Kinderen
alle pijlers
Sloom kind
maandag 24 januari 2011 om 15:05
Ik voel me zo'n nare moeder vandaag. Maar ik heb het soms zó verschrikkelijk gehad met de sloomheid van mijn oudste dochter. Ze is 3 en waar ik af en toe een opgewekte levenslustige peuter verwacht, heb ik een meisje wat het liefst de hele dag wordt rondgeduwd in de buggy of op het meerijplankje, zichzelf amper vermaakt, die het liefst achter de televisie zit of aan mijn kont vastgeplakt lijkt. Ik raak er heel erg geirriteerd van en kan dat op een gegeven moment niet meer inhouden.
Zachte aanmoedigingen of hulp of ideeen aandragen wat ze kan doen lijkt allemaal niet aan te slaan. Wat moet je met je eigen kind doen als het zo is?
Zachte aanmoedigingen of hulp of ideeen aandragen wat ze kan doen lijkt allemaal niet aan te slaan. Wat moet je met je eigen kind doen als het zo is?
maandag 24 januari 2011 om 16:30
quote:Botervliegje schreef op 24 januari 2011 @ 15:54:
[...]
Nee, dat is hopelijk niet zo. Maar het geldt wel voor mijn kind en het commentaar dat ik er regelmatig op krijg, varieert van een losse opmerking tot echt kwetsende opmerkingen. Misschien toch eens iets om in je achterhoofd te houden, de volgende keer dat er weer een doorn in je oog prikt.
Helemaal eens. Ook mijn kind zal met haar vierde nog regelmatig in een buggy zitten.
Oordelen is altijd makkelijk.
Voor to. Mijn oudste dochter is heel actief, maar wordt nu geplaagd door virussen etc. Ze is gewoon slap en moe. Ze is twee en een half en slaapt wel een uur langer dan normaal tussen de middag.
Misschien moet het gewoon weer lente worden en dan weer de conditie opbouwen. Elke keer een stukje langer lopen?
Veel sterkte ermee, kan me voorstellen dat je het vervelend vindt.
[...]
Nee, dat is hopelijk niet zo. Maar het geldt wel voor mijn kind en het commentaar dat ik er regelmatig op krijg, varieert van een losse opmerking tot echt kwetsende opmerkingen. Misschien toch eens iets om in je achterhoofd te houden, de volgende keer dat er weer een doorn in je oog prikt.
Helemaal eens. Ook mijn kind zal met haar vierde nog regelmatig in een buggy zitten.
Oordelen is altijd makkelijk.
Voor to. Mijn oudste dochter is heel actief, maar wordt nu geplaagd door virussen etc. Ze is gewoon slap en moe. Ze is twee en een half en slaapt wel een uur langer dan normaal tussen de middag.
Misschien moet het gewoon weer lente worden en dan weer de conditie opbouwen. Elke keer een stukje langer lopen?
Veel sterkte ermee, kan me voorstellen dat je het vervelend vindt.
maandag 24 januari 2011 om 16:30
quote:cha schreef op 24 januari 2011 @ 16:00: Ze heeft veel last gehad van haar amandelen vóor deze verwijderd werden, was echt heel snel moe, slechte conditie, hangerig enzovoorts. Nu is ze niet meer zo slaperig maar wel hangerig en passief. .
Bel eens met een kinderfysio: het zou best kunnen zijn dat ze, omdat ze zo hangerig en moe was, niet de normale spierontwikkeling of motoriek heeft van een kind van haar leeftijd. Fysio kan naar je kind kijken of ze ergens 'last' van heeft of bepaalde spiergroepen wellicht extra traininng nodig hebben, etc.
Dat kan overdreven lijken, maar als ik mijn dochter als voorbeeld neem: die bleek bij 3,5 een behoorlijke oogafwijking te hebben. Kreeg een bril, kreeg plakkers voor haar luie oog en durfde opeens veel meer. Wel een rare motoriek,maar hee, weet ik veel. School signaleerde in groep 3 dat ze achterliep, adviseerde fysio. Ik vond haar lui, want ze wilde nooit ver fietsen, niet lang rennen, en hing het liefst als een plumpudding voor de tv.
Fysio constateerde dat ze door al die jaren van slecht zien en weinig doen (want hee, als je het niet kan zien, ga je het zeker niet dòen) dat ze achterliep. Dat was een paar maanden om de twee weken naar de fysio en ik merkte echt verschil. Misschien een idee?
Bel eens met een kinderfysio: het zou best kunnen zijn dat ze, omdat ze zo hangerig en moe was, niet de normale spierontwikkeling of motoriek heeft van een kind van haar leeftijd. Fysio kan naar je kind kijken of ze ergens 'last' van heeft of bepaalde spiergroepen wellicht extra traininng nodig hebben, etc.
Dat kan overdreven lijken, maar als ik mijn dochter als voorbeeld neem: die bleek bij 3,5 een behoorlijke oogafwijking te hebben. Kreeg een bril, kreeg plakkers voor haar luie oog en durfde opeens veel meer. Wel een rare motoriek,maar hee, weet ik veel. School signaleerde in groep 3 dat ze achterliep, adviseerde fysio. Ik vond haar lui, want ze wilde nooit ver fietsen, niet lang rennen, en hing het liefst als een plumpudding voor de tv.
Fysio constateerde dat ze door al die jaren van slecht zien en weinig doen (want hee, als je het niet kan zien, ga je het zeker niet dòen) dat ze achterliep. Dat was een paar maanden om de twee weken naar de fysio en ik merkte echt verschil. Misschien een idee?
maandag 24 januari 2011 om 16:31
quote:Botervliegje schreef op 24 januari 2011 @ 15:41:
[...]
En soms als je zo'n groot kind een buggy ziet, dan is er iets met het kind aan de hand. Dan zet je als moeder het kind in een (aangepaste) buggy in plaats van in een rolstoel. En dan mag je fijn luisteren naar al die o zo verstandige mensen die het een doorn in het oog vinden dat jouw kindje nog in een buggy zit. Die mensen die het beter weten en je een lezing gaan geven over dat het voor je kind helemaal niet goed is om in een buggy rondgereden te worden etc.
En ik zat al zo op mijn handen om dit niet te schrijven. Helemaal mee eens! En dan is het vooral erg dat ze het dan tegen onze dochter zeggen en niet tegen mij. "Zo, jij bent al veel te groot voor een buggy. Ga jij maar gewoon lopen, dat kun je best!" En dat kan ze dus niet. Zo vervelend voor haar, voor ons en tegenwoordig ook voor degene die die opmerking maakt, want die krijgt met mij te doen.
Of als ze achter je rug fluisteren "Ja, ja, zet ze maar in de buggy, lekker makkelijk, daar worden ze lui van!"
En dan zal vast niet heel veel voorkomen dat grotere kinderen in een buggy niet kunnen lopen, maar voor de kinderen die voor lui worden uitgemaakt, terwijl ze waarschijnlijk veel meer moeite doen om te lopen is het wel heel erg vervelend.
Zo, ik ben mijn frustratie kwijt. Dat lucht op.
[...]
En soms als je zo'n groot kind een buggy ziet, dan is er iets met het kind aan de hand. Dan zet je als moeder het kind in een (aangepaste) buggy in plaats van in een rolstoel. En dan mag je fijn luisteren naar al die o zo verstandige mensen die het een doorn in het oog vinden dat jouw kindje nog in een buggy zit. Die mensen die het beter weten en je een lezing gaan geven over dat het voor je kind helemaal niet goed is om in een buggy rondgereden te worden etc.
En ik zat al zo op mijn handen om dit niet te schrijven. Helemaal mee eens! En dan is het vooral erg dat ze het dan tegen onze dochter zeggen en niet tegen mij. "Zo, jij bent al veel te groot voor een buggy. Ga jij maar gewoon lopen, dat kun je best!" En dat kan ze dus niet. Zo vervelend voor haar, voor ons en tegenwoordig ook voor degene die die opmerking maakt, want die krijgt met mij te doen.
Of als ze achter je rug fluisteren "Ja, ja, zet ze maar in de buggy, lekker makkelijk, daar worden ze lui van!"
En dan zal vast niet heel veel voorkomen dat grotere kinderen in een buggy niet kunnen lopen, maar voor de kinderen die voor lui worden uitgemaakt, terwijl ze waarschijnlijk veel meer moeite doen om te lopen is het wel heel erg vervelend.
Zo, ik ben mijn frustratie kwijt. Dat lucht op.
maandag 24 januari 2011 om 16:32
Volgens mij is het ook wel een fase hoor en ik snap heel goed dat het je soms irriteert. Dat hoort volgens mij ook een beetje bij moeder zijn. Als ze hun eigen karakter gaan tonen, merk je dat je helemaal niet ALLES leuk vind aan je kind. Dat is volgens mij ook heel normaal. Weet in ieder geval van mijn kinderen dat de meeste wel zo'n fase hebben gehad. De jongste is nu ook 3 en die moet ik vaak zeggen dat ze echt zichzelf even moet bezighouden. Ik heb vier kinderen dus moet mijn tijd zo en zo verdelen en verder vind ik het niet mijn taak om een kind non-stop bezig te houden. Vaak moeten kinderen zich ook een tijdje vervelen voordat ze iets zelf verzinnen. Volgens mij doe je voldoende met je dochter, laat haar nu maar een tijdje zich vervelen en hangen (en probeer je niet teveel te ergeren).
Oh, en die tv-tijd vind ik ook prima. En tuurlijk heeft een 3-jarig kind geen tv nodig, maar een 4 jarig kind dan wel??? En wij, hebben wij tv wel nodig? Tv kijken is gewoon leuk op zijn tijd en ontspannend, ook voor kinderen. Is iets anders als een driejarige uren achter dat ding zit, maar je kunt ook overdrijven.
En over kleuters in een buggy. Klopt, ziet er niet uit, maar soms is het gewoon effe handiger. Om je daar nou groen en geel aan te ergeren. Leven en laten leven hoor, niet altijd zo veroordelen.
Oh, en die tv-tijd vind ik ook prima. En tuurlijk heeft een 3-jarig kind geen tv nodig, maar een 4 jarig kind dan wel??? En wij, hebben wij tv wel nodig? Tv kijken is gewoon leuk op zijn tijd en ontspannend, ook voor kinderen. Is iets anders als een driejarige uren achter dat ding zit, maar je kunt ook overdrijven.
En over kleuters in een buggy. Klopt, ziet er niet uit, maar soms is het gewoon effe handiger. Om je daar nou groen en geel aan te ergeren. Leven en laten leven hoor, niet altijd zo veroordelen.
maandag 24 januari 2011 om 16:34
T.O., heb je het idee dat je dochter zich verveelt? Ik herken het hangerige van mijn 3 jarige dochter en die wordt juist hangerig van de tv en zo. Dan lijkt ze erg passief, sloom en hangerig maar in werkelijkheid is ze volgens mij overprikkeld. Wat hier hielp/ helpt is de tv uitzetten ( en oh wat een driftbuien heeft dat gekost) en lekker de radio aan (zender met kleuterliedjes) en laat haar maar lekker zelf spelen. Ik help haar meestal op gang en ga dan iets voor mezelf doen.
maandag 24 januari 2011 om 16:55
Ik heb hier ook 2 verschillende kinderen; de oudste van 6 wilde vanaf 2,5-3jr al niet meer in de kinderwagen en dat ging altijd goed.Hij is sociaal en kletst tegen iedereen en wordt regelmatig nageroepen door kinderen die ik niet ken maar hij wel.
Zoon nummer 2 is wat dat betreft ook heel makkelijk. Hij heeft ruim 3,5 jaar in de kinderwagen gezeten en sinds oktober is hij weg. Heb daarnaast nog wel tijdelijk een buggy gehad voor evt tripjes in de stad.Het ging lange tijd goed maar sinds hij vorige week ziek is geweest wil hij zelf niet meer lopen. Zodra we de deur uitgaan gaat het een poosje goed maar zodra we bekenden van school zien en ik daar "hoi"tegen zeg dan begint het alweer. ik wil niet lopen en ik kan niet lopen. Echt om doodmoe van te worden.
Soms probeer ik hem toch zover te krijgen om mee te lopen maar dat resulteert alleen maar in krijspartijen met allemaal verwijtende blikken van de mensen om ons heen.
Vaak gaat het sneller om hem op te pakken en mee te nemen naar school maar een kind van 17 kg meesjouwen op de arm is ook zwaar.
Hij is nu bijna 4 maar ook heel verlegen. Als hij buiten speelt dan praat hij wel tegen de buren enz maar als iemand hem aanspreekt op het schoolplein dan kruipt hij bijna in mijn jaszak.
Als hij met grote broer buiten speelt dan kan hij heel goed zelf lopen en is dan ook actief aan het fietsen en lopen maar naar school zet hij de rem erop.
Ik heb de afgelopen 2 weken al regelmatig spijt gehad van het feit dat ik geen kinderwagen meer heb. Dan had ik hem er wel zonder pardon ingezet want het is toch een fase en gaat vanzelf weer over.
Even terzijde; mijn jongste zoontje heeft een te langzaamwerkende schildklier waarvoor hij medicijnen krijgt. Op zich heeft hij hier geen last van want hij is pas op controle geweest bij de kinderarts en alles was goed.
Sloomheid kan ook te maken hebben met een te langzaamwerkende schildklier dus misschien kun je dat ook aankaarten mocht je besluiten naar de huisarts te gaan.
Groetjes...
Zoon nummer 2 is wat dat betreft ook heel makkelijk. Hij heeft ruim 3,5 jaar in de kinderwagen gezeten en sinds oktober is hij weg. Heb daarnaast nog wel tijdelijk een buggy gehad voor evt tripjes in de stad.Het ging lange tijd goed maar sinds hij vorige week ziek is geweest wil hij zelf niet meer lopen. Zodra we de deur uitgaan gaat het een poosje goed maar zodra we bekenden van school zien en ik daar "hoi"tegen zeg dan begint het alweer. ik wil niet lopen en ik kan niet lopen. Echt om doodmoe van te worden.
Soms probeer ik hem toch zover te krijgen om mee te lopen maar dat resulteert alleen maar in krijspartijen met allemaal verwijtende blikken van de mensen om ons heen.
Vaak gaat het sneller om hem op te pakken en mee te nemen naar school maar een kind van 17 kg meesjouwen op de arm is ook zwaar.
Hij is nu bijna 4 maar ook heel verlegen. Als hij buiten speelt dan praat hij wel tegen de buren enz maar als iemand hem aanspreekt op het schoolplein dan kruipt hij bijna in mijn jaszak.
Als hij met grote broer buiten speelt dan kan hij heel goed zelf lopen en is dan ook actief aan het fietsen en lopen maar naar school zet hij de rem erop.
Ik heb de afgelopen 2 weken al regelmatig spijt gehad van het feit dat ik geen kinderwagen meer heb. Dan had ik hem er wel zonder pardon ingezet want het is toch een fase en gaat vanzelf weer over.
Even terzijde; mijn jongste zoontje heeft een te langzaamwerkende schildklier waarvoor hij medicijnen krijgt. Op zich heeft hij hier geen last van want hij is pas op controle geweest bij de kinderarts en alles was goed.
Sloomheid kan ook te maken hebben met een te langzaamwerkende schildklier dus misschien kun je dat ook aankaarten mocht je besluiten naar de huisarts te gaan.
Groetjes...
dinsdag 25 januari 2011 om 11:04
quote:Bezzzz schreef op 24 januari 2011 @ 16:31:
[...]
En ik zat al zo op mijn handen om dit niet te schrijven. Helemaal mee eens! En dan is het vooral erg dat ze het dan tegen onze dochter zeggen en niet tegen mij. "Zo, jij bent al veel te groot voor een buggy. Ga jij maar gewoon lopen, dat kun je best!" En dat kan ze dus niet. Zo vervelend voor haar, voor ons en tegenwoordig ook voor degene die die opmerking maakt, want die krijgt met mij te doen.
Of als ze achter je rug fluisteren "Ja, ja, zet ze maar in de buggy, lekker makkelijk, daar worden ze lui van!"
En dan zal vast niet heel veel voorkomen dat grotere kinderen in een buggy niet kunnen lopen, maar voor de kinderen die voor lui worden uitgemaakt, terwijl ze waarschijnlijk veel meer moeite doen om te lopen is het wel heel erg vervelend.
Zo, ik ben mijn frustratie kwijt. Dat lucht op.Herkenbaar en heel frustrerend. Zelfs mensen die beter zouden moeten weten (want op de hoogte van zijn afwijking) moet ik nog af en toe die opmerkingen aanhoren.
[...]
En ik zat al zo op mijn handen om dit niet te schrijven. Helemaal mee eens! En dan is het vooral erg dat ze het dan tegen onze dochter zeggen en niet tegen mij. "Zo, jij bent al veel te groot voor een buggy. Ga jij maar gewoon lopen, dat kun je best!" En dat kan ze dus niet. Zo vervelend voor haar, voor ons en tegenwoordig ook voor degene die die opmerking maakt, want die krijgt met mij te doen.
Of als ze achter je rug fluisteren "Ja, ja, zet ze maar in de buggy, lekker makkelijk, daar worden ze lui van!"
En dan zal vast niet heel veel voorkomen dat grotere kinderen in een buggy niet kunnen lopen, maar voor de kinderen die voor lui worden uitgemaakt, terwijl ze waarschijnlijk veel meer moeite doen om te lopen is het wel heel erg vervelend.
Zo, ik ben mijn frustratie kwijt. Dat lucht op.Herkenbaar en heel frustrerend. Zelfs mensen die beter zouden moeten weten (want op de hoogte van zijn afwijking) moet ik nog af en toe die opmerkingen aanhoren.
