Kinderen
alle pijlers
Moederschap moeilijk?
donderdag 25 augustus 2011 om 14:01
Toen ik net bevallen was van mijn dochtertje bleek de roze wolk een hele grote grijze wolk door allerlei factoren. (zwangerschapsvergiftiging, keizersnede etc.) Maar ook de tijd erna vond ik pittig, ik had niet verwacht dat het moederschap soms zo'n tweestrijd met jezelf is. Er lijkt een taboe te zijn op uitspreken dat het soms zwaar en moeilijk is. Ik sprak zelfs iemand die zei dat ze het moederschap vond tegenvallen en zij schaamde zich voor die uitspraak.
moderatorviva wijzigde dit bericht op 26-08-2011 15:06
Reden: Oproep
Reden: Oproep
% gewijzigd
donderdag 25 augustus 2011 om 16:27
ja hoor, ik.
Tenminste, ik heb er al twee dus dat gaat niet helemaal op
Ik nader de 35 en voor mij persoonlijk is dat de grens om nog kinderen te krijgen (is gewoon een persoonlijk iets, dus geen discussie waard). Dus toen ik 33 was stonden we voor de keuze nog een kind of niet.
We hebben voor niet gekozen, omdat we al 1 zorgenkindje hebben en we het hem en het nieuwe kind (die ook een gerede kans heeft op eenzelfde aandoening) niet wilden aandoen. We hebben onze handen gewoon vol aan de twee die we hebben. Een derde gaat denk ik niemand gelukkiger maken.
Tenminste, ik heb er al twee dus dat gaat niet helemaal op
Ik nader de 35 en voor mij persoonlijk is dat de grens om nog kinderen te krijgen (is gewoon een persoonlijk iets, dus geen discussie waard). Dus toen ik 33 was stonden we voor de keuze nog een kind of niet.
We hebben voor niet gekozen, omdat we al 1 zorgenkindje hebben en we het hem en het nieuwe kind (die ook een gerede kans heeft op eenzelfde aandoening) niet wilden aandoen. We hebben onze handen gewoon vol aan de twee die we hebben. Een derde gaat denk ik niemand gelukkiger maken.
donderdag 25 augustus 2011 om 16:29
donderdag 25 augustus 2011 om 16:34
Ik vond zwanger zijn trouwens ook niet leuk. Het was een hele bijzondere ervaring om mee te mogen maken dat er een kindje in mij groeide, maar al het gedoe er omheen vond ik niet heel geweldig. Oh, die kwaaltjes: vooral de misselijkheid, vermoeidheid, bewegingsbeperkingen en rusteloze benen vond ik geen pretje. Ergens zou ik best wel weer een tweede willen, maar het idee van NOG een zwangerschap spreekt me niet echt aan.
donderdag 25 augustus 2011 om 16:34
quote:punkje schreef op 25 augustus 2011 @ 16:18:
Ik vraag me af of er ook vrouwen zijn die wel heel graag kinderen zouden willen maar er niet voor kiezen omdat ze weten dat ze er niet toe in staat zijn deze op te voeden?
Ja, ik ken iemand die bewust geen kinderen wil omdat ze een slechte jeugd heeft gehad. Een liefdeloze moeder. Ze is bang dat ze de genen van haar moeder heeft en wil dat eventuele kinderen niet aandoen.
Dapper!
Ik vraag me af of er ook vrouwen zijn die wel heel graag kinderen zouden willen maar er niet voor kiezen omdat ze weten dat ze er niet toe in staat zijn deze op te voeden?
Ja, ik ken iemand die bewust geen kinderen wil omdat ze een slechte jeugd heeft gehad. Een liefdeloze moeder. Ze is bang dat ze de genen van haar moeder heeft en wil dat eventuele kinderen niet aandoen.
Dapper!
donderdag 25 augustus 2011 om 18:46
quote:punkje schreef op 25 augustus 2011 @ 16:18:
Ik vraag me af of er ook vrouwen zijn die wel heel graag kinderen zouden willen maar er niet voor kiezen omdat ze weten dat ze er niet toe in staat zijn deze op te voeden?
Ja die zijn er. Mijn schoonzusje is er een van. Ze is verzot op kinderen, geeft zelfs les aan peuters en kleuters, maar kiest ervoor om ze zelf niet te krijgen.
Ze heeft een erg roerig leven gehad en is niet erg stabiel. Ze zegt zelf; ik heb het al moeilijk genoeg om goed voor mezelf te zorgen, ik wil niet riskeren dat ik straks niet goed voor mijn kind zou zijn.
Ze is inmiddels 37 en ik denk niet dat daar nog verandering in komt.
Ik heb er enorm veel respect voor dat je, ondanks dat je wel degelijk die wens hebt, toch verder denkt dan je eigen behoeften.
Ik vraag me af of er ook vrouwen zijn die wel heel graag kinderen zouden willen maar er niet voor kiezen omdat ze weten dat ze er niet toe in staat zijn deze op te voeden?
Ja die zijn er. Mijn schoonzusje is er een van. Ze is verzot op kinderen, geeft zelfs les aan peuters en kleuters, maar kiest ervoor om ze zelf niet te krijgen.
Ze heeft een erg roerig leven gehad en is niet erg stabiel. Ze zegt zelf; ik heb het al moeilijk genoeg om goed voor mezelf te zorgen, ik wil niet riskeren dat ik straks niet goed voor mijn kind zou zijn.
Ze is inmiddels 37 en ik denk niet dat daar nog verandering in komt.
Ik heb er enorm veel respect voor dat je, ondanks dat je wel degelijk die wens hebt, toch verder denkt dan je eigen behoeften.
The time is now
donderdag 25 augustus 2011 om 19:22
Maar als iemand zegt tegen je, dat je de eerste twee jaar misschien 2 uurtjes per nacht[!] slaapt, dan denken jullie: "Ah, dat zal wel meevallen, toch?" Of waarom nemen jullie het anders niet aan, als iemand wel eerlijk is tegen je, dat het echt echt echt niet meevalt?
Ik hou iig rekening met het allerergste scenario [en dan ook echt het allerergste scenario]. Dan kan het alleen maar meevallen.
Ik hou iig rekening met het allerergste scenario [en dan ook echt het allerergste scenario]. Dan kan het alleen maar meevallen.
anoniem_81402 wijzigde dit bericht op 25-08-2011 19:25
Reden: Aanhalingstekens om te verduidelijken.
Reden: Aanhalingstekens om te verduidelijken.
% gewijzigd
donderdag 25 augustus 2011 om 19:26
quote:VenneJo schreef op 25 augustus 2011 @ 19:22:
Maar als iemand zegt tegen je, dat je de eerste twee jaar misschien 2 uurtjes per nacht[!] slaapt, dan denken jullie: Ah, dat zal wel meevallen, toch? Of waarom nemen jullie het anders niet aan, als iemand wel eerlijk is tegen je, dat het echt echt echt niet meevalt?
Ik hou iig rekening met het allerergste scenario [en dan ook echt het allerergste scenario]. Dan kan het alleen maar meevallen.Geen idee tegen wie je het hebt met je 'jullie', maar wat heerlijk voor je dat jij wel zo verstandig bent om van het allerergste uit te gaan. Dat maakt jouw leven vast een heel stuk leuker.
Maar als iemand zegt tegen je, dat je de eerste twee jaar misschien 2 uurtjes per nacht[!] slaapt, dan denken jullie: Ah, dat zal wel meevallen, toch? Of waarom nemen jullie het anders niet aan, als iemand wel eerlijk is tegen je, dat het echt echt echt niet meevalt?
Ik hou iig rekening met het allerergste scenario [en dan ook echt het allerergste scenario]. Dan kan het alleen maar meevallen.Geen idee tegen wie je het hebt met je 'jullie', maar wat heerlijk voor je dat jij wel zo verstandig bent om van het allerergste uit te gaan. Dat maakt jouw leven vast een heel stuk leuker.
donderdag 25 augustus 2011 om 20:19
quote:Bergje65 schreef op 25 augustus 2011 @ 15:54:
[...]
Ik heb er eigenlijk nooit zo over nagedacht maar nu ik jouw woorden zo lees zou het goed kunnen dat daar de crux zit!
Als ik vrouwen hoor praten over de babytijd en "het grote genieten" zit ik alsmaar te denken "heb ik iets verkeerd gedaan"?
Ik heb gewoon zelden of nooit echt genoten!
Eerlijk is eerlijk, nu ze groot zijn kan ik vol trots naar ze kijken. Mijn zoon is een knappe boomlange vent en mijn dochte een langbenige schoonheid. Heerlijke mensen met dito humor. We lachen wat af en kunnen goed samen praten. Wellicht haal ik het nu allemaal een beetje in!
Laatst vroeg mn zoon: "mama, stop je me nog eens lekker in, zoals vroeger?" Mijn eerste gedachte was dat ik blijkbaar toch iets goed heb gedaan....!
Je hebt gewoon heel hard gewerkt Bergje, je taak als ouder heel serieus genomen.
En, zoals je ziet, met succes.
Van nature ben ik ook een piekeraar en sommige dingen waren (en zijn) voor mij nog steeds niet vanzelfsprekend, ik herken dus ergens wel wat je schrijft. Ik kan mezelf alleen wel eh.... Tot de orde roepen zeg maar. Mezelf min of meer dwingen te relativeren en te ontspannen. Daar bof ik mee denk ik.
Je mag trots zijn op jezelf als moeder, dat bewijzen je kinderen. Ik hoop dat je nú wel kunt genieten.
Letterlijk beter last dan nooit.
[...]
Ik heb er eigenlijk nooit zo over nagedacht maar nu ik jouw woorden zo lees zou het goed kunnen dat daar de crux zit!
Als ik vrouwen hoor praten over de babytijd en "het grote genieten" zit ik alsmaar te denken "heb ik iets verkeerd gedaan"?
Ik heb gewoon zelden of nooit echt genoten!
Eerlijk is eerlijk, nu ze groot zijn kan ik vol trots naar ze kijken. Mijn zoon is een knappe boomlange vent en mijn dochte een langbenige schoonheid. Heerlijke mensen met dito humor. We lachen wat af en kunnen goed samen praten. Wellicht haal ik het nu allemaal een beetje in!
Laatst vroeg mn zoon: "mama, stop je me nog eens lekker in, zoals vroeger?" Mijn eerste gedachte was dat ik blijkbaar toch iets goed heb gedaan....!
Je hebt gewoon heel hard gewerkt Bergje, je taak als ouder heel serieus genomen.
En, zoals je ziet, met succes.
Van nature ben ik ook een piekeraar en sommige dingen waren (en zijn) voor mij nog steeds niet vanzelfsprekend, ik herken dus ergens wel wat je schrijft. Ik kan mezelf alleen wel eh.... Tot de orde roepen zeg maar. Mezelf min of meer dwingen te relativeren en te ontspannen. Daar bof ik mee denk ik.
Je mag trots zijn op jezelf als moeder, dat bewijzen je kinderen. Ik hoop dat je nú wel kunt genieten.
Letterlijk beter last dan nooit.
donderdag 25 augustus 2011 om 20:21
quote:VenneJo schreef op 25 augustus 2011 @ 19:30:
Inderdaad Blyt, ik doe het bij meerdere dingen. Ik ga van het ergste uit en dan valt het altijd [heel erg] mee. Het is een goeie tactiek [of hoe zeg je dat?].
Voor jou werkt het.
Ik vind het hypochondrisch, negatief en destructief klinken. Dat zal misschien niet zo zijn maar zo komt het over. Op mij.
Inderdaad Blyt, ik doe het bij meerdere dingen. Ik ga van het ergste uit en dan valt het altijd [heel erg] mee. Het is een goeie tactiek [of hoe zeg je dat?].
Voor jou werkt het.
Ik vind het hypochondrisch, negatief en destructief klinken. Dat zal misschien niet zo zijn maar zo komt het over. Op mij.
vrijdag 26 augustus 2011 om 08:55
Vennejo, ik begrijp precies wat je bedoelt! En Leo, ik snap hoe het over komt. Ik kan het ook niet zo goed uitleggen, maar geloof me, ik ben een erg optimistisch persoon met bijna altijd een goed humeur. Toch, bij grote veranderingen (wonen in buitenland, verhuizing, kind krijgen) bereid ik me zó voor dat ik denk 'hoe erg kan het zijn?'... en dan bedenk ik hóe erg. Dáár bereid ik me dan op voor, mét optimisme en goede zin. En het valt altijd mee, maar de dingen die dan zo gaan als ik had verwacht kan ik dan heel goed handelen. Zo ook het moederschap 
vrijdag 26 augustus 2011 om 10:03
quote:VenneJo schreef op 25 augustus 2011 @ 19:22:
Maar als iemand zegt tegen je, dat je de eerste twee jaar misschien 2 uurtjes per nacht[!] slaapt, dan denken jullie: "Ah, dat zal wel meevallen, toch?" Of waarom nemen jullie het anders niet aan, als iemand wel eerlijk is tegen je, dat het echt echt echt niet meevalt?
Ik hou iig rekening met het allerergste scenario [en dan ook echt het allerergste scenario]. Dan kan het alleen maar meevallen.
Jullie?
Anyway, omdat niet elke baby 24/7 huilt. Mijn kinderen sliepen ook vrij gauw door en waren overdag ook best rustig. Daarbij gaan die 2 jaar voorbij en dan zijn er nog heel veel jaren met je kind(eren). Dan huilen ze 's nachts misschien niet meer, maar dan komen er weer andere probleempjes op je pad.
Als je rekening met het ergste moet gaan houden, begin je volgens mijn nergens meer aan.
En als men tegen jouw zegt dat ze geen kinderen hebben gekregen en nu zulke spijt hebben en zo eenzaam zijn op zondag in het bejaardenhuis omdat iedereen bezoek krijgt maar zij niet?
Dat is ook een worst case scenario waar je vanuit kunt gaan.
Maar als iemand zegt tegen je, dat je de eerste twee jaar misschien 2 uurtjes per nacht[!] slaapt, dan denken jullie: "Ah, dat zal wel meevallen, toch?" Of waarom nemen jullie het anders niet aan, als iemand wel eerlijk is tegen je, dat het echt echt echt niet meevalt?
Ik hou iig rekening met het allerergste scenario [en dan ook echt het allerergste scenario]. Dan kan het alleen maar meevallen.
Jullie?
Anyway, omdat niet elke baby 24/7 huilt. Mijn kinderen sliepen ook vrij gauw door en waren overdag ook best rustig. Daarbij gaan die 2 jaar voorbij en dan zijn er nog heel veel jaren met je kind(eren). Dan huilen ze 's nachts misschien niet meer, maar dan komen er weer andere probleempjes op je pad.
Als je rekening met het ergste moet gaan houden, begin je volgens mijn nergens meer aan.
En als men tegen jouw zegt dat ze geen kinderen hebben gekregen en nu zulke spijt hebben en zo eenzaam zijn op zondag in het bejaardenhuis omdat iedereen bezoek krijgt maar zij niet?
Dat is ook een worst case scenario waar je vanuit kunt gaan.
vrijdag 26 augustus 2011 om 11:19
Bij mij gaat het worst case scenario wel eens door mijn hoofd maar ik ga er niet vanuit. Ik bedenk soms wel "wat is het ergste dat me kan gebeuren?" en direct daarna denk ik meestal "nou, dan deal ik daar dan mee, dan is het niet anders, dan zoek ik een andere weg naar tevredenheid". That's it.
Ik bereid me dus ook niet voor op worst case schenario's, vind ik niet nodig (en ben daar wellicht ook gewoon te lui voor), ik vertrouw op mezelf en op mijn man dat wij heel veel aankunnen en ons wel redden, en anders maar niet.
Ik bereid me dus ook niet voor op worst case schenario's, vind ik niet nodig (en ben daar wellicht ook gewoon te lui voor), ik vertrouw op mezelf en op mijn man dat wij heel veel aankunnen en ons wel redden, en anders maar niet.
vrijdag 26 augustus 2011 om 13:16
quote:VenneJo schreef op 25 augustus 2011 @ 19:22:
Maar als iemand zegt tegen je, dat je de eerste twee jaar misschien 2 uurtjes per nacht[!] slaapt, dan denken jullie: "Ah, dat zal wel meevallen, toch?" Of waarom nemen jullie het anders niet aan, als iemand wel eerlijk is tegen je, dat het echt echt echt niet meevalt?
Ik hou iig rekening met het allerergste scenario [en dan ook echt het allerergste scenario]. Dan kan het alleen maar meevallen.
Maar wat ís dan het allerergste scenario? 2 jaar niet slapen? Een kind dat kwakkelt met z'n gezondheid? Een kind dat niet gezond is?
Ik denk dat je je niet voor kunt bereiden. Hoewel een van mijn kinderen niet gezond geboren is, slaapt hij wel door over het algemeen. En dáár prijs ik me gelukkig mee. Zijn ziekte, ach, daar doen we het maar mee, gelukkig heeft hij een fijn stel artsen waar hij onder behandeling is. De andere twee hebben zo hun eigen zorgen, ieder op hun eigen vlak.
Maar als iemand zegt tegen je, dat je de eerste twee jaar misschien 2 uurtjes per nacht[!] slaapt, dan denken jullie: "Ah, dat zal wel meevallen, toch?" Of waarom nemen jullie het anders niet aan, als iemand wel eerlijk is tegen je, dat het echt echt echt niet meevalt?
Ik hou iig rekening met het allerergste scenario [en dan ook echt het allerergste scenario]. Dan kan het alleen maar meevallen.
Maar wat ís dan het allerergste scenario? 2 jaar niet slapen? Een kind dat kwakkelt met z'n gezondheid? Een kind dat niet gezond is?
Ik denk dat je je niet voor kunt bereiden. Hoewel een van mijn kinderen niet gezond geboren is, slaapt hij wel door over het algemeen. En dáár prijs ik me gelukkig mee. Zijn ziekte, ach, daar doen we het maar mee, gelukkig heeft hij een fijn stel artsen waar hij onder behandeling is. De andere twee hebben zo hun eigen zorgen, ieder op hun eigen vlak.
vrijdag 26 augustus 2011 om 13:16
Nou de eerste 3 maanden vond ik wel pittig hoor. Inmiddels is alles een beetje tot rust gekomen en vind ik het eigenlijk heel erg leuk. Dat had ik eigenlijk helemaal niet van mezelf verwacht, want voordat mijn zoon geboren werd was ik voornamelijk bezig met werk, heel veel werk. Regelmatig werkte ik 60 uur in de week en ik reisde over de hele wereld. Maar nu hij er is, kan dat me eigenlijk allemaal gestolen worden. Ik zit veel liever met hem thuis dan in verweggistan.
Ik heb daarom ook een andere baan gezocht, die wat minder van me vraagt zodat ik ook energie voor hem overhoud.
Op het moment ervaar ik de tweestrijd wel, het is constant rennen en soms heb ik moeite om alles bij te blijven benen. Daar word ik dan wel moe van. Dat vind ik denk ik het moeilijkste aan het geheel.
Ook vind ik wel dat de eerste maanden behoorlijk onderschat worden, het is toch wel zwaar. Zeker als je een monsterlijke bevalling achter de rug hebt of een tijdje in het zkh hebt gelegen. Ik had zelf heel veel bloedverlies en heb daardoor nog 5 dagen in het ziekenhuis gelegen. Ik kon helemaal niets, en dus ook niets met mijn zoon. Dat heeft toch wel een maand of 5 geduurd voordat ik daar een beetje overheen was (lichamelijk en emotioneel), en ondertussen word je geleefd door kraamvisite en kaartjes die allemaal zeggen: geniet ervan!
Ik heb daarom ook een andere baan gezocht, die wat minder van me vraagt zodat ik ook energie voor hem overhoud.
Op het moment ervaar ik de tweestrijd wel, het is constant rennen en soms heb ik moeite om alles bij te blijven benen. Daar word ik dan wel moe van. Dat vind ik denk ik het moeilijkste aan het geheel.
Ook vind ik wel dat de eerste maanden behoorlijk onderschat worden, het is toch wel zwaar. Zeker als je een monsterlijke bevalling achter de rug hebt of een tijdje in het zkh hebt gelegen. Ik had zelf heel veel bloedverlies en heb daardoor nog 5 dagen in het ziekenhuis gelegen. Ik kon helemaal niets, en dus ook niets met mijn zoon. Dat heeft toch wel een maand of 5 geduurd voordat ik daar een beetje overheen was (lichamelijk en emotioneel), en ondertussen word je geleefd door kraamvisite en kaartjes die allemaal zeggen: geniet ervan!
vrijdag 26 augustus 2011 om 13:20
quote:VenneJo schreef op 25 augustus 2011 @ 19:22:
Maar als iemand zegt tegen je, dat je de eerste twee jaar misschien 2 uurtjes per nacht[!] slaapt, dan denken jullie: "Ah, dat zal wel meevallen, toch?" Of waarom nemen jullie het anders niet aan, als iemand wel eerlijk is tegen je, dat het echt echt echt niet meevalt?
Ik hou iig rekening met het allerergste scenario [en dan ook echt het allerergste scenario]. Dan kan het alleen maar meevallen.
Maar als je nog nooit 2 jaar maar 2 uur hebt geslapen per nacht, kun je niet voorstellen hoe je dan voelt. Hetzelfde als je een verschrikkelijke bevalling hebt, waarbij het kindje kritiek geboren wordt of jij kritiek komt te liggen. Je kunt je van tevoren dan niet indenken hoe je dan voelt. En nu komt het ook alleen maar over als iets negatief, terwijl aan de andere kant je (of nou ja ik dan) heel erg verliefd bent op je kleintje, en voor hem/haar wilt zorgen hoe moeilijk dat dan ook is.
En idd het allerergste scenario is voor iedereen anders, en zelfs dat kun je niet voorspellen of indenken.
Maar als iemand zegt tegen je, dat je de eerste twee jaar misschien 2 uurtjes per nacht[!] slaapt, dan denken jullie: "Ah, dat zal wel meevallen, toch?" Of waarom nemen jullie het anders niet aan, als iemand wel eerlijk is tegen je, dat het echt echt echt niet meevalt?
Ik hou iig rekening met het allerergste scenario [en dan ook echt het allerergste scenario]. Dan kan het alleen maar meevallen.
Maar als je nog nooit 2 jaar maar 2 uur hebt geslapen per nacht, kun je niet voorstellen hoe je dan voelt. Hetzelfde als je een verschrikkelijke bevalling hebt, waarbij het kindje kritiek geboren wordt of jij kritiek komt te liggen. Je kunt je van tevoren dan niet indenken hoe je dan voelt. En nu komt het ook alleen maar over als iets negatief, terwijl aan de andere kant je (of nou ja ik dan) heel erg verliefd bent op je kleintje, en voor hem/haar wilt zorgen hoe moeilijk dat dan ook is.
En idd het allerergste scenario is voor iedereen anders, en zelfs dat kun je niet voorspellen of indenken.
donderdag 22 september 2011 om 19:39
quote:fashionvictim schreef op 25 augustus 2011 @ 14:05:
Onder welke steen heb jij gezeten? Je kan geen damesblaadje openslaan of er staat weer eens een artikel in over "de grijze wolk" en dat het allemaal zo tegenvalt. En dat is echt al jaren zo, al sinds ik een kind heb (en dat is ruim 7 jaar) valt me op dat elk artikel in elk magazine over "het taboe" gaat.
Pffff. Doe eens origineel en schrijf een artikel over het taboe dat je kinderen hebben en moeder zijn leuk vindt. Als je de bladen moet geloven vindt namelijk niemand dat en zijn we allemaal zuchtend en steunend aan het ploeteren onder het juk dat moederschap heet.Vooral in de Linda wordt er zeer negatief gedaan over het moederen van Sterre en Stijn, en andere kinderen in het Gooi. Ik ga zelf trouwens ook een soortgelijk topic openen. Begrijp me goed, ik vind het moeder zijn heel leuk, maar soms wel moeilijk.
Onder welke steen heb jij gezeten? Je kan geen damesblaadje openslaan of er staat weer eens een artikel in over "de grijze wolk" en dat het allemaal zo tegenvalt. En dat is echt al jaren zo, al sinds ik een kind heb (en dat is ruim 7 jaar) valt me op dat elk artikel in elk magazine over "het taboe" gaat.
Pffff. Doe eens origineel en schrijf een artikel over het taboe dat je kinderen hebben en moeder zijn leuk vindt. Als je de bladen moet geloven vindt namelijk niemand dat en zijn we allemaal zuchtend en steunend aan het ploeteren onder het juk dat moederschap heet.Vooral in de Linda wordt er zeer negatief gedaan over het moederen van Sterre en Stijn, en andere kinderen in het Gooi. Ik ga zelf trouwens ook een soortgelijk topic openen. Begrijp me goed, ik vind het moeder zijn heel leuk, maar soms wel moeilijk.
donderdag 22 september 2011 om 20:01
quote:eleonora schreef op 25 augustus 2011 @ 15:37:
[...]
Na de geboorte van de zoons van mijn schoonzus, mijn neefjes dus, verkeerde zij in een soort van eh... extase zeg maar, die een hele tijd aanhield. Langer dan het eerste 'gouden uur' na de bevalling waarin een moeder zich onoverwinnelijk voelt na de baring en de wereld alleen bestaat uit moeder, baby en (of niet) vader.
Ze vond alles fijn, mooi, leuk en lief aan haar kinderen. Het ging dan ook voorspoedig en ze leefde in een soort cocon van geluk.
Zij is voor mij de verpersoonlijking van 'de roze wolk'.Had ik ook. Het jaar na de geboorte van mijn tweeling zat ik ook op een roze wolk. Tuurlijk; ook ik was vermoeid, had ook wel eens een off day. Een keer zei ik s avonds tegen mijn vriend; 'ik heb geen zin in morgen' (had het even gehad met de kids). Maar ik was gewoon erg gelukkig. Daarna begon het dagelijkse leven me weer in te halen, en werd ik weer wat met pieken en dalen. Momenteel, de dochters zijn nu bijna drie, vind ik het pittig hoor. Ze zijn nog te klein om veel met ze te ondernemen of erop uit te gaan. Als het buiten koud is en hard waait, dan voel ik me wel eens opgesloten. Luisteren ho maar, en ik merk dat ik soms een wat kort lontje heb. Maar toch geldt ook voor mij; ik ben superblij met ze, heb ze graag bij me, en ik geniet erg van ze. Het lijkt me wel heerlijk dat ze bijv. hun zwemdiploma hebben en ik ze wat meer los kan laten. Maar ja, dan heb je weer andere problemen.
[...]
Na de geboorte van de zoons van mijn schoonzus, mijn neefjes dus, verkeerde zij in een soort van eh... extase zeg maar, die een hele tijd aanhield. Langer dan het eerste 'gouden uur' na de bevalling waarin een moeder zich onoverwinnelijk voelt na de baring en de wereld alleen bestaat uit moeder, baby en (of niet) vader.
Ze vond alles fijn, mooi, leuk en lief aan haar kinderen. Het ging dan ook voorspoedig en ze leefde in een soort cocon van geluk.
Zij is voor mij de verpersoonlijking van 'de roze wolk'.Had ik ook. Het jaar na de geboorte van mijn tweeling zat ik ook op een roze wolk. Tuurlijk; ook ik was vermoeid, had ook wel eens een off day. Een keer zei ik s avonds tegen mijn vriend; 'ik heb geen zin in morgen' (had het even gehad met de kids). Maar ik was gewoon erg gelukkig. Daarna begon het dagelijkse leven me weer in te halen, en werd ik weer wat met pieken en dalen. Momenteel, de dochters zijn nu bijna drie, vind ik het pittig hoor. Ze zijn nog te klein om veel met ze te ondernemen of erop uit te gaan. Als het buiten koud is en hard waait, dan voel ik me wel eens opgesloten. Luisteren ho maar, en ik merk dat ik soms een wat kort lontje heb. Maar toch geldt ook voor mij; ik ben superblij met ze, heb ze graag bij me, en ik geniet erg van ze. Het lijkt me wel heerlijk dat ze bijv. hun zwemdiploma hebben en ik ze wat meer los kan laten. Maar ja, dan heb je weer andere problemen.
donderdag 22 september 2011 om 20:17
De kraamtijd zelf vond ik geweldig, heb denk ik echt een roze wolk gehad. Kwam misschien ook wel omdat ik het laatste deel van de zwangerschap zó zwaar vond dat ik blij was dat ik eindelijk verlost was van het maagzuur, de wiebelbenen, dikke voeten, tunnelsyndroom enz.
Tuurlijk zijn gebroken nachten zwaar, maar ik vond de nachtvoedingen ook wel weer erg bijzonder. En als drinkend bij mij aan de borst weer in slaap vallen terwijl ik ook wegdoezelde, heerlijk!!
Mijn zoon is nu 14 maanden en ik ben zwanger van de tweede. Ik werk part-time, maar wel in mijn eigen zaak (heb dus veel vrijheid mbt rooster en planning).
Ik vind het moederschap vooral leuk, en ik kan enorm genieten van mijn zoontje. Zeker nu hij de laatste maanden steeds interactiever wordt. Als we aan het wandelen zijn en hij zit bij me in de draagdoek hebben we altijd dikke pret samen, ik zing liedjes die hij nadoet, hij geeft kusjes en knuffels en high fives.
Ik heb gelukkig weinig last gehad van onzekerheid en zo, en ik doe het gewoon zoals ik denk dat het goed is. Wat anderen daar van vinden kan me eigenlijk weinig schelen. Verder ben ik ook wel iemand die de was rustig een dagje laat liggen.
En ik denk ook wel eens 'he moet dat nu al' als ie om 8 wakker wordt (dan mag ik nog van geluk spreken, i know), en ik ben ook wel eens blij als ik gewoon een avondje kan werken en de oppas hier komt, maar genieten van het moederschap overheerst zeker!
Het lijkt me verschrikkelijk als je spijt hebt van je kinderen. Hoewel ik best kan begrijpen dat mensen spijt hebben van dat ze een kind hebben gekregen, kan ik er niet bij hoe je spijt kan hebben van meerdere kinderen. Waarom ben je dan aan die tweede/derde/enz begonnen? Of wordt het pas op latere leeftijd klote of zo?
Tuurlijk zijn gebroken nachten zwaar, maar ik vond de nachtvoedingen ook wel weer erg bijzonder. En als drinkend bij mij aan de borst weer in slaap vallen terwijl ik ook wegdoezelde, heerlijk!!
Mijn zoon is nu 14 maanden en ik ben zwanger van de tweede. Ik werk part-time, maar wel in mijn eigen zaak (heb dus veel vrijheid mbt rooster en planning).
Ik vind het moederschap vooral leuk, en ik kan enorm genieten van mijn zoontje. Zeker nu hij de laatste maanden steeds interactiever wordt. Als we aan het wandelen zijn en hij zit bij me in de draagdoek hebben we altijd dikke pret samen, ik zing liedjes die hij nadoet, hij geeft kusjes en knuffels en high fives.
Ik heb gelukkig weinig last gehad van onzekerheid en zo, en ik doe het gewoon zoals ik denk dat het goed is. Wat anderen daar van vinden kan me eigenlijk weinig schelen. Verder ben ik ook wel iemand die de was rustig een dagje laat liggen.
En ik denk ook wel eens 'he moet dat nu al' als ie om 8 wakker wordt (dan mag ik nog van geluk spreken, i know), en ik ben ook wel eens blij als ik gewoon een avondje kan werken en de oppas hier komt, maar genieten van het moederschap overheerst zeker!
Het lijkt me verschrikkelijk als je spijt hebt van je kinderen. Hoewel ik best kan begrijpen dat mensen spijt hebben van dat ze een kind hebben gekregen, kan ik er niet bij hoe je spijt kan hebben van meerdere kinderen. Waarom ben je dan aan die tweede/derde/enz begonnen? Of wordt het pas op latere leeftijd klote of zo?