Kinderen
alle pijlers
schoolcarriere dochter/ autisme
zaterdag 8 februari 2020 om 17:28
Heel herkenbaar ! Mijn zoon van 15 heeft Asperger en na het probleemloos doorlopen van basisschool begon de ellende toen hij begon te puberen en op voortgezet kwam. Hij heeft een hoog verbaal IQ (performaal stuk lager) CITO kwam op havo/vwo uit.
Gestart op regulier voortgezet maar hier liep hij na een jaar helemaal vast. HIj was meer bezig met zich staande houden in deze nieuwe wereld die voor hem te groot en onvoorspelbaar was. Van de lieve meegaande jongen op basisschool was niets meer over, hij werd er iedere lesuur uitgestuurd, was de clown van de klas. Hij was totaal niet bezig met leren, en nadat ik een jaar eraan getrokken heb zijn we tot de conclusie gekomen dat SVO beter bij hem zou passen.
Hier bloeide hij helemaal op en heeft dit tot HAVO 3 volgehouden. Zijn motivatie zakte weer weg, hij vindt het leren echt niet leuk. Weer kon ik aan een dood paard sjorren want hem loslaten werkte averecht en voerde hij helemaal niks meer uit. Na weer iedere dag herrie in huis en strijd om huiswerk hebben we in overleg met hemzelf en school besloten hem VMBO te laten doen. Ik vind het belangrijker dat hij het naar zijn zin heeft, een diploma haalt dan dat hij iets op niveau moet doen wat hij in theorie zou moeten kunnen maar in praktijk niet werkt.
Volgend jaar doet hij eindexamen, daarna MBO en als hij 18 is wil hij naar de politieacademie
Gestart op regulier voortgezet maar hier liep hij na een jaar helemaal vast. HIj was meer bezig met zich staande houden in deze nieuwe wereld die voor hem te groot en onvoorspelbaar was. Van de lieve meegaande jongen op basisschool was niets meer over, hij werd er iedere lesuur uitgestuurd, was de clown van de klas. Hij was totaal niet bezig met leren, en nadat ik een jaar eraan getrokken heb zijn we tot de conclusie gekomen dat SVO beter bij hem zou passen.
Hier bloeide hij helemaal op en heeft dit tot HAVO 3 volgehouden. Zijn motivatie zakte weer weg, hij vindt het leren echt niet leuk. Weer kon ik aan een dood paard sjorren want hem loslaten werkte averecht en voerde hij helemaal niks meer uit. Na weer iedere dag herrie in huis en strijd om huiswerk hebben we in overleg met hemzelf en school besloten hem VMBO te laten doen. Ik vind het belangrijker dat hij het naar zijn zin heeft, een diploma haalt dan dat hij iets op niveau moet doen wat hij in theorie zou moeten kunnen maar in praktijk niet werkt.
Volgend jaar doet hij eindexamen, daarna MBO en als hij 18 is wil hij naar de politieacademie
zondag 9 februari 2020 om 07:39
Op 1 lijn gaan zitten als ouders gaat hem niet worden helaas. Ook al is dat het beste voor ons kind. Het gaat mij ook niet om mijn gelijk, daarom open ik ook een topic hier, voor andere invalshoeken, vaak komen er dingen of richtingen uit waar ik nog niet aan gedacht had.Madderijn schreef: ↑08-02-2020 06:40Als ze blijft doen wat ze nu doet gaat ze het niet redden.
Dus wat wil ze?
Ouders moeten ook om de tafel en eenzelfde beleid voeren. Het gaat om je kind, niet wie gelijk heeft.
Ik denk dat ze begeleiding nodig heeft in plannen inderdaad. Als ze elke keer ruzie gaat maken en ze komt ermee weg dan leert ze alleen dat ruzie maken helpt voor rust.
Samen een plan maken en niet gamen en studeren op zelfde plek omdat de verleiding te groot is.
Ik denk dat de ouders er niet samen uit komen als ik dit zo lees. Dochter moet het wel leren. Ik zou gaan voor huiswerk begeleiding, met als doel zelfstandig leren plannen.
Dan maar iets minder gamen tot het huiswerk af is en beter op school, doet vast ook goede dingen voor haar zelfvertrouwen.
zondag 9 februari 2020 om 07:44
voor mijn dochter werkt dat ook niet, die irriteert zich na een dag school volkomen aan andere mensen, niet alleen het praten maar gewoon het feit dat je er bent, dat je bestaat. Dus ik laat haar na school op haar kamer doen wat ze wil.
ik heb me wel voorgenomen om beter tijden met haar af te spreken dat er gechilled mag worden en dat er huiswerk gemaakt moet worden en ga dat ook wel controleren vanaf nu, want uit zichzelf doet ze het niet
zondag 9 februari 2020 om 07:58
mijn dochters interesse ligt bij vakken als engels, geschiedenis en lezen dus ik zag haar met het uitstroomadvies VWO dat eerlijk gezegd ook gewoon doen en daarna gaan studeren. Ik heb uberhaupt nooit over een VMBO nagedacht, maar ik ga het in ieder geval nu ook niet meer uitsluiten, ik betwijfel nog steeds of dat haar gelukkig gaat maken maar ik probeer er open in te gaan. Ik denk niet dat ik er qua huiswerkbegeleiding of nog meer extra bijlessen oid een stap harder aan ga trekken want ben bang dat we haar dan gaan overvragen. Wel thuis meer toezicht. Denk ikSpiritusLoco schreef: ↑08-02-2020 07:17Citronella, het is alsof je mijn dochter (en mijzelf vroeger) beschrijft. Ik heb het ingewikkelde pad van Plantenknuffelaar ook gevolgd, om de simpele reden dat ik, zolang ik geen doel had om voor te werken, ook niet snapte waarom het moest, en er dus niks gedaan werd. En ik ben zo'n soort autist die alles kan, maar ik moet wel weten waarom, anders 'kan' ik het niet.
Mijn dochter wilde ik die weg besparen. Zijn zit nu met haar havo/vwo niveau heel gelukkig te zijn op een vmbo-t lwoo. Ook vorig jaar te horen gekregen dat zij met haar cijfers eigenlijk wel een niveau hoger zou moeten, maar dat kan niet op deze school. Heb hen er gelukkig van kunnen overtuigen dat zij misschien niet qua leervakken maar wel op sociaal gebied nog heel veel te leren heeft op deze school, dus mocht ze blijven. Alle tijd om te leren hoe ze in een groep moet en kan functioneren, hoe één op één contact werkt, hoe je met leraren omgaat en wat het verschil is met medeleerlingen. Hoe je plant, structuur aanbrengt, en stappenplan maakt, werk in brokken verdeeld, alles.
Ook zij een grote kloof, verbaal hoog en performaal ruim twintig lager. Ze kan je precies vertellen hoe alles moet, maar kan het niet. Vraagt nooit wat over huiswerk, verslagen zijn altijd weken te laat omdat ze niet kan beginnen, inhalen vergeet ze waardoor slechte cijfers blijven staan. Gemiddeld staat ze er super voor, maar als je haar cijfers in een grafiek zet gaat het alle kanten op.
Ze heeft die ondersteuning van het lwoo echt nodig, en het klinkt alsof je dochter dat ook nog nodig heeft.
Daarnaast heeft mijn dochter ook begeleiding, om met iemand te praten (psychologe) over autisme, autisme specifiek bij meiden, puberteit, en wat puberteit en hormonen met je hoofd doen, en wat hormonen bij een meidenpuber met autisme doen. Want er gebeurt nogal wat in deze levensfase, en dat allemaal in je eentje op een rijtje zetten is moeilijk en kost ook veel energie. Mijn dochter heeft hier heel veel aan, ze leert er echt veel van over zichzelf, en jezelf snappen geeft rust. Ze heeft eens in de twee weken een gesprek waar gebeurtenissen van de afgelopen twee weken worden doorgenomen. Wat gebeurde er, wat denk jij dat er gebeurde, hoe reageerde de ander of de groep, wat voelde je daarbij (hele moeilijke vraag voor mijn dochter, zij beschrijft alle gevoel als fysieke pijn maar moet leren gevoelens als emotie te benoemen), vond je dat goed, wat had je anders gewild, hoe had je dat kunnen doen.
Mijn dochter zit misschien wel op een te laag niveau, maar ik heb er alle vertrouwen in dat zij, als zijn eenmaal een doel voor ogen heeft, alles kan wat nodig is. A la Plantenknuffelaar zeg maar. Misschien is het een idee om je dochter toch weer terug te laten gaan naar haar oude school. Ze is slim genoeg, komt er heus wel als ik je zo hoor. Met omwegen heb je ook meer kans om van de omgeving te genieten en te leren van wat er op je pad komt. Voor sommige kinderen is de snelweg goed, en sommigen hebben de wat rustigere omwegen nodig om te komen waar ze moeten zijn.
wat fijn om te horen dat je dochter gelukkig is met haar school carriere. bedankt voor jouw verhaal!
anoniem_63c805eef0fff wijzigde dit bericht op 09-02-2020 08:45
0.22% gewijzigd
zondag 9 februari 2020 om 08:37
Dit klinkt als mijn broertje. Die is overigens helemaal gelukkig geworden bij de politie en doet nu wat hij altijd wilde doen. Hoewel mijn ouders het nog steeds jammer vinden dat hij geen havo of vwo heeft gedaan, is de politie een goeie werkgever en heeft hij veel mogelijkheden tot doorgroeien.Spotty schreef: ↑08-02-2020 17:28Heel herkenbaar ! Mijn zoon van 15 heeft Asperger en na het probleemloos doorlopen van basisschool begon de ellende toen hij begon te puberen en op voortgezet kwam. Hij heeft een hoog verbaal IQ (performaal stuk lager) CITO kwam op havo/vwo uit.
Gestart op regulier voortgezet maar hier liep hij na een jaar helemaal vast. HIj was meer bezig met zich staande houden in deze nieuwe wereld die voor hem te groot en onvoorspelbaar was. Van de lieve meegaande jongen op basisschool was niets meer over, hij werd er iedere lesuur uitgestuurd, was de clown van de klas. Hij was totaal niet bezig met leren, en nadat ik een jaar eraan getrokken heb zijn we tot de conclusie gekomen dat SVO beter bij hem zou passen.
Hier bloeide hij helemaal op en heeft dit tot HAVO 3 volgehouden. Zijn motivatie zakte weer weg, hij vindt het leren echt niet leuk. Weer kon ik aan een dood paard sjorren want hem loslaten werkte averecht en voerde hij helemaal niks meer uit. Na weer iedere dag herrie in huis en strijd om huiswerk hebben we in overleg met hemzelf en school besloten hem VMBO te laten doen. Ik vind het belangrijker dat hij het naar zijn zin heeft, een diploma haalt dan dat hij iets op niveau moet doen wat hij in theorie zou moeten kunnen maar in praktijk niet werkt.
Volgend jaar doet hij eindexamen, daarna MBO en als hij 18 is wil hij naar de politieacademie
@TO: ik heb zelf geen ASS. Maar ook ik ben vastgelopen in het voortgezet onderwijs. Het was voor mij te veel onrust: elke 50 minuten een ander vak, absurd veel vakken in de derde klas, veel stampwerk (woordjes, topografie). Ik denk dat het kwam doordat ik niet zo geschikt ben voor de manier waarop het onderwijs is gestructureerd. Uiteindelijk heb ik met een flinke omweg alsnog universiteit gedaan. Maar het was voor mij wel een verademing toen mijn ouders ophielden met zeggen dat ik lui was. Ik was gewoon zo moe en overprikkeld dat ik het niet meer kon opbrengen om na zo’n dag nog huiswerk te maken.
zondag 9 februari 2020 om 11:38
Fijn om te lezen dat het uiteindelijk goed gekomen is met je broertje, dat schept vertrouwen voor de toekomst van onze zoon. Soms twijfel ik wel eens of hij het allemaal gaat redden als hij volwassen is. Als hij maar een doel heeft waar hij naar toe kan werken, dat scheelt al een stuk denk ikLauraRoar schreef: ↑09-02-2020 08:37Dit klinkt als mijn broertje. Die is overigens helemaal gelukkig geworden bij de politie en doet nu wat hij altijd wilde doen. Hoewel mijn ouders het nog steeds jammer vinden dat hij geen havo of vwo heeft gedaan, is de politie een goeie werkgever en heeft hij veel mogelijkheden tot doorgroeien.
@TO: ik heb zelf geen ASS. Maar ook ik ben vastgelopen in het voortgezet onderwijs. Het was voor mij te veel onrust: elke 50 minuten een ander vak, absurd veel vakken in de derde klas, veel stampwerk (woordjes, topografie). Ik denk dat het kwam doordat ik niet zo geschikt ben voor de manier waarop het onderwijs is gestructureerd. Uiteindelijk heb ik met een flinke omweg alsnog universiteit gedaan. Maar het was voor mij wel een verademing toen mijn ouders ophielden met zeggen dat ik lui was. Ik was gewoon zo moe en overprikkeld dat ik het niet meer kon opbrengen om na zo’n dag nog huiswerk te maken.
maandag 10 februari 2020 om 09:53
@TO, het klinkt misschien raar, maar bedankt voor het openen van dit topic.
Mijn zoon met ppd-nos is dit schooljaar begonnen is op het VSO, en de reacties van andere mensen met vergelijkbare situaties doen wel wat met mij. Dat het bij de meesten goed is gekomen, is heel fijn om te lezen.
Zelf hebben wij als ouders al aangegeven dat onze zoon best een lager niveau ipv VWO mag gaan doen, als hem dat meer rust in zijn hoofd oplevert. Maar dat is helaas totaal geen optie voor meneer de perfectionist
Het gesprek alleen al hierover resulteert in een flippende zoon. Hij moet en zal ten koste van alles vwo gaan doen.
En voorbeelden aanhalen landt niet bij hem. (inclusief mijn eigen situatie: begonnen met mavo-havo, diploma mavo gehaald, en via mbo en hbo, heb ik nu al 19 jaar een geweldige baan die bij mij past).
Dat het niet landt, is ook wel logisch, want zich in een ander verplaatsen lukt hem niet. Maar dat maakt het er ook niet makkelijker op
Mijn zoon met ppd-nos is dit schooljaar begonnen is op het VSO, en de reacties van andere mensen met vergelijkbare situaties doen wel wat met mij. Dat het bij de meesten goed is gekomen, is heel fijn om te lezen.
Zelf hebben wij als ouders al aangegeven dat onze zoon best een lager niveau ipv VWO mag gaan doen, als hem dat meer rust in zijn hoofd oplevert. Maar dat is helaas totaal geen optie voor meneer de perfectionist
Het gesprek alleen al hierover resulteert in een flippende zoon. Hij moet en zal ten koste van alles vwo gaan doen.
En voorbeelden aanhalen landt niet bij hem. (inclusief mijn eigen situatie: begonnen met mavo-havo, diploma mavo gehaald, en via mbo en hbo, heb ik nu al 19 jaar een geweldige baan die bij mij past).
Dat het niet landt, is ook wel logisch, want zich in een ander verplaatsen lukt hem niet. Maar dat maakt het er ook niet makkelijker op
maandag 10 februari 2020 om 10:15
Het klinkt best goed.Spotty schreef: ↑08-02-2020 17:28Heel herkenbaar ! Mijn zoon van 15 heeft Asperger en na het probleemloos doorlopen van basisschool begon de ellende toen hij begon te puberen en op voortgezet kwam. Hij heeft een hoog verbaal IQ (performaal stuk lager) CITO kwam op havo/vwo uit.
Gestart op regulier voortgezet maar hier liep hij na een jaar helemaal vast. HIj was meer bezig met zich staande houden in deze nieuwe wereld die voor hem te groot en onvoorspelbaar was. Van de lieve meegaande jongen op basisschool was niets meer over, hij werd er iedere lesuur uitgestuurd, was de clown van de klas. Hij was totaal niet bezig met leren, en nadat ik een jaar eraan getrokken heb zijn we tot de conclusie gekomen dat SVO beter bij hem zou passen.
Hier bloeide hij helemaal op en heeft dit tot HAVO 3 volgehouden. Zijn motivatie zakte weer weg, hij vindt het leren echt niet leuk. Weer kon ik aan een dood paard sjorren want hem loslaten werkte averecht en voerde hij helemaal niks meer uit. Na weer iedere dag herrie in huis en strijd om huiswerk hebben we in overleg met hemzelf en school besloten hem VMBO te laten doen. Ik vind het belangrijker dat hij het naar zijn zin heeft, een diploma haalt dan dat hij iets op niveau moet doen wat hij in theorie zou moeten kunnen maar in praktijk niet werkt.
Volgend jaar doet hij eindexamen, daarna MBO en als hij 18 is wil hij naar de politieacademie
Maar de politie-academie lijkt mij dan weer geen goed idee voor iemand met een Asperger syndroom.
Ik neem aan dat agenten soms snel beslissen moeten (bijvoorbeeld als 3 mensen tegelijk willen vertellen wie er begonnen is met vechten) en liefst ook mensen moeten kunnen kalmeren.
Maar misschien wil hij over 3 jaar wel iets anders.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
donderdag 9 april 2020 om 14:07
Nog even een kleine update, het thuis zijn leek dochter in eerste instantie goed te doen, homeschool. Ze werkt graag alleen in rust op haar kamer. Als ik af en toe bij haar check zit ze te werken, voor een moeilijk vak vroeg ze mij steeds om hulp. Het leek dus goed te gaan.
Tot ik een telefoontje van haar mentor kreeg. Ze levert geen werk in.
Op mijn vraag aan haar waarom niet zegt ze: oh ik wist niet dat dat moest. Nu let ik dus wat strenger op wat ze precies wel en niet doet en blijkt dat ze de helft van haar huiswerk gewoon niet maakt. Waarom niet en sinds wanneer niet, weet ze niet, ga ik aandringen omdat ik geen genoegen neem met weet ik niet gaat ze flippen, trekt deken over zich heen, gaat schreeuwen dat ik haar kamer uit moet, of loopt zelf weg. Ik kan geen opening vinden voor een gesprek.
Ze staat er niet goed voor voor een aantal vakken dus als ze over wil gaan moet ze echt serieus aan de slag. Dat gesprekje hebben we wel vaker gevoerd en dan lijkt ze het te snappen. Maar in de praktijk doet ze het dus niet.
En ik weet niet of er psychisch iets mis is, dat het haar autisme is, dat ze geen motivatie heeft te leren, dat ze geen doel heeft, dat de school niet geschikt is of te weinig begeleiding biedt, qua intelligentie moet ze het makkelijk kunnen en ze geeft echt nul komma nul clue in welke richting we moeten zoeken voor hulp.
Zit nu echt met mijn handen in het haar, heb leerlingbegeleider gemaild en als die geen aanknopingspunten heeft ga ik maar naar de huisarts voor ondersteuning oid, of zoeken naar geschiktere scholen.
Tot ik een telefoontje van haar mentor kreeg. Ze levert geen werk in.
Op mijn vraag aan haar waarom niet zegt ze: oh ik wist niet dat dat moest. Nu let ik dus wat strenger op wat ze precies wel en niet doet en blijkt dat ze de helft van haar huiswerk gewoon niet maakt. Waarom niet en sinds wanneer niet, weet ze niet, ga ik aandringen omdat ik geen genoegen neem met weet ik niet gaat ze flippen, trekt deken over zich heen, gaat schreeuwen dat ik haar kamer uit moet, of loopt zelf weg. Ik kan geen opening vinden voor een gesprek.
Ze staat er niet goed voor voor een aantal vakken dus als ze over wil gaan moet ze echt serieus aan de slag. Dat gesprekje hebben we wel vaker gevoerd en dan lijkt ze het te snappen. Maar in de praktijk doet ze het dus niet.
En ik weet niet of er psychisch iets mis is, dat het haar autisme is, dat ze geen motivatie heeft te leren, dat ze geen doel heeft, dat de school niet geschikt is of te weinig begeleiding biedt, qua intelligentie moet ze het makkelijk kunnen en ze geeft echt nul komma nul clue in welke richting we moeten zoeken voor hulp.
Zit nu echt met mijn handen in het haar, heb leerlingbegeleider gemaild en als die geen aanknopingspunten heeft ga ik maar naar de huisarts voor ondersteuning oid, of zoeken naar geschiktere scholen.
donderdag 9 april 2020 om 14:22
Krijgt ze het wel op tijd af? Wij kregen ook mail van dochters mentor dat ze voor een aantal vakken haar huiswerk niet inleverde en niet reageerde op mail van de docent . Bleek ze het niet af te krijgen terwijl ze echt uren met haar huiswerk bezig was, veel langer dan als ze gewoon naar school ging. Ze had niet het benul om de docent te melden dat ze het niet af kreeg en mail beantwoorden, moest dat dan?
Inmiddels wordt er minder huiswerk opgegeven want ze bleek lang niet de enige die vastliep in de hoeveelheid huiswerk en ook niet de enige met een laag werktempo, ze kreeg ook echt veel meer en andersoortig huiswerk op dan ze gewend was dus dat liep spaak.
Ze weet nu dat ze bij ons moet komen als het niet lukt en de docent moet mailen, dat was niet in haar opgekomen.
Inmiddels wordt er minder huiswerk opgegeven want ze bleek lang niet de enige die vastliep in de hoeveelheid huiswerk en ook niet de enige met een laag werktempo, ze kreeg ook echt veel meer en andersoortig huiswerk op dan ze gewend was dus dat liep spaak.
Ze weet nu dat ze bij ons moet komen als het niet lukt en de docent moet mailen, dat was niet in haar opgekomen.
donderdag 9 april 2020 om 14:33
ze is nu iedere dag al ruim voor 12 uur klaar dus ze zou makkelijk meer tijd kunnen besteden aan schoolwerk zonder overwerkt te raken en de gesprekjes wat ze kan en moet doen als ze iets niet snapt of als iets niet lukt hebben we al zo vaak gehad. Vanwege haar autisme is hulp zoeken wel een struikelblok gebleken, ook in het verleden maar ik heb nu de indruk dat er iets meer aan de hand is, dat ze niet wil, geen motivatie heeft, of psychisch niet lekker in haar vel zit, zoals het nu gaat is echt waardeloos. Ze vindt school kut, huiswerk kut, leren kut. Maar dat is dan ook het enige dat ik uit haar krijg.
anoniem_63c805eef0fff wijzigde dit bericht op 09-04-2020 15:27
0.33% gewijzigd
donderdag 9 april 2020 om 15:19
Ik vind dat er wel meer aandacht moet komen voor leerlingen die nu thuis zitten met een stoornis. Mijn zoon is 10 jr en is licht autistisch. Ik heb hem vandaag aangemeld bij speciaal onderwijs. Maar de reguliere basisschool waar hij nu op zit. Denken regelmatig met me mee, omdat ik ook werk en andere kinderen heb. Nu hebben ze voorgesteld om hem naar school te laten komen, waarbij een zorgstudent hem kan begeleiden tot bijv. 12 uur. ik héb het gevoel dat méér mogelijk moet zijn vóór kinderen met een stoornis. Hij zit nog in groep 6, maar ik denk dat hij altijd wel begeleiding nodig zal hébben. Ook ala hij naar middelbaar gaat. Hij doet braaf zijn werk, maar kan ontzettend boos worden indien hij een fout antwoord geeft en dan is hrt de schuld van zijn laptop en niet van hem. Maar ik begrijp zéker dat je nu in een moeilijke situatie zit en je zou toch hulp moeten inschakelen. Kijk eerst wat school kan aanbieden en anders kan school jou in contact brengen met de juiste hulpverlener. Sterkte
donderdag 9 april 2020 om 15:31
Ik heb de leerlingbegeleider gebeld en die gaat eerst met haar videobellen. Dochter had zelf aangegeven daar geen behoefte aan te hebben en had gezegd dat het goed ging. Niet dus. Ik wacht dat gesprek even af. Misschien krijgt zij wel een opening. En anders ga ik naar de huisarts op zoek naar andere vorm van begeleiding. Maar weet dus eigenlijk ook niet of we het in begeleiding moeten zoeken of toch op zoek naar een andere school. Maar niks doen is geen optie meer
donderdag 9 april 2020 om 15:38
Ik snap best dat je twijfelt. Het is ook heel lastig. Ondanks haar autisme, wil je haar ook een soort zeggenschap over zichzelf geven, haar zelfstandigheid bevorderen en als (alleenstaande) ouder wil je toch ook gewoon het leuk hebben met je kind en niet de hele tijd de strijd aangaan. Hopelijk krijgt de begeleider wel iets voor elkaar.citronella schreef: ↑09-04-2020 15:31Ik heb de leerlingbegeleider gebeld en die gaat eerst met haar videobellen. Dochter had zelf aangegeven daar geen behoefte aan te hebben en had gezegd dat het goed ging. Niet dus. Ik wacht dat gesprek even af. Misschien krijgt zij wel een opening. En anders ga ik naar de huisarts op zoek naar andere vorm van begeleiding. Maar weet dus eigenlijk ook niet of we het in begeleiding moeten zoeken of toch op zoek naar een andere school. Maar niks doen is geen optie meer
donderdag 9 april 2020 om 20:56
Mijn opmerking is natuurlijk mosterd na de maaltijd:citronella schreef: ↑09-04-2020 14:07Nog even een kleine update, het thuis zijn leek dochter in eerste instantie goed te doen, homeschool. Ze werkt graag alleen in rust op haar kamer. Als ik af en toe bij haar check zit ze te werken, voor een moeilijk vak vroeg ze mij steeds om hulp. Het leek dus goed te gaan.
Tot ik een telefoontje van haar mentor kreeg. Ze levert geen werk in.
Op mijn vraag aan haar waarom niet zegt ze: oh ik wist niet dat dat moest. Nu let ik dus wat strenger op wat ze precies wel en niet doet en blijkt dat ze de helft van haar huiswerk gewoon niet maakt. Waarom niet en sinds wanneer niet, weet ze niet, ga ik aandringen omdat ik geen genoegen neem met weet ik niet gaat ze flippen, trekt deken over zich heen, gaat schreeuwen dat ik haar kamer uit moet, of loopt zelf weg. Ik kan geen opening vinden voor een gesprek.
Ze staat er niet goed voor voor een aantal vakken dus als ze over wil gaan moet ze echt serieus aan de slag. Dat gesprekje hebben we wel vaker gevoerd en dan lijkt ze het te snappen. Maar in de praktijk doet ze het dus niet.
En ik weet niet of er psychisch iets mis is, dat het haar autisme is, dat ze geen motivatie heeft te leren, dat ze geen doel heeft, dat de school niet geschikt is of te weinig begeleiding biedt, qua intelligentie moet ze het makkelijk kunnen en ze geeft echt nul komma nul clue in welke richting we moeten zoeken voor hulp.
Zit nu echt met mijn handen in het haar, heb leerlingbegeleider gemaild en als die geen aanknopingspunten heeft ga ik maar naar de huisarts voor ondersteuning oid, of zoeken naar geschiktere scholen.
Vragen waarom ze iets niet gedaan heeft, heeft geen zin. Misschien weet ze dat zelf niet eens.
Waarschijnlijk is het ook al te laat om te vragen wat ze wel gedaan heeft, maar je moet eens ontdekken wat haar wel lukt, zelfs als dat niets met school te maken heeft.
Wat vindt ze wel leuk?
En natuurlijk moeten niet al jullie gesprekken over school gaan. Praten jullie nog wel eens over leuke dingen?
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
donderdag 9 april 2020 om 23:27
Het is niet zo dat onze gesprekken alleen nog maar over school gaan of over wat er niet lukt en waarom niet, het is meer dat gesprekken daarover, als dat nodig is (en het is nodig) praktisch onmogelijk zijn, want ze gaat eerst in de ontwijkende modus en als je aandringt met de hakken in het zand. Ze geeft niet aan als het niet lukt, hulp nodig heeft, of het niet ziet zitten, en verzwijgt dat ook bewust want ze wil niet dat ik boos word. Ik weet niet wat ik daarvan moet denken, ik heb echt heel vaak zelf hulp aangeboden, wat ze vaak afwijst, ik heb vaak aangegeven dat ze het moet zeggen als dingen niet lukken, met haar doorgenomen waar ze terecht kan, hoe ze hulp kan vragen, ze heeft bijles voor bepaalde vakken, ze heeft leerlingbegeleiding, maar overal zegt ze gaat goed, en ondertussen blijkt ze de helft niet te maken, en het niet te zeggen "omdat ze niet wil dat ik boos word".
Het punt is dat ik haar met vragen waarom ze iets niet heeft gemaakt niet ter verantwoording roep maar dat ik wil achterhalen wat het probleem is, is het te moeilijk, te veel, is het niet duidelijk, of, heeft ze geen zin. Maar als ik mijn vraag verduidelijk komt er alleen : school is kut, huiswerk is kut. Bijvoorbeeld. Ik wil dat ze leert verantwoording nemen, ik wil niet alles moeten controleren, er naast gaan zitten. Maar haar loslaten werkt ook niet. Haar vorige school vond dat ze de extra begeleiding niet nodig had, dat ze naar een reguliere school kon, maar dit werkt ook niet.
Ik heb haar tegenover ex heel vaak verdedigd, want hij roept altijd dat ze lui is en ongemotiveerd, dat roept hij ook op school als we gesprekken hebben met de leerlingbegeleider, en dat ze dan maar VMBO moet gaan doen, etc.
En ik heb heel vaak aangegeven dat ze waarschijnlijk meer last heeft van haar autisme dan ze laat zien. Maar ik kan het niet voor haar oplossen als ze niets aangeeft, ik kan het sowieso niet voor haar oplossen maar ik kan wel met haar samen ervoor gaan zitten, ik laat haar niet vallen. Maar nu begin ik ook te twijfelen, of ik niet tegen heug en meug een rond blokje door een vierkant gat probeer te proppen. Als ze niet wil kan k haar niet helpen. Wat als ze inderdaad bewust liegt om van het gezeur af te zijn, omdat ze inderdaad geen motivatie heeft of alles kut vind op school, en zich verschuilt achter weet ik niet, wist ik niet, om geen gedoe te krijgen.
Het punt is dat ik haar met vragen waarom ze iets niet heeft gemaakt niet ter verantwoording roep maar dat ik wil achterhalen wat het probleem is, is het te moeilijk, te veel, is het niet duidelijk, of, heeft ze geen zin. Maar als ik mijn vraag verduidelijk komt er alleen : school is kut, huiswerk is kut. Bijvoorbeeld. Ik wil dat ze leert verantwoording nemen, ik wil niet alles moeten controleren, er naast gaan zitten. Maar haar loslaten werkt ook niet. Haar vorige school vond dat ze de extra begeleiding niet nodig had, dat ze naar een reguliere school kon, maar dit werkt ook niet.
Ik heb haar tegenover ex heel vaak verdedigd, want hij roept altijd dat ze lui is en ongemotiveerd, dat roept hij ook op school als we gesprekken hebben met de leerlingbegeleider, en dat ze dan maar VMBO moet gaan doen, etc.
En ik heb heel vaak aangegeven dat ze waarschijnlijk meer last heeft van haar autisme dan ze laat zien. Maar ik kan het niet voor haar oplossen als ze niets aangeeft, ik kan het sowieso niet voor haar oplossen maar ik kan wel met haar samen ervoor gaan zitten, ik laat haar niet vallen. Maar nu begin ik ook te twijfelen, of ik niet tegen heug en meug een rond blokje door een vierkant gat probeer te proppen. Als ze niet wil kan k haar niet helpen. Wat als ze inderdaad bewust liegt om van het gezeur af te zijn, omdat ze inderdaad geen motivatie heeft of alles kut vind op school, en zich verschuilt achter weet ik niet, wist ik niet, om geen gedoe te krijgen.
donderdag 9 april 2020 om 23:52
Zelf ook ASS.
En ik herken wel een stuk.
Ik vertelde mijn moeder op de duur ook quasi niks meer van school, want bij de eerste 4 explodeerde ze al (om over mijn vader maar te zwijgen).
Dan vertel je dus niet dat je ook nog een 3 en een 2 hebt liggen
.
Want je hebt geen zin in constant ruzie, explosies, gedoe en "in de neus-vrijverij dat het voor geen meter loopt".
Tussentijdse testen liet ik dus zo weinig mogelijk zien.
Een rapport liet ik toevallig ergens achter op een moment dat ik zelf naar school vertrok. (Rapporten moesten getekend tegen 't weekend erna. Ik "vergat dat" altijd toevallig.)
Als ik 's avonds thuis kwam was mijn moeder tenminste al een klein beetje gekalmeerd en wilde ze dat onding op zijn minst al tekenen.
Was het slechte wil? Nee.
Eerder dat ik gewoon niet loeihard in actie kon schieten zonder ultra-strakke deadline. Now or never.
Mijn grote examens (in België 2 à 3 keer per jaar) was altijd "eronder of erop" en haalde ik meestal wel. Net omdat er zoveel van af hing.
En nope, een deadline van een mini-testje Aardrijkskunde in pakweg februari kon mij toch écht nauwelijks boeien.
Ik probeerde soms wel, maar het lukte toch niet.
Dan kon ik mijn krachten maar beter grotendeels houden voor de échte examens.
Vergeet trouwens ook niet dat ze ook gewoon naast ASS een 14- à 15-jarige puber is. Die niet altijd zin heeft om alles met haar ouders te delen.
En die school waarschijnlijk inderdaad een nutteloos tijdverdrijf vindt omdat "later als ze oud en volwassen is" nog een héél ver - véél te ver - begrip.
Wat vindt ze overigens zelf over de VMBO-optie?
Of hoe ziet ze zichzelf wél dit jaar halen?
En heeft ze al dromen naar "later" of is "later" nog héél verre toekomst voor haar?
(Je kan nu wel zeggen dat ze moet studeren "voor later" maar als ze nog geen flauw idee heeft wat ze wil doen of wat de opties zijn is dat gewoon te vaag.)
Ik loog overigens niet over school.
Ik verzweeg gewoon tot de boel echt niet anders kon dan te exploderen.
Omdat school bijvoorbeeld een handtekening nodig had.
Ik hield het dus ook meestal "vaag" als iemand vroeg hoe het ging.
Bespaarde iedereen een berg gedoe, ruzie, ongezellige sfeer thuis en continu verwijten.
En ik herken wel een stuk.
Ik vertelde mijn moeder op de duur ook quasi niks meer van school, want bij de eerste 4 explodeerde ze al (om over mijn vader maar te zwijgen).
Dan vertel je dus niet dat je ook nog een 3 en een 2 hebt liggen
.Want je hebt geen zin in constant ruzie, explosies, gedoe en "in de neus-vrijverij dat het voor geen meter loopt".
Tussentijdse testen liet ik dus zo weinig mogelijk zien.
Een rapport liet ik toevallig ergens achter op een moment dat ik zelf naar school vertrok. (Rapporten moesten getekend tegen 't weekend erna. Ik "vergat dat" altijd toevallig.)
Als ik 's avonds thuis kwam was mijn moeder tenminste al een klein beetje gekalmeerd en wilde ze dat onding op zijn minst al tekenen
.Was het slechte wil? Nee.
Eerder dat ik gewoon niet loeihard in actie kon schieten zonder ultra-strakke deadline. Now or never.
Mijn grote examens (in België 2 à 3 keer per jaar) was altijd "eronder of erop" en haalde ik meestal wel. Net omdat er zoveel van af hing.
En nope, een deadline van een mini-testje Aardrijkskunde in pakweg februari kon mij toch écht nauwelijks boeien.
Ik probeerde soms wel, maar het lukte toch niet.
Dan kon ik mijn krachten maar beter grotendeels houden voor de échte examens.
Vergeet trouwens ook niet dat ze ook gewoon naast ASS een 14- à 15-jarige puber is. Die niet altijd zin heeft om alles met haar ouders te delen.
En die school waarschijnlijk inderdaad een nutteloos tijdverdrijf vindt omdat "later als ze oud en volwassen is" nog een héél ver - véél te ver - begrip.
Wat vindt ze overigens zelf over de VMBO-optie?
Of hoe ziet ze zichzelf wél dit jaar halen?
En heeft ze al dromen naar "later" of is "later" nog héél verre toekomst voor haar?
(Je kan nu wel zeggen dat ze moet studeren "voor later" maar als ze nog geen flauw idee heeft wat ze wil doen of wat de opties zijn is dat gewoon te vaag.)
Ik loog overigens niet over school.
Ik verzweeg gewoon tot de boel echt niet anders kon dan te exploderen
.Omdat school bijvoorbeeld een handtekening nodig had.
Ik hield het dus ook meestal "vaag" als iemand vroeg hoe het ging.
Bespaarde iedereen een berg gedoe, ruzie, ongezellige sfeer thuis en continu verwijten.
donderdag 9 april 2020 om 23:56
Tijd voor een heleboel nieuwe diagnoses!icequeen2000 schreef: ↑08-02-2020 00:27autisten die braaf doen wat ze worden opgedragen??? dat is nieuw!
vrijdag 10 april 2020 om 05:30
Citronella, het blijft gewoon heel veel gedrag dat ik herken van mijn oudste, 14 jaar en vol aan het puberen zonder autisme.
Nu Corona roet in het eten gooit zal ze wel blijven zitten want hulp is er niet en komt er ook niet voor einde schooljaar vrees ik.
Ik denk dat je geen mogelijkheden hebt. Het is een bijzondere situatie en daar zullen sommige kinderen de gevolgen van gaan zien, helaas...
Nu Corona roet in het eten gooit zal ze wel blijven zitten want hulp is er niet en komt er ook niet voor einde schooljaar vrees ik.
Ik denk dat je geen mogelijkheden hebt. Het is een bijzondere situatie en daar zullen sommige kinderen de gevolgen van gaan zien, helaas...
vrijdag 10 april 2020 om 08:00
Je verhaal is heel herkenbaar, inclusief het vermijdende gedrag van de ASSer ‘omdat ze niet willen dat je boos wordt’. Ik kreeg dat ook terug en ik dacht nog wel dat ik heel rustig bleef. Daar heb ik wat mee gedaan, waardoor het nu beter gaat. Beter hè, niet altijd goed, ik ben ook maar een mens.citronella schreef: ↑09-04-2020 23:27Het is niet zo dat onze gesprekken alleen nog maar over school gaan of over wat er niet lukt en waarom niet, het is meer dat gesprekken daarover, als dat nodig is (en het is nodig) praktisch onmogelijk zijn, want ze gaat eerst in de ontwijkende modus en als je aandringt met de hakken in het zand. Ze geeft niet aan als het niet lukt, hulp nodig heeft, of het niet ziet zitten, en verzwijgt dat ook bewust want ze wil niet dat ik boos word. Ik weet niet wat ik daarvan moet denken, ik heb echt heel vaak zelf hulp aangeboden, wat ze vaak afwijst, ik heb vaak aangegeven dat ze het moet zeggen als dingen niet lukken, met haar doorgenomen waar ze terecht kan, hoe ze hulp kan vragen, ze heeft bijles voor bepaalde vakken, ze heeft leerlingbegeleiding, maar overal zegt ze gaat goed, en ondertussen blijkt ze de helft niet te maken, en het niet te zeggen "omdat ze niet wil dat ik boos word".
Het punt is dat ik haar met vragen waarom ze iets niet heeft gemaakt niet ter verantwoording roep maar dat ik wil achterhalen wat het probleem is, is het te moeilijk, te veel, is het niet duidelijk, of, heeft ze geen zin. Maar als ik mijn vraag verduidelijk komt er alleen : school is kut, huiswerk is kut. Bijvoorbeeld. Ik wil dat ze leert verantwoording nemen, ik wil niet alles moeten controleren, er naast gaan zitten. Maar haar loslaten werkt ook niet. Haar vorige school vond dat ze de extra begeleiding niet nodig had, dat ze naar een reguliere school kon, maar dit werkt ook niet.
Ik heb haar tegenover ex heel vaak verdedigd, want hij roept altijd dat ze lui is en ongemotiveerd, dat roept hij ook op school als we gesprekken hebben met de leerlingbegeleider, en dat ze dan maar VMBO moet gaan doen, etc.
En ik heb heel vaak aangegeven dat ze waarschijnlijk meer last heeft van haar autisme dan ze laat zien. Maar ik kan het niet voor haar oplossen als ze niets aangeeft, ik kan het sowieso niet voor haar oplossen maar ik kan wel met haar samen ervoor gaan zitten, ik laat haar niet vallen. Maar nu begin ik ook te twijfelen, of ik niet tegen heug en meug een rond blokje door een vierkant gat probeer te proppen. Als ze niet wil kan k haar niet helpen. Wat als ze inderdaad bewust liegt om van het gezeur af te zijn, omdat ze inderdaad geen motivatie heeft of alles kut vind op school, en zich verschuilt achter weet ik niet, wist ik niet, om geen gedoe te krijgen.
Ook heb ik heb de ‘waarom’-vraag moeten loslaten, die is te complex. We gaan nu voor “de vijf”: wie, wat, wanneer, waar en hoe. Bijvoorbeeld: dochter gaat in mijn werkkamer werken aan haar rekenopdracht van 11 tot 12. De ‘hoe’-vraag is voor haar leraar, daar bemoei ik me niet mee, ik signaleer alleen of ze vastloopt. Ik geef ook nooit commentaar op het resultaat, alleen op haar inzet. Ik vraag dus niet of het af is, of haar cijfer, maar of ze zich een uur lang kon concentreren. Zo niet, dan maken we er halve uurtjes van bijvoorbeeld. Ik werk zelf liefst 25 min-5 min pauze, zij doet een uur.
Ze heeft geen ‘intrinsieke motivatie’ zoals dat zo mooi heet en dan is het zoeken wat wel motiveert. Na een uur schoolwerk mag ze een uur gamen. De ultieme beloning voor haar.
Bewegen lukt inmiddels ook aardig, ze vindt het spannend om in het donker hertjes te spotten en wil dan wel mee hardlopen in het bos hierachter. Ook doen we een roeiwedstrijd in de sloot op zondag, met inzet een reep van haar favo chocola. Ze traint al een week elke dag om te kunnen winnen.
Misschien heb je er wat aan. Ik lees je twijfels en het is goed dat je haar niet laat vallen. Ik voel met je mee! Laat haar wel los want het is natuurlijk óók een puber.
vrijdag 10 april 2020 om 09:19
Citronella, ik herken veel van wat je over je dochter schrijft, in mijn zoon. Het grote verschil is dat ik er altijd bovenop heb gezeten. Hij zit nu in 3 VWO op speciaal onderwijs, op een IVIO school, wat inhoudt dat hij geen vakdocenten heeft in de klas, maar die op afstand het werk beoordelen. Hij werkt zelfstandig (met controle van de mentor elke dag of het werk gemaakt, nagekeken en verbeterd is).
Zonder de controle, zowel op school als thuis (voorbereiden op toetsen, huiswerk heeft hij niet), komt er niets uit hem. Slim, hoog verbaal IQ, gemiddeld performaal (+/-30 punten verschil), met autisme en ADHD. Hij leest een hoofdstuk dat hem interesseert één keer, of alleen de samenvatting, en haalt minstens een 8. Maar woordjes en grammatica voor Frans of Duits, is een drama, elk toets weer. Opdrachten maken waarvan hij het nut niet inziet, hetzelfde.
Ze kunnen het gewoon niet inzien. Het is stom werk van hen niks oplevert en niet interesseert. Wat ik met mijn zoon doe is het volgende: begrip tonen, zijn frustratie erkennen, hem zijn gelijk geven. En daarna vragen wat hij wil: een niveau lager of op VWO blijven. Uitleggen wat dat inhoudt, waarvoor hij het doet, duidelijke afspraken maken die IK bewaak, mbt gamen, telefoongebruik, leren. Vervolgens gaat hij leren, doelgericht, korte periodes (15 min) afgewisseld met lange pauzes, gestructureerd. Hij heeft dit nodig, anders is het hem te veel en verliest alle moed en hoop.
Hij gaat vlgd jaar naar regulier onderwijs, op 4VWO, hopelijk zonder de talen. Waar hij nu zit kan hij een diploma halen, wellicht, maar de motivatie is nul, plezier in school is nul, werken aan sociale vaardigheden komt niet aan de orde.
We weten dat volgend jaar zwaar zal zijn, met alles wat er voor hem verandert. Begeleiding vanuit school zal lastig zijn, omdat op elke vraag reageert hij met "weet ik niet" en dat is ook zo. Het is allemaal te veel en te groot om duidelijkheid te krijgen voor hem wat er speelt, waar hij hulp nodig heeft, hoe de hulp er uit moet zien, wat het beste voor hem zou werken. De motivatie is er nu niet en volgend schooljaar misschien ook niet. Ik hoop dat de lessen hem wat meer betrokken houden, interessant zijn, levendig. Dat de klasgenoten en de interracties hem blijer zullen maken. En dat hij, met hulp van school, begeleiding vanuit professionals buiten school en door mij als moeder, beetje bij beetje op de goefe weg komt. Maar nee, hij kan het niet alleen, omdat hij niet weet wat en hoe.
Neem de regie over je dochter. Ze kan niet op lange termijn denken en wordt er ook moedeloos van. Ze overziet het niet, kan het niet. Probeer met haar in gesprek te gaan over haar kwaliteiten, beperkingen, erken haar pijn en machteloosheid, haar "luiheid", haar tegenzin. En bedenk met haar concrete oplossingen om haar te helpen, tegen haar zin, zodat ze weer overzicht krijgt en vertrouwen in zichzelf.
Het is heel moeilijk om als ouder toe te kijken hoe je kind het hoofd niet boven water houdt, met alles wat er gaande is in de puberteit, en niet weten wat je moet doen.
Heel veel succes! Als je concreter wil praten hierover, stuur me een PB.
Zonder de controle, zowel op school als thuis (voorbereiden op toetsen, huiswerk heeft hij niet), komt er niets uit hem. Slim, hoog verbaal IQ, gemiddeld performaal (+/-30 punten verschil), met autisme en ADHD. Hij leest een hoofdstuk dat hem interesseert één keer, of alleen de samenvatting, en haalt minstens een 8. Maar woordjes en grammatica voor Frans of Duits, is een drama, elk toets weer. Opdrachten maken waarvan hij het nut niet inziet, hetzelfde.
Ze kunnen het gewoon niet inzien. Het is stom werk van hen niks oplevert en niet interesseert. Wat ik met mijn zoon doe is het volgende: begrip tonen, zijn frustratie erkennen, hem zijn gelijk geven. En daarna vragen wat hij wil: een niveau lager of op VWO blijven. Uitleggen wat dat inhoudt, waarvoor hij het doet, duidelijke afspraken maken die IK bewaak, mbt gamen, telefoongebruik, leren. Vervolgens gaat hij leren, doelgericht, korte periodes (15 min) afgewisseld met lange pauzes, gestructureerd. Hij heeft dit nodig, anders is het hem te veel en verliest alle moed en hoop.
Hij gaat vlgd jaar naar regulier onderwijs, op 4VWO, hopelijk zonder de talen. Waar hij nu zit kan hij een diploma halen, wellicht, maar de motivatie is nul, plezier in school is nul, werken aan sociale vaardigheden komt niet aan de orde.
We weten dat volgend jaar zwaar zal zijn, met alles wat er voor hem verandert. Begeleiding vanuit school zal lastig zijn, omdat op elke vraag reageert hij met "weet ik niet" en dat is ook zo. Het is allemaal te veel en te groot om duidelijkheid te krijgen voor hem wat er speelt, waar hij hulp nodig heeft, hoe de hulp er uit moet zien, wat het beste voor hem zou werken. De motivatie is er nu niet en volgend schooljaar misschien ook niet. Ik hoop dat de lessen hem wat meer betrokken houden, interessant zijn, levendig. Dat de klasgenoten en de interracties hem blijer zullen maken. En dat hij, met hulp van school, begeleiding vanuit professionals buiten school en door mij als moeder, beetje bij beetje op de goefe weg komt. Maar nee, hij kan het niet alleen, omdat hij niet weet wat en hoe.
Neem de regie over je dochter. Ze kan niet op lange termijn denken en wordt er ook moedeloos van. Ze overziet het niet, kan het niet. Probeer met haar in gesprek te gaan over haar kwaliteiten, beperkingen, erken haar pijn en machteloosheid, haar "luiheid", haar tegenzin. En bedenk met haar concrete oplossingen om haar te helpen, tegen haar zin, zodat ze weer overzicht krijgt en vertrouwen in zichzelf.
Het is heel moeilijk om als ouder toe te kijken hoe je kind het hoofd niet boven water houdt, met alles wat er gaande is in de puberteit, en niet weten wat je moet doen.
Heel veel succes! Als je concreter wil praten hierover, stuur me een PB.
zaterdag 11 april 2020 om 06:12
Ik wil er nog wel iets aan toevoegen. Ik heb een stagiair gehad met autisme en daarvan heb ik geleerd dat kreten als “geef het aan” of “je mag me altijd om hulp vragen als je ergens mee zit” totaal niet aan kwamen. Dan had hij eerst zelf een week lang elke dag 12 uur zitten tobben over iets kleins waar hij niet uit kwam en dat hoorde ik dan pas een week later als ik vroeg waarom hij z’n werk niet af had.
Daarvan heb ik geleerd dat je heel structureel vinger aan de pols moet houden vwb wie / wat / waar / wanneer / hoe. En inderdaad: de “waarom”-vraag vond ook hij heel lastig en liet ik maar achterwege.
Daarvan heb ik geleerd dat je heel structureel vinger aan de pols moet houden vwb wie / wat / waar / wanneer / hoe. En inderdaad: de “waarom”-vraag vond ook hij heel lastig en liet ik maar achterwege.
