport-BHs gekocht in zijn maat (hij is wat breder dan zijn zusje), gelukkig was er een aanbieding in de Action, en die zitten perfect voor hem.
Zelf vindt hij het comfortabeler mét vulling, maar helaas maakt dat alles alleen maar meer opvallen, dus probeert hij dat in het openbaar toch zoveel mogelijk te vermijden.
We hebben nu geluk dat het winter is. Onder dikkere kleding of loszittende truien valt alles nog redelijk te verbergen, maar dat is niet het geval als het straks weer zomer wordt.
We hebben bovendien straks (in de paasvakantie - de kinderen lopen school in België) een strandvakantie in Spanje gepland, met verblijf in een soort CenterParks/SunParks-achige omgeving met talrijke zwembaden in het park zelf. Hij wil liever niet mee, maar snapt ook wel dat dat geen optie is.
We moeten ook aan de andere kinderen (3 meisjes) denken en die vragen al heel lang om zo'n vakantie.
Ik begrijp dat dit heel erg moeilijk voor hem is: hij wil niet met blote borsten in het zwembad of op strand, net zoals zijn zussen dat niet zouden willen. Zijn oudste zus heeft onlangs een aantal badpakken met pijpjes gekocht. Bedoeld voor hem, niet voor zichzelf.
Hij is al een tijdje zijn haar aan het laten groeien, om zo weinig mogelijk als jongen op te vallen. Hij gaat op zulke momenten nog liever door als raar meisje dan als jongen-met-gebrek (zijn woorden, niet de mijne)
Ik vind dit ... zo ... moeilijk.
De aankomende vakantie confronteert je weer met deze situatie en met je zoon die niet lekker in zijn vel zit (letterlijk), maar toch moet het om ook de andere kinderen een normaal leven en normale vakanties te kunnen geven.
En dat is maar 1 moment. Niemand weet wat de toekomst gaat brengen.
Mijn voorkeur zou toch die operatie zijn, maar ik snap dat hij dat niet ziet zitten en moet dat ook respecteren. Als hij het niet wil gaat het niet gebeuren. Toch lijken mijn man en ik ons meer zorgen te maken over de toekomst dan mijn zoon zelf. Die maakt zich vooral zorgen over het nu en de korte termijn, tot aan de strandvakantie en niet verder.
Heeft er nog iemand suggesties? We zouden graag alle mogelijkheden afwegen, en niet later ontdekken dat we iets over het hoofd gezien hebben.
Dat gaat dan over meerdere aspecten:
* Operatie? Geen operatie?
* Zwembad: toch blote borsten of een badpak? Nee, thuis blijven is geen optie.
* Heeft iemand ervaringen uit de eigen omgeving of vriendenkring die ons kunen helpen?
Een mama-met-zorgen.
Sinds ongeveer anderhalf jaar heeft mijn zoon last van (voor een jongen overmatige) borstgroei.
Het lijkt gelukkig nu zo'n half jaar gestagneerd te zijn, maar erg blij met het resultaat zijn we niet.
In tegenstelling tot wat vaak verteld wordt - en wellicht ook wel waar is - heeft het in het geval van mijn zoon niets te maken met overgewicht of met overmatig vet eten.
Na diverse bezoeken aan de huisarts en ziekenhuis lijkt de conclusie te zijn dat het wellicht een genetische afwijking is die dus van generatie op generatie overgedragen wordt. Of vreemd genoeg: telkens 1 generatie overslaat.
Dus: het was eigenlijk onvermijdelijk, en een verandering in levensstijl zou het niet hebben vermeden én helpt ook totaal niet om het op te lossen.
Komt voor bij minder dan 0,0001% van de mensen, blijkbaar. Dat zijn 17 Nederlanders en 11 Belgen, waarvan de helft vrouwen.
De enige manier om er vanaf te geraken is volgens de dokters een operatie. Sneetje maken, vet wegzuigen, dichtmaken en klaar. Mogelijk blijft er wel een lidteken achter. Technisch vergelijkbaar met een transgender meisje dat haar borsten wil laten weghalen om een jongen te kunnen worden.
Klinkt heel gemakkelijk, maar daar zit mijn zoon écht niet op te wachten. Hij is bang voor eender welke operatie dan ook. Hij heeft er in het verleden 2 ondergaan: eentje aan zijn appendix en eentje bij een vrij gecompliceerde beenbreuk. Telkens gebeurde er iets onverwachts en heeft hij meer pijn geleden dan wat er hem verteld was. Hij heeft het daar helemaal mee gehad en heeft totaal geen zin om nu vrijwillig een operatie te ondergaan.
Hij probeert nog liever om van zijn lichaam te houden zoals het is, hoe gek het er ook uitziet.
Ik vind dat een moedige gedachte, maar vraag me af wat het beste voor hem is. Ik denk dat hij geen besef heeft van de mogelijke miserie die hem nog te wachten staan.
Op dit moment heeft hij het geluk dat hij er op school niet mee gepest wordt. Een van de meer populaire jongens (de grappigste, coolste van de klas, en toevallig ook nog de beste voetballer) heeft het namelijk ook. Wel in iets mindere mate, maar genoeg om op te vallen. In die jongen zijn geval gaat het niet om een genetisch iets maar heeft het wel degelijk te maken met zijn levensstijl (weet ik van zijn mama, die een jeugdvriendin was). Ondanks zijn overgewicht is die jongen wel vrij snel, en technisch heel begaafd als voetballer.
Daar heeft mijn zoon dus eigenlijk veel geluk. Omdat die jongen zo populair is en er niet mee gepest wordt, heeft mijn zoon er eigenlijk ook nauwelijks last van.
Maar ik vraag me wel af hoe het later verder moet. Ooit gaat hij verder studeren, werk zoeken, ... en dan is het maar af te wacht hoe de wereld reageert.
Zoals ik al zei lijkt zijn borstgroei gestagneerd te zjn. Momenteel spreken we over een grote 75A (34A) tot kleine 75B (34B) wat toch al heel wat is.
Zijn tweelingzusje zegt altijd dat hij grotere borsten heeft dan zij, en eigenlijk is dat nog waar ook.
Vorig jaar heeft hij besloten om een sport-BH van zijn zusje te proberen omdat het echt vervelend werd bij het lopen en dergelijke. Dat was een lastig moment maar ik kan ook een meisje met een A- of B-cup toch niet echt aanraden om permanent zónder BH door het leven te gaan. Omdat hij dat toch comfortabler vond hebben we wat sport-BHs gekocht in zijn maat (hij is wat breder dan zijn zusje), gelukkig was er een aanbieding in de Action, en die zitten perfect voor hem.
Zelf vindt hij het comfortabeler mét vulling, maar helaas maakt dat alles alleen maar meer opvallen, dus probeert hij dat in het openbaar toch zoveel mogelijk te vermijden.
We hebben nu geluk dat het winter is. Onder dikkere kleding of loszittende truien valt alles nog redelijk te verbergen, maar dat is niet het geval als het straks weer zomer wordt.
We hebben bovendien straks (in de paasvakantie - de kinderen lopen school in België) een strandvakantie in Spanje gepland, met verblijf in een soort CenterParks/SunParks-achige omgeving met talrijke zwembaden in het park zelf. Hij wil liever niet mee, maar snapt ook wel dat dat geen optie is.
We moeten ook aan de andere kinderen (3 meisjes) denken en die vragen al heel lang om zo'n vakantie.
Ik begrijp dat dit heel erg moeilijk voor hem is: hij wil niet met blote borsten in het zwembad of op strand, net zoals zijn zussen dat niet zouden willen. Zijn oudste zus heeft onlangs een aantal badpakken met pijpjes gekocht. Bedoeld voor hem, niet voor zichzelf.
Hij is al een tijdje zijn haar aan het laten groeien, om zo weinig mogelijk als jongen op te vallen. Hij gaat op zulke momenten nog liever door als raar meisje dan als jongen-met-gebrek (zijn woorden, niet de mijne)
Ik vind dit ... zo ... moeilijk.
De aankomende vakantie confronteert je weer met deze situatie en met je zoon die niet lekker in zijn vel zit (letterlijk), maar toch moet het om ook de andere kinderen een normaal leven en normale vakanties te kunnen geven.
En dat is maar 1 moment. Niemand weet wat de toekomst gaat brengen.
Mijn voorkeur zou toch die operatie zijn, maar ik snap dat hij dat niet ziet zitten en moet dat ook respecteren. Als hij het niet wil gaat het niet gebeuren. Toch lijken mijn man en ik ons meer zorgen te maken over de toekomst dan mijn zoon zelf. Die maakt zich vooral zorgen over het nu en de korte termijn, tot aan de strandvakantie en niet verder.
Heeft er nog iemand suggesties? We zouden graag alle mogelijkheden afwegen, en niet later ontdekken dat we iets over het hoofd gezien hebben.
Dat gaat dan over meerdere aspecten:
* Operatie? Geen operatie?
* Zwembad: toch blote borsten of een badpak? Nee, thuis blijven is geen optie.
* Heeft iemand ervaringen uit de eigen omgeving of vriendenkring die ons kunen helpen?
Een mama-met-zorgen.
zaterdag 9 februari 2019 om 13:21
nu vraag ik vast iets doms, maar wat is lugst?
zaterdag 9 februari 2019 om 13:31
duits voor jokkebrokken
zaterdag 9 februari 2019 om 13:35
De kortste Groningse zin, door ieders oma graag gebruikt: "Je kletst onzin en ik geloof er helemaal geen ene biet van"
Want dat TO's kind borstontwikkeling heeft is lastig, maar niet gek. Dat TO het kind stimuleert te doen alsof hij een meisje is, omdat ze immers een zo begeerde strandvakantie in de planning hebben, dat is wel gek. Uitzonderlijk gek.
zaterdag 9 februari 2019 om 13:54
TO, je schrijft dat andere oorzaken uitgesloten zijn en het daarmee voor (wat schreef je ook weer precies? 90? 95?) 95% zeker is dat dit de genetische versie is. Maar waarom is die genetische versie dan niet aan te tonen?
Toen ik 12 jaar geleden stopte als medisch secretaresse was dat al heel simpel aan te tonen en werd dit standaard gedaan bij een gynaecomastie onderzoek. Waarom bij jouw zoon niet?
Toen ik 12 jaar geleden stopte als medisch secretaresse was dat al heel simpel aan te tonen en werd dit standaard gedaan bij een gynaecomastie onderzoek. Waarom bij jouw zoon niet?
zaterdag 9 februari 2019 om 19:51
Ik heb niet alle reacties gelezen en heb me ook hier en daar verbaasd over de informatie van TO, maar ik zag eerder deze week een topic met hetzelfde onderwerp: gezondheid/borstvorming-man-19-jaar/lis ... ges/430773.
Dr. Dre, don't just stand there, operate! (Eminem)
zaterdag 9 februari 2019 om 19:59
Oh, ik zie dat dit topic al is genoemd. Mosterd.Lavendel_Madelief schreef: ↑09-02-2019 08:25TO, heb je dit topic al gelezen? gezondheid/borstvorming-man-19-jaar/lis ... ges/430773
Dr. Dre, don't just stand there, operate! (Eminem)
zaterdag 9 februari 2019 om 21:02
Ik vind de informatie die je verteld ook vreemd TO.
Mijn man heeft een best flinke Cup. Als enige in zijn hele familie. Het is geen vet, maar absoluut borstweefsel. Hij zou het niet weg kunnen laten halen met het wegzuigen van vet hoor. Je eigen borsten bestaan ook niet alleen uit vet hè.
Mijn man is er wel onzeker door maar wilt absoluut geen operatie. En ja, zelfs in wijde kleding zie je het. En dat kan mij geen ene bier schelen. Het is zijn lichaam en ik kan hem alleen maar steunen in zijn beslissingen. Hij is echt niet minder leuk omdat hij borstvorming heeft.
Ik zou hem de opties inzichtelijk geven en verder alles loslaten. Het feit dat jij er zo over praat als in je OP zegt vooral dat hij waarschijnlijk heel goed weet dat jij het niet normaal vindt. En dan ben jij mede de oorzaak van zijn onzekerheid.
En als meisje op vakantie zijn?? Leer hem op zijn minst dat het de meeste mensen echt niet uitmaakt hoe hij er uit ziet.
Mijn man zwemt juist alleen op vakantie. Hij is er onzeker door, maar op vakantie weet niemand toch wie hij is.
Probeer het positiever te brengen.
Als het hele verhaal tenminste klopt.
Mijn man heeft een best flinke Cup. Als enige in zijn hele familie. Het is geen vet, maar absoluut borstweefsel. Hij zou het niet weg kunnen laten halen met het wegzuigen van vet hoor. Je eigen borsten bestaan ook niet alleen uit vet hè.
Mijn man is er wel onzeker door maar wilt absoluut geen operatie. En ja, zelfs in wijde kleding zie je het. En dat kan mij geen ene bier schelen. Het is zijn lichaam en ik kan hem alleen maar steunen in zijn beslissingen. Hij is echt niet minder leuk omdat hij borstvorming heeft.
Ik zou hem de opties inzichtelijk geven en verder alles loslaten. Het feit dat jij er zo over praat als in je OP zegt vooral dat hij waarschijnlijk heel goed weet dat jij het niet normaal vindt. En dan ben jij mede de oorzaak van zijn onzekerheid.
En als meisje op vakantie zijn?? Leer hem op zijn minst dat het de meeste mensen echt niet uitmaakt hoe hij er uit ziet.
Mijn man zwemt juist alleen op vakantie. Hij is er onzeker door, maar op vakantie weet niemand toch wie hij is.
Probeer het positiever te brengen.
Als het hele verhaal tenminste klopt.
zondag 10 februari 2019 om 14:30
En waar laat je zijn piemel en ballen dan in dat badpak?gina25929852 schreef: ↑09-02-2019 01:54Ik denk dat er weinigen zich kunnen voorstellen hoe dit er uit ziet.
Probeer je eens een jongen voor te stellen van een jaar of 15, niet al te groot en niet al te breed. We hebben het tenslotte over een borstomtrek van nauwelijks 75. En probeer je daar dan eens een B-cup bij voor te stellen.
Misschien helpt het als je zelf een zoon van die leeftijd hebt of gehad hebt.
75B is echt heel wat op zin lijf hoor. De overige lichaamsbouw is ook die van een jongen, en niet die van een meisje. Dat maakt misschien dat het nog opvallender wordt.
Ik bedoel maar: zijn tweelingzusje is even groot, en ze heeft net iets kleinere borsten. Als je ze opmeet is het verschil miniem, maar als je de 2 kinderen naast mekaar bekijkt lijkt het verschil veel groter dan het in werkelijkheid is.
Als dit waar is ben je een erg ziek denkende moeder.
Zwemshort met surfshirt zou het eerste zijn wat iedereen bedenkt. Behalve jij.
Ben je gewoon een vent die zelf geilt op in een badpak lopen?
zondag 10 februari 2019 om 22:11
Dat kwam ook al in mij op. Kan bijna alleen door een vent bedacht zijn.
...
zondag 10 februari 2019 om 22:11
Dat kwam ook al in mij op. Kan bijna alleen door een vent bedacht zijn.
...
zondag 10 februari 2019 om 23:25
Raar verhaal. Veel te veel onnodige details (bh in de aanbieding bij de Action. Heel belangrijk detail ja). En de plotwending geef je direct al weg (dat hij als meisje op vakantie wil). Óf het is lulkoek óf je hebt niet in de gaten dat je zoon liever een meisje is en er daarom zo easy mee omgaat. Ik vind 75B overigens best aan de grote kant.
maandag 1 april 2019 om 23:51
Ik vond net toevallig dit bericht en heb een account aangemaakt om even te kunnen reageren.
Ik zou graag in contact willen komen met de topicstarter, ik heb je daarom ook een privé berichtje gestuurd met mijn gegevens.
Ik ben zelf een jongen van 20 en ik heb hetzelfde probleem: ik heb ook borsten.
Ik kan niet helemaal uit de tekst afleiden of het exact dezelfde oorzaak heeft of niet, maar het zou wel kunnen want er zijn een aantal gelijkenissen.
Ik geef even mee wat ik er tot nu toe van weet:
In mijn geval gaat het om een variant van het syndroom van Klinefelter [zie 1], maar gelukkig de mozaïek versie daarvan.
Concreet wil dat zeggen dat ipv XY-chromosomen ik een aantal cellen heb met afwijkingen: XXY ipv XY of dus 2x het vrouwelijk chromosoom.
Ik zeg dat ik gelukkig mag zijn dat ik de mozaïek variant heb. Het is duidelijk dat er tijdens of net na de bevruchting iets fout gegaan is, en toch heb ik daar geluk bij een ongeluk gehad.
Een andere variant van dit syndroom is het syndroon van Down wat misschien meer bekend is. Nog een andere variant kan als gevolg hebben dat de foetus afsterft of dat de baby vrij kort na de geboorte sterft.
De mozaïek variant wil zeggen dat ik een aantal cellen heb die afwijkingen vertonen, maar dat ik dus ook normale (voor een man: XY) cellen heb.
Des te meer normale cellen je hebt, des te minder van de mogelijke symptomen waar je last van hebt, dat klinkt denk ik vrij logisch.
Zo heb ik wel borstgoei, maar geen diabetes, overgewicht, onvruchtbaarheid, dyslexie, een abnormaal laag IQ of abnormaal lange of korte armen of benen. Met een beetje pech had dat wel gekund [zie ook 2].
Een symptoom waar ik wel 'last' van heb is weinig haargroei op armen, benen, borst, en gezicht. Dat is ook een van de eigenschappen, maar daar heb ik uiteraard geen probleem mee. Mijn hoofdhaar groeit wel normaal.
Het is duidelijk dat in mijn geval de probleemcellen vooral impact hebben op mijn bovenlichaam. Zo heb ik buiten mijn borsten geen vrouwelijke vormen. Dat kon wel, want ook dat is 1 van de mogelijke symptomen.
In plaats van 90-60-90 is het bij mij gewoon 90-90-90 of iets dergelijks
Iets waar ik wel voor moet oppassen is borstkanker. Dat is een van de symptomen die ook bij dit syndroom past, en aangezien de 'afwijking' zich bij mij vooral rond de borststreek situeert ben ik daar extra vatbaar voor.
In de praktijk betekent dat: véél meer dan de gemiddelde man (die kan het ook krijgen al is de kans daarop miniem), en vergelijkbaar met de kans van een vrouw, misschien zelfs lichtelijk hoger. Een risico dus.
Ik wil nog even meegeven dat zeker in mijn geval, ik kan niet voor de zoon van mevrouw spreken, het dus gaat om een genetische afwijking. Het was onvermijdelijk dat dit zou gebeuren, en ik kon er helemaal niks tegen doen.
Het heeft absoluut niets te maken met overgewicht of overdreven vet eten, dat heb ik alvast met de zoon van mevrouw gemeen.
Ook sporten helpt niet: de borsten van een meisje verdwijnen ook niet wanneer zij gaat sporten.
Eigenlijk is het dat gewoon: er is een stukje van mijn lichaam dat meer vrouw dan man is.
En ja, die borsten zijn vervelend en ik had ze liever niet gehad. Ik troost me echte met de gedachte dat het veel erger had kunnen zijn. Er *is* iets foutgelopen, maar het had zoveel erger kunnen zijn (zie lijst hierboven)
Een beetje achtergrond:
[1] https://nl.wikipedia.org/wiki/Syndroom_van_Klinefelter
[2] https://nl.wikipedia.org/wiki/Trisomie
Ik zou graag in contact willen komen met de topicstarter, ik heb je daarom ook een privé berichtje gestuurd met mijn gegevens.
Ik ben zelf een jongen van 20 en ik heb hetzelfde probleem: ik heb ook borsten.
Ik kan niet helemaal uit de tekst afleiden of het exact dezelfde oorzaak heeft of niet, maar het zou wel kunnen want er zijn een aantal gelijkenissen.
Ik geef even mee wat ik er tot nu toe van weet:
In mijn geval gaat het om een variant van het syndroom van Klinefelter [zie 1], maar gelukkig de mozaïek versie daarvan.
Concreet wil dat zeggen dat ipv XY-chromosomen ik een aantal cellen heb met afwijkingen: XXY ipv XY of dus 2x het vrouwelijk chromosoom.
Ik zeg dat ik gelukkig mag zijn dat ik de mozaïek variant heb. Het is duidelijk dat er tijdens of net na de bevruchting iets fout gegaan is, en toch heb ik daar geluk bij een ongeluk gehad.
Een andere variant van dit syndroom is het syndroon van Down wat misschien meer bekend is. Nog een andere variant kan als gevolg hebben dat de foetus afsterft of dat de baby vrij kort na de geboorte sterft.
De mozaïek variant wil zeggen dat ik een aantal cellen heb die afwijkingen vertonen, maar dat ik dus ook normale (voor een man: XY) cellen heb.
Des te meer normale cellen je hebt, des te minder van de mogelijke symptomen waar je last van hebt, dat klinkt denk ik vrij logisch.
Zo heb ik wel borstgoei, maar geen diabetes, overgewicht, onvruchtbaarheid, dyslexie, een abnormaal laag IQ of abnormaal lange of korte armen of benen. Met een beetje pech had dat wel gekund [zie ook 2].
Een symptoom waar ik wel 'last' van heb is weinig haargroei op armen, benen, borst, en gezicht. Dat is ook een van de eigenschappen, maar daar heb ik uiteraard geen probleem mee. Mijn hoofdhaar groeit wel normaal.
Het is duidelijk dat in mijn geval de probleemcellen vooral impact hebben op mijn bovenlichaam. Zo heb ik buiten mijn borsten geen vrouwelijke vormen. Dat kon wel, want ook dat is 1 van de mogelijke symptomen.
In plaats van 90-60-90 is het bij mij gewoon 90-90-90 of iets dergelijks
Iets waar ik wel voor moet oppassen is borstkanker. Dat is een van de symptomen die ook bij dit syndroom past, en aangezien de 'afwijking' zich bij mij vooral rond de borststreek situeert ben ik daar extra vatbaar voor.
In de praktijk betekent dat: véél meer dan de gemiddelde man (die kan het ook krijgen al is de kans daarop miniem), en vergelijkbaar met de kans van een vrouw, misschien zelfs lichtelijk hoger. Een risico dus.
Ik wil nog even meegeven dat zeker in mijn geval, ik kan niet voor de zoon van mevrouw spreken, het dus gaat om een genetische afwijking. Het was onvermijdelijk dat dit zou gebeuren, en ik kon er helemaal niks tegen doen.
Het heeft absoluut niets te maken met overgewicht of overdreven vet eten, dat heb ik alvast met de zoon van mevrouw gemeen.
Ook sporten helpt niet: de borsten van een meisje verdwijnen ook niet wanneer zij gaat sporten.
Eigenlijk is het dat gewoon: er is een stukje van mijn lichaam dat meer vrouw dan man is.
En ja, die borsten zijn vervelend en ik had ze liever niet gehad. Ik troost me echte met de gedachte dat het veel erger had kunnen zijn. Er *is* iets foutgelopen, maar het had zoveel erger kunnen zijn (zie lijst hierboven)
Een beetje achtergrond:
[1] https://nl.wikipedia.org/wiki/Syndroom_van_Klinefelter
[2] https://nl.wikipedia.org/wiki/Trisomie