Kinderen
alle pijlers
Soms duurt wachten lang...
vrijdag 18 december 2009 om 21:26
Mijn man en ik hebben een dochtertje van bijna 3 en willen graag een 2e kindje. We zijn nu een maand of 9 bezig en het is helaas nog niet gelukt.
Ik weet dat het gemiddelde een jaar is en dat 9 maanden helemaal niet uitzonderlijk is ofzo, maar ik merk deze maand voor het eerst dat ik er een beetje verdrietig van word. Mijn menstruatie komt er weer aan en dus is het ook deze maand helaas niet gelukt.
Bij mijn dochter ging het allemaal heel makkelijk. 1e keer raak. En hoewel dat geen graadmeter is voor een volgende keer ga je er toch vanuit dat het wel vlot zal lukken. Nu zijn we 9 maanden verder en nog geen stap dichterbij een zwangerschap.
Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik met dit topic wil. In ieder geval even mijn frustratie van me afschrijven.
Mijn man ervaart het niet zo. Die is er verder niet zo mee bezig. Wil wel heel graag een tweede maar neemt het zoals het komt. Dat lukte mij tot een maand geleden ook prima, maar nu begin ik toch wat ongerust te worden
Ik weet dat het gemiddelde een jaar is en dat 9 maanden helemaal niet uitzonderlijk is ofzo, maar ik merk deze maand voor het eerst dat ik er een beetje verdrietig van word. Mijn menstruatie komt er weer aan en dus is het ook deze maand helaas niet gelukt.
Bij mijn dochter ging het allemaal heel makkelijk. 1e keer raak. En hoewel dat geen graadmeter is voor een volgende keer ga je er toch vanuit dat het wel vlot zal lukken. Nu zijn we 9 maanden verder en nog geen stap dichterbij een zwangerschap.
Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik met dit topic wil. In ieder geval even mijn frustratie van me afschrijven.
Mijn man ervaart het niet zo. Die is er verder niet zo mee bezig. Wil wel heel graag een tweede maar neemt het zoals het komt. Dat lukte mij tot een maand geleden ook prima, maar nu begin ik toch wat ongerust te worden
vrijdag 18 december 2009 om 22:46
Ik heb het idee dat het soms puur toeval hoe lang het duurt voordat je zwanger wordt. Als het de eerste keer snel ging, hoeft dat niet te betekenen dat het de tweede keer ook snel gaat. Het kan ook zo zijn dat het bij de eerste langer duurt terwijl het bij de tweede meteen raak is. Van mijn tweede dochter was ik bij de tweede 'poging' zwanger.
zaterdag 19 december 2009 om 09:00
frederike, ik weet precies hoe je je voelt. wij zijn nu al anderhalf jaar bezig voor de tweede. in het begin denk je steeds dat je zwanger bent, later word je iedere maand wanhopiger en nu ben ik er niet eens meer zo mee bezig. heel gek. maar ook wel weer een wat rustiger gevoel.
misschien ook omdat man en ik de afspraak hebben gemaakt om over 2 maanden naar de huisarts te gaan.
en ik schrijf mee op een ander topic en dat voelt goed. goed om te weten dat niet iedereen zomaar zwanger wordt/is. want je voelt je wel heel dom op een gegeven moment. succes en als je zin hebt om eens te komen buurten bij 'na 11 maanden nog niet zwanger' kom je maar eens langs hoor. je bent van harte welkom.
misschien ook omdat man en ik de afspraak hebben gemaakt om over 2 maanden naar de huisarts te gaan.
en ik schrijf mee op een ander topic en dat voelt goed. goed om te weten dat niet iedereen zomaar zwanger wordt/is. want je voelt je wel heel dom op een gegeven moment. succes en als je zin hebt om eens te komen buurten bij 'na 11 maanden nog niet zwanger' kom je maar eens langs hoor. je bent van harte welkom.
zaterdag 19 december 2009 om 13:33
Frederike, knuffel voor jou . Ik herken veel in jouw verhaal. Ik ben zelf moeder van een dochter van bijna 2. Sinds maart ben ik weer gestopt met anti-conceptie en tot op heden nog niet zwanger. Tot afgelopen maand idd ook het idee" Wat komt, dat komt." Maar nu er in de afgelopen maanden wat vriendinnen van me zwanger zijn geraakt, wordt relaxed ermee omgaan erg lastig. Baalde mijn vorige menstruatie voor het eerst weer.
Bij mijn dochter duurde het 9 maanden voor ik zwanger was, dus had me wel ingesteld op dat het iets langer zou duren. Maar nu word ik ongeduldig.
Weet niet anders wat ik moet zeggen dan dat ik het herken en dat ik hoop dat het voor ons allebei snel raak is.
Bij mijn dochter duurde het 9 maanden voor ik zwanger was, dus had me wel ingesteld op dat het iets langer zou duren. Maar nu word ik ongeduldig.
Weet niet anders wat ik moet zeggen dan dat ik het herken en dat ik hoop dat het voor ons allebei snel raak is.
zaterdag 19 december 2009 om 14:38
Jullie gevoelens over het nog niet zwanger zijn begrijp ik wel, alleen vind ik het wat snel. Zelf heb ik 2 jaar over de eerste gedaan en 5,5 jaar over de tweede (ben nu 37 weken zwanger). Het moeilijkste van al die tijd was niet eens het feit dat we niet zwanger werden maar het feit dat het niet meer leuk was om aan het krijgen van kinderen te werken. Daar bedoel ik niet de sex mee maar de spanning tussen jullie twee dat jullie samen nog een kindje willen maken. Dat is zo ontzettend leuk, probeer dat gevoel zo lang mogelijk vast te houden en ga niet in de negatieve spiraal zitten omdat het na 9 maanden (of sommige zelfs korter las ik) nog niet gelukt is. Probeer er echt een positieve draai aan te geven en geniet ervan dat jullie samen met iets moois bezig zijn. Al zegt je gevoel je iets anders maar 9 maanden is helemaal zo lang nog niet. Maak je niet gelijk zorgen, denk nog niet na over de mmm maar geniet van dit moment in je leven.
zaterdag 19 december 2009 om 15:43
quote:Zitah schreef op 19 december 2009 @ 14:38:
Jullie gevoelens over het nog niet zwanger zijn begrijp ik wel, alleen vind ik het wat snel. Zelf heb ik 2 jaar over de eerste gedaan en 5,5 jaar over de tweede (ben nu 37 weken zwanger). Het moeilijkste van al die tijd was niet eens het feit dat we niet zwanger werden maar het feit dat het niet meer leuk was om aan het krijgen van kinderen te werken. Daar bedoel ik niet de sex mee maar de spanning tussen jullie twee dat jullie samen nog een kindje willen maken. Dat is zo ontzettend leuk, probeer dat gevoel zo lang mogelijk vast te houden en ga niet in de negatieve spiraal zitten omdat het na 9 maanden (of sommige zelfs korter las ik) nog niet gelukt is. Probeer er echt een positieve draai aan te geven en geniet ervan dat jullie samen met iets moois bezig zijn. Al zegt je gevoel je iets anders maar 9 maanden is helemaal zo lang nog niet. Maak je niet gelijk zorgen, denk nog niet na over de mmm maar geniet van dit moment in je leven.
Zita wat hebben jullie een geduld moeten hebben, maar wat fijn dat jullie nu bijna 2 kinderen hebben!
Ik snap je opmerking wel en ik ben het er deels mee eens, maar je geeft aan te moeten genieten van dit mooie moment uit mijn leven. Daar kan ik me niet in vinden. Natuurlijk is de tijd dat ik nu bezig ben niet extreem lang en doen sommigen er veel langer over of krijgen uberhaupt geen kinderen. Dat neemt niet weg dat het voor mij en anderen hier best moeilijk is om positief te blijven.
Hoe liever je iets wilt hoe langer wachten duurt. En buiten dat schakel je je gevoel gewoon niet makkelijk uit.
Jullie gevoelens over het nog niet zwanger zijn begrijp ik wel, alleen vind ik het wat snel. Zelf heb ik 2 jaar over de eerste gedaan en 5,5 jaar over de tweede (ben nu 37 weken zwanger). Het moeilijkste van al die tijd was niet eens het feit dat we niet zwanger werden maar het feit dat het niet meer leuk was om aan het krijgen van kinderen te werken. Daar bedoel ik niet de sex mee maar de spanning tussen jullie twee dat jullie samen nog een kindje willen maken. Dat is zo ontzettend leuk, probeer dat gevoel zo lang mogelijk vast te houden en ga niet in de negatieve spiraal zitten omdat het na 9 maanden (of sommige zelfs korter las ik) nog niet gelukt is. Probeer er echt een positieve draai aan te geven en geniet ervan dat jullie samen met iets moois bezig zijn. Al zegt je gevoel je iets anders maar 9 maanden is helemaal zo lang nog niet. Maak je niet gelijk zorgen, denk nog niet na over de mmm maar geniet van dit moment in je leven.
Zita wat hebben jullie een geduld moeten hebben, maar wat fijn dat jullie nu bijna 2 kinderen hebben!
Ik snap je opmerking wel en ik ben het er deels mee eens, maar je geeft aan te moeten genieten van dit mooie moment uit mijn leven. Daar kan ik me niet in vinden. Natuurlijk is de tijd dat ik nu bezig ben niet extreem lang en doen sommigen er veel langer over of krijgen uberhaupt geen kinderen. Dat neemt niet weg dat het voor mij en anderen hier best moeilijk is om positief te blijven.
Hoe liever je iets wilt hoe langer wachten duurt. En buiten dat schakel je je gevoel gewoon niet makkelijk uit.
zaterdag 19 december 2009 om 15:45
quote:kikker76 schreef op 19 december 2009 @ 09:00:
frederike, ik weet precies hoe je je voelt. wij zijn nu al anderhalf jaar bezig voor de tweede. in het begin denk je steeds dat je zwanger bent, later word je iedere maand wanhopiger en nu ben ik er niet eens meer zo mee bezig. heel gek. maar ook wel weer een wat rustiger gevoel.
misschien ook omdat man en ik de afspraak hebben gemaakt om over 2 maanden naar de huisarts te gaan.
en ik schrijf mee op een ander topic en dat voelt goed. goed om te weten dat niet iedereen zomaar zwanger wordt/is. want je voelt je wel heel dom op een gegeven moment. succes en als je zin hebt om eens te komen buurten bij 'na 11 maanden nog niet zwanger' kom je maar eens langs hoor. je bent van harte welkom.
Dank je wel voor je reactie. Ik zal zo eens kijken op jouw topic!
Spannend dat jullie binnenkort naar de huisarts gaan en fijn dat het je een rustig gevoel geeft.
Kwam de 1e bij jullie wel redelijk vlot?
frederike, ik weet precies hoe je je voelt. wij zijn nu al anderhalf jaar bezig voor de tweede. in het begin denk je steeds dat je zwanger bent, later word je iedere maand wanhopiger en nu ben ik er niet eens meer zo mee bezig. heel gek. maar ook wel weer een wat rustiger gevoel.
misschien ook omdat man en ik de afspraak hebben gemaakt om over 2 maanden naar de huisarts te gaan.
en ik schrijf mee op een ander topic en dat voelt goed. goed om te weten dat niet iedereen zomaar zwanger wordt/is. want je voelt je wel heel dom op een gegeven moment. succes en als je zin hebt om eens te komen buurten bij 'na 11 maanden nog niet zwanger' kom je maar eens langs hoor. je bent van harte welkom.
Dank je wel voor je reactie. Ik zal zo eens kijken op jouw topic!
Spannend dat jullie binnenkort naar de huisarts gaan en fijn dat het je een rustig gevoel geeft.
Kwam de 1e bij jullie wel redelijk vlot?
zaterdag 19 december 2009 om 15:47
quote:Visje28 schreef op 19 december 2009 @ 13:33:
Frederike, knuffel voor jou . Ik herken veel in jouw verhaal. Ik ben zelf moeder van een dochter van bijna 2. Sinds maart ben ik weer gestopt met anti-conceptie en tot op heden nog niet zwanger. Tot afgelopen maand idd ook het idee" Wat komt, dat komt." Maar nu er in de afgelopen maanden wat vriendinnen van me zwanger zijn geraakt, wordt relaxed ermee omgaan erg lastig. Baalde mijn vorige menstruatie voor het eerst weer.
Bij mijn dochter duurde het 9 maanden voor ik zwanger was, dus had me wel ingesteld op dat het iets langer zou duren. Maar nu word ik ongeduldig.
Weet niet anders wat ik moet zeggen dan dat ik het herken en dat ik hoop dat het voor ons allebei snel raak is.
Ik herken me weer volledig in jouw verhaal
Wat denk ik voor mij de reden is dat ik het er "opeens" moeilijker mee heb is dat er in mijn omgeving ontzettend veel mensen zwanger zijn, waarvan een aardig deel van een 2e. Dat zijn allemaal mensen die hun eerste later hebben gekregen dan wij en dat steekt een beetje, ook al wil ik dat niet.
Ik was van de week op kraamvisite en hoewel ik het heerlijk vind om zo'n hummeltje vast te houden zegt iets in mij dat ik dat veel liever met die van mezelf doe.
Frederike, knuffel voor jou . Ik herken veel in jouw verhaal. Ik ben zelf moeder van een dochter van bijna 2. Sinds maart ben ik weer gestopt met anti-conceptie en tot op heden nog niet zwanger. Tot afgelopen maand idd ook het idee" Wat komt, dat komt." Maar nu er in de afgelopen maanden wat vriendinnen van me zwanger zijn geraakt, wordt relaxed ermee omgaan erg lastig. Baalde mijn vorige menstruatie voor het eerst weer.
Bij mijn dochter duurde het 9 maanden voor ik zwanger was, dus had me wel ingesteld op dat het iets langer zou duren. Maar nu word ik ongeduldig.
Weet niet anders wat ik moet zeggen dan dat ik het herken en dat ik hoop dat het voor ons allebei snel raak is.
Ik herken me weer volledig in jouw verhaal
Wat denk ik voor mij de reden is dat ik het er "opeens" moeilijker mee heb is dat er in mijn omgeving ontzettend veel mensen zwanger zijn, waarvan een aardig deel van een 2e. Dat zijn allemaal mensen die hun eerste later hebben gekregen dan wij en dat steekt een beetje, ook al wil ik dat niet.
Ik was van de week op kraamvisite en hoewel ik het heerlijk vind om zo'n hummeltje vast te houden zegt iets in mij dat ik dat veel liever met die van mezelf doe.
zaterdag 19 december 2009 om 16:57
Frederike, en dat laatste wat jij schrijft over die tweede, dat herken ik dan ook weer.
Daarbij komt ook dat ik ook niet meer superjong ben ( word in maart 33) en ik ook geen 6 jaar tussen de kinderen wil laten zitten, als ik het voor het zeggen heb. Dat heeft mijn man met zijn zus wel en zij zijn niet echt samen opgegroeid, voor mijn gevoel. Terwijl ik dat wel heb met mijn broers (2 en 3 jaar verschil). Met alle respect voor Zitah overigens.
Daarbij komt ook dat ik ook niet meer superjong ben ( word in maart 33) en ik ook geen 6 jaar tussen de kinderen wil laten zitten, als ik het voor het zeggen heb. Dat heeft mijn man met zijn zus wel en zij zijn niet echt samen opgegroeid, voor mijn gevoel. Terwijl ik dat wel heb met mijn broers (2 en 3 jaar verschil). Met alle respect voor Zitah overigens.
zaterdag 19 december 2009 om 20:13
Hoi Fredrike,
Jou openingspost had de mijne kunnen zijn. Eng gewoon
Als eerst wil ik je een dikke knuffel geven want, ik begrijp je precies
Wij hebben een dochter van 3 jaar. Toen ze bijna 2 jaar begon het flink te kriebelen voor nog een kindje. We waren van onze dochter meteen zwanger. Ik was gestopt met de pil en 28 dagen later zwanger.
Heel dom maar, toch verwachtten ik dat hetzelfde mij nu weer te wachten stond. Vandaar dat ik heb gewacht tot ons kind 2 jaar was.
Helaas is de werkelijkheid anders. Mijn cyclussen werden langer. Ben inmiddels naar de gyn. geweest. Alles is ok, dat is goed nieuws...alleen toch baal ik...ik wil verdorie zwanger zijn
Ook zijn er in mijn vrienden/kennisenkring steeds meer zwangeren. Ik ben echt niet jaloers aangelegd, ik gun het ze van harte maar, toch voelt het niet helemaal lekker.
Nu moest ik gister ongesteld worden. Nog niets maar, voel ergens dat mijn menstruatie op weg is. En wat kan ik daar toch chagerijnig van zijn ( schaam me dood).
Wel kan ik nog genieten van de seks om de seks...en hoop ik dat ik/ wij snel aan de beurt zijn.
En dat we een super lief kind ervoor terug krijgen.
Fijn weekend en fijne dagen.
Liefs, Zennah
Jou openingspost had de mijne kunnen zijn. Eng gewoon
Als eerst wil ik je een dikke knuffel geven want, ik begrijp je precies
Wij hebben een dochter van 3 jaar. Toen ze bijna 2 jaar begon het flink te kriebelen voor nog een kindje. We waren van onze dochter meteen zwanger. Ik was gestopt met de pil en 28 dagen later zwanger.
Heel dom maar, toch verwachtten ik dat hetzelfde mij nu weer te wachten stond. Vandaar dat ik heb gewacht tot ons kind 2 jaar was.
Helaas is de werkelijkheid anders. Mijn cyclussen werden langer. Ben inmiddels naar de gyn. geweest. Alles is ok, dat is goed nieuws...alleen toch baal ik...ik wil verdorie zwanger zijn
Ook zijn er in mijn vrienden/kennisenkring steeds meer zwangeren. Ik ben echt niet jaloers aangelegd, ik gun het ze van harte maar, toch voelt het niet helemaal lekker.
Nu moest ik gister ongesteld worden. Nog niets maar, voel ergens dat mijn menstruatie op weg is. En wat kan ik daar toch chagerijnig van zijn ( schaam me dood).
Wel kan ik nog genieten van de seks om de seks...en hoop ik dat ik/ wij snel aan de beurt zijn.
En dat we een super lief kind ervoor terug krijgen.
Fijn weekend en fijne dagen.
Liefs, Zennah
dinsdag 22 december 2009 om 11:52
quote:frederike1980 schreef op 19 december 2009 @ 15:43:
[...]
Zita wat hebben jullie een geduld moeten hebben, maar wat fijn dat jullie nu bijna 2 kinderen hebben!
Ik snap je opmerking wel en ik ben het er deels mee eens, maar je geeft aan te moeten genieten van dit mooie moment uit mijn leven. Daar kan ik me niet in vinden. Natuurlijk is de tijd dat ik nu bezig ben niet extreem lang en doen sommigen er veel langer over of krijgen uberhaupt geen kinderen. Dat neemt niet weg dat het voor mij en anderen hier best moeilijk is om positief te blijven.
Hoe liever je iets wilt hoe langer wachten duurt. En buiten dat schakel je je gevoel gewoon niet makkelijk uit.
Snap ik helemaal, gevoel is nou eenmaal niet makkelijk uit te schakelen of om te buigen. Toch als ik terug kijk zou ik willen dat we langer hadden genoten van het idee dat we samen een kindje gingen maken ipv de zware tijd die we eraan hebben beleefd. Hoewel we er vrij luchtig mee om gingen (het laatste jaar niet meer, toen werd het echt moeilijk) was het leuker geweest als het ons minder zorgen had gegeven. Negen maanden voelt lang als je erin zit maar het valt echt nog mee. Ik zeg niet dat je je niet rot of down mag voelen maar probeer het zo lang mogelijk leuk te houden. Ik keek vaak naar mensen die het 'erger' hadden dan wij, die bijvoorbeeld helemaal geen kinderen konden krijgen oid. Zo ben ik blijven relativeren (al lukte dat echt niet altijd hoor, zo'n lange tijd en ook nog de nodige miskramen is gewoon kut) en bleef ik met de voetjes op de grond. Tuurlijk mocht ik verdrietig zijn maar door te kijken naar wat ik wel had en naar mensen die het nog beroerder hadden dan wij heb ik me altijd wel weer bij elkaar kunnen rapen.
Sterkte, hopelijk kun je er iets mee en wordt het zwanger worden toch nog een leuke tijd voor jullie ipv een zorgelijke.
[...]
Zita wat hebben jullie een geduld moeten hebben, maar wat fijn dat jullie nu bijna 2 kinderen hebben!
Ik snap je opmerking wel en ik ben het er deels mee eens, maar je geeft aan te moeten genieten van dit mooie moment uit mijn leven. Daar kan ik me niet in vinden. Natuurlijk is de tijd dat ik nu bezig ben niet extreem lang en doen sommigen er veel langer over of krijgen uberhaupt geen kinderen. Dat neemt niet weg dat het voor mij en anderen hier best moeilijk is om positief te blijven.
Hoe liever je iets wilt hoe langer wachten duurt. En buiten dat schakel je je gevoel gewoon niet makkelijk uit.
Snap ik helemaal, gevoel is nou eenmaal niet makkelijk uit te schakelen of om te buigen. Toch als ik terug kijk zou ik willen dat we langer hadden genoten van het idee dat we samen een kindje gingen maken ipv de zware tijd die we eraan hebben beleefd. Hoewel we er vrij luchtig mee om gingen (het laatste jaar niet meer, toen werd het echt moeilijk) was het leuker geweest als het ons minder zorgen had gegeven. Negen maanden voelt lang als je erin zit maar het valt echt nog mee. Ik zeg niet dat je je niet rot of down mag voelen maar probeer het zo lang mogelijk leuk te houden. Ik keek vaak naar mensen die het 'erger' hadden dan wij, die bijvoorbeeld helemaal geen kinderen konden krijgen oid. Zo ben ik blijven relativeren (al lukte dat echt niet altijd hoor, zo'n lange tijd en ook nog de nodige miskramen is gewoon kut) en bleef ik met de voetjes op de grond. Tuurlijk mocht ik verdrietig zijn maar door te kijken naar wat ik wel had en naar mensen die het nog beroerder hadden dan wij heb ik me altijd wel weer bij elkaar kunnen rapen.
Sterkte, hopelijk kun je er iets mee en wordt het zwanger worden toch nog een leuke tijd voor jullie ipv een zorgelijke.
maandag 28 december 2009 om 13:58
quote:Zennah schreef op 19 december 2009 @ 20:13:
Hoi Fredrike,
Jou openingspost had de mijne kunnen zijn. Eng gewoon
Als eerst wil ik je een dikke knuffel geven want, ik begrijp je precies
Wij hebben een dochter van 3 jaar. Toen ze bijna 2 jaar begon het flink te kriebelen voor nog een kindje. We waren van onze dochter meteen zwanger. Ik was gestopt met de pil en 28 dagen later zwanger.
Heel dom maar, toch verwachtten ik dat hetzelfde mij nu weer te wachten stond. Vandaar dat ik heb gewacht tot ons kind 2 jaar was.
Helaas is de werkelijkheid anders. Mijn cyclussen werden langer. Ben inmiddels naar de gyn. geweest. Alles is ok, dat is goed nieuws...alleen toch baal ik...ik wil verdorie zwanger zijn
Ook zijn er in mijn vrienden/kennisenkring steeds meer zwangeren. Ik ben echt niet jaloers aangelegd, ik gun het ze van harte maar, toch voelt het niet helemaal lekker.
Nu moest ik gister ongesteld worden. Nog niets maar, voel ergens dat mijn menstruatie op weg is. En wat kan ik daar toch chagerijnig van zijn ( schaam me dood).
Wel kan ik nog genieten van de seks om de seks...en hoop ik dat ik/ wij snel aan de beurt zijn.
En dat we een super lief kind ervoor terug krijgen.
Fijn weekend en fijne dagen.
Liefs, Zennah
Wij hebben ook gelukkig nog wel leuke sex, al moet ik zeggen dat we nu een paar keer sex om de sex hadden "want het zou zomaar de goede tijd kunnen zijn" . De keren daarna waren gelukkig wel weer leuk.
Ben jij inmiddels ongesteld geworden?
Hoi Fredrike,
Jou openingspost had de mijne kunnen zijn. Eng gewoon
Als eerst wil ik je een dikke knuffel geven want, ik begrijp je precies
Wij hebben een dochter van 3 jaar. Toen ze bijna 2 jaar begon het flink te kriebelen voor nog een kindje. We waren van onze dochter meteen zwanger. Ik was gestopt met de pil en 28 dagen later zwanger.
Heel dom maar, toch verwachtten ik dat hetzelfde mij nu weer te wachten stond. Vandaar dat ik heb gewacht tot ons kind 2 jaar was.
Helaas is de werkelijkheid anders. Mijn cyclussen werden langer. Ben inmiddels naar de gyn. geweest. Alles is ok, dat is goed nieuws...alleen toch baal ik...ik wil verdorie zwanger zijn
Ook zijn er in mijn vrienden/kennisenkring steeds meer zwangeren. Ik ben echt niet jaloers aangelegd, ik gun het ze van harte maar, toch voelt het niet helemaal lekker.
Nu moest ik gister ongesteld worden. Nog niets maar, voel ergens dat mijn menstruatie op weg is. En wat kan ik daar toch chagerijnig van zijn ( schaam me dood).
Wel kan ik nog genieten van de seks om de seks...en hoop ik dat ik/ wij snel aan de beurt zijn.
En dat we een super lief kind ervoor terug krijgen.
Fijn weekend en fijne dagen.
Liefs, Zennah
Wij hebben ook gelukkig nog wel leuke sex, al moet ik zeggen dat we nu een paar keer sex om de sex hadden "want het zou zomaar de goede tijd kunnen zijn" . De keren daarna waren gelukkig wel weer leuk.
Ben jij inmiddels ongesteld geworden?
maandag 28 december 2009 om 14:01
quote:Zitah schreef op 22 december 2009 @ 11:52:
[...]
Snap ik helemaal, gevoel is nou eenmaal niet makkelijk uit te schakelen of om te buigen. Toch als ik terug kijk zou ik willen dat we langer hadden genoten van het idee dat we samen een kindje gingen maken ipv de zware tijd die we eraan hebben beleefd. Hoewel we er vrij luchtig mee om gingen (het laatste jaar niet meer, toen werd het echt moeilijk) was het leuker geweest als het ons minder zorgen had gegeven. Negen maanden voelt lang als je erin zit maar het valt echt nog mee. Ik zeg niet dat je je niet rot of down mag voelen maar probeer het zo lang mogelijk leuk te houden. Ik keek vaak naar mensen die het 'erger' hadden dan wij, die bijvoorbeeld helemaal geen kinderen konden krijgen oid. Zo ben ik blijven relativeren (al lukte dat echt niet altijd hoor, zo'n lange tijd en ook nog de nodige miskramen is gewoon kut) en bleef ik met de voetjes op de grond. Tuurlijk mocht ik verdrietig zijn maar door te kijken naar wat ik wel had en naar mensen die het nog beroerder hadden dan wij heb ik me altijd wel weer bij elkaar kunnen rapen.
Sterkte, hopelijk kun je er iets mee en wordt het zwanger worden toch nog een leuke tijd voor jullie ipv een zorgelijke.
Je hebt natuurlijk gelijk. Ik probeer ook maar te kijken naar andere mensen en wij hebben al een kind, dus wat dat betreft niks te klagen. Het "grappige" is alleen dat ik "vroeger" dacht dat als het niet meer zou lukken we met zijn 3-en ook heel gelukkig zouden zijn en dat ik daar nu niet meer zo zeker van ben.
Inmiddels nog steeds niet ngesteld en vanochtend dan voor de zekerheid maar een testje gedaan, maar zoals ik al verwachtte was deze negatief. Het is dat ik een kind heb dat aandacht verdient anders was ik even een potje gaan janken denk ik.
[...]
Snap ik helemaal, gevoel is nou eenmaal niet makkelijk uit te schakelen of om te buigen. Toch als ik terug kijk zou ik willen dat we langer hadden genoten van het idee dat we samen een kindje gingen maken ipv de zware tijd die we eraan hebben beleefd. Hoewel we er vrij luchtig mee om gingen (het laatste jaar niet meer, toen werd het echt moeilijk) was het leuker geweest als het ons minder zorgen had gegeven. Negen maanden voelt lang als je erin zit maar het valt echt nog mee. Ik zeg niet dat je je niet rot of down mag voelen maar probeer het zo lang mogelijk leuk te houden. Ik keek vaak naar mensen die het 'erger' hadden dan wij, die bijvoorbeeld helemaal geen kinderen konden krijgen oid. Zo ben ik blijven relativeren (al lukte dat echt niet altijd hoor, zo'n lange tijd en ook nog de nodige miskramen is gewoon kut) en bleef ik met de voetjes op de grond. Tuurlijk mocht ik verdrietig zijn maar door te kijken naar wat ik wel had en naar mensen die het nog beroerder hadden dan wij heb ik me altijd wel weer bij elkaar kunnen rapen.
Sterkte, hopelijk kun je er iets mee en wordt het zwanger worden toch nog een leuke tijd voor jullie ipv een zorgelijke.
Je hebt natuurlijk gelijk. Ik probeer ook maar te kijken naar andere mensen en wij hebben al een kind, dus wat dat betreft niks te klagen. Het "grappige" is alleen dat ik "vroeger" dacht dat als het niet meer zou lukken we met zijn 3-en ook heel gelukkig zouden zijn en dat ik daar nu niet meer zo zeker van ben.
Inmiddels nog steeds niet ngesteld en vanochtend dan voor de zekerheid maar een testje gedaan, maar zoals ik al verwachtte was deze negatief. Het is dat ik een kind heb dat aandacht verdient anders was ik even een potje gaan janken denk ik.
maandag 28 december 2009 om 14:35
Hoi frederike,Wat ontzettend balen!
Ik kan de juiste woorden er niet voor vinden.
Wat ik altijd doe als ik verdorie weer ongesteld word, mezelf verwennen . Ik ga naar de sauna, winkelen of uit eten.
Het liefst kruip ik onder een steen en lig ik daar tot mijn ovulatie .
Dit is alleen niet eerlijk tegenover mijn lieve peuter.
2010 wordt vast ons jaar!
Dikke knuffel.
Liefs, xxx
zennah
Ik kan de juiste woorden er niet voor vinden.
Wat ik altijd doe als ik verdorie weer ongesteld word, mezelf verwennen . Ik ga naar de sauna, winkelen of uit eten.
Het liefst kruip ik onder een steen en lig ik daar tot mijn ovulatie .
Dit is alleen niet eerlijk tegenover mijn lieve peuter.
2010 wordt vast ons jaar!
Dikke knuffel.
Liefs, xxx
zennah
maandag 28 december 2009 om 14:38
quote:Zennah schreef op 28 december 2009 @ 14:35:
Hoi frederike,Wat ontzettend balen!
Ik kan de juiste woorden er niet voor vinden.
Wat ik altijd doe als ik verdorie weer ongesteld word, mezelf verwennen . Ik ga naar de sauna, winkelen of uit eten.
Het liefst kruip ik onder een steen en lig ik daar tot mijn ovulatie .
Dit is alleen niet eerlijk tegenover mijn lieve peuter.
2010 wordt vast ons jaar!
Dikke knuffel.
Liefs, xxx
zennah
Haha die steen herken ik wel. Al had ik vanochtend meer zin om weer in bed te kruipen, maar ja mijn (ook heel erg lieve) peuter kan nog niet zelf douchen en eten klaar maken dus ik ben toch maar mee gegaan.
Nu gaat het wel weer, maar ik hoop echt heel erg dat 2010 ons jaar wordt. Toen wij besloten voor een 2e te gaan had ik echt in mijn hoofd nu heel erg zwanger te zijn.
Hoi frederike,Wat ontzettend balen!
Ik kan de juiste woorden er niet voor vinden.
Wat ik altijd doe als ik verdorie weer ongesteld word, mezelf verwennen . Ik ga naar de sauna, winkelen of uit eten.
Het liefst kruip ik onder een steen en lig ik daar tot mijn ovulatie .
Dit is alleen niet eerlijk tegenover mijn lieve peuter.
2010 wordt vast ons jaar!
Dikke knuffel.
Liefs, xxx
zennah
Haha die steen herken ik wel. Al had ik vanochtend meer zin om weer in bed te kruipen, maar ja mijn (ook heel erg lieve) peuter kan nog niet zelf douchen en eten klaar maken dus ik ben toch maar mee gegaan.
Nu gaat het wel weer, maar ik hoop echt heel erg dat 2010 ons jaar wordt. Toen wij besloten voor een 2e te gaan had ik echt in mijn hoofd nu heel erg zwanger te zijn.
maandag 28 december 2009 om 15:18
Ik heb niet alle reacties gelezen, maar ik wilde je wel aangeven dat ik met je meeleef...
je hebt wel ovulatietesten gedaan zei je? En verder? Ik heb voor de 2e een paar maanden mijn temperatuur bijgehouden. Dit gaf me veel inzicht in mijn cyclus, die kennelijk anders dan anders was. Mijn eisprong blijkt een week voor de ongesteldheid te komen in plaats van zo'n 2 weken. Onze eerste was er in 1x, en op de tweede moesten we 11 mnd wachten... ik werd er zo verdrietig van! En tegelijk voelde ik me schuldig, want we hadden toch al een zoon? Er zijn er zoveel die helemaal geen kinderen konden krijgen... en wij hadden 'bewezen' dat onze combi wel werkte. Maar toch elke maand die twijfels: er zal bij de bevalling toch niks beschadigd zijn, of iets anders gebeurd? Na 10 mnd naar de huisarts gegaan, MET de temperatuurlijstjes. Een gerichte vraag of het eitje in die week wel tot rijping kon komen, vond ik ook makkelijker dan om het probleem zo aan te kaarten. Hij kon het nazoeken in de boeken en het zou in de praktijk moeten kunnen... en toen was ons 2e wondertje daar!
Achteraf dus voor niks naar de huisarts, maar het gaf me wel rust dat hij ervan wist, en er evt hulp achter de hand was als het echt zelf niet zou lukken. En of die rust het heeft gedaan dat weet ik niet, want op het moment dat je sext met elkaar is er toch een stemmetje in je achterhoofd.. misschien lukt het wel nu. Niet echt bevorderend voor het lustgevoel.
Dus mijn advies: ga temperaturen. Je bent er daardoor wel mee bezig, wat je misschien niet wilt, maar ja... anders ben je er ook mee bezig, want uit je hoofd krijg je het toch niet (is mijn ervaring). Zo krijg je inzicht in je cyclus en kun je misschien wat gerichter wat vaker gaan sexen in de hoop dat er een wondertje uit voortkomt. En ik zou als het de volgende keer niet raak is, gewoon naar de huisarts gaan hoor. Het is even rot misschien om je verhaal daar te doen, maar je zit nog niet meteen in het ziekenhuis bij de gynaecoloog voor 'enge' onderzoeken.
Ik duim voor je dat jullie wens snel in vervulling mag gaan!
je hebt wel ovulatietesten gedaan zei je? En verder? Ik heb voor de 2e een paar maanden mijn temperatuur bijgehouden. Dit gaf me veel inzicht in mijn cyclus, die kennelijk anders dan anders was. Mijn eisprong blijkt een week voor de ongesteldheid te komen in plaats van zo'n 2 weken. Onze eerste was er in 1x, en op de tweede moesten we 11 mnd wachten... ik werd er zo verdrietig van! En tegelijk voelde ik me schuldig, want we hadden toch al een zoon? Er zijn er zoveel die helemaal geen kinderen konden krijgen... en wij hadden 'bewezen' dat onze combi wel werkte. Maar toch elke maand die twijfels: er zal bij de bevalling toch niks beschadigd zijn, of iets anders gebeurd? Na 10 mnd naar de huisarts gegaan, MET de temperatuurlijstjes. Een gerichte vraag of het eitje in die week wel tot rijping kon komen, vond ik ook makkelijker dan om het probleem zo aan te kaarten. Hij kon het nazoeken in de boeken en het zou in de praktijk moeten kunnen... en toen was ons 2e wondertje daar!
Achteraf dus voor niks naar de huisarts, maar het gaf me wel rust dat hij ervan wist, en er evt hulp achter de hand was als het echt zelf niet zou lukken. En of die rust het heeft gedaan dat weet ik niet, want op het moment dat je sext met elkaar is er toch een stemmetje in je achterhoofd.. misschien lukt het wel nu. Niet echt bevorderend voor het lustgevoel.
Dus mijn advies: ga temperaturen. Je bent er daardoor wel mee bezig, wat je misschien niet wilt, maar ja... anders ben je er ook mee bezig, want uit je hoofd krijg je het toch niet (is mijn ervaring). Zo krijg je inzicht in je cyclus en kun je misschien wat gerichter wat vaker gaan sexen in de hoop dat er een wondertje uit voortkomt. En ik zou als het de volgende keer niet raak is, gewoon naar de huisarts gaan hoor. Het is even rot misschien om je verhaal daar te doen, maar je zit nog niet meteen in het ziekenhuis bij de gynaecoloog voor 'enge' onderzoeken.
Ik duim voor je dat jullie wens snel in vervulling mag gaan!
maandag 28 december 2009 om 15:19
quote:frederike1980 schreef op 18 december 2009 @ 22:31:
[...]
Rationeel gezien heb je natuurlijk volkomen gelijk Amalia. Mijn gevoel is er alleen nog niet klaar voor (het begin van) een eventuele medische molen. Klinkt dat heel raar?
Ik zou zeggen: begin er nog niet aan. Nu is het nog (enigszins) ongedwongen. Als je 1 keer in de MMM zit is het moeilijk om er nog spontaan mee om te gaan. Tuurlijk kan je dan een pauze nemen etc. maar toch is het anders als je 1 keer bij de gyn geweest bent. Als je over 3 maanden (of langer) gaat heb je nu nog even rust en heb je dan nog genoeg tijd om je met alle ziekenhuispraktijken bezig te houden.
Vooral omdat het voor je eigen gevoel nog te snel is. Misschien geeft het je wel een gevoel van rust als je met je man afspreekt om bijvoorbeeld na 12 maanden (of 14 of 16....) naar de huisarts te gaan. Dan heb je iets om als het ware naar toe te leven en is de druk er voor nu een beetje af.
En bovendien: een jaar is wel heel gewoon hoor, om af te wachten. En om nou sneller naar het ziekenhuis te gaan. Ik weet het niet. Het leven is niet maakbaar. Ik weet dat we in een maatschappij leven waarin alles op bestelling te krijgen is en waarin we iets vandaag zien en het morgen willen hebben maar zo werkt het met kinderen krijgen niet. Wat is nou drie maanden op een mensenleven? Als je echt de MMM in gaat zal je nog geduld genoeg moeten opbrengen ben ik bang...
[...]
Rationeel gezien heb je natuurlijk volkomen gelijk Amalia. Mijn gevoel is er alleen nog niet klaar voor (het begin van) een eventuele medische molen. Klinkt dat heel raar?
Ik zou zeggen: begin er nog niet aan. Nu is het nog (enigszins) ongedwongen. Als je 1 keer in de MMM zit is het moeilijk om er nog spontaan mee om te gaan. Tuurlijk kan je dan een pauze nemen etc. maar toch is het anders als je 1 keer bij de gyn geweest bent. Als je over 3 maanden (of langer) gaat heb je nu nog even rust en heb je dan nog genoeg tijd om je met alle ziekenhuispraktijken bezig te houden.
Vooral omdat het voor je eigen gevoel nog te snel is. Misschien geeft het je wel een gevoel van rust als je met je man afspreekt om bijvoorbeeld na 12 maanden (of 14 of 16....) naar de huisarts te gaan. Dan heb je iets om als het ware naar toe te leven en is de druk er voor nu een beetje af.
En bovendien: een jaar is wel heel gewoon hoor, om af te wachten. En om nou sneller naar het ziekenhuis te gaan. Ik weet het niet. Het leven is niet maakbaar. Ik weet dat we in een maatschappij leven waarin alles op bestelling te krijgen is en waarin we iets vandaag zien en het morgen willen hebben maar zo werkt het met kinderen krijgen niet. Wat is nou drie maanden op een mensenleven? Als je echt de MMM in gaat zal je nog geduld genoeg moeten opbrengen ben ik bang...
maandag 28 december 2009 om 18:46
In mijn planning zou ik al gebaard moeten hebben .
Je moet het echt proberen te relativeren anders wordt het zo zuur en beladen.
Heb je wel afleiding?
Gelukkig hebben we beiden al een lieve peuter rond lopen...dan moet je wel doorgaan( of je wilt of niet).
Wel zie ik zo op tegen het leeftijdsverschil. Het liefst had ik er 3 jaar tussen dat wordt nu al snel 4 jaar .
Liefs,
Je moet het echt proberen te relativeren anders wordt het zo zuur en beladen.
Heb je wel afleiding?
Gelukkig hebben we beiden al een lieve peuter rond lopen...dan moet je wel doorgaan( of je wilt of niet).
Wel zie ik zo op tegen het leeftijdsverschil. Het liefst had ik er 3 jaar tussen dat wordt nu al snel 4 jaar .
Liefs,
