Kinderen
alle pijlers
Moederschap moeilijk?
donderdag 25 augustus 2011 om 14:01
Toen ik net bevallen was van mijn dochtertje bleek de roze wolk een hele grote grijze wolk door allerlei factoren. (zwangerschapsvergiftiging, keizersnede etc.) Maar ook de tijd erna vond ik pittig, ik had niet verwacht dat het moederschap soms zo'n tweestrijd met jezelf is. Er lijkt een taboe te zijn op uitspreken dat het soms zwaar en moeilijk is. Ik sprak zelfs iemand die zei dat ze het moederschap vond tegenvallen en zij schaamde zich voor die uitspraak.
moderatorviva wijzigde dit bericht op 26-08-2011 15:06
Reden: Oproep
Reden: Oproep
% gewijzigd
donderdag 25 augustus 2011 om 15:25
quote:LaNeerlandaise schreef op 25 augustus 2011 @ 15:16:
[...]
Ik heb (nog) geen kinderen, maar hier heb ik me idd over verbaasd. Sowieso ook, dat blijkbaar iedereen part-time kan werken of zo. Als ik kinderen wil, zal ik een van de bovenstaande keuzes moeten maken: fulltime of niets.Er is een wettelijk recht op deeltijdwerk.
[...]
Ik heb (nog) geen kinderen, maar hier heb ik me idd over verbaasd. Sowieso ook, dat blijkbaar iedereen part-time kan werken of zo. Als ik kinderen wil, zal ik een van de bovenstaande keuzes moeten maken: fulltime of niets.Er is een wettelijk recht op deeltijdwerk.
donderdag 25 augustus 2011 om 15:28
quote:wereldmeid schreef op 25 augustus 2011 @ 15:25:
[...]
Er is een wettelijk recht op deeltijdwerk.Er zijn wel meer wettelijke rechten. In de praktijk heb je aan veel daarvan geen hol. Ik noem een kolfrecht, het recht op vaker pauze tijdens zwangerschap, het recht op ouderschapsverlof, het recht op zorgverlof: allemaal boeiende rechten waarvoor je vooral afhankelijk bent van de goodwill van je baas.
[...]
Er is een wettelijk recht op deeltijdwerk.Er zijn wel meer wettelijke rechten. In de praktijk heb je aan veel daarvan geen hol. Ik noem een kolfrecht, het recht op vaker pauze tijdens zwangerschap, het recht op ouderschapsverlof, het recht op zorgverlof: allemaal boeiende rechten waarvoor je vooral afhankelijk bent van de goodwill van je baas.
donderdag 25 augustus 2011 om 15:29
Moederschap vind ik ontzettend leuk, dat meen ik echt 
geniet van haar ontwikkeling en wijsheid. Ook gewoon haar aanwezigheid. En soms ben ik kapot en heb ik er echt even geen zin in. Maar ook dan kan ik mezelf een schop verkopen om het wél leuk te vinden en mijn zegeningen te tellen en je hebt altijd de televisie nog voor noodgevallen ..
Ik denk wel dat ik het met 2 kinderen niet leuk meer zou vinden en het te zwaar zou krijgen.
geniet van haar ontwikkeling en wijsheid. Ook gewoon haar aanwezigheid. En soms ben ik kapot en heb ik er echt even geen zin in. Maar ook dan kan ik mezelf een schop verkopen om het wél leuk te vinden en mijn zegeningen te tellen en je hebt altijd de televisie nog voor noodgevallen .. Ik denk wel dat ik het met 2 kinderen niet leuk meer zou vinden en het te zwaar zou krijgen.
donderdag 25 augustus 2011 om 15:31
quote:driewieler schreef op 25 augustus 2011 @ 15:14:
Het valt me steeds vaker op dat we "bemoeienissen" van elkaar niet meer op prijs stellen.
Ik vraag me ook af in hoeverre het gaat om bemoeienissen of dat het gewoon een kwestie is van ergens over praten.
Als een vriendin tegen mij zegt dat ze het belachelijk vindt dat ik ft blijf werken dan gaat het het ene oor in en het andere oor uit. Waarom wordt dit als kwetsend ervaren, daar zou wel eens een artikel aan gewijd mOgen worden. Waarom we op onze achterste poten staan als schoonmoeder zegt " je kunt het beter zus of zo doen".
Waarom kunnen we dat niet meer hebben?
nou het is vaak de manier waarop...
Er zijn zat mensen die aan mij gevraagd hebben of ik wel/niet bleef werken en hoeveel uur. Zolang dat op een normaal belangstellende manier gaat, vind ik dat prima en geef ik gewoon antwoord.
Maar soms wordt het echt gebracht als veroordeling. Zoals mijn buurvrouw. Die zegt gewoon doodleuk dingen als: "al die ontspoorde jeugd tegenwoordig. dat komt omdat al die moeders maar moeten werken vandaag de dag. WIJ bleven gewoon thuis."
En dan heb je dus net in een beleefdheidspraatje verteld dat je volgende week weer gaat werken.
Of als je baby een huildag heeft: Aah joh, gewoon laten huilen. Goed voor de longen.
en als je je baby even laat huilen omdat hij nou eenmaal altijd vijf minuten pruttelt voordat hij in slaap valt: je moet ze niet zo lang laten huilen hoor, heeeeeeel slecht voor de hechting.
De manier waarop dus...ik heb er altijd een hekel aan gehad als anderen (zowel bekenden als vreemden) mij belerend er op gingen wijzen dat ik het toch heel verkeerd deed.
Nog eentje uit de peutertijd: kind wilde een ijsje en ik vond van niet. Je weet hoe een peuter kan doen als hij zijn zin niet krijgt, hè. Ik pak peuter dus bij kop en kont en loop weg. Komt er een vreemde: aaaah joh, geef dat kind een ijsje.
WTF??!!
Het valt me steeds vaker op dat we "bemoeienissen" van elkaar niet meer op prijs stellen.
Ik vraag me ook af in hoeverre het gaat om bemoeienissen of dat het gewoon een kwestie is van ergens over praten.
Als een vriendin tegen mij zegt dat ze het belachelijk vindt dat ik ft blijf werken dan gaat het het ene oor in en het andere oor uit. Waarom wordt dit als kwetsend ervaren, daar zou wel eens een artikel aan gewijd mOgen worden. Waarom we op onze achterste poten staan als schoonmoeder zegt " je kunt het beter zus of zo doen".
Waarom kunnen we dat niet meer hebben?
nou het is vaak de manier waarop...
Er zijn zat mensen die aan mij gevraagd hebben of ik wel/niet bleef werken en hoeveel uur. Zolang dat op een normaal belangstellende manier gaat, vind ik dat prima en geef ik gewoon antwoord.
Maar soms wordt het echt gebracht als veroordeling. Zoals mijn buurvrouw. Die zegt gewoon doodleuk dingen als: "al die ontspoorde jeugd tegenwoordig. dat komt omdat al die moeders maar moeten werken vandaag de dag. WIJ bleven gewoon thuis."
En dan heb je dus net in een beleefdheidspraatje verteld dat je volgende week weer gaat werken.
Of als je baby een huildag heeft: Aah joh, gewoon laten huilen. Goed voor de longen.
en als je je baby even laat huilen omdat hij nou eenmaal altijd vijf minuten pruttelt voordat hij in slaap valt: je moet ze niet zo lang laten huilen hoor, heeeeeeel slecht voor de hechting.
De manier waarop dus...ik heb er altijd een hekel aan gehad als anderen (zowel bekenden als vreemden) mij belerend er op gingen wijzen dat ik het toch heel verkeerd deed.
Nog eentje uit de peutertijd: kind wilde een ijsje en ik vond van niet. Je weet hoe een peuter kan doen als hij zijn zin niet krijgt, hè. Ik pak peuter dus bij kop en kont en loop weg. Komt er een vreemde: aaaah joh, geef dat kind een ijsje.
WTF??!!
donderdag 25 augustus 2011 om 15:33
quote:fashionvictim schreef op 25 augustus 2011 @ 15:10:
[...]
Wat bijzonder om te lezen, want ik schrijf net tegelijkertijd met jou dat ik negentig procent van de praktijk ook gewoon ruk vind, maar toch slaat de balans voor mij nog altijd vér in het positieve uit. Als ik met mijn verstand nadenk over de verschillende fases die ik tot nu toe heb beleefd denk ik "jezus, wat een kloteleven eigenlijk, gaaaaaaaaaaaaaan we weer met die tiet erin, he fijn, weeeeeeeeeeeeer een spuitluier, jottem, weeeeeeeeeeeeeeeeeeer een driftbui, he joepie, mag weeeeeeeeeeeer een takkedure DS kopen voor dat verwende kreng" en ga zo maar door, maar ik ervaar het helemaal niet zo. Ik ben echt een blije heppie de peppie moeder die inderdaad tegen kinderlozen zegt dat ze niet weten wat ze missen, hahaha.
Terwijl ik ook echt goed snap dat mensen geen kinderen willen, hoor, want zoals gezegd, wat je er allemaal voor moet doen is eigenlijk vreselijk, maar kennelijk doen mijn hormonen het beregoed want daar heb ik een heerlijke blinde vlek voor.
FV, zijn jouw kindjes nog " klein" ? Wat ik daarmee eigenlijk wil vragen is: hoeveel fases heb jij meegemaakt?
Baby-peuter-kleuter?? of ook al de lagere schoolfase, prepubertijd, pubertijd (jakkesrakkes) en jongvolwasenen??
Ik vraag dat heel bewust omdat ik, als ik nu terugkijk op mijn leven met de kinderen, ik zoveel spijt heb dat ik niet wat meer heb genoten. Ik kan mij een moment herinneren (de tranen springen in mijn ogen nu ik dit opschrijf) dat mijn zoontje op mijn benen lag, voetjes tegen mijn (zwangere) buik en ik mezelf echt verliefd voelde op het manneke. Hij glimlachte van oor tot oor naar me en ik voelde me zoooo verschrikkelijk op en top moeder. Maar ik kon het niet vasthouden, dat gevoel, het glipte weg en werd overruled door de was die op me wachtte, de baby-prakjes die gemaakt moesten worden, de bedden die ik nog moest opmaken en oh ja, ik moest nog naar het consultatiebureau en was ook nog zwanger.
Waarom ben ik niet gewoon blijven zitten om heerlijk een uur naar het ventje te staren? Waarom altijd die zorgen en die twijfels....??
[...]
Wat bijzonder om te lezen, want ik schrijf net tegelijkertijd met jou dat ik negentig procent van de praktijk ook gewoon ruk vind, maar toch slaat de balans voor mij nog altijd vér in het positieve uit. Als ik met mijn verstand nadenk over de verschillende fases die ik tot nu toe heb beleefd denk ik "jezus, wat een kloteleven eigenlijk, gaaaaaaaaaaaaaan we weer met die tiet erin, he fijn, weeeeeeeeeeeeer een spuitluier, jottem, weeeeeeeeeeeeeeeeeeer een driftbui, he joepie, mag weeeeeeeeeeeer een takkedure DS kopen voor dat verwende kreng" en ga zo maar door, maar ik ervaar het helemaal niet zo. Ik ben echt een blije heppie de peppie moeder die inderdaad tegen kinderlozen zegt dat ze niet weten wat ze missen, hahaha.
Terwijl ik ook echt goed snap dat mensen geen kinderen willen, hoor, want zoals gezegd, wat je er allemaal voor moet doen is eigenlijk vreselijk, maar kennelijk doen mijn hormonen het beregoed want daar heb ik een heerlijke blinde vlek voor.
FV, zijn jouw kindjes nog " klein" ? Wat ik daarmee eigenlijk wil vragen is: hoeveel fases heb jij meegemaakt?
Baby-peuter-kleuter?? of ook al de lagere schoolfase, prepubertijd, pubertijd (jakkesrakkes) en jongvolwasenen??
Ik vraag dat heel bewust omdat ik, als ik nu terugkijk op mijn leven met de kinderen, ik zoveel spijt heb dat ik niet wat meer heb genoten. Ik kan mij een moment herinneren (de tranen springen in mijn ogen nu ik dit opschrijf) dat mijn zoontje op mijn benen lag, voetjes tegen mijn (zwangere) buik en ik mezelf echt verliefd voelde op het manneke. Hij glimlachte van oor tot oor naar me en ik voelde me zoooo verschrikkelijk op en top moeder. Maar ik kon het niet vasthouden, dat gevoel, het glipte weg en werd overruled door de was die op me wachtte, de baby-prakjes die gemaakt moesten worden, de bedden die ik nog moest opmaken en oh ja, ik moest nog naar het consultatiebureau en was ook nog zwanger.
Waarom ben ik niet gewoon blijven zitten om heerlijk een uur naar het ventje te staren? Waarom altijd die zorgen en die twijfels....??
donderdag 25 augustus 2011 om 15:37
quote:driewieler schreef op 25 augustus 2011 @ 15:19:
Heeft er iemand de definitie van deze roze wolk?
Na de geboorte van de zoons van mijn schoonzus, mijn neefjes dus, verkeerde zij in een soort van eh... extase zeg maar, die een hele tijd aanhield. Langer dan het eerste 'gouden uur' na de bevalling waarin een moeder zich onoverwinnelijk voelt na de baring en de wereld alleen bestaat uit moeder, baby en (of niet) vader.
Ze vond alles fijn, mooi, leuk en lief aan haar kinderen. Het ging dan ook voorspoedig en ze leefde in een soort cocon van geluk.
Zij is voor mij de verpersoonlijking van 'de roze wolk'.
Heeft er iemand de definitie van deze roze wolk?
Na de geboorte van de zoons van mijn schoonzus, mijn neefjes dus, verkeerde zij in een soort van eh... extase zeg maar, die een hele tijd aanhield. Langer dan het eerste 'gouden uur' na de bevalling waarin een moeder zich onoverwinnelijk voelt na de baring en de wereld alleen bestaat uit moeder, baby en (of niet) vader.
Ze vond alles fijn, mooi, leuk en lief aan haar kinderen. Het ging dan ook voorspoedig en ze leefde in een soort cocon van geluk.
Zij is voor mij de verpersoonlijking van 'de roze wolk'.
donderdag 25 augustus 2011 om 15:41
quote:Blyt schreef op 25 augustus 2011 @ 15:28:
[...]
Er zijn wel meer wettelijke rechten. In de praktijk heb je aan veel daarvan geen hol. Ik noem een kolfrecht, het recht op vaker pauze tijdens zwangerschap, het recht op ouderschapsverlof, het recht op zorgverlof: allemaal boeiende rechten waarvoor je vooral afhankelijk bent van de goodwill van je baas.
Klopt. Als uitvoerend artiest of achterde schermen in de media is het zo.
Wettelijk of niet, in dat wereldje ben je er gewoon. Gebroken
nachten, moeten kolven of niet, voor jou tien anderen.
[...]
Er zijn wel meer wettelijke rechten. In de praktijk heb je aan veel daarvan geen hol. Ik noem een kolfrecht, het recht op vaker pauze tijdens zwangerschap, het recht op ouderschapsverlof, het recht op zorgverlof: allemaal boeiende rechten waarvoor je vooral afhankelijk bent van de goodwill van je baas.
Klopt. Als uitvoerend artiest of achterde schermen in de media is het zo.
Wettelijk of niet, in dat wereldje ben je er gewoon. Gebroken
nachten, moeten kolven of niet, voor jou tien anderen.
donderdag 25 augustus 2011 om 15:45
quote:Bergje65 schreef op 25 augustus 2011 @ 15:33:
[...]
FV, zijn jouw kindjes nog " klein" ? Wat ik daarmee eigenlijk wil vragen is: hoeveel fases heb jij meegemaakt?
Baby-peuter-kleuter?? of ook al de lagere schoolfase, prepubertijd, pubertijd (jakkesrakkes) en jongvolwasenen??
Ik vraag dat heel bewust omdat ik, als ik nu terugkijk op mijn leven
met de kinderen, ik zoveel spijt heb dat ik niet wat meer heb genoten. Ik kan mij een moment herinneren (de tranen springen in mijn ogen nu ik dit opschrijf) dat mijn zoontje op mijn benen lag, voetjes tegen mijn (zwangere) buik en ik mezelf echt verliefd voelde op het manneke. Hij glimlachte van oor tot oor naar me en ik voelde me zoooo verschrikkelijk op en top moeder. Maar ik kon het niet vasthouden, dat gevoel, het glipte weg en werd overruled
door de was die op me wachtte, de baby-prakjes die gemaakt moesten worden, de bedden die ik nog moest opmaken en oh ja, ik moest nog naar het consultatiebureau en was ook nog zwanger.
Waarom ben ik niet gewoon blijven zitten om heerlijk een uur naar het ventje te staren? Waarom altijd die zorgen en die twijfels....??
Berg, wat naar en ik kan me indenken dat de tranen in je ogen springen.
Voelde je de verantwoording om de kinderen goed groot te krijgen misschien zwaarder wegen dan de drang om gelukkig te zijn?
Dat je dat geluk minder belangrijk vond toen omdat je je 'taak' zo serieus nam?
[...]
FV, zijn jouw kindjes nog " klein" ? Wat ik daarmee eigenlijk wil vragen is: hoeveel fases heb jij meegemaakt?
Baby-peuter-kleuter?? of ook al de lagere schoolfase, prepubertijd, pubertijd (jakkesrakkes) en jongvolwasenen??
Ik vraag dat heel bewust omdat ik, als ik nu terugkijk op mijn leven
met de kinderen, ik zoveel spijt heb dat ik niet wat meer heb genoten. Ik kan mij een moment herinneren (de tranen springen in mijn ogen nu ik dit opschrijf) dat mijn zoontje op mijn benen lag, voetjes tegen mijn (zwangere) buik en ik mezelf echt verliefd voelde op het manneke. Hij glimlachte van oor tot oor naar me en ik voelde me zoooo verschrikkelijk op en top moeder. Maar ik kon het niet vasthouden, dat gevoel, het glipte weg en werd overruled
door de was die op me wachtte, de baby-prakjes die gemaakt moesten worden, de bedden die ik nog moest opmaken en oh ja, ik moest nog naar het consultatiebureau en was ook nog zwanger.
Waarom ben ik niet gewoon blijven zitten om heerlijk een uur naar het ventje te staren? Waarom altijd die zorgen en die twijfels....??
Berg, wat naar en ik kan me indenken dat de tranen in je ogen springen.
Voelde je de verantwoording om de kinderen goed groot te krijgen misschien zwaarder wegen dan de drang om gelukkig te zijn?
Dat je dat geluk minder belangrijk vond toen omdat je je 'taak' zo serieus nam?
donderdag 25 augustus 2011 om 15:46
quote:eleonora schreef op 25 augustus 2011 @ 15:37:
[...]
Na de geboorte van de zoons van mijn schoonzus, mijn neefjes dus, verkeerde zij in een soort van eh... extase zeg maar, die een hele tijd aanhield. Langer dan het eerste 'gouden uur' na de bevalling waarin een moeder zich onoverwinnelijk voelt na de baring en de wereld alleen bestaat uit moeder, baby en (of niet) vader.
Ze vond alles fijn, mooi, leuk en lief aan haar kinderen. Het ging dan ook voorspoedig en ze leefde in een soort cocon van geluk.
Zij is voor mij de verpersoonlijking van 'de roze wolk'.Ik denk ook dat dit de roze wolk is... ik geloof echter niet in het langdurige bestaan ervan. Daarmee wil ik niet zeggen dat jouw schoonfamilie dit niet zo voelde hoor, maar ik denk dat die periode maar heel kort kan duren en onderhevig is aan de zwangerschapshormonen. Die binden je als het ware aan je baby!
[...]
Na de geboorte van de zoons van mijn schoonzus, mijn neefjes dus, verkeerde zij in een soort van eh... extase zeg maar, die een hele tijd aanhield. Langer dan het eerste 'gouden uur' na de bevalling waarin een moeder zich onoverwinnelijk voelt na de baring en de wereld alleen bestaat uit moeder, baby en (of niet) vader.
Ze vond alles fijn, mooi, leuk en lief aan haar kinderen. Het ging dan ook voorspoedig en ze leefde in een soort cocon van geluk.
Zij is voor mij de verpersoonlijking van 'de roze wolk'.Ik denk ook dat dit de roze wolk is... ik geloof echter niet in het langdurige bestaan ervan. Daarmee wil ik niet zeggen dat jouw schoonfamilie dit niet zo voelde hoor, maar ik denk dat die periode maar heel kort kan duren en onderhevig is aan de zwangerschapshormonen. Die binden je als het ware aan je baby!
donderdag 25 augustus 2011 om 15:48
quote:Bergje65 schreef op 25 augustus 2011 @ 15:33:
[...]
FV, zijn jouw kindjes nog " klein" ? Wat ik daarmee eigenlijk wil vragen is: hoeveel fases heb jij meegemaakt?
Baby-peuter-kleuter?? of ook al de lagere schoolfase, prepubertijd, pubertijd (jakkesrakkes) en jongvolwasenen??
Ik vraag dat heel bewust omdat ik, als ik nu terugkijk op mijn leven met de kinderen, ik zoveel spijt heb dat ik niet wat meer heb genoten. Ik kan mij een moment herinneren (de tranen springen in mijn ogen nu ik dit opschrijf) dat mijn zoontje op mijn benen lag, voetjes tegen mijn (zwangere) buik en ik mezelf echt verliefd voelde op het manneke. Hij glimlachte van oor tot oor naar me en ik voelde me zoooo verschrikkelijk op en top moeder. Maar ik kon het niet vasthouden, dat gevoel, het glipte weg en werd overruled door de was die op me wachtte, de baby-prakjes die gemaakt moesten worden, de bedden die ik nog moest opmaken en oh ja, ik moest nog naar het consultatiebureau en was ook nog zwanger.
Waarom ben ik niet gewoon blijven zitten om heerlijk een uur naar het ventje te staren? Waarom altijd die zorgen en die twijfels....??
Mijn zoon is ruim zeven en gaat naar groep 4. Begin lagere schooltijd zit ik dus.
Ik herken wel wat je schrijft, hoor, die dagen heb ik ook, helemaal omdat ik alleenstaand moeder ben. Dan ben ik er zoooooooooooooooo klaar mee, dan ben ik hem zat, dat takke huishouden zat, dat eeuwige gesloof en gepieker zat, en dan bedenk ik meestal dat ik ongesteld moet worden .
Maar wellicht juist omdat ik alleen ben, geniet ik vreselijk van hem. Ik maak het mezelf vaak makkelijk, moet ook wel want anders had ik het niet volgehouden, en op zo'n moment als jij beschrijft blijf ik dus juist wél gewoon zitten. Dan denk ik 'fuck die was, wie ziet dat nou behalve ik, en zoon boeit het al helemaal niet, morgen weer een dag, hoor."
Ik twijfel gelukkig ook al lang niet echt meer, heb heus wel zorgen om hem en soms zelfs wel zware zorgen (gezondheid enzo), maar ik heb eigenlijk al lang geleden geaccepteerd dat ie als ie zestien is toch gaat roepen dat ik een stomme kutmoeder ben (nu is het nog gewoon rotmama, haha) en ik kan niet meer doen dan mijn best. Van alle mensen op de wereld hou ik het meest van hem, bij alles wat ik doe denk ik als eerst aan hem, en ik heb genoeg vertrouwen in hem en in mezelf om ervan uit te gaan dat hij dat later, als ik geen stomme kutmoeder meer ben maar die ouwe mama waar hij zijn was komt dumpen en de koelkast komt leegvreten, op waarde zal weten te schatten. Hij is namelijk heel leuk, dus dat komt wel goed.
[...]
FV, zijn jouw kindjes nog " klein" ? Wat ik daarmee eigenlijk wil vragen is: hoeveel fases heb jij meegemaakt?
Baby-peuter-kleuter?? of ook al de lagere schoolfase, prepubertijd, pubertijd (jakkesrakkes) en jongvolwasenen??
Ik vraag dat heel bewust omdat ik, als ik nu terugkijk op mijn leven met de kinderen, ik zoveel spijt heb dat ik niet wat meer heb genoten. Ik kan mij een moment herinneren (de tranen springen in mijn ogen nu ik dit opschrijf) dat mijn zoontje op mijn benen lag, voetjes tegen mijn (zwangere) buik en ik mezelf echt verliefd voelde op het manneke. Hij glimlachte van oor tot oor naar me en ik voelde me zoooo verschrikkelijk op en top moeder. Maar ik kon het niet vasthouden, dat gevoel, het glipte weg en werd overruled door de was die op me wachtte, de baby-prakjes die gemaakt moesten worden, de bedden die ik nog moest opmaken en oh ja, ik moest nog naar het consultatiebureau en was ook nog zwanger.
Waarom ben ik niet gewoon blijven zitten om heerlijk een uur naar het ventje te staren? Waarom altijd die zorgen en die twijfels....??
Mijn zoon is ruim zeven en gaat naar groep 4. Begin lagere schooltijd zit ik dus.
Ik herken wel wat je schrijft, hoor, die dagen heb ik ook, helemaal omdat ik alleenstaand moeder ben. Dan ben ik er zoooooooooooooooo klaar mee, dan ben ik hem zat, dat takke huishouden zat, dat eeuwige gesloof en gepieker zat, en dan bedenk ik meestal dat ik ongesteld moet worden .
Maar wellicht juist omdat ik alleen ben, geniet ik vreselijk van hem. Ik maak het mezelf vaak makkelijk, moet ook wel want anders had ik het niet volgehouden, en op zo'n moment als jij beschrijft blijf ik dus juist wél gewoon zitten. Dan denk ik 'fuck die was, wie ziet dat nou behalve ik, en zoon boeit het al helemaal niet, morgen weer een dag, hoor."
Ik twijfel gelukkig ook al lang niet echt meer, heb heus wel zorgen om hem en soms zelfs wel zware zorgen (gezondheid enzo), maar ik heb eigenlijk al lang geleden geaccepteerd dat ie als ie zestien is toch gaat roepen dat ik een stomme kutmoeder ben (nu is het nog gewoon rotmama, haha) en ik kan niet meer doen dan mijn best. Van alle mensen op de wereld hou ik het meest van hem, bij alles wat ik doe denk ik als eerst aan hem, en ik heb genoeg vertrouwen in hem en in mezelf om ervan uit te gaan dat hij dat later, als ik geen stomme kutmoeder meer ben maar die ouwe mama waar hij zijn was komt dumpen en de koelkast komt leegvreten, op waarde zal weten te schatten. Hij is namelijk heel leuk, dus dat komt wel goed.
Am Yisrael Chai!
donderdag 25 augustus 2011 om 15:54
quote:eleonora schreef op 25 augustus 2011 @ 15:45:
[...]
Berg, wat naar en ik kan me indenken dat de tranen in je ogen springen.
Voelde je de verantwoording om de kinderen goed groot te krijgen misschien zwaarder wegen dan de drang om gelukkig te zijn?
Dat je dat geluk minder belangrijk vond toen omdat je je 'taak' zo serieus nam?
Ik heb er eigenlijk nooit zo over nagedacht maar nu ik jouw woorden zo lees zou het goed kunnen dat daar de crux zit!
Als ik vrouwen hoor praten over de babytijd en "het grote genieten" zit ik alsmaar te denken "heb ik iets verkeerd gedaan"?
Ik heb gewoon zelden of nooit echt genoten!
Eerlijk is eerlijk, nu ze groot zijn kan ik vol trots naar ze kijken. Mijn zoon is een knappe boomlange vent en mijn dochte een langbenige schoonheid. Heerlijke mensen met dito humor. We lachen wat af en kunnen goed samen praten. Wellicht haal ik het nu allemaal een beetje in!
Laatst vroeg mn zoon: "mama, stop je me nog eens lekker in, zoals vroeger?" Mijn eerste gedachte was dat ik blijkbaar toch iets goed heb gedaan....!
[...]
Berg, wat naar en ik kan me indenken dat de tranen in je ogen springen.
Voelde je de verantwoording om de kinderen goed groot te krijgen misschien zwaarder wegen dan de drang om gelukkig te zijn?
Dat je dat geluk minder belangrijk vond toen omdat je je 'taak' zo serieus nam?
Ik heb er eigenlijk nooit zo over nagedacht maar nu ik jouw woorden zo lees zou het goed kunnen dat daar de crux zit!
Als ik vrouwen hoor praten over de babytijd en "het grote genieten" zit ik alsmaar te denken "heb ik iets verkeerd gedaan"?
Ik heb gewoon zelden of nooit echt genoten!
Eerlijk is eerlijk, nu ze groot zijn kan ik vol trots naar ze kijken. Mijn zoon is een knappe boomlange vent en mijn dochte een langbenige schoonheid. Heerlijke mensen met dito humor. We lachen wat af en kunnen goed samen praten. Wellicht haal ik het nu allemaal een beetje in!
Laatst vroeg mn zoon: "mama, stop je me nog eens lekker in, zoals vroeger?" Mijn eerste gedachte was dat ik blijkbaar toch iets goed heb gedaan....!
donderdag 25 augustus 2011 om 15:57
Ik heb er nog even over nagedacht en ik denk dat in de media (tijdschriften, televisie en fora) de aandacht voor 'grijze wolken' inderdaad alom aanwezig is. Toch hoor ik in mijn directe omgeving nooit iemand over dit soort zaken. Iedereen die een kind heeft gekregen is altijd 'dolgelukkig'. Uiteraard is het wel zwaar en balen ze van het slaapgebrek, maar het gaat vaak wel om de tastbare zaken, niet over een zogenaamd baal-gevoel, PPD's of zelfs spijt. Het mag wel tegenvallen en zwaar zijn, je mag emotioneel zijn, je man uitkafferen......maar dat kleintje maakt toch alles goed? Uiteindelijk heeft niemand spijt, terwijl die mensen er zeker wel zijn.
donderdag 25 augustus 2011 om 15:59
Tuurlijk Bergje. Dat heb je ook! Het is jouw gevoel dat je niet genoeg genoten hebt of dat je het vaak niet leuk vond, maar daarmee ben je toch geen slechte moeder?
Je hebt toch als moeder voor ze gezorgd? Je was toch lief en goed?
Het is natuurlijk niet zo dat je alleen goed gedaan hebt als je wel een roze wolk kende
(of altijd thuis was of juist niet of juist niet genoeg of of....)
Je hebt toch als moeder voor ze gezorgd? Je was toch lief en goed?
Het is natuurlijk niet zo dat je alleen goed gedaan hebt als je wel een roze wolk kende
(of altijd thuis was of juist niet of juist niet genoeg of of....)
donderdag 25 augustus 2011 om 16:01
donderdag 25 augustus 2011 om 16:02
Het genieten zit volgens mij ook in het zo min mogelijk moeten. Ik merk dat hoe meer ik moet, hoe minder ik geniet. Sinds ik moeder ben kan ik gewoon veel beter prioriteiten stellen en hoeft alles minder perfect: het is goed zoals het is en ik heb alles wat mijn hart begeert. Mijn huis ziet er dus ondanks dat ik niet meer werk lang niet altijd spik en span uit. Daardoor heb ik lekker de tijd om van mijn dochter te genieten en samen lange wandelingen of fietstochten te maken.
donderdag 25 augustus 2011 om 16:03
Ik vind het moederschap tot nu toe geweldig, maar ik ben dan ook pas 9 maanden moeder.
Wat reiger zegt herken ik wel, het is als hoogopgeleide vrouw wel een beetje taboe om het moederschap leuker te vinden dan het werken.
Ik vind het heerlijk om ernaast te werken, dat wel, maar bij lange na niet zo mooi als bij mijn kleintje zijn. de afwisseling tussen werk en moederen vind ik eigenlijk ideaal.
Vroeger toen mijn vriend en wel eens fantaseerden over 'later als we kinderen hebben' dan leek het ons logisch dat ik zou werken (fulltime) en hij parttime of helemaal niet en huisvader zijn. Ik heb namelijk een diploma en hij niet.
Nu zoon er is vind ik de gedachte aan 5 dagen werken verschrikkelijk, dan zou ik hem zó weinig zien. Misschien later als hij naar school gaat.
Wat reiger zegt herken ik wel, het is als hoogopgeleide vrouw wel een beetje taboe om het moederschap leuker te vinden dan het werken.
Ik vind het heerlijk om ernaast te werken, dat wel, maar bij lange na niet zo mooi als bij mijn kleintje zijn. de afwisseling tussen werk en moederen vind ik eigenlijk ideaal.
Vroeger toen mijn vriend en wel eens fantaseerden over 'later als we kinderen hebben' dan leek het ons logisch dat ik zou werken (fulltime) en hij parttime of helemaal niet en huisvader zijn. Ik heb namelijk een diploma en hij niet.
Nu zoon er is vind ik de gedachte aan 5 dagen werken verschrikkelijk, dan zou ik hem zó weinig zien. Misschien later als hij naar school gaat.
donderdag 25 augustus 2011 om 16:06
quote:VieVaaVee schreef op 25 augustus 2011 @ 15:59:
Tuurlijk Bergje. Dat heb je ook! Het is jouw gevoel dat je niet genoeg genoten hebt of dat je het vaak niet leuk vond, maar daarmee ben je toch geen slechte moeder?
Je hebt toch als moeder voor ze gezorgd? Je was toch lief en goed?
Het is natuurlijk niet zo dat je alleen goed gedaan hebt als je wel een roze wolk kende
(of altijd thuis was of juist niet of juist niet genoeg of of....)
Ja klopt, ik was er altijd voor ze en heb goed gekloekt!
Overigens weten ze van mijn gevoelens. Niet in details maar ik heb er regelmatig met ze over gesproken. Dat ik het soms moeilijk vond .....
Tuurlijk Bergje. Dat heb je ook! Het is jouw gevoel dat je niet genoeg genoten hebt of dat je het vaak niet leuk vond, maar daarmee ben je toch geen slechte moeder?
Je hebt toch als moeder voor ze gezorgd? Je was toch lief en goed?
Het is natuurlijk niet zo dat je alleen goed gedaan hebt als je wel een roze wolk kende
(of altijd thuis was of juist niet of juist niet genoeg of of....)
Ja klopt, ik was er altijd voor ze en heb goed gekloekt!
Overigens weten ze van mijn gevoelens. Niet in details maar ik heb er regelmatig met ze over gesproken. Dat ik het soms moeilijk vond .....
donderdag 25 augustus 2011 om 16:07
Het moederschap zwaar, soms. Maar bij mij is dat niet zozeer het moeder zijn, maar alles bij elkaar. En tijd voor je kind, en de was, en je huis schoon, en een hardwerkende collega zijn, en een attente vriendin zijn en natuurlijk niet te vergeten ook een leuke/sexy partner zijn.
Dat lukt dus niet allemaal en dat betekent keuzes maken en dingen loslaten en dát vind ik moeilijk. Genieten van mijn zoontje is niet moeilijk en lukt iedere dag.
Dat lukt dus niet allemaal en dat betekent keuzes maken en dingen loslaten en dát vind ik moeilijk. Genieten van mijn zoontje is niet moeilijk en lukt iedere dag.
1+1=2
donderdag 25 augustus 2011 om 16:10
quote:noodles schreef op 25 augustus 2011 @ 16:03:
Ik vind het moederschap tot nu toe geweldig, maar ik ben dan ook pas 9 maanden moeder.
Echt? Jij hebt geen gevoelens van irritatie, frustratie, oververmoeidheid (en daardoor kribbig), hormonen die door je lijf hebben gegierd, een baby die zich op onmogelijke tijden liet horen? Geen enkel moment dat je heb gedacht.... Dit leven is ruk?
Dan behoor jij OF tot het geheime genootschap van roze wolk-moeders of je bent echt een lekkere kloek!
Ik vind het moederschap tot nu toe geweldig, maar ik ben dan ook pas 9 maanden moeder.
Echt? Jij hebt geen gevoelens van irritatie, frustratie, oververmoeidheid (en daardoor kribbig), hormonen die door je lijf hebben gegierd, een baby die zich op onmogelijke tijden liet horen? Geen enkel moment dat je heb gedacht.... Dit leven is ruk?
Dan behoor jij OF tot het geheime genootschap van roze wolk-moeders of je bent echt een lekkere kloek!
donderdag 25 augustus 2011 om 16:17
quote:Bergje65 schreef op 25 augustus 2011 @ 16:10:
[...]
Echt? Jij hebt geen gevoelens van irritatie, frustratie, oververmoeidheid (en daardoor kribbig), hormonen die door je lijf hebben gegierd, een baby die zich op onmogelijke tijden liet horen? Geen enkel moment dat je heb gedacht.... Dit leven is ruk?
Dan behoor jij OF tot het geheime genootschap van roze wolk-moeders of je bent echt een lekkere kloek!
Ja erg hè!?
Ik ben gewoon tot over mijn oren verliefd op mijn zoontje
Ik besef me dat ik nu wellicht heel irritant overkom, en dat is niet mijn bedoeling, ik kan me namelijk wel heel goed voorstellen dat niet iedereen het zo ervaart.
Het scheelt dat ik een makkelijke baby heb, hij eet goed, slaapt goed, is vrolijk en gezond. En ik heb er (nog) maar eentje, en een vriend die veel meehelpt, dat ook nog, en ik werk maar 3 dagen..
Ik moet wél zeggen dat ik de borstvoeding zwaar vond en de hormonen ook. Ik heb heus wel kraamtranen gelaten, en was moe, maar de liefde overheerste.
En toen ik met de BV stopte was ik opgelucht en voelde ik me weer mezelf.
zwanger zijn daarentegen vond ik vreselijk, ik was moe, misselijk en labiel, kon om elke scheet janken en voelde me een walvis (was ik ook bijna met mijn 25 kilo extra)
Voor mijn gevoel heeft het positieve tot nu toe gewoon enorm de overhand en ik merk dat ik de vermoeidheid van het begin en de (na)pijn van de bevalling wel erg snel vergeten was.
Maar nog als ik nu terugdenk aan mijn kraamtijd kan ik nog wel janken van geluk
(hij zit nu tegenover me bij vriend op schoot in zijn handjes te klappen want dat kan hij sinds een paar dagen, zoet!)
[...]
Echt? Jij hebt geen gevoelens van irritatie, frustratie, oververmoeidheid (en daardoor kribbig), hormonen die door je lijf hebben gegierd, een baby die zich op onmogelijke tijden liet horen? Geen enkel moment dat je heb gedacht.... Dit leven is ruk?
Dan behoor jij OF tot het geheime genootschap van roze wolk-moeders of je bent echt een lekkere kloek!
Ja erg hè!?
Ik ben gewoon tot over mijn oren verliefd op mijn zoontje
Ik besef me dat ik nu wellicht heel irritant overkom, en dat is niet mijn bedoeling, ik kan me namelijk wel heel goed voorstellen dat niet iedereen het zo ervaart.
Het scheelt dat ik een makkelijke baby heb, hij eet goed, slaapt goed, is vrolijk en gezond. En ik heb er (nog) maar eentje, en een vriend die veel meehelpt, dat ook nog, en ik werk maar 3 dagen..
Ik moet wél zeggen dat ik de borstvoeding zwaar vond en de hormonen ook. Ik heb heus wel kraamtranen gelaten, en was moe, maar de liefde overheerste.
En toen ik met de BV stopte was ik opgelucht en voelde ik me weer mezelf.
zwanger zijn daarentegen vond ik vreselijk, ik was moe, misselijk en labiel, kon om elke scheet janken en voelde me een walvis (was ik ook bijna met mijn 25 kilo extra)
Voor mijn gevoel heeft het positieve tot nu toe gewoon enorm de overhand en ik merk dat ik de vermoeidheid van het begin en de (na)pijn van de bevalling wel erg snel vergeten was.
Maar nog als ik nu terugdenk aan mijn kraamtijd kan ik nog wel janken van geluk
(hij zit nu tegenover me bij vriend op schoot in zijn handjes te klappen want dat kan hij sinds een paar dagen, zoet!)
donderdag 25 augustus 2011 om 16:27
Overigens, ik vond de eerste maanden ook loodzwaar en was regelmatig veel te onzeker over of ik het wel goed deed en of ik het wel aankon. Ik heb meerdere keren op het punt van instorten gestaan en erg aan mezelf getwijfeld. Na ongeveer een half jaar (en mijn ontslag) was er een keerpunt en nu geniet ik er enorm van en voel ik me gelukkig ook niet meer zo vreselijk onzeker.
Ik vind ons CB overigens geweldig! Is dat misschien ook een taboe? Hoor veel mensen klagen over hun CB.
Ik vind ons CB overigens geweldig! Is dat misschien ook een taboe? Hoor veel mensen klagen over hun CB.