Kinderen
alle pijlers
Moederschap moeilijk?
donderdag 25 augustus 2011 om 14:01
Toen ik net bevallen was van mijn dochtertje bleek de roze wolk een hele grote grijze wolk door allerlei factoren. (zwangerschapsvergiftiging, keizersnede etc.) Maar ook de tijd erna vond ik pittig, ik had niet verwacht dat het moederschap soms zo'n tweestrijd met jezelf is. Er lijkt een taboe te zijn op uitspreken dat het soms zwaar en moeilijk is. Ik sprak zelfs iemand die zei dat ze het moederschap vond tegenvallen en zij schaamde zich voor die uitspraak.
moderatorviva wijzigde dit bericht op 26-08-2011 15:06
Reden: Oproep
Reden: Oproep
% gewijzigd
donderdag 25 augustus 2011 om 14:39
quote:Starshine schreef op 25 augustus 2011 @ 14:21:
Wat Vievaavee zegt, dat vind ik nog wel het moeilijkste van moederschap....al die onbezoldigde deskundigen die je erbij cadeau krijgt en die vooral altijd hun mening moeten spuien over alles.Inderdaad, en dan hebben we het nog niet eens over het CB
Wat Vievaavee zegt, dat vind ik nog wel het moeilijkste van moederschap....al die onbezoldigde deskundigen die je erbij cadeau krijgt en die vooral altijd hun mening moeten spuien over alles.Inderdaad, en dan hebben we het nog niet eens over het CB
donderdag 25 augustus 2011 om 14:47
Taboe is inderdaad als je thuis blijft bij je kinderen of als je beide 100% werkt. Ik ben eerst een thuisblijfmoeder geweest en ineens vond de helft van de volwassenen mij niet meer interessant (want thuisblijfmoeders hebben niks te melden!) en binnenkort ga ik weer full time aan de slag. Ik ben echt een slechte moeder.
donderdag 25 augustus 2011 om 14:48
quote:Bergje65 schreef op 25 augustus 2011 @ 14:39:
[...]
Als ik van te voren had geweten wat het moederschap in zou houden, had ik ze inderdaad niet gekregen! Maar ja, ze hebben geen aan-uit knopje he?Dat vind ik oprecht naar voor je. Maar vind je het heel erg dat ik daar niet wéér een artikel over wil lezen? Ik bedoel het niet rot naar de vrouwen die het moederschap vervelend vinden, maar net als Vlinder wilde ik destijds echt heel graag van alles over bevallen, babies, kinderen lezen (en nog steeds vind ik het leuk). Maar van al die bladen zou je pas depressief worden, zeg, al die ellende en al dat geklaag. Als elk blad je vertelt dat je spijt van je kind mag hebben en Het Allemaal Niet Leuk Is, dan vergaat de lol je vanzelf wel.
[...]
Als ik van te voren had geweten wat het moederschap in zou houden, had ik ze inderdaad niet gekregen! Maar ja, ze hebben geen aan-uit knopje he?Dat vind ik oprecht naar voor je. Maar vind je het heel erg dat ik daar niet wéér een artikel over wil lezen? Ik bedoel het niet rot naar de vrouwen die het moederschap vervelend vinden, maar net als Vlinder wilde ik destijds echt heel graag van alles over bevallen, babies, kinderen lezen (en nog steeds vind ik het leuk). Maar van al die bladen zou je pas depressief worden, zeg, al die ellende en al dat geklaag. Als elk blad je vertelt dat je spijt van je kind mag hebben en Het Allemaal Niet Leuk Is, dan vergaat de lol je vanzelf wel.
Am Yisrael Chai!
donderdag 25 augustus 2011 om 14:49
Ik kan niet wachten totdat ik moeder ben. Nog 20 weekjes wachten .
Tja, en wat is zwaar? Het is toch allemaal hardstikke relatief? Wat de een als moeilijk ervaart, daar haalt de andere moeder de schouders bij op.
Mijn moeder heeft 7 kinderen grootgebracht, deels in haar eentje, in een redelijk onherbergzaam gebied met basis middelen zoals meel, aardappels en water. Zij heeft het ook gered. Ik denk dat ik vaak aan haar verhalen terugdenk als ik straks ook puffend mijn bed uitkom om het zoveelste flesje in de Magnetron te dien of een kant en klare luier moet verschonen
Tja, en wat is zwaar? Het is toch allemaal hardstikke relatief? Wat de een als moeilijk ervaart, daar haalt de andere moeder de schouders bij op.
Mijn moeder heeft 7 kinderen grootgebracht, deels in haar eentje, in een redelijk onherbergzaam gebied met basis middelen zoals meel, aardappels en water. Zij heeft het ook gered. Ik denk dat ik vaak aan haar verhalen terugdenk als ik straks ook puffend mijn bed uitkom om het zoveelste flesje in de Magnetron te dien of een kant en klare luier moet verschonen
donderdag 25 augustus 2011 om 14:54
quote:fashionvictim schreef op 25 augustus 2011 @ 14:20:
Nou, Starshine, ook die heb ik de afgelopen jaren al meermaals in de Linda, Red, Jan, Marie Claire, Esta en zelfs Viva voorbij zien komen.
Ik word zo moe van al die mekker-artikelen. Pfff, zeikwijven, had dan geen kinderen gekregen.Ze weten toch niet waar ze voor kiezen van tevoren. Denk dat dit nou eens een fenomeen is waar over geschreven kan worden; dat overbewuste kiezen en weten waar je voor kiest, kinderen zijn een keuze en de zin 'je hebt toch geen kinderen gekregen om ze naar de opvang te brengen' kom ik zo vaak tegen. Kinderen krijg je omdat je ervan moet genieten, je moet moet moet steeds maar iets, je moet er iets uit halen voor jezelf. Die zelfvervulling, dat gezever daarover. Vroeger kreeg je gewoon een kind, omdat kinderen van gemeenschap kwamen. Geen overbewuste keuze, geen geleuter over genieten en zelfvervulling. Het kind was er gewoon, en daar was je blij mee of niet. Anti conceptie is een zegen, begrijp me niet verkeerd, maar het heeft wel met zich meegebracht dat die kinderen zo'n bewuste keuze is en je moet denken over wat je nou uit het moederschap wil halen voor jezelf. Jemig, kan het wat minder ingewikkeld allemaal?
Nou, Starshine, ook die heb ik de afgelopen jaren al meermaals in de Linda, Red, Jan, Marie Claire, Esta en zelfs Viva voorbij zien komen.
Ik word zo moe van al die mekker-artikelen. Pfff, zeikwijven, had dan geen kinderen gekregen.Ze weten toch niet waar ze voor kiezen van tevoren. Denk dat dit nou eens een fenomeen is waar over geschreven kan worden; dat overbewuste kiezen en weten waar je voor kiest, kinderen zijn een keuze en de zin 'je hebt toch geen kinderen gekregen om ze naar de opvang te brengen' kom ik zo vaak tegen. Kinderen krijg je omdat je ervan moet genieten, je moet moet moet steeds maar iets, je moet er iets uit halen voor jezelf. Die zelfvervulling, dat gezever daarover. Vroeger kreeg je gewoon een kind, omdat kinderen van gemeenschap kwamen. Geen overbewuste keuze, geen geleuter over genieten en zelfvervulling. Het kind was er gewoon, en daar was je blij mee of niet. Anti conceptie is een zegen, begrijp me niet verkeerd, maar het heeft wel met zich meegebracht dat die kinderen zo'n bewuste keuze is en je moet denken over wat je nou uit het moederschap wil halen voor jezelf. Jemig, kan het wat minder ingewikkeld allemaal?
donderdag 25 augustus 2011 om 14:57
quote:driewieler schreef op 25 augustus 2011 @ 14:49:
Ik kan niet wachten totdat ik moeder ben. Nog 20 weekjes wachten .
Tja, en wat is zwaar? Het is toch allemaal hardstikke relatief? Wat de een als moeilijk ervaart, daar haalt de andere moeder de schouders bij op.
Dat vond ik het zwaarst aan die eerste maanden: nul vermogen tot relativeren meer. Ik heb in totaal zo'n anderhalf jaar met vier uur slaap geleefd. Wat dat doet met je lichaam en geest is ontzettend boeiend, maar geen picknick. Kunnen relativeren is een godsgeschenk dat je pas mist als het er niet meer is.
Ik kan niet wachten totdat ik moeder ben. Nog 20 weekjes wachten .
Tja, en wat is zwaar? Het is toch allemaal hardstikke relatief? Wat de een als moeilijk ervaart, daar haalt de andere moeder de schouders bij op.
Dat vond ik het zwaarst aan die eerste maanden: nul vermogen tot relativeren meer. Ik heb in totaal zo'n anderhalf jaar met vier uur slaap geleefd. Wat dat doet met je lichaam en geest is ontzettend boeiend, maar geen picknick. Kunnen relativeren is een godsgeschenk dat je pas mist als het er niet meer is.
donderdag 25 augustus 2011 om 15:04
quote:fashionvictim schreef op 25 augustus 2011 @ 14:48:
[...]
Dat vind ik oprecht naar voor je. Maar vind je het heel erg dat ik daar niet wéér een artikel over wil lezen? Ik bedoel het niet rot naar de vrouwen die het moederschap vervelend vinden, maar net als Vlinder wilde ik destijds echt heel graag van alles over bevallen, babies, kinderen lezen (en nog steeds vind ik het leuk). Maar van al die bladen zou je pas depressief worden, zeg, al die ellende en al dat geklaag. Als elk blad je vertelt dat je spijt van je kind mag hebben en Het Allemaal Niet Leuk Is, dan vergaat de lol je vanzelf wel.
Wat grappig dat je dat zo ervaart. Er is in een ander topic een discussie gaande over het tegenovergestelde. Dat alle moeders blijkbaar een soort geheim genootschap vormen. Een soort van verbond waarin we elkaar, zonder uitzondering, beloven om de kinderloze echtparen vooral te laten denken dat het moederschap een roze wolk is. Het tegenovergestelde is vaak waar maar er heerst een taboe op om dat uit te spreken. Zo ervaar ik het echter in mijn omgeving.
Ik heb 2 kinderen (ondertussen groot) en heb van geen enkele leeftijd/fase echt genoten. Ik vond de negatieve aspecten altijd zwaarder wegen dan de positieve. En het vreemde is dat ik een positief ingesteld mens ben. Mijn glas is meestal halfvol. Mijn kinderen zijn gewoon en leuk. Niks mis mee dus daar ligt het ook niet aan.
[...]
Dat vind ik oprecht naar voor je. Maar vind je het heel erg dat ik daar niet wéér een artikel over wil lezen? Ik bedoel het niet rot naar de vrouwen die het moederschap vervelend vinden, maar net als Vlinder wilde ik destijds echt heel graag van alles over bevallen, babies, kinderen lezen (en nog steeds vind ik het leuk). Maar van al die bladen zou je pas depressief worden, zeg, al die ellende en al dat geklaag. Als elk blad je vertelt dat je spijt van je kind mag hebben en Het Allemaal Niet Leuk Is, dan vergaat de lol je vanzelf wel.
Wat grappig dat je dat zo ervaart. Er is in een ander topic een discussie gaande over het tegenovergestelde. Dat alle moeders blijkbaar een soort geheim genootschap vormen. Een soort van verbond waarin we elkaar, zonder uitzondering, beloven om de kinderloze echtparen vooral te laten denken dat het moederschap een roze wolk is. Het tegenovergestelde is vaak waar maar er heerst een taboe op om dat uit te spreken. Zo ervaar ik het echter in mijn omgeving.
Ik heb 2 kinderen (ondertussen groot) en heb van geen enkele leeftijd/fase echt genoten. Ik vond de negatieve aspecten altijd zwaarder wegen dan de positieve. En het vreemde is dat ik een positief ingesteld mens ben. Mijn glas is meestal halfvol. Mijn kinderen zijn gewoon en leuk. Niks mis mee dus daar ligt het ook niet aan.
donderdag 25 augustus 2011 om 15:05
quote:_avril_ schreef op 25 augustus 2011 @ 14:54:
[...]
Ze weten toch niet waar ze voor kiezen van tevoren. Denk dat dit nou eens een fenomeen is waar over geschreven kan worden; dat overbewuste kiezen en weten waar je voor kiest, kinderen zijn een keuze en de zin 'je hebt toch geen kinderen gekregen om ze naar de opvang te brengen' kom ik zo vaak tegen. Kinderen krijg je omdat je ervan moet genieten, je moet moet moet steeds maar iets, je moet er iets uit halen voor jezelf. Die zelfvervulling, dat gezever daarover. Vroeger kreeg je gewoon een kind, omdat kinderen van gemeenschap kwamen. Geen overbewuste keuze, geen geleuter over genieten en zelfvervulling. Het kind was er gewoon, en daar was je blij mee of niet. Anti conceptie is een zegen, begrijp me niet verkeerd, maar het heeft wel met zich meegebracht dat die kinderen zo'n bewuste keuze is en je moet denken over wat je nou uit het moederschap wil halen voor jezelf. Jemig, kan het wat minder ingewikkeld allemaal?
Dat ben ik met je eens hoor, en ik denk zelfs dat het voor mijzelf de reden is dat ik het moederschap helemaal niet zwaar vind. Over het algemeen vind ik er namelijk helemaal niet zoveel van. Ik ben dol op mijn kind, maar dat is wat anders dan "van het moederschap genieten". Negentig procent van de dagelijkse praktijk van een kind hebben is gewoon ruk. Saai, ondankbaar, je loopt de hele dag te sloven en net als je klaar bent kan je opnieuw beginnen, het kost klauwen met geld, je verandert in je eigen moeder en van alle dingen die je op een dag zegt is het merendeel iets in de trant van "Nee! Hou daar nou eens mee op!" of erger nog "omdat ik het zeg".
Tja, het is zoals het is. Ze worden nu eenmaal niet vanzelf groot en kunnen de eerste paar jaar geen reet zelf. Maar later komen ze hopelijk je luier verschonen als jij niks meer kan en in de tussentijd is het geweldig om dat kind steeds meer een echt mens te zien worden.
Het kost wat tijd, moeite, slaapgebrek, zorgen en geld, maar dan heb je ook wat.
[...]
Ze weten toch niet waar ze voor kiezen van tevoren. Denk dat dit nou eens een fenomeen is waar over geschreven kan worden; dat overbewuste kiezen en weten waar je voor kiest, kinderen zijn een keuze en de zin 'je hebt toch geen kinderen gekregen om ze naar de opvang te brengen' kom ik zo vaak tegen. Kinderen krijg je omdat je ervan moet genieten, je moet moet moet steeds maar iets, je moet er iets uit halen voor jezelf. Die zelfvervulling, dat gezever daarover. Vroeger kreeg je gewoon een kind, omdat kinderen van gemeenschap kwamen. Geen overbewuste keuze, geen geleuter over genieten en zelfvervulling. Het kind was er gewoon, en daar was je blij mee of niet. Anti conceptie is een zegen, begrijp me niet verkeerd, maar het heeft wel met zich meegebracht dat die kinderen zo'n bewuste keuze is en je moet denken over wat je nou uit het moederschap wil halen voor jezelf. Jemig, kan het wat minder ingewikkeld allemaal?
Dat ben ik met je eens hoor, en ik denk zelfs dat het voor mijzelf de reden is dat ik het moederschap helemaal niet zwaar vind. Over het algemeen vind ik er namelijk helemaal niet zoveel van. Ik ben dol op mijn kind, maar dat is wat anders dan "van het moederschap genieten". Negentig procent van de dagelijkse praktijk van een kind hebben is gewoon ruk. Saai, ondankbaar, je loopt de hele dag te sloven en net als je klaar bent kan je opnieuw beginnen, het kost klauwen met geld, je verandert in je eigen moeder en van alle dingen die je op een dag zegt is het merendeel iets in de trant van "Nee! Hou daar nou eens mee op!" of erger nog "omdat ik het zeg".
Tja, het is zoals het is. Ze worden nu eenmaal niet vanzelf groot en kunnen de eerste paar jaar geen reet zelf. Maar later komen ze hopelijk je luier verschonen als jij niks meer kan en in de tussentijd is het geweldig om dat kind steeds meer een echt mens te zien worden.
Het kost wat tijd, moeite, slaapgebrek, zorgen en geld, maar dan heb je ook wat.
Am Yisrael Chai!
donderdag 25 augustus 2011 om 15:07
quote:_avril_ schreef op 25 augustus 2011 @ 14:54:
[...]
Ze weten toch niet waar ze voor kiezen van tevoren. Denk dat dit nou eens een fenomeen is waar over geschreven kan worden; dat overbewuste kiezen en weten waar je voor kiest, kinderen zijn een keuze en de zin 'je hebt toch geen kinderen gekregen om ze naar de opvang te brengen' kom ik zo vaak tegen. Kinderen krijg je omdat je ervan moet genieten, je moet moet moet steeds maar iets, je moet er iets uit halen voor jezelf. Die zelfvervulling, dat gezever daarover. Vroeger kreeg je gewoon een kind, omdat kinderen van gemeenschap kwamen. Geen overbewuste keuze, geen geleuter over genieten en zelfvervulling. Het kind was er gewoon, en daar was je blij mee of niet. Anti conceptie is een zegen, begrijp me niet verkeerd, maar het heeft wel met zich meegebracht dat die kinderen zo'n bewuste keuze is en je moet denken over wat je nou uit het moederschap wil halen voor jezelf. Jemig, kan het wat minder ingewikkeld allemaal?
Bovendien....honderdduizend artikelen en boeken over kinderen en moederschap ten spijt weet je helemaal niet waar je voor kiest totdat je het meemaakt .
Dat kun je bv merken aan opmerkingen van mensen zonder kinderen over dat je 'gewoon zus en zo moet doen als je kind niet luistert'. Helaas, zo werkt het dus niet altijd.
Dat kreeg ik vaak te horen van schoonzus en zwager. Die hadden altijd commentaar op alles wat onze kinderen aanging. Ze waren te druk en wij te soft. Hoe ze zich gedroegen, dat zouden zij noooooooit toestaan. En hoezo, te moe om uit te gaan, je kunt toch wel gaan stappen als je een kind hebt? Hup oppas inschakelen en gaan.
Totdat ze zelf kinderen kregen....genieten zeg.
Of je krijgt een kind met een handicap. Ja maar, dáár heb ik niet voor gekozen!
Ja er is tegenwoordig prenatale screening, maar daar filter je minder aandoeningen wel mee uit dan niet.
Dat hoor je tegenwoordig ook steeds vaker: een gehandicapt kind zwaar?? Ja maar, daar heb je voor gekozen, want dan had je maar moeten screenen en abortus moeten laten doen.
Misschien is dat wel het nieuwe taboe: welbewust een gehandicapt kind laten komen of een screening weigeren.
[...]
Ze weten toch niet waar ze voor kiezen van tevoren. Denk dat dit nou eens een fenomeen is waar over geschreven kan worden; dat overbewuste kiezen en weten waar je voor kiest, kinderen zijn een keuze en de zin 'je hebt toch geen kinderen gekregen om ze naar de opvang te brengen' kom ik zo vaak tegen. Kinderen krijg je omdat je ervan moet genieten, je moet moet moet steeds maar iets, je moet er iets uit halen voor jezelf. Die zelfvervulling, dat gezever daarover. Vroeger kreeg je gewoon een kind, omdat kinderen van gemeenschap kwamen. Geen overbewuste keuze, geen geleuter over genieten en zelfvervulling. Het kind was er gewoon, en daar was je blij mee of niet. Anti conceptie is een zegen, begrijp me niet verkeerd, maar het heeft wel met zich meegebracht dat die kinderen zo'n bewuste keuze is en je moet denken over wat je nou uit het moederschap wil halen voor jezelf. Jemig, kan het wat minder ingewikkeld allemaal?
Bovendien....honderdduizend artikelen en boeken over kinderen en moederschap ten spijt weet je helemaal niet waar je voor kiest totdat je het meemaakt .
Dat kun je bv merken aan opmerkingen van mensen zonder kinderen over dat je 'gewoon zus en zo moet doen als je kind niet luistert'. Helaas, zo werkt het dus niet altijd.
Dat kreeg ik vaak te horen van schoonzus en zwager. Die hadden altijd commentaar op alles wat onze kinderen aanging. Ze waren te druk en wij te soft. Hoe ze zich gedroegen, dat zouden zij noooooooit toestaan. En hoezo, te moe om uit te gaan, je kunt toch wel gaan stappen als je een kind hebt? Hup oppas inschakelen en gaan.
Totdat ze zelf kinderen kregen....genieten zeg.
Of je krijgt een kind met een handicap. Ja maar, dáár heb ik niet voor gekozen!
Ja er is tegenwoordig prenatale screening, maar daar filter je minder aandoeningen wel mee uit dan niet.
Dat hoor je tegenwoordig ook steeds vaker: een gehandicapt kind zwaar?? Ja maar, daar heb je voor gekozen, want dan had je maar moeten screenen en abortus moeten laten doen.
Misschien is dat wel het nieuwe taboe: welbewust een gehandicapt kind laten komen of een screening weigeren.
donderdag 25 augustus 2011 om 15:08
Ik denk inderdaad dat stoppen met werken ook een veel groter taboe is, net als fulltime blijven werken. Had zelf een goede baan als onderzoeker en docent aan de Universiteit..... Stoppen zou toch wel heel erg verkeerd zijn: valt een deel van je identiteit weg, heb je niets meer om over te praten (alsof mensen die alleen maar over hun werk praten interessant zijn), ben je afhankelijk van je man. Nou, we hebben net de eerste verjaardag van onze dochter gevierd en ik voel met als niet-werkende moeder beter dan ooit! Mensen vragen nog steeds regelmatig wanneer ik weer aan het werk ga, maar ik ben dat voorlopig nog niet van plan
Maar als ik fulltime was blijven werken, dan was het ook niet goed geweest.
Wat denk ik nog veel meer een taboe is is onvruchtbaarheid, of het krijgen van miskramen.
Maar als ik fulltime was blijven werken, dan was het ook niet goed geweest.
Wat denk ik nog veel meer een taboe is is onvruchtbaarheid, of het krijgen van miskramen.
donderdag 25 augustus 2011 om 15:10
quote:Bergje65 schreef op 25 augustus 2011 @ 15:04:
[...]
Wat grappig dat je dat zo ervaart. Er is in een ander topic een discussie gaande over het tegenovergestelde. Dat alle moeders blijkbaar een soort geheim genootschap vormen. Een soort van verbond waarin we elkaar, zonder uitzondering, beloven om de kinderloze echtparen vooral te laten denken dat het moederschap een roze wolk is. Het tegenovergestelde is vaak waar maar er heerst een taboe op om dat uit te spreken. Zo ervaar ik het echter in mijn omgeving.
Ik heb 2 kinderen (ondertussen groot) en heb van geen enkele leeftijd/fase echt genoten. Ik vond de negatieve aspecten altijd zwaarder wegen dan de positieve. En het vreemde is dat ik een positief ingesteld mens ben. Mijn glas is meestal halfvol. Mijn kinderen zijn gewoon en leuk. Niks mis mee dus daar ligt het ook niet aan.
Wat bijzonder om te lezen, want ik schrijf net tegelijkertijd met jou dat ik negentig procent van de praktijk ook gewoon ruk vind, maar toch slaat de balans voor mij nog altijd vér in het positieve uit. Als ik met mijn verstand nadenk over de verschillende fases die ik tot nu toe heb beleefd denk ik "jezus, wat een kloteleven eigenlijk, gaaaaaaaaaaaaaan we weer met die tiet erin, he fijn, weeeeeeeeeeeeer een spuitluier, jottem, weeeeeeeeeeeeeeeeeeer een driftbui, he joepie, mag weeeeeeeeeeeer een takkedure DS kopen voor dat verwende kreng" en ga zo maar door, maar ik ervaar het helemaal niet zo. Ik ben echt een blije heppie de peppie moeder die inderdaad tegen kinderlozen zegt dat ze niet weten wat ze missen, hahaha.
Terwijl ik ook echt goed snap dat mensen geen kinderen willen, hoor, want zoals gezegd, wat je er allemaal voor moet doen is eigenlijk vreselijk, maar kennelijk doen mijn hormonen het beregoed want daar heb ik een heerlijke blinde vlek voor.
[...]
Wat grappig dat je dat zo ervaart. Er is in een ander topic een discussie gaande over het tegenovergestelde. Dat alle moeders blijkbaar een soort geheim genootschap vormen. Een soort van verbond waarin we elkaar, zonder uitzondering, beloven om de kinderloze echtparen vooral te laten denken dat het moederschap een roze wolk is. Het tegenovergestelde is vaak waar maar er heerst een taboe op om dat uit te spreken. Zo ervaar ik het echter in mijn omgeving.
Ik heb 2 kinderen (ondertussen groot) en heb van geen enkele leeftijd/fase echt genoten. Ik vond de negatieve aspecten altijd zwaarder wegen dan de positieve. En het vreemde is dat ik een positief ingesteld mens ben. Mijn glas is meestal halfvol. Mijn kinderen zijn gewoon en leuk. Niks mis mee dus daar ligt het ook niet aan.
Wat bijzonder om te lezen, want ik schrijf net tegelijkertijd met jou dat ik negentig procent van de praktijk ook gewoon ruk vind, maar toch slaat de balans voor mij nog altijd vér in het positieve uit. Als ik met mijn verstand nadenk over de verschillende fases die ik tot nu toe heb beleefd denk ik "jezus, wat een kloteleven eigenlijk, gaaaaaaaaaaaaaan we weer met die tiet erin, he fijn, weeeeeeeeeeeeer een spuitluier, jottem, weeeeeeeeeeeeeeeeeeer een driftbui, he joepie, mag weeeeeeeeeeeer een takkedure DS kopen voor dat verwende kreng" en ga zo maar door, maar ik ervaar het helemaal niet zo. Ik ben echt een blije heppie de peppie moeder die inderdaad tegen kinderlozen zegt dat ze niet weten wat ze missen, hahaha.
Terwijl ik ook echt goed snap dat mensen geen kinderen willen, hoor, want zoals gezegd, wat je er allemaal voor moet doen is eigenlijk vreselijk, maar kennelijk doen mijn hormonen het beregoed want daar heb ik een heerlijke blinde vlek voor.
Am Yisrael Chai!
donderdag 25 augustus 2011 om 15:11
Voor mij was het krijgen van mijn zoontje alsof ik verliefd werd maar dan 1000x erger. De periode erna was pittig, met iedere 2 uur een voeding. Maar als hij dan lekker tegen me aan kroop was alles weer goed en wist ik weer waarvoor ik het deed.
Heb wel heel erg veel kritiek op mijn keuze gekregen om als studerende 21 jarige een kind te krijgen. Abortus was toch een beter optie voor zowel de kleine als voor mij ? En wat zou een kind wel niet voor invloed hebben op mijn/onze relatie ?
Heb me daar enorm rot over gevoeld, en tijdens mijn zwangerschap heb ik soms zelfs aan mezelf getwijfeld.
Als ik terug kijk heeft de kritiek van de mensen om ons heen, heeft dat wel een stempel op mijn zwangerschap gedrukt. Heb niet optimaal kunnen genieten en heb me erg vaak rottig gevoeld. Ik moest van anderen heel erg veel, dingen die ik helemaal niet wilde en ook niet bij ons pasten.
Ook nu, wordt ik vaak nog scheef aangekeken door mensen in bijvoorbeeld de bus/trein/winkel. Dan denk ik waarom ? Ik ben net zo goed een moeder, als alle andere moeders. Alleen wat jonger dan de gemiddelde moeder, maar daarom houd ik niet minder van ons zoontje.
Er heersen nog een hele hoop taboes op kinderen krijgen, helaas. De mensen om je heen weten altijd alles beter, dan dat je het zelf weet.
Heb wel heel erg veel kritiek op mijn keuze gekregen om als studerende 21 jarige een kind te krijgen. Abortus was toch een beter optie voor zowel de kleine als voor mij ? En wat zou een kind wel niet voor invloed hebben op mijn/onze relatie ?
Heb me daar enorm rot over gevoeld, en tijdens mijn zwangerschap heb ik soms zelfs aan mezelf getwijfeld.
Als ik terug kijk heeft de kritiek van de mensen om ons heen, heeft dat wel een stempel op mijn zwangerschap gedrukt. Heb niet optimaal kunnen genieten en heb me erg vaak rottig gevoeld. Ik moest van anderen heel erg veel, dingen die ik helemaal niet wilde en ook niet bij ons pasten.
Ook nu, wordt ik vaak nog scheef aangekeken door mensen in bijvoorbeeld de bus/trein/winkel. Dan denk ik waarom ? Ik ben net zo goed een moeder, als alle andere moeders. Alleen wat jonger dan de gemiddelde moeder, maar daarom houd ik niet minder van ons zoontje.
Er heersen nog een hele hoop taboes op kinderen krijgen, helaas. De mensen om je heen weten altijd alles beter, dan dat je het zelf weet.
donderdag 25 augustus 2011 om 15:11
quote:lisa077 schreef op 25 augustus 2011 @ 15:08:
Wat denk ik nog veel meer een taboe is is onvruchtbaarheid, of het krijgen van miskramen.oh ik herinner me een ander taboe van een topic een tijdje geleden. Het maar blijven uitstellen van je kinderwens totdat die alleen nog maar met IVF-kunstgrepen te vervullen is en het doodnormaal vinden dat de basisverzekering dat effe vergoed.
Wat denk ik nog veel meer een taboe is is onvruchtbaarheid, of het krijgen van miskramen.oh ik herinner me een ander taboe van een topic een tijdje geleden. Het maar blijven uitstellen van je kinderwens totdat die alleen nog maar met IVF-kunstgrepen te vervullen is en het doodnormaal vinden dat de basisverzekering dat effe vergoed.
donderdag 25 augustus 2011 om 15:14
Het valt me steeds vaker op dat we "bemoeienissen" van elkaar niet meer op prijs stellen.
Ik vraag me ook af in hoeverre het gaat om bemoeienissen of dat het gewoon een kwestie is van ergens over praten.
Als een vriendin tegen mij zegt dat ze het belachelijk vindt dat ik ft blijf werken dan gaat het het ene oor in en het andere oor uit. Waarom wordt dit als kwetsend ervaren, daar zou wel eens een artikel aan gewijd mOgen worden. Waarom we op onze achterste poten staan als schoonmoeder zegt " je kunt het beter zus of zo doen".
Waarom kunnen we dat niet meer hebben?
Ik vraag me ook af in hoeverre het gaat om bemoeienissen of dat het gewoon een kwestie is van ergens over praten.
Als een vriendin tegen mij zegt dat ze het belachelijk vindt dat ik ft blijf werken dan gaat het het ene oor in en het andere oor uit. Waarom wordt dit als kwetsend ervaren, daar zou wel eens een artikel aan gewijd mOgen worden. Waarom we op onze achterste poten staan als schoonmoeder zegt " je kunt het beter zus of zo doen".
Waarom kunnen we dat niet meer hebben?
donderdag 25 augustus 2011 om 15:16
quote:ivy1970 schreef op 25 augustus 2011 @ 14:47:
Taboe is inderdaad als je thuis blijft bij je kinderen of als je beide 100% werkt. Ik heb (nog) geen kinderen, maar hier heb ik me idd over verbaasd. Sowieso ook, dat blijkbaar iedereen part-time kan werken of zo. Als ik kinderen wil, zal ik een van de bovenstaande keuzes moeten maken: fulltime of niets.
Taboe is inderdaad als je thuis blijft bij je kinderen of als je beide 100% werkt. Ik heb (nog) geen kinderen, maar hier heb ik me idd over verbaasd. Sowieso ook, dat blijkbaar iedereen part-time kan werken of zo. Als ik kinderen wil, zal ik een van de bovenstaande keuzes moeten maken: fulltime of niets.
donderdag 25 augustus 2011 om 15:17
De eerste anderhalf jaar had ik last van een PND na een kraambedpsychose. Kon het kind niks aan doen maar ruk was het wel.
Pas na een maand of acht merkte ik dat ik moeder zijn ook leuk vond. Daarvoor vond ik het bijzonder, nieuw, verrassend, noem maar op, behalve 'leuk'.
Inmiddels is mijn dochter zeven en ik vind het ontzéttend leuk om moeder te zijn. Ik heb het geluk dat ik een heel makkelijk kind heb die ik niet hoef te waarschuwen, te straffen of waar ik mee in de clinch lig. Dat is gewoon niet aan de orde en dat scheelt een heleboel neem ik aan.
Moederschap ja, leuk, ook zonder de roze wolk in het begin.
Pas na een maand of acht merkte ik dat ik moeder zijn ook leuk vond. Daarvoor vond ik het bijzonder, nieuw, verrassend, noem maar op, behalve 'leuk'.
Inmiddels is mijn dochter zeven en ik vind het ontzéttend leuk om moeder te zijn. Ik heb het geluk dat ik een heel makkelijk kind heb die ik niet hoef te waarschuwen, te straffen of waar ik mee in de clinch lig. Dat is gewoon niet aan de orde en dat scheelt een heleboel neem ik aan.
Moederschap ja, leuk, ook zonder de roze wolk in het begin.
donderdag 25 augustus 2011 om 15:20
quote:Bergje65 schreef op 25 augustus 2011 @ 15:04:
[...]
Wat grappig dat je dat zo ervaart. Er is in een ander topic een discussie gaande over het tegenovergestelde. Dat alle moeders blijkbaar een soort geheim genootschap vormen. Een soort van verbond waarin we elkaar, zonder uitzondering, beloven om de kinderloze echtparen vooral te laten denken dat het moederschap een roze wolk is. Het tegenovergestelde is vaak waar maar er heerst een taboe op om dat uit te spreken. Zo ervaar ik het echter in mijn omgeving.
Ik heb 2 kinderen (ondertussen groot) en heb van geen enkele leeftijd/fase echt genoten. Ik vond de negatieve aspecten altijd zwaarder wegen dan de positieve. En het vreemde is dat ik een positief ingesteld mens ben. Mijn glas is meestal halfvol. Mijn kinderen zijn gewoon en leuk. Niks mis mee dus daar ligt het ook niet aan.Bewust kinderlozen krijgen regelmatig de opmerking dat ze er later wel spijt van zullen krijgen dat ze geen kinderen hebben. Mss is dat in enkele gevallen zo, maar aan de andere kant is het not done om ouders te vragen of ze spijt hebben van hun kroost. En dat terwijl er beslist mensen zullen zijn die er achteraf liever niet aan begonnen waren. Maar ja die houden hun mond wel want anders krijgen ze dat 'geheime verbond' over zich heen.
[...]
Wat grappig dat je dat zo ervaart. Er is in een ander topic een discussie gaande over het tegenovergestelde. Dat alle moeders blijkbaar een soort geheim genootschap vormen. Een soort van verbond waarin we elkaar, zonder uitzondering, beloven om de kinderloze echtparen vooral te laten denken dat het moederschap een roze wolk is. Het tegenovergestelde is vaak waar maar er heerst een taboe op om dat uit te spreken. Zo ervaar ik het echter in mijn omgeving.
Ik heb 2 kinderen (ondertussen groot) en heb van geen enkele leeftijd/fase echt genoten. Ik vond de negatieve aspecten altijd zwaarder wegen dan de positieve. En het vreemde is dat ik een positief ingesteld mens ben. Mijn glas is meestal halfvol. Mijn kinderen zijn gewoon en leuk. Niks mis mee dus daar ligt het ook niet aan.Bewust kinderlozen krijgen regelmatig de opmerking dat ze er later wel spijt van zullen krijgen dat ze geen kinderen hebben. Mss is dat in enkele gevallen zo, maar aan de andere kant is het not done om ouders te vragen of ze spijt hebben van hun kroost. En dat terwijl er beslist mensen zullen zijn die er achteraf liever niet aan begonnen waren. Maar ja die houden hun mond wel want anders krijgen ze dat 'geheime verbond' over zich heen.
