Kinderen
alle pijlers
Reacties van anderen na miskraam
woensdag 10 februari 2010 om 14:14
Moet even iets kwijt hoor, mag ik even tegen jullie aanklagen??? Een tijdje geleden heb ik een miskraam gehad. Heftig, klote, janken tot en met (en af en toe nog) maar het is niet anders. Inmiddels begin ik weer op te krabbelen, het lichaam "doet het weer" zoals het hoort en we gaan gewoon een volgende poging doen. Neemt niet weg dat het een rottijd was en dat ik er nog steeds verdriet om heb, maar het rauwe randje is er wel af zeg maar. Een aantal mensen zijn op de hoogte, ouders, broers en zussen, enkele vriendinnen en collega's. Ik was er geen voorstander van om het wereldkundig te maken, ik wil niet aangekeken worden van goh we weten dat je bezig bent zwanger te worden, we houden je in de gaten of niet bent aangekomen/ geen koffie meer drinkt/ uberemotioneel bent.
Ik had alleen niet verwacht dat nu alles wat ik doen of zeg onder het vergrootglas van deze miskraam komt te liggen. Ben ik een keer chagrijnig, hoor ik de ene collega tegen de andere zeggen, laat haar maar even hoor, ze heeft het moeilijk. Moeilijk? Ik ben gewoon chagrijnig, heb slecht geslapen! Als ik vrolijk ben, hoor ik, het gaat wel weer goed met je he? Als ik me ziek meld, wordt er gevraagd of het weer mis is. Alles wat ik doe, alles wat ik zeg, wordt in het licht van die miskraam gezien. Alsof ik geen mens meer ben, maar gereduceerd ben tot een mislukte broedkip. Ik erger me rot hieraan, maar ja, ik weet de reactie al als ik er iets van zeg: dat komt allemaal door die miskraam, wat sneu....
Pff dat lucht op!
Ik had alleen niet verwacht dat nu alles wat ik doen of zeg onder het vergrootglas van deze miskraam komt te liggen. Ben ik een keer chagrijnig, hoor ik de ene collega tegen de andere zeggen, laat haar maar even hoor, ze heeft het moeilijk. Moeilijk? Ik ben gewoon chagrijnig, heb slecht geslapen! Als ik vrolijk ben, hoor ik, het gaat wel weer goed met je he? Als ik me ziek meld, wordt er gevraagd of het weer mis is. Alles wat ik doe, alles wat ik zeg, wordt in het licht van die miskraam gezien. Alsof ik geen mens meer ben, maar gereduceerd ben tot een mislukte broedkip. Ik erger me rot hieraan, maar ja, ik weet de reactie al als ik er iets van zeg: dat komt allemaal door die miskraam, wat sneu....
Pff dat lucht op!
woensdag 10 februari 2010 om 17:08
quote:babado schreef op 10 februari 2010 @ 16:19:
HI Gazelle, ik weet het ik val er ook niemand op aan omdat ze het lief bedoelen. Het blijkt nu dat ik een afwijking in mijn bloed heb waardoor ik steeds een miskraam kreeg, dus het is niet zo eenvoudig voor mij om weer een zwangerschap aan te gaan. Dus zulke goed bedoelde opmerkingen zijn voor mij op het moment heel pijnlijk. Maar inderdaad als mensen het doodzwijgen is ook heel naar, het is gewoon zo moeilijk!Dat lijkt me heel moeilijk voor jou babado. Is daar ook iets aan te doen nu er een oorzaak is gevonden? Ik hoop voor je dat het toch een keer goed mag gaan
HI Gazelle, ik weet het ik val er ook niemand op aan omdat ze het lief bedoelen. Het blijkt nu dat ik een afwijking in mijn bloed heb waardoor ik steeds een miskraam kreeg, dus het is niet zo eenvoudig voor mij om weer een zwangerschap aan te gaan. Dus zulke goed bedoelde opmerkingen zijn voor mij op het moment heel pijnlijk. Maar inderdaad als mensen het doodzwijgen is ook heel naar, het is gewoon zo moeilijk!Dat lijkt me heel moeilijk voor jou babado. Is daar ook iets aan te doen nu er een oorzaak is gevonden? Ik hoop voor je dat het toch een keer goed mag gaan
woensdag 10 februari 2010 om 17:16
Ik merk eerder het omgekeerde. Ik heb er veel verdriet van gehad maar mensen vroegen al snel weer hoe het met de babywens ging, of "meid je weet tenminste dat je zwanger kunt worden". Dat is ook zo maar wel een echte dooddoener. Ook heb ik een aantal vriendinnen die er verder nooit naar vragen. Dat zijn wel de meiden die verder geen kinderen hebben en er niet zo veel van begrijpen. Dat is ook niet erg, ik vond gelukkig op internet lotgenoten. Daar heb ik eigenlijk nog het allermeeste aan gehad. Veel sterkte!!
woensdag 10 februari 2010 om 17:42
@mieomij; de reacties van de omgeving zijn niet bot maar als mensen alles terugrelateren aan jouw miskraam is dit EN bot EN bijzonder ongewenst. En waarom zou TO het niet even van zich af mogen praten?? Ze doet dit anoniem op een forum en wil dus de goedbedoelde mensen niet eens voor het hoofd stoten. Ik begrijp niet helemaal waarom jij dan zo fel uit haalt naar haar...
woensdag 10 februari 2010 om 17:59
AE ik moet ook meteen aan Amélie Nothomb denken, heb je haar boek gelezen? De 'werdegang' van een Europese vrouw die in een Japans bedrijf gaat werken. Hilarisch en treurig tegelijk, hoe cultuurverschillen tot zulk fundamenteel onbegrip kunnen leiden.
Soley, ik snap je frustratie maar kun je je ook voorstellen dat het voor je collega's moeilijk is om te weten hoe ze moeten reageren? Niks zeggen is niet goed, (te veel) meeleven is niet goed. Hoe zou je het liefst willen dat je collega's reageren? Misschien kun je dat dan aan hun vertellen?
Soley, ik snap je frustratie maar kun je je ook voorstellen dat het voor je collega's moeilijk is om te weten hoe ze moeten reageren? Niks zeggen is niet goed, (te veel) meeleven is niet goed. Hoe zou je het liefst willen dat je collega's reageren? Misschien kun je dat dan aan hun vertellen?
mahna mahna tuduuuudududu
woensdag 10 februari 2010 om 18:20
@bijtje Wat mij betreft mag ze best haar hart luchten op een forum, maar ze was ook van plan het aan haar collega's te vertellen. Dat lijkt mij niet verstandig.
De hele situatie was te voorkomen geweest door
niet vroegtijdig je collega's te vertellen dat je zwanger was. Nu is dat te laat. Het beste is gewoon je niet zoveel aantrekken van de reacties en verder gaan met je leven.
De hele situatie was te voorkomen geweest door
niet vroegtijdig je collega's te vertellen dat je zwanger was. Nu is dat te laat. Het beste is gewoon je niet zoveel aantrekken van de reacties en verder gaan met je leven.
donderdag 18 februari 2010 om 19:15
@mieomij, ik vond het niet heel erg voortijdig na elf weken en de eerste echo die goed was. Een week verder en iedereen had het geweten. Ik had ook in de post verteld dat een aantal mensen het al wel wisten, maar het nog niet wereldkundig was gemaakt. Daarnaast schrijf ik het juist eerst hier van me af, en kijk ik daarna of ik er iets van zeg. Dat heb ik (nog) niet gedaan, juist omdat ik het niet nog meer "beladen" wil maken. Ik had dergelijke reacties van vrienden maar vooral collega's niet verwacht, en daar verwonder ik me wel over. En erger ik me aan. Zoals iemand mooi verwoordde: je bent meer dan je nare ervaring.
Fijn om te horen dat er ook mensen zijn die het herkennen. Natuurlijk moet je hier vooral samen met je man mee om kunnen gaan, zal het altijd iets zijn wat vooral voor jezelf heel groot en belangrijk is, en voor een ander totaal niet (he, mieomij), maar een klankbord/uithuilschouder is ook erg prettig.
Daarom, bedankt voor jullie reacties.
Ik weet overigens ook nog niet of ik het er dit weekend wel of niet over ga hebben. Ik verwacht haast dat het wel ter sprake zal komen, en wie weet is het moment wel daar om het toch eens op tafel te gooien.
Fijn om te horen dat er ook mensen zijn die het herkennen. Natuurlijk moet je hier vooral samen met je man mee om kunnen gaan, zal het altijd iets zijn wat vooral voor jezelf heel groot en belangrijk is, en voor een ander totaal niet (he, mieomij), maar een klankbord/uithuilschouder is ook erg prettig.
Daarom, bedankt voor jullie reacties.
Ik weet overigens ook nog niet of ik het er dit weekend wel of niet over ga hebben. Ik verwacht haast dat het wel ter sprake zal komen, en wie weet is het moment wel daar om het toch eens op tafel te gooien.