Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
maandag 10 juli 2017 om 12:48
Ik ken niemand die dat kan. Alle volwassen die ik ken hebben banen, familieverplichtingen, hobby's waardoor spontane weekendjes weg gepland moeten worden. Net als met kind. En ook mét kind kun je savonds een hotel boeken en vertrekken als je écht wilt. Alleen doen mensen dat doorgaans niet vaak.Yakatani schreef: ↑10-07-2017 12:42Denk je dat? Je kan elk moment van de dag doen waar je echt zelf zin in hebt? Last minute weekendjes weg? Dat gaat gewoon niet met een kotert en dat bedoel ik met geen regie over eigen leven. Je hoeft niet denigrerend te doen, je mening in dit topic is volstrekt duidelijk. Ik heb de mijne, een facepalm is niet nodig.
maandag 10 juli 2017 om 12:56
Ik vind het ook geen goed idee om openlijk onder eigen naam op het net te slingeren dat je je kinderen liever niet gehad zou hebben. Maar weldoordacht bespreken met vriendinnen of anoniem op een forum, dat als je alles geweten had, dat je het niet weer zou doen, dat vind ik niet gek. Wijs wel. Dat je durft toe te geven dat sommige zaken enorm tegenvielen. Of een beetje. Of dat je gewoon heel nieuwsgierig bent naar een kinderloos leven.
Ik heb ook fases dat de balans negatief uitkomt. Gelukkig komt het overall positief uit, maar die periode met post partum anxiety, dit had ik best willen missen bijvoorbeeld. En dat zoon een vroege vogel is die meestal tussen 5 en 6 wakker is, in deze periode meestal vlak na 5 uur, daar baal ik ook best van. En het valt me ook echt tegen dat dat met bijna 4 nog steeda niet beter lijkt te worden. Ik had toch echt op minder jaren slaaptekort gerekend. Naïef misschien. Is het rampzalig? Nee. Maar in een slechte periode zit ik er wel eens flink doorheen. En dan kleurt die vermoeidheid wel veel van mijn dagen zwarter dan als ik wel uitgeslapen zou zijn.
Ik heb ook fases dat de balans negatief uitkomt. Gelukkig komt het overall positief uit, maar die periode met post partum anxiety, dit had ik best willen missen bijvoorbeeld. En dat zoon een vroege vogel is die meestal tussen 5 en 6 wakker is, in deze periode meestal vlak na 5 uur, daar baal ik ook best van. En het valt me ook echt tegen dat dat met bijna 4 nog steeda niet beter lijkt te worden. Ik had toch echt op minder jaren slaaptekort gerekend. Naïef misschien. Is het rampzalig? Nee. Maar in een slechte periode zit ik er wel eens flink doorheen. En dan kleurt die vermoeidheid wel veel van mijn dagen zwarter dan als ik wel uitgeslapen zou zijn.
maandag 10 juli 2017 om 12:58
lux. schreef: ↑10-07-2017 08:28Ja, denk ik dan, zolang het niet je eigen moeder is die je vertelt dat het voor haar beter zou zijn als je er niet was geweest. Ik zou daar echt ontzettend verdriet van hebben, als mijn moeder me dat zou zeggen. Ik geloof dat ik me niet veel meer afgewezen zou kunnen voelen dan dat.
Waarschijnlijk zitten wij op dat vlak heel anders in elkaar, want ik zou het juist goed kunnen begrijpen als mijn moeder dat zou zeggen. Ik ben niet de makkelijkste en ze heeft met mij best wat te stellen gehad. Ik weet dat ze veel van me houdt, dus dat zit heus allemaal wel goed, maar ik snap heel erg goed als het haar allemaal is tegengevallen.
Sterker nog, toen ik kind was riep ze soms weleens in een kwade bui, op zo'n dag dat we vervelend waren en alles misging 'was ik maar nooit aan kinderen begonnen!'. Kan nou niet echt zeggen dat ik daar iets aan heb overgehouden. Ik vind het juist goed te begrijpen dat het je als moeder op sommige dagen even teveel wordt en ik vind eigenlijk dat we daar met z'n allen niet te gevoelig over moeten doen.
Maar misschien kan ik er goed mee omgaan omdat ik zelf geen kinderen wil en me dus prima kan inleven in die gevoelens.
maandag 10 juli 2017 om 13:04
Niemand weet wat je te wachten staat als je een kind krijgt. Daarom geloof ik ook gelijk dat je spijt kan hebben van het krijgen van een kind. Het verandert je hele leven en er komen gevoelens bij kijken die je van te voren echt niet kunt inschatten.
Als ik hoor of lees van iemand dat hij spijt heeft van het krijgen van zijn kind(eren) dan krijg ik wel een heel naar gevoel. Het lijkt me heel naar en voor het kind. Ik zou het daarom als ouder ook nooit uitspreken. Hoeveel je ook van je kind houdt. Zoiets zeggen lijkt me toch erg schadelijk voor het kind. Ik zou hulp zoeken als het me echt zou belemmeren in het dagelijks leven. Je zal er als ouder toch het beste van moeten maken. En dat lijkt me niet zo'n grote opgave als je van je kind houdt. Je kind(eren) zijn er nu eenmaal dus is het een kwestie van accepteren.
Als ik hoor of lees van iemand dat hij spijt heeft van het krijgen van zijn kind(eren) dan krijg ik wel een heel naar gevoel. Het lijkt me heel naar en voor het kind. Ik zou het daarom als ouder ook nooit uitspreken. Hoeveel je ook van je kind houdt. Zoiets zeggen lijkt me toch erg schadelijk voor het kind. Ik zou hulp zoeken als het me echt zou belemmeren in het dagelijks leven. Je zal er als ouder toch het beste van moeten maken. En dat lijkt me niet zo'n grote opgave als je van je kind houdt. Je kind(eren) zijn er nu eenmaal dus is het een kwestie van accepteren.
maandag 10 juli 2017 om 13:11
Dit is zoooo true!!!! Beter had ik het niet kunnen verwoorden!!!!fashionvictim schreef: ↑10-07-2017 00:46En daar zul je je toch over heen moeten zetten. Want je kan het nog zo mooi verpakken met verschil tussen spijt van je kind en spijt van het moederschap maar daarmee hou je alleen jezelf voor de gek. Wat je namelijk feitelijk zegt is dat je dochter weliswaar een lief kind is, maar dat het feit dat ze bestaat jouw leven dusdanig negatief beïnvloedt, dat als je het over zou mogen doen je ervoor zou kiezen dat zij niet bestond.
Ik hoef je vast niet uit te leggen dat die boodschap op elke manier kwetsend en dus schadelijk voor haar is. Oneerlijk, ook, want die onvrede zit in jou, daar heeft haar bestaan niks mee te maken. Kortom: deal with it en get over it.
maandag 10 juli 2017 om 13:13
Misschien is het verschil meer dat ik 'op sommige dagen is het even teveel' niet versta onder iemand die 'spijt heeft van haar kind'.jellybelly schreef: ↑10-07-2017 12:58Waarschijnlijk zitten wij op dat vlak heel anders in elkaar, want ik zou het juist goed kunnen begrijpen als mijn moeder dat zou zeggen. Ik ben niet de makkelijkste en ze heeft met mij best wat te stellen gehad. Ik weet dat ze veel van me houdt, dus dat zit heus allemaal wel goed, maar ik snap heel erg goed als het haar allemaal is tegengevallen.
Sterker nog, toen ik kind was riep ze soms weleens in een kwade bui, op zo'n dag dat we vervelend waren en alles misging 'was ik maar nooit aan kinderen begonnen!'. Kan nou niet echt zeggen dat ik daar iets aan heb overgehouden. Ik vind het juist goed te begrijpen dat het je als moeder op sommige dagen even teveel wordt en ik vind eigenlijk dat we daar met z'n allen niet te gevoelig over moeten doen.
Maar misschien kan ik er goed mee omgaan omdat ik zelf geen kinderen wil en me dus prima kan inleven in die gevoelens.
Als het je 'op sommige dagen even teveel is', denk je doorgaans niet dat het toch maar beter was geweest als je kind er niet was geweest.
'Spijt van je kind' vat ik iig hier op als iets dat er gewoon altijd is. Niet een dagje, of een week, of 2 maanden, maar elke dag. Daar gaat dat artikel waar dat opinistiek uit de Volkskrant op gebaseerd is ook over trouwens. Vrouwen die zeggen: ik had een beter, mooier, leuker leven gehad zonder mijn kind.
En ik kan me niet voorstellen dat er iemand is die dat van z'n moeder te horen krijgt en zegt: nee begrijpelijk hoor, mam.
En als TO het alleen maar heeft over dat er dagen zijn dat ze denkt: ik boek een vlucht naar Timboektoe, tabee, ik trek dit niet meer, dan denk ik dat iederéén die wel eens heeft over zijn leven. Moeder of niet.
maandag 10 juli 2017 om 13:15
Dit lees ik hier steeds terug, maar ik geloof niet dat ik het daar, als 'kind van', mee eens ben. Mijn moeder kent spijtgevoelens en is daar eerlijk over. Het continue verantwoordelijkheidsgevoel, de kopzorgen vielen haar enorm tegen en wogen voor haar meestal niet op. Ze denkt dat ze als mens meer geluksmomenten had kunnen ervaren zonder kinderen en met de kennis van nu zou ze, als ze een tweede leven zou krijgen, nooit aan kinderen beginnen. Ze is er tegelijkertijd ook heel erg eerlijk over dat ze nooit van iemand zoveel kan houden als van mij en mijn broer. Als ons iets zou overkomen zou ze daar volledig aan onderdoor gaan. En dàt is voor mij wat telt. Ik voel me niet 'beschadigd' door het feit dat kinderen hebben tegenviel. Het voelt niet persoonlijk. De liefde is er namelijk niet minder om. En dat is wat ik van iedere 'spijt-ouder' ook terug lees. Zielsveel houden van, toch spijt. Ik vind het zó'n onzin dat dat een taboe zou moeten blijven en het maakt me ook pissig dat sommige ouders zo ver gaan in het veroordelen hiervan. Dat dit iets is waarvoor gewoon maar geen begrip kan komen, met rotopmerkingen, verwensingen en termen als 'aanstelleritis' aan toe. Als er ruimte zou kunnen zijn om hierover te praten (en nee, dat betekent niet via Twitter, dat gaat mij ook te ver en vind ik niet erg respectvol naar je kind toe) zonder direct veroordeeld te worden zou het zoveel verlichting kunnen geven denk ik. Maakt misschien zelfs het ouderschap weer wat lichter..watdachtjehiervan schreef: ↑10-07-2017 13:04Als ik hoor of lees van iemand dat hij spijt heeft van het krijgen van zijn kind(eren) dan krijg ik wel een heel naar gevoel. Het lijkt me heel naar en voor het kind.
maandag 10 juli 2017 om 13:16
En dan zul je dus ook wel geen inlevingsvermogen hebben naar je kinderen en ze enorme schade toebrengen omdat je niet ziet welke fouten je maakt. Ook gelezen. Maar goed, daar heb je dan als robot ook weer geen last van.blijfgewoonbianca schreef: ↑10-07-2017 13:04Robot twee meldt zich. Kennelijk heb je geen verstand van gevoelens, kinderen en ben je ggen moeder meer als je er twee netjes hebt afgeleverd.
Ik vind het gewoon niet zo'n ingewikkeld onderwerp, als je spijt hebt zoek je een therapeut, coach of wat dan ook en ga je aan de slag lijkt me. Dat doe je als je relatie niet lekker loopt, dan ga je in therapie, als je op persoonlijk vlak vastloopt dan ga je in therapie, als je op werkplek vastloopt ga je een traject in, dat noemen we allemaal niet opeens een taboe. Maar loopt het moederschap niet, dan is dat volgens sommigen een vaststaand gegeven en moet je dat openlijk kunnen bespreken zonder er iets aan te doen anders is het een taboe. Niets mis met toegeven dat het tegenvalt, zwaar is enz, maar dat als gegeven zien en vinden dat je erover moet twitteren, tja. Dat is net zo suf als jezelf dertig jaar klagend naar kantoor slepen zonder iets te doen, of twintig jaar in een liefdeloos huwelijk blijven hangen, al zeurend, zonder iets te doen.
maandag 10 juli 2017 om 13:17
Beetje de ziekte van deze tijd ook wel, vinden dat je altijd recht hebt op ongelimiteerde keuzes en zelfontplooiing zonder dat iets je daarin belemmert, en op geluk. Terwijl het leven in praktijk daar volslagen eigen ideeen op na houdt.
Zouden moeders in de krochten van Afrika ook bezig zijn met het halen van voldoening uit hun moederschap?
Zouden moeders in de krochten van Afrika ook bezig zijn met het halen van voldoening uit hun moederschap?
maandag 10 juli 2017 om 13:22
maandag 10 juli 2017 om 13:23
Als het taboe doorbroken wordt, hoezo komen mensen dan niet meer in deze situatie ?robbie75 schreef: ↑10-07-2017 13:22Wat een hoop nare en veroordelende reacties hier zeg
Het lijkt mij juist goed dat het taboe eindelijk eens doorbroken wordt, zodat er niet meer mensen in deze trieste situatie komen. Het is geen kleinigheid waar je je even overheen kunt zetten. Je hebt dan in feite "levenslang".
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 13:23
In Afrika gaan ze weer heel anders met kinderen om. It takes a village to raise a child.Sazed schreef: ↑10-07-2017 13:17Beetje de ziekte van deze tijd ook wel, vinden dat je altijd recht hebt op ongelimiteerde keuzes en zelfontplooiing zonder dat iets je daarin belemmert, en op geluk. Terwijl het leven in praktijk daar volslagen eigen ideeen op na houdt.
Zouden moeders in de krochten van Afrika ook bezig zijn met het halen van voldoening uit hun moederschap?
Wat jij zei herken ik wel. Ook een baby moet je leren kennen. Uit je buik is toch anders dan erin.
maandag 10 juli 2017 om 13:23
Koffiehagedis schreef: ↑10-07-2017 13:15Dit lees ik hier steeds terug, maar ik geloof niet dat ik het daar, als 'kind van', mee eens ben. Mijn moeder kent spijtgevoelens en is daar eerlijk over. Het continue verantwoordelijkheidsgevoel, de kopzorgen vielen haar enorm tegen en wogen voor haar meestal niet op. Ze denkt dat ze als mens meer geluksmomenten had kunnen ervaren zonder kinderen en met de kennis van nu zou ze, als ze een tweede leven zou krijgen, nooit aan kinderen beginnen. Ze is er tegelijkertijd ook heel erg eerlijk over dat ze nooit van iemand zoveel kan houden als van mij en mijn broer. Als ons iets zou overkomen zou ze daar volledig aan onderdoor gaan. En dàt is voor mij wat telt. Ik voel me niet 'beschadigd' door het feit dat kinderen hebben tegenviel. Het voelt niet persoonlijk. De liefde is er namelijk niet minder om. En dat is wat ik van iedere 'spijt-ouder' ook terug lees. Zielsveel houden van, toch spijt. Ik vind het zó'n onzin dat dat een taboe zou moeten blijven en het maakt me ook pissig dat sommige ouders zo ver gaan in het veroordelen hiervan. Dat dit iets is waarvoor gewoon maar geen begrip kan komen, met rotopmerkingen, verwensingen en termen als 'aanstelleritis' aan toe. Als er ruimte zou kunnen zijn om hierover te praten (en nee, dat betekent niet via Twitter, dat gaat mij ook te ver en vind ik niet erg respectvol naar je kind toe) zonder direct veroordeeld te worden zou het zoveel verlichting kunnen geven denk ik. Maakt misschien zelfs het ouderschap weer wat lichter..
Helemaal eens, vooral met dikgedrukte. (Dat is ook wat ik eerder bedoelde Lux. Het voelt voor mij niet persoonlijk of als een afwijzing omdat ze alsnog veel van me houdt)
anoniem_173024 wijzigde dit bericht op 10-07-2017 13:25
3.96% gewijzigd
maandag 10 juli 2017 om 13:24
Is het niet ook gewoon dat het gras groener is aan de overkant? Dat wanneer je terug zou gaan als je kon het waarschijnlijk ook tegenvalt? Ik verlang soms terug naar de zorgeloosheid en vrijheid van toen mijn dochter er nog niet was. Maar aan de andere kant had ik het toen voor mijn gevoel ook druk, kwam ik te weinig aan mezelf toe en voelde ik ook niet complete vrijheid. Dus ik vraag me vaak af of het leventje nu echt zoveel verschilt van het leventje van een paar jaar geleden.
Ik kan soms jaloers zijn op kinderloze vriendinnen en collega's die na het werk een pizza in de oven kunnen gooien en met de beentjes omhoog kunnen zitten. Of die overal lekker naartoe kunnen zonder oppas te regelen. Maar aan de andere kant weet ik nog heel goed dat ik toen ik nog geen kind had ook onrust voelde en mijn werk bijvoorbeeld een erg grote en zware rol in mijn leven speelde. Door de komst van mijn dochter kan ik veel beter relativeren en zie ik wat echt belangrijk is. Al vind ik het soms retezwaar vanwege de slechte nachten die maar niet lijken te stoppen.
Kortom, spijt? Misschien soms maar ik zou het opnieuw doen als ik de keuze had. En ja cliché maar de allesomvattende liefde en trots die ik voel voor mijn kleine meid daar kan niets tegenop. Dat had ik voor geen goud willen missen. Maar ik kan me wel verplaatsen in TO en hoe ze erover schrijft geloof ik niet dat het schadelijk voor haar dochter is. Ik vind het wel mooi dat ze het bespreekbaar maakt en heb er ook totaal geen oordeel over.
Ik kan soms jaloers zijn op kinderloze vriendinnen en collega's die na het werk een pizza in de oven kunnen gooien en met de beentjes omhoog kunnen zitten. Of die overal lekker naartoe kunnen zonder oppas te regelen. Maar aan de andere kant weet ik nog heel goed dat ik toen ik nog geen kind had ook onrust voelde en mijn werk bijvoorbeeld een erg grote en zware rol in mijn leven speelde. Door de komst van mijn dochter kan ik veel beter relativeren en zie ik wat echt belangrijk is. Al vind ik het soms retezwaar vanwege de slechte nachten die maar niet lijken te stoppen.
Kortom, spijt? Misschien soms maar ik zou het opnieuw doen als ik de keuze had. En ja cliché maar de allesomvattende liefde en trots die ik voel voor mijn kleine meid daar kan niets tegenop. Dat had ik voor geen goud willen missen. Maar ik kan me wel verplaatsen in TO en hoe ze erover schrijft geloof ik niet dat het schadelijk voor haar dochter is. Ik vind het wel mooi dat ze het bespreekbaar maakt en heb er ook totaal geen oordeel over.
maandag 10 juli 2017 om 13:24
Spijt van je kind, OK. Maar waarom dan wel een tweede?Koffiehagedis schreef: ↑10-07-2017 13:15Dit lees ik hier steeds terug, maar ik geloof niet dat ik het daar, als 'kind van', mee eens ben. Mijn moeder kent spijtgevoelens en is daar eerlijk over. Het continue verantwoordelijkheidsgevoel, de kopzorgen vielen haar enorm tegen en wogen voor haar meestal niet op. Ze denkt dat ze als mens meer geluksmomenten had kunnen ervaren zonder kinderen en met de kennis van nu zou ze, als ze een tweede leven zou krijgen, nooit aan kinderen beginnen. Ze is er tegelijkertijd ook heel erg eerlijk over dat ze nooit van iemand zoveel kan houden als van mij en mijn broer. Als ons iets zou overkomen zou ze daar volledig aan onderdoor gaan. En dàt is voor mij wat telt. Ik voel me niet 'beschadigd' door het feit dat kinderen hebben tegenviel. Het voelt niet persoonlijk. De liefde is er namelijk niet minder om. En dat is wat ik van iedere 'spijt-ouder' ook terug lees. Zielsveel houden van, toch spijt. Ik vind het zó'n onzin dat dat een taboe zou moeten blijven en het maakt me ook pissig dat sommige ouders zo ver gaan in het veroordelen hiervan. Dat dit iets is waarvoor gewoon maar geen begrip kan komen, met rotopmerkingen, verwensingen en termen als 'aanstelleritis' aan toe. Als er ruimte zou kunnen zijn om hierover te praten (en nee, dat betekent niet via Twitter, dat gaat mij ook te ver en vind ik niet erg respectvol naar je kind toe) zonder direct veroordeeld te worden zou het zoveel verlichting kunnen geven denk ik. Maakt misschien zelfs het ouderschap weer wat lichter..
Van de eerste weet je niet wat je kan verwachten, dus dat het tegenvalt dat kan ik me voorstellen. Maar bij een tweede weet je toch waar je aan begint?
maandag 10 juli 2017 om 13:26
Ze waren van de '1 kind is zielig'-generatie, en mijn vader wilde er graag 2. Ik denk ook niet dat mijn moeder in de babytijd hier al veel mee bezig was, daarvan zegt ze dat ze vooraf al verwachtte dat dat zwaar zou zijn en 'doorkomen'.onweerswolk schreef: ↑10-07-2017 13:24Spijt van je kind, OK. Maar waarom dan wel een tweede?
Van de eerste weet je niet wat je kan verwachten, dus dat het tegenvalt dat kan ik me voorstellen. Maar bij een tweede weet je toch waar je aan begint?
maandag 10 juli 2017 om 13:26
+1000Koffiehagedis schreef: ↑10-07-2017 13:15Dit lees ik hier steeds terug, maar ik geloof niet dat ik het daar, als 'kind van', mee eens ben. Mijn moeder kent spijtgevoelens en is daar eerlijk over. Het continue verantwoordelijkheidsgevoel, de kopzorgen vielen haar enorm tegen en wogen voor haar meestal niet op. Ze denkt dat ze als mens meer geluksmomenten had kunnen ervaren zonder kinderen en met de kennis van nu zou ze, als ze een tweede leven zou krijgen, nooit aan kinderen beginnen. Ze is er tegelijkertijd ook heel erg eerlijk over dat ze nooit van iemand zoveel kan houden als van mij en mijn broer. Als ons iets zou overkomen zou ze daar volledig aan onderdoor gaan. En dàt is voor mij wat telt. Ik voel me niet 'beschadigd' door het feit dat kinderen hebben tegenviel. Het voelt niet persoonlijk. De liefde is er namelijk niet minder om. En dat is wat ik van iedere 'spijt-ouder' ook terug lees. Zielsveel houden van, toch spijt. Ik vind het zó'n onzin dat dat een taboe zou moeten blijven en het maakt me ook pissig dat sommige ouders zo ver gaan in het veroordelen hiervan. Dat dit iets is waarvoor gewoon maar geen begrip kan komen, met rotopmerkingen, verwensingen en termen als 'aanstelleritis' aan toe. Als er ruimte zou kunnen zijn om hierover te praten (en nee, dat betekent niet via Twitter, dat gaat mij ook te ver en vind ik niet erg respectvol naar je kind toe) zonder direct veroordeeld te worden zou het zoveel verlichting kunnen geven denk ik. Maakt misschien zelfs het ouderschap weer wat lichter..
Ik lees dit ook met open mond omdat dit dus bijna identiek is aan hoe mij moeder erin stond en dit ook naar mij verwoordde toen ik volwassen was. Ik heb mij hier nooooit ongewenst door gevoeld.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
maandag 10 juli 2017 om 13:30
Er zijn stapels onderzoeken gedaan waaruit blijkt dat mensen zonder kinderen over het algemeen gelukkiger zijn dan mensen met kinderen.
Ik weet eigenlijk wel zeker dat mijn moeder ook nooit voor de tweede keer aan ons was begonnen, maar ik geloof geen seconde dat dat aan mij als individueel kind ligt. Mijn moeder is geweldig en vindt mij geweldig. Ik heb daar niets aan overgehouden, hooguit het goede advies om twee keer na te denken voor je een beslissing neemt die eerder op emoties dan op verstand gebaseerd is. Je kunt ze niet meer terugduwen als je ze eenmaal hebt.
Waar de ouders in mijn omgeving over klagen (als ze al klagen, en dat gebeurt niet veel) zijn het vastzitten, het onophoudelijke rekening houden met, het verplichte leven rondom schooltijden, het opgedrongen krijgen van andere kinderen en ouders, het altijd op de tweede plaats zetten van je eigen wensen en behoeften, de eeuwige zorgen en bezorgdheid en het altijd maar verantwoordelijk nemen. Allemaal dingen waar ik me echt wel wat bij kan voorstellen.
Dat weet je allemaal niet van tevoren en een heleboel dingen kun je ook niet veranderen, die horen er gewoon bij. En daar leer je dan maar gewoon mee omgaan neem ik aan, maar ik vind het helemaal niet raar dat sommige mensen er met wat meer voorkennis en een reëler beeld misschien niet aan waren begonnen en dan inderdaad een leuker leven zouden hebben gehad.
Ik weet eigenlijk wel zeker dat mijn moeder ook nooit voor de tweede keer aan ons was begonnen, maar ik geloof geen seconde dat dat aan mij als individueel kind ligt. Mijn moeder is geweldig en vindt mij geweldig. Ik heb daar niets aan overgehouden, hooguit het goede advies om twee keer na te denken voor je een beslissing neemt die eerder op emoties dan op verstand gebaseerd is. Je kunt ze niet meer terugduwen als je ze eenmaal hebt.
Waar de ouders in mijn omgeving over klagen (als ze al klagen, en dat gebeurt niet veel) zijn het vastzitten, het onophoudelijke rekening houden met, het verplichte leven rondom schooltijden, het opgedrongen krijgen van andere kinderen en ouders, het altijd op de tweede plaats zetten van je eigen wensen en behoeften, de eeuwige zorgen en bezorgdheid en het altijd maar verantwoordelijk nemen. Allemaal dingen waar ik me echt wel wat bij kan voorstellen.
Dat weet je allemaal niet van tevoren en een heleboel dingen kun je ook niet veranderen, die horen er gewoon bij. En daar leer je dan maar gewoon mee omgaan neem ik aan, maar ik vind het helemaal niet raar dat sommige mensen er met wat meer voorkennis en een reëler beeld misschien niet aan waren begonnen en dan inderdaad een leuker leven zouden hebben gehad.
maandag 10 juli 2017 om 13:31
maandag 10 juli 2017 om 13:32
Waarom zou je het wel uitspreken? Je hebt nu eenmaal kinderen. Maak er het beste van.Koffiehagedis schreef: ↑10-07-2017 13:32Precies. Wat mij betreft is het 'het moet maar een taboe blijven, anders beschadig je je kind' ook echt niet waar en ook ik lees veel reacties hier (en op andere platforms) met open mond. Bizar, vind ik, dat we met emoties die al lastig genoeg zijn om te dragen zo veroordelend om moeten gaan.
maandag 10 juli 2017 om 13:32
Wel opvallend dat ik hier een aantal vrouwen lees die een moeder hebben met spijt en die zelf kinderloos zijn gebleven. Ik vraag me af of daar een verband zit. Die lijken namelijk zonder uitzondering kinderen als een enorm zware taak en opgave te zien en zeggen allemaal dat ze er geen last van hebben dat hun moeder spijt had.
Niet dat er iets mis is met kinderloos blijven hoor, maar dit viel me op.
Ik ken uit mijn omgeving ook een voorbeeld van iemand die een moeder had die altijd uitsprak dat kinderen zwaar waren en dat je er beter niet aan kon beginnen en inderdaad, die kinderen zijn kinderloos en best wel antikind geworden. Logisch ook, als je te horen krijgt dat je een last bent.....
Niet dat er iets mis is met kinderloos blijven hoor, maar dit viel me op.
Ik ken uit mijn omgeving ook een voorbeeld van iemand die een moeder had die altijd uitsprak dat kinderen zwaar waren en dat je er beter niet aan kon beginnen en inderdaad, die kinderen zijn kinderloos en best wel antikind geworden. Logisch ook, als je te horen krijgt dat je een last bent.....
maandag 10 juli 2017 om 13:32
Precies. Wat mij betreft is het 'het moet maar een taboe blijven, anders beschadig je je kind' ook echt niet waar en ook ik lees veel reacties hier (en op andere platforms) met open mond. Bizar, vind ik, dat we met emoties die al lastig genoeg zijn om te dragen zo veroordelend om moeten gaan.sprokkelientje schreef: ↑10-07-2017 13:26+1000
Ik lees dit ook met open mond omdat dit dus bijna identiek is aan hoe mij moeder erin stond en dit ook naar mij verwoordde toen ik volwassen was. Ik heb mij hier nooooit ongewenst door gevoeld.