Kinderen
alle pijlers
Spoed! Sinterklaas dilemma!
zaterdag 13 november 2010 om 19:16
Ik hou het kort want kind staat onder de douche en ik hoop nog reacties te krijgen voor hij naar bed gaat.
In een notedop: mijn zoon is bang voor Sinterklaas. Was hij altijd al wel een beetje, hij vindt het idee dat er mensen in ons huis komen kennelijk eng, zo vertelde hij me net met dikke, vette tranen en echte schokschouder snikken. Tegelijkertijd vindt hij alles eromheen echt heel leuk. Loopt al de hele dag te zingen, had om 5 uur zijn schoenen al gezet, heeft het nog over de rommelpiet die vorig jaar de cadeaus had verstopt, en kijkt trouw Sinterklaasjournaal en ga zo maar door. Maar kennelijk zit het erg dwars, want hij was net helemaal overstuur. Ik denk er dus over om hem zo te vertellen dat Sinterklaas niet bestaat - heb net al gevraagd of hij het ook eng zou vinden als het een verklede man was - jaaaahaaaaaaa- snik - .
Iemand tips om of de angst weg te nemen of hoe te vertellen?
In een notedop: mijn zoon is bang voor Sinterklaas. Was hij altijd al wel een beetje, hij vindt het idee dat er mensen in ons huis komen kennelijk eng, zo vertelde hij me net met dikke, vette tranen en echte schokschouder snikken. Tegelijkertijd vindt hij alles eromheen echt heel leuk. Loopt al de hele dag te zingen, had om 5 uur zijn schoenen al gezet, heeft het nog over de rommelpiet die vorig jaar de cadeaus had verstopt, en kijkt trouw Sinterklaasjournaal en ga zo maar door. Maar kennelijk zit het erg dwars, want hij was net helemaal overstuur. Ik denk er dus over om hem zo te vertellen dat Sinterklaas niet bestaat - heb net al gevraagd of hij het ook eng zou vinden als het een verklede man was - jaaaahaaaaaaa- snik - .
Iemand tips om of de angst weg te nemen of hoe te vertellen?
Am Yisrael Chai!
zondag 14 november 2010 om 11:34
quote:fashionvictim schreef op 13 november 2010 @ 22:20:
[...]
Maar daar zit het hem niet in, denk ik. Heb irl ook even met wat mensen erover gepraat en ik denk - en dat denken zij ook - dat het hem meer zit in geen controle over de situatie hebben. Het is onvoorspelbaar en daardoor eng.
Klinkt heel aannemelijk. Voor jou blijft het lastig om uit te vinden hoe hij die controle wel behoudt en grip krijgt op zaken die hij eng vindt.
Hoe overwint hij angst in het algemeen? Ik noem maar wat....alleen slapen, eerste schooldag, vreemde mensen, iets vragen wat hij niet durft. Kan hij die uiteindelijk zelf overwinnen of heeft hij jou daar altijd bij nodig? Lukt het hem om dat enge toch alleen te doen? Hoevaak behaalt hij hierin succes?
Mijn persoonlijke noot: Ik heb zelf ook niet uitzonderlijk dappere kinderen. Mijn jongste heeft de neiging om bij enge dingen snel naar mij toe te rennen en zich te verschuilen achter mij. Toch laat ik hem soms bewust alleen ronddobberen en geef ik hem een opdracht die hij echt moeilijk vindt (afspraak maken met een kind uit de klas- hij is sociaal niet zo sterk). Je moet in het leven moed opbrengen en een zekere dapperheid tonen om zaken zelf het hoofd te kunnen bieden. Bij mijn kinderen werkt aanmoediging heel goed, ook mogen dingen mislukken maar van uitstel komt geen afstel (deze keer mag je broer bij je slapen..morgen weer alleen). Hoe zelfverzekerder ik klink en doe...hoe meer mijn zoon inzichzelf gelooft dat het gaat lukken.
[...]
Maar daar zit het hem niet in, denk ik. Heb irl ook even met wat mensen erover gepraat en ik denk - en dat denken zij ook - dat het hem meer zit in geen controle over de situatie hebben. Het is onvoorspelbaar en daardoor eng.
Klinkt heel aannemelijk. Voor jou blijft het lastig om uit te vinden hoe hij die controle wel behoudt en grip krijgt op zaken die hij eng vindt.
Hoe overwint hij angst in het algemeen? Ik noem maar wat....alleen slapen, eerste schooldag, vreemde mensen, iets vragen wat hij niet durft. Kan hij die uiteindelijk zelf overwinnen of heeft hij jou daar altijd bij nodig? Lukt het hem om dat enge toch alleen te doen? Hoevaak behaalt hij hierin succes?
Mijn persoonlijke noot: Ik heb zelf ook niet uitzonderlijk dappere kinderen. Mijn jongste heeft de neiging om bij enge dingen snel naar mij toe te rennen en zich te verschuilen achter mij. Toch laat ik hem soms bewust alleen ronddobberen en geef ik hem een opdracht die hij echt moeilijk vindt (afspraak maken met een kind uit de klas- hij is sociaal niet zo sterk). Je moet in het leven moed opbrengen en een zekere dapperheid tonen om zaken zelf het hoofd te kunnen bieden. Bij mijn kinderen werkt aanmoediging heel goed, ook mogen dingen mislukken maar van uitstel komt geen afstel (deze keer mag je broer bij je slapen..morgen weer alleen). Hoe zelfverzekerder ik klink en doe...hoe meer mijn zoon inzichzelf gelooft dat het gaat lukken.
zondag 14 november 2010 om 18:55
Hee Tomatensoep,
Ik heb inderdaad vandaag een gesprek gehad, eigenlijk vannacht al want hij kwam 's nachts gezellig buurten bij mij in bed, van de spanning, denk ik.
Er waren een paar dingen die hij eng vond: de roe was het eerste. Dat snapte ik direct, want hij had me 's middags gevraagd wat een roe eigenlijk was, en de paniek sloeg toe toen hij naar zijn kamer moest - da's een strafmaatregel hier. Dus hij was heel bang dat hij een roe in zijn schoen zou krijgen. Dat kon ik dus direct wegnemen, die angst en uitleggen dat een roe geen cadeautje is en dat Pieten die ook al lang niet meer hebben.
Bij het wakker worden hebben we doorgepraat, al kroelend in bed, en toen kwam angst nummer 2. De zwarte gezichten. Ik heb gezegd dat ik dacht dat dat gewoon schmink was. Toen vroeg hij direct: bestaat Sinterklaas dan niet?
Beantwoord met een wedervraag: wat denk je zelf? Jaaaaa, tuurlijk bestaat Sinterklaas.
(terwijl ik dit tiep zegt ie trouwens: Mam, er zijn allemaal verschillende Sinterklazen. Ik: Oh? Hij: Ja niks verder, dat wou ik gewoon zeggen. Ik: okee.)
Goed, doorgepraat over Zwarte Piet dus, wat hij nou zo eng vindt, en het bleek te zijn dat ie dacht dat Zwarte Piet door zijn raam naar binnen klimt, want hoe kon ie anders binnen komen met de deur op slot en zonder schoorsteen? De slaapkamerramen waren het enige wat ie kon bedenken om binnen te komen.
Toen heb ik verteld dat ik op het forum had gevraagd aan andere mensen of hun kindjes ook bang waren en verteld dat er een grote jongen had gereageerd, Julian, die heel aardig was en die vroeger toen hij zes was ook bang was. En dat Julian had gezegd dat hij dacht dat de schoenen gewoon allemaal zelf naar Sinterklaas toegingen en dan vanzelf weer terug kwamen. Nou, hij vond Julian maar een rare jongen, hoor. Tsssk, schoenen die zelf liepen, tuurlijk kan dat niet. En cadeaus door de brievenbus, ja daaaaaaaaag, dan zou je alleen maar hele platte cadeaus kunnen krijgen, want een grote doos past heus niet door de brievenbus. Dus daar hebben we wel even lol om gehad en allerlei andere dingen bedacht die dan vast ook niet konden. En vervolgens bedacht hoe Sinterklaas dan in vredesnaam wel binnen zou kunnen komen. Eindconclusie was dat we het allebei niet wisten, en dat het misschien wel gewoon een geheim was.
Vervolgens heb ik gevraagd of hij echt zijn schoen niet meer wou zetten en ook geen pakjesavond wilde vieren, maar hij was toch wel een beetje teleurgesteld dat er vanochtend niks was. 'Tja, als jij zegt dat je niks wil, dan komt Sinterklaas ook niet, want Sinterklaas doet het alleen maar om kinderen blij te maken, en niet verdrietig. Dus jij mag het zeggen, als je niet wil, dan zorgt mama er voor dat hij ook echt niet komt. Of misschien kunnen we samen een brief schrijven, of misschien kan ik op internet wel vinden of Sinterklaas een telefoonnummer heeft. Zeg het maar."
Dat stelde hem erg gerust, dat hij het zelf mag aangeven en na lang nadenken en kroelen en een beetje over niks kletsen had hij besloten dat hij het toch wel wilde.
Toen heb ik bezworen dat de Pieten niet door het raam kunnen komen en laten zien dat we ook speciaal beveiligde ramen hebben (hebben we toevallig ook echt) en alle hier geopperde alternatieven aangedragen van schoen buiten zetten of in de schuur. Nee, dat hoefde dan ook weer niet, want als ik zei dat ze niet door het raam kwamen dan was dat ook niet zo.
En vervolgens heb ik hem een beetje geplaagd met het feit dat hij mijn eigenste bange poeperd is en de draak gestoken met alle dingen waar hij bang voor is totdat hij heel erg moest lachen en vervolgens al mijn suffe dingen ging benoemen.
En net hebben we de schoen gezet .
Iedereen bedankt voor het reageren gister trouwens, want dankzij jullie input heb ik volgens mij wel een goede balans gevonden tussen niet keihard liegen en toch zijn angst wegnemen. En Julian helemaal bedankt, want mijn zoon vond het heel fijn om te horen dat hij heus niet de enige was die het eng vindt.
Ik heb inderdaad vandaag een gesprek gehad, eigenlijk vannacht al want hij kwam 's nachts gezellig buurten bij mij in bed, van de spanning, denk ik.
Er waren een paar dingen die hij eng vond: de roe was het eerste. Dat snapte ik direct, want hij had me 's middags gevraagd wat een roe eigenlijk was, en de paniek sloeg toe toen hij naar zijn kamer moest - da's een strafmaatregel hier. Dus hij was heel bang dat hij een roe in zijn schoen zou krijgen. Dat kon ik dus direct wegnemen, die angst en uitleggen dat een roe geen cadeautje is en dat Pieten die ook al lang niet meer hebben.
Bij het wakker worden hebben we doorgepraat, al kroelend in bed, en toen kwam angst nummer 2. De zwarte gezichten. Ik heb gezegd dat ik dacht dat dat gewoon schmink was. Toen vroeg hij direct: bestaat Sinterklaas dan niet?
Beantwoord met een wedervraag: wat denk je zelf? Jaaaaa, tuurlijk bestaat Sinterklaas.
(terwijl ik dit tiep zegt ie trouwens: Mam, er zijn allemaal verschillende Sinterklazen. Ik: Oh? Hij: Ja niks verder, dat wou ik gewoon zeggen. Ik: okee.)
Goed, doorgepraat over Zwarte Piet dus, wat hij nou zo eng vindt, en het bleek te zijn dat ie dacht dat Zwarte Piet door zijn raam naar binnen klimt, want hoe kon ie anders binnen komen met de deur op slot en zonder schoorsteen? De slaapkamerramen waren het enige wat ie kon bedenken om binnen te komen.
Toen heb ik verteld dat ik op het forum had gevraagd aan andere mensen of hun kindjes ook bang waren en verteld dat er een grote jongen had gereageerd, Julian, die heel aardig was en die vroeger toen hij zes was ook bang was. En dat Julian had gezegd dat hij dacht dat de schoenen gewoon allemaal zelf naar Sinterklaas toegingen en dan vanzelf weer terug kwamen. Nou, hij vond Julian maar een rare jongen, hoor. Tsssk, schoenen die zelf liepen, tuurlijk kan dat niet. En cadeaus door de brievenbus, ja daaaaaaaaag, dan zou je alleen maar hele platte cadeaus kunnen krijgen, want een grote doos past heus niet door de brievenbus. Dus daar hebben we wel even lol om gehad en allerlei andere dingen bedacht die dan vast ook niet konden. En vervolgens bedacht hoe Sinterklaas dan in vredesnaam wel binnen zou kunnen komen. Eindconclusie was dat we het allebei niet wisten, en dat het misschien wel gewoon een geheim was.
Vervolgens heb ik gevraagd of hij echt zijn schoen niet meer wou zetten en ook geen pakjesavond wilde vieren, maar hij was toch wel een beetje teleurgesteld dat er vanochtend niks was. 'Tja, als jij zegt dat je niks wil, dan komt Sinterklaas ook niet, want Sinterklaas doet het alleen maar om kinderen blij te maken, en niet verdrietig. Dus jij mag het zeggen, als je niet wil, dan zorgt mama er voor dat hij ook echt niet komt. Of misschien kunnen we samen een brief schrijven, of misschien kan ik op internet wel vinden of Sinterklaas een telefoonnummer heeft. Zeg het maar."
Dat stelde hem erg gerust, dat hij het zelf mag aangeven en na lang nadenken en kroelen en een beetje over niks kletsen had hij besloten dat hij het toch wel wilde.
Toen heb ik bezworen dat de Pieten niet door het raam kunnen komen en laten zien dat we ook speciaal beveiligde ramen hebben (hebben we toevallig ook echt) en alle hier geopperde alternatieven aangedragen van schoen buiten zetten of in de schuur. Nee, dat hoefde dan ook weer niet, want als ik zei dat ze niet door het raam kwamen dan was dat ook niet zo.
En vervolgens heb ik hem een beetje geplaagd met het feit dat hij mijn eigenste bange poeperd is en de draak gestoken met alle dingen waar hij bang voor is totdat hij heel erg moest lachen en vervolgens al mijn suffe dingen ging benoemen.
En net hebben we de schoen gezet .
Iedereen bedankt voor het reageren gister trouwens, want dankzij jullie input heb ik volgens mij wel een goede balans gevonden tussen niet keihard liegen en toch zijn angst wegnemen. En Julian helemaal bedankt, want mijn zoon vond het heel fijn om te horen dat hij heus niet de enige was die het eng vindt.
Am Yisrael Chai!
zondag 14 november 2010 om 20:26
quote:Tomatensoep schreef op 14 november 2010 @ 20:02:
Lief verhaal zeg Volgens mij hebben jullie een heel goede band he?
Fijn dat het zo opgelost is! En nu maar hopen dat hij nu ook echt een beetje minder bang is ervoor..
Ja, we hebben een heel goede band inderdaad. Kan af en toe flink knallen ook, hoor, maar het is gewoon een heerlijk kind .
Hij biechtte ook nog op dat hij het eigenlijk al sinds groep 1 erg eng vindt en het ook nooit leuk vindt om op school dan naar Sint en Piet toe te moeten, maar ik had bij het naar bed gaan het idee dat hij nu inderdaad minder bang is. Volgens mij is het vooral opluchting dat ie er eindelijk voor uitgekomen is, het is ook zo'n lekkere held op sokken.
Lief verhaal zeg Volgens mij hebben jullie een heel goede band he?
Fijn dat het zo opgelost is! En nu maar hopen dat hij nu ook echt een beetje minder bang is ervoor..
Ja, we hebben een heel goede band inderdaad. Kan af en toe flink knallen ook, hoor, maar het is gewoon een heerlijk kind .
Hij biechtte ook nog op dat hij het eigenlijk al sinds groep 1 erg eng vindt en het ook nooit leuk vindt om op school dan naar Sint en Piet toe te moeten, maar ik had bij het naar bed gaan het idee dat hij nu inderdaad minder bang is. Volgens mij is het vooral opluchting dat ie er eindelijk voor uitgekomen is, het is ook zo'n lekkere held op sokken.
Am Yisrael Chai!
