Thuisblijfmoeders

Mag ik even de knuppel in het hoenderhok gooien?????

Wat verwachtte je eigenlijk met kinderen krijgen? Was het een roze zonnebril? Waarom dachten jullie dat je mee kon gaan met het "flitsende wereldje" van jullie partners? Konden jullie nog mee praten en een volwaardige partner zijn? Waarom zie ik hier zo vaak toppics dat sex na een kind (zelfs na 14 maanden) niet meer gaat? Wat "verdienen" jullie voor al deze offers? Waarom de schrik dat leven met een kind zo anders is?

Ik weet dat ik nu chargeer, maar de topics hier over werks, sex, scheiding in combinatie met kinderen vind ik schrikbarend! Vrouwen die na 7 jaar kinderzorg worden verlaten door mannen, maar ze kunnen niks meer. Overigens vind ik moederschap een geweldig iets! Ik heb er zo"n enorme bewondering voor, dat ik het zelf niet eens aandurf! Geen kritiek, enkel vragen dus......

Tilalia, ik was vrijwilliger bij een inlooppochtend voor moeders met jonge kinderen.

Dit was best wel leuk. Je had er vrouwen bij zitten die niet echt mijn type waren maar ook vrouwen die dat wel waren. En ik heb juist heel veel geleerd van de vrouwen daar die ik normaal nooit tegen zou zijn gekomen.

We organiseerden daar ook muziekprojecten en voorlichting over een en ander.

Verder had ik nog andere clubjes. Het kunnen niet allemaal je types zijn maar ik vond dat juist leuk.



En ik heb veel nieuwe vriendinnen gekregen met brede interesses in het dorp. Het maakt denk ik ook wel uit waar je woont. Ik woon in een redelijk klein dorpje waar je op een gegeven momentingeburgerd raakt en ik besefte ook dat als ik ingeburgerd raak, de kinderen dat ook vanzelf raken. Alle dorpse activiteiten enzo, ik zorgde dat ik daar aanwezig was.

Het is toch de omgeving waar de kids opgroeien en daar kan ik ze dan maar beter zoveel mogelijk mee in aanraking laten komen.

Dus gewoon maar wat aanrommelen in je eigen dorp/omgeving. Ik denk dat als ik het buiten het dorp ga zoeken de kinderen ook niet echt ingeburgerd raken. Ik wil me gewoon thuisvoelen in mijn eigen leefomgeving en dat betekent dart ik zoveel mogelijk ook echt in die leefomgeving bezig ben. En ik wil dat mijn kinderen zich helemaal thuis voelen in hun dorp. Dat betekent in mijn geval dat ik moeite doe om mensen te leren kennen en een soort deel word van het dorp. Ook met mensen die niet direct mijn types zijn.

quote:quadesh schreef op 19 november 2008 @ 00:20:

Mag ik even de knuppel in het hoenderhok gooien?????

Wat verwachtte je eigenlijk met kinderen krijgen? Was het een roze zonnebril? Waarom dachten jullie dat je mee kon gaan met het "flitsende wereldje" van jullie partners? Konden jullie nog mee praten en een volwaardige partner zijn? Waarom zie ik hier zo vaak toppics dat sex na een kind (zelfs na 14 maanden) niet meer gaat? Wat "verdienen" jullie voor al deze offers? Waarom de schrik dat leven met een kind zo anders is?

Ik weet dat ik nu chargeer, maar de topics hier over werks, sex, scheiding in combinatie met kinderen vind ik schrikbarend! Vrouwen die na 7 jaar kinderzorg worden verlaten door mannen, maar ze kunnen niks meer. Overigens vind ik moederschap een geweldig iets! Ik heb er zo"n enorme bewondering voor, dat ik het zelf niet eens aandurf! Geen kritiek, enkel vragen dus......





Euh?

Wat ik verwachtte met kinderen krijgen? Een kind. TRoze zonnebril? Nee, meer een hoop geregel. Flitsend wereldje? De logistiek is niet zo flitsend hoor, expat zijn en moederen daarentegen wel. Of ik nog mee kon praten en volwaardig zijn? Duh? natuurlijk kan ik dat. Ik heb er een kind uit gewqerkt,niet mijn stembanden. Vergeet niet dat niet alleen de vrouw een kind krijgt, de man krijgt dat kind net zo goed, dus je leven als stel verandert sowiesio. Of er nou 1. 2 of geen mensen thuisblijven. Ik heb geen idee waarom de sex bij andere mensen niet werkt, want ik lig niet in hun bed. Ik verdien kost en inwoning voor deze offers. Als je het zo nodig offers en verdiensten wilt noemen. Ik ben niet geschrokken van mijn leven met een kind. Ik ben ook niet gescheiden. En bewondering voor moederschap lijkt me overdreven.

Lonbonton, ik denk dat uik me gewoon meer mezelf voel bij de expra-thuismoeders: net als ik uit hun werkende omgeving geplukt om met vent mee te gaan en in een ander land hun gezin voort te zetten. En dat is toch een ander slag dan de 'ik heb altijd al thuismoeder willen zijn (of nog erger: wat kun je anders doen dan thuismoeder zijn)-types"



Als ik niet naar Belgie was verhuisd, had ik gewoon altijd blijven werken. Nu was het 'noodzaak' om te stoppen en niet door te gaan. Ik zie mezelf niet als echte thuismoeder, al ben ik het wel, en het gebrek aan faciliteiten hier is benauwend.

quadesh, het is ook erg moeilijk om precies te weten hoe je je leven inricht met kinderen. Het combineren van alles.

En dan vooral het afwegen van wat je voor jezelf belangrijk vindt en wat je belangrijk vindt voor de kinderen.

Dat staat vaak haaks op elkaar.

quote:tilalia2 schreef op 19 november 2008 @ 00:34:

Lonbonton, ik denk dat uik me gewoon meer mezelf voel bij de expra-thuismoeders: net als ik uit hun werkende omgeving geplukt om met vent mee te gaan en in een ander land hun gezin voort te zetten. En dat is toch een ander slag dan de 'ik heb altijd al thuismoeder willen zijn (of nog erger: wat kun je anders doen dan thuismoeder zijn)-types"



Als ik niet naar Belgie was verhuisd, had ik gewoon altijd blijven werken. Nu was het 'noodzaak' om te stoppen en niet door te gaan. Ik zie mezelf niet als echte thuismoeder, al ben ik het wel, en het gebrek aan faciliteiten hier is benauwend.



Ja dat begrijp ik wel.

Voel je je wel al thuis in je dorp of stad?

Ik ben ontzettend snel gewend hier, ik ben echt blij dat ik hier wqoon. Maar vergeleken met de belgische expatcommunitu en de mogelijkheid tot socialiseren voor zowel je kind als voor jou, is het hier uitermate karig. (net zoals in de rest van NL, als ik het goed begrijp)



Wel lekker veel speeltuinen, dat wel

quote:lonbonton schreef op 19 november 2008 @ 00:35:

quadesh, het is ook erg moeilijk om precies te weten hoe je je leven inricht met kinderen. Het combineren van alles.

En dan vooral het afwegen van wat je voor jezelf belangrijk vindt en wat je belangrijk vindt voor de kinderen.

Dat staat vaak haaks op elkaar.Dank voor een openhartig antwoord! Het lijkt mij een reuze opgave! Het antwoord van Tilalia ook, het klinkt zo simpel bij jou. Blij dat het jou wel allemaal wel lukt Tilalia! Maar als ik de forum berichten lees, ligt het niet een elk zo makkelijk, helaas.

Tilalia, je hebt misschien ook wel gelijk. Een aantal van de postings heb ik op een negatieve manier geïnterpreteerd. Maar goed, dat blijft natuurlijk altijd met een forum; de een schrijft iets met een bepaalde gedachte en de ander interpreteert het op zijn of haar manier.



Voor mij is het thuisblijven op het moment gewoon de beste beslissing ooit. En in principe kan ik volgend jaar gewoon weer terugkomen in een vergelijkbare baan. Maar ik heb er dus wel zelf voor gekozen. Kan me voorstellen dat het voor expat vrouwen die 'gedwongen' thuis zitten een ander verhaal is..

Even snel want dr willen hier 2 meiden uit bed.



Er werd mij gevraagd wat ik zoal deed om onze kinderen te laten weten dat de wereld uit meer bestaat dan alleen mama, dan wemeer doen dan alleen binnen zitten enz.



Nu zijn onze meiden nog jong, de oudste word in december 2 jaar en de jongste word in in december.

Overdag zit ik gebonden aan een slaaptijd van 13:00 tot ongeveer 15:00.

Als volgend jaar april de derde word geboren zal dat wel weer meer zijn in t begin.



Maar goed, wat doe ik zoal naast de bakker, forummen en de groenteboer

Wij wonen in een klein dorp op een boerderij met de bijbehorende diertjes en samen met de meiden ben ik dan ook regelmatig buiten te vinden om deze te verzorgen, verder ga ik regelmatig met vriendinnen op pad naar of een speeltuin, stad oid.



Nee, idd niet elke dag, en ja, met klote weer zitten de meiden veel tijd van de dag binnen te kleuren, blokken bouwen enz. met nijntje op de achtergrond.

Ik vouw dan ondertussen een wasje of doe iets anders ´thuishangerig´



Het is niet altijd rozegeur en maneschijn maar ik heb het er allemaal graag voor over... de rust die het de kindjes nu geeft is heerlijk.

Sportclubjes, gymen, socialiseren, knutselgroepen....

Dat komt allemaal nog wel. Ze kunnen nog heel hun leven van hot naar her rennen om overal aan mee te doen.

Ik zorg nu dat de kids voldoende stimulans thuis krijgen zodat ze zich lekker bezig kunnen houden, in hun ritme, in hun tempo.

Straks als onze oudste 2,5 jaar is gaat ze 2 ochtenden naar de peuterspeelzaal, lijkt me vanaf dan tijd genoeg voor haar.



Tis stiekem toch nog een heel verhaal geworden geloof ik





Ik ga mn dames es uit bed halen, ontbijten en dan ff naar de bakker

Nurse, ik denk dat je kinderen zich de pleuris schrikken als ze op de peuterspeelzaal terecht komen in een groep leeftijdsgenootjes.



En 'van hot naar her' slepen is ook relatief, net als de 'rust' waar jij het over hebt. 1 ochtendje speelgroep en 1 ochtendje gym of knutselen in de week is niet veel, het interfereert niet met slaapjes en je kinderen krijgen, hoe jong ook, wel besef van groepen en het gedrag dat daarbij hoort.



Maar goed, dat is mijn mening. Wel een onderbouwde mening, want door ervaring gecreeerd

Tsja, voor zover ik weet ben ik me vroeger ook niet te pleuris geschrokken hoor



Ik doe het blijkbaar nog op de ouderwetse manier en dat bevalt me prima Ik geloof dr niet zo in dat kindjes vanaf kleins af aan in een groep mee moeten leren draaien omdat dat zo goed voor ze zou zijn...

Dat begint naar mijn mening pas zo rond de 2,5 jaar.. tot die tijd lekker bij moeders thuis ´rondhangen´

Daarover verschillen we dan van mening. Ik heb alleen wel gezien dat toen mijn dochter met 2 1/2 naar school ging, de kindjes die er het meeste moeite mee hadden, de kinderen waren die altijd thuis onder moeders rokken hadden gespeeld.



MK was een leuke middenmoter, met haar speelgroep-maar-niet-creceh ervaring.

Dan verschillen we daar idd van mening over



Ga nu echt aan de gang hier.



Groetjes!

quote:tilalia2 schreef op 19 november 2008 @ 00:08:

Evi, hoe kom jij erbij dat het sommige vrouwen steekt? Dat maak jij ervan.



Ik heb vier jaar met veel plezier thuisgemoederd, maar dit soort venijn bij andere opvattingen, ideeen of praktijkervaringen is mij vreemd.



Ik vond het leuk om thuis te blijven bij mijn kind(eren). Ik heb 4 gouden jaren gehad. En nu ben ik het zat, want ik vind het saai worden.



Enlighten me: waar komen jullie, als het verder is dan de bakker

en de koffieronde?

Hoe stimuleren jullie je kinderen? Hoe socialiseren jullie je kinderen? Hoe zorgen jullie ervoor dat jullie kind zelfstandig wordt?

Waar zit in Nederland de baby/dreumesgym? De musiekgroep voor kindjes van een jaar? De knutselgroep voor kindjes van anderhalf? Waar kan ik met gelijkgestemde vrouwen (hoog opgeleid) praten over de fase van ons leven waar we nu inzitten?



Sorry hoor,maar ik zie thuismoederen als een balangrijker oets dan elke dag boodschapjes, wandelingetje, eendjes voeren, kind pitten mama op de bank met een soap, daarna beetje lunchen en huishouden, avondeten en klaar.



Wat dòen jullie de hele dag? En behalve Darshjan: zijn er ook tbm's met kinderen ouder dan 9 maanden? En meer dan 1 kind?



Hier een tbm moeder van een jongetje van 3,5 en een meisje van 10 maanden, ik ben thuis sinds de oudste. Zal je vragen eens beantwoorden

Hier in de buurt zitten veel dingen die je kunt doen met je kindje. Met mijn zoontje ging ik naar babyzwemmen en wilde nu met hem naar de peutergym, helaas is daar een wachtlijst voor. De muziekscholen bieden hier ook allemaal een programma voor de kleinsten. Daarnaast is hier nu een indoorspeeltuin geopend, met een speciale peuterochtend. Ik loop er nu wel tegenaan dat ik weer meer aan huis gebonden ben door mijn dochtertje.(slaapjes etc)

Daarnaast gaat hij twee ochtenden in de week naar de peuterspeelzaal, wat hij ook echt nodig heeft. Andere kindjes, niet altijd bij mama, en 2 hele lieve juffen waar hij gek op is. Daarnaast is het geweldig om te zien wat hij daar allemaal leert. Ik help regelmatig mee met dingen, en vindt dat dat ook moet, heb daar redelijk veel tijd voor.

1 x in de maand heb ik met een paar buurvrouwen een koffieochtend, niet helemaal mijn ding, maar toch wel weer leuk. Beetje dubbel gevoel. Ik hou helemaal niet van dat "wist je dat die en die" etc geklets, maar aan de andere kant blijf ik zo wel "in" de buurt actief, en wordt mijn zoontje voor heel veel dingen uitgenodigd.

Om ook op "zogenaamd" hoog niveau te praten, spreek ik met mijn vriendinnen af , waarvan de meeste moeder zijn en wel werken. Ondertussen is er wederzijds begrip voor elkaars keuze, maar in het begin voelde ik me nog wel eens genoodzaakt me te verantwoorden. Dat ligt er denk ik ook aan hoe je er zelf instaat. Ik wil nog wel eens denken dat ik me moet verantwoorden.

Ondertussen ben ik begonnen met een studie om me om te scholen, ik ga iets heel anders doen van HEAO naar onderwijs. Daar ben ik druk mee. Verder pak ik hier en daar een freelance klus voor een marketingbureau, ook heel erg leuk. Zo zijn mijn dagen aardig gevuld, al komt de rest inderdaad neer op, kindjes wasse, aankleden, op bed, poepluiers, en nog veeeel meer luiers.



Waar ik soms wel van baal zijn de opmerkingen "doe jij dat voor me?"" jij bent toch de hele dag thuis en ik werk" of "zo en als de oudste straks naar school gaat ga je dan weer eens wat doen?"

quote:evi19822 schreef op 18 november 2008 @ 23:56:



En Miku bezig dus met een coach om uit te vinden wat je echt wilt. Lijkt me ook wel weer spannend. Maar het thuis zijn bevalt je dus wel? Moet zeggen dat ik daar ook wel over na heb gedacht hoor. Of mijn baan het nou wel helemaal is, omdat ik het nu helemaal niet mis.





Ja, is ook inderdaad spannend, vooral omdat ik geen idee heb wát ik nou precies wil. Ik heb altijd een hele drukke baan gehad maar wil dat niet meer doen, omdat ik daarin een aantal jaar terug overspannen ben geraakt. Sindsdien ben ik zoekende (afgel. 3 jaar steeds maar of vekeerd gekozen of een tijdelijk contract dat niet verlengd werd). Soms erg vemoeiend.



Ik heb dit jaar weer even parttime in diezelfde drukke functie gewerkt (met het idee van: heb een kind op de wereld gezet, dus zo'n baan is dan een eitje) en dat ging weer helemaal mis. Kennelijk is het iets dat niet meer bij me past en moet ik op zoek naar wat ik écht wil. Maar luisteren naar mijn buikgevoel is nog steeds moeilijk, vandaar dat ik met een coach aan de slag ben om erachter te komen waar mijn 'talenten' liggen.



Anyway...thuisblijven bevalt idd in de tussentijd goed. Geniet ontzettend van mijn dochter, die nu 14 maanden is. Even over het socialiseren waar ik eerder een vraag over las, omdat ik even heb gewerkt gaat mijn dochter (sinds ze 6 maanden is) 1 dag in de week naar het KDV. Duur, maar ze vindt het ontzettend leuk en het bevalt prima. Bovendien wil ik het plaatsje niet kwijt voor als ik volgend jaar weer iets vindt. Verder hebben mijn twee beste vriendinnen ook kids van dezelfde leeftijd, dus daar speelt ze meerdere malen per week mee. Verder breng ik haar ook 1 x per 2 weken een dag naar mijn schoonmoeder. Zo leert ze ook op anderen vertrouwen buiten papa en mama. Mijn dochter is een onwijs sociaal kind, dat eigenlijk niet eenkennig is en zich overal snel thuisvoelt.



Ik hou op deze manier genoeg tijd over voor mezelf om eens met een vriendin leuke dingen te doen, mijn huishouden bij te houden, dingen op een rijtje te zetten voor mijn coaching traject, me bezig te houden met mijn hobby etc. etc. 24/7 met dochter zitten is niet erg, maar die enkele daagjes voor mezelf zijn wel lekker.



Verder vind ik het wel heerlijk om me over te kunnen geven aan het ritme van mijn dochter. Wat vandaag niet komt, dat komt morgen wel. Verveling komt wel eens voor maar niet veel, er staat altijd wel iemand op de stoep, of ik doe wat creatiefs in huis, of ik ga zelf op stap met haar. We gaan ook babyzwemmen samen, hebben babymassage gedaan. Er is genoeg te doen en de weken vliegen voorbij.

Vol interesse lees ik mee op dit topic. Ik ben een werkende moeder (3 dagen) en op dit moment heb ik nog verlof. Volgende maand moet ik weer aan de slag. Ik moet zeggen, regelmatig schiet het door m'n hoofd heen om tbm te worden. Rustiger voor mezelf, de kinderen.



Maar, ik weet dat mijn wereldje (en die van de kinderen) dan een stuk kleiner zou worden. Bijna geen vriendinnen in mijn omgeving die overdag thuis zijn. De meesten werken fulltime of parttime.

Verder merk ik dat ik thuis zijn ook niet zaligmakend vind. Als het lekker weer is even erop uit voor een boodschapje, de speeltuin, de bieb oid. Maar verder is hier in de omgeving weinig te doen voor mij en mijn kinders.

Ik geniet van m'n verlof, zou best willen dat het nog iets langer zou duren, maar uiteindelijk weet ik gewoon dat ik een leukere moeder ben als ik een paar dagen in de week werk. Verder vindt mijn dochter het leuk op de opvang. En bovendien, het geld kunnen we niet missen en eigenlijk bof ik nog, want ik werk relatief dicht bij huis, heb een werkgever die snapt dat ik naar huis zou moeten als er iets is met een van de kids en er geen andere opvangmogelijkheid is. En in de toekomst is het ook vrij makkelijk om met uren te schuiven of iets minder te gaan werken als mijn oudste naar school gaat.



Ik blijf dus lekker werken .



(maar ik vind het wel leuk om met jullie verhalen mee te lezen )

quote:darsjhan schreef op 18 november 2008 @ 12:36:



van vier muren word ik ook niet gek want in onze muren zit een deur[/b]

quote:kikkie1 schreef op 19 november 2008 @ 09:38:

[...]



Ondertussen ben ik begonnen met een studie om me om te scholen, ik ga iets heel anders doen van HEAO naar onderwijs. Daar ben ik druk mee. Verder pak ik hier en daar een freelance klus voor een marketingbureau, ook heel erg leuk. Even off topic maar ik gok dat wij in dezelfde hoek zitten qua opleiding. Hoe kwam jij erachter dat je het onderwijs in wilt? Wat lekker dat je freelance werk doet trouwens, blijf je toch nog met je werk bezig naast de kids. En je deelt zelf je tijd in.

quote:Quelic schreef op 18 november 2008 @ 17:19:

Leuk, zoveel reacties! Alleen is het niet mijn bedoeling om een discussie op gang te brengen tussen wel/niet thuis blijven. Ook zoek ik geen ervaringen van mensen die weer aan het werk zijn gegaan. Ik ben juist op zoek naar thuisblijfmoeders om ervaringen uit te wisselen. Gewoon; hoe deel je de dag in. Wat doe je zoal met de kinderen. Een kletstopic dus.Dat dacht ik dus ook, dat dat de bedoeling was van dit topic. Maar dat kan hier niet op dit forum Quelic, de meeste mensen reageren op een topic al deze als een leeuw op zijn prooi

quote:fluffychuzzle schreef op 18 november 2008 @ 14:03:

Zit zo eens te rekenen, maar ik ben te weinig thuis om huisvrouw te heten. Ik ben eerder een onderwegvrouw dan.



Overigens ontopic, ik ben nu sinds een jaar of vier thuis. En ik vind er geen f*ck aan. Toen de oudste twee kwamen ben ik een tijdje thuis geweest. Daarna weer gaan werken. Dat was stukken beter voor mij. Door omstandigheden kwam ik weer zonder werk te zitten. Daarna er nog twee kinderen bijgekregen en nu heb ik dus een gezin met vier kinderen, een man en huwelijk, huishouden (groot huis), de boodschappen enzo, afspraken met artsen, tandartsen, ggz, fysio etc., vrijwilligerswerk en noem het maar op. Kortom heel erg druk, maar ik wil toch weer aan het werk. Gewoon mijn eigen leven weer oppakken. Iets anders dan alleen de mamma en vrouw van zijn.



Zeeeeer herkenbaar, 16 jaar geleden werd ik moeder en tegelijkertijd thuisblijfmoeder.

Inmiddels ook 4 kinderen verder en voel ik me meer gezinsmanager.

Alle kids zijn naar school en ik wil een leuke baan. Jammer genoeg kan ik niks. Tenminste..... ik heb geen diploma's. Het werk wat ik destijds deed (DTP) leerde ik in de praktijk, maar daar heb ik nu niks meer aan.

Maar okay, ik ga geloof ik offtopic

quote:TheNurse schreef op 18 november 2008 @ 20:58:

[...]





Wat klinkt er een hoop negativiteit uit jou posting zeg.

Vind persoonlijk dat je ook wel minachtend overkomt op de tbm´ers onder ons door er vanuit te gaan dat wij allemaal maar thuis ´rondhangen´ en we niet verder komen dan het koffiehuis, supermarkt en bakker.



Hoezo minachtend? Ik als persoon werd er niet gelukkig van, dat hoeft niet te betekenen dat ik geen begrip heb voor de mama's die het wel harstikke leuk vinden! Ik kwam niet verder dan rondhangen met ander moeders, het huishouden, de supermarkt en de boodschappen. (en heel veel geld uitgeven aan winkelen) Voor mij zo saai. Dat mag iedere moeder voor zich beslissen? Alleen vraag ik mij weleens af hoe andere mama's het leven thuis wel heel leuk, spannend en afwisselend houden.



Ik werd er alleen geen leukere mama van, ik moet zeggen dat ik nu ik ook weer een eigen leven heb dubbel zoveel geniet van de tijd met mijn dochter. En ik verdien weer mijn eigen geld, wat ik keihard uit kan geven. Het paste gewoon niet bij mij als persoon.



Wat alle andere mama's doen, dat mag ieder voor zich weten. Ik zal er niemand op veroordelen, want ik weet dat het thuis ook ontzettend druk is.

Miku2

ik lees net jouw vorige posting, dat je daar ook midden inzit dat proces. Bij mij is het een heel proces geweest, heb er heel lang tegenaan gehikt.

Ben nooit gelukkig geweest in het bedrijfsleven. Ik liep elke keer tegen dezelfde dingen aan. Ik heb veel met mijn vriendinnen gepraat en gevraagd of ze mij wilden analyseren, wat vonden ze van mij, welke pluspunten en minpunten etc.

Daar kwam vooral uit dat ik volgens hen, sociaal ben, wel commercieel maar het moet leuk blijven, creatief en heel goed met kinderen en gewoon geen carrieretijger.

Sinds mijn zoontje wat ouder is merk ik dat ik het heel leuk vind om creatief met hem te zijn en daarnaast volgens velen heel veel geduld heb om hem wat te leren. Daarnaast had ik al vaker in mijn hoofd dat ik wat anders wilde en met kinderen, maar niet wat.

Ik ben gaan zoeken en kwam op onderwijsassistent. Het is een MBO opleiding. Waar ik vooral tegenaan hikte was de uren stage die ik straks moet gaan lopen. 870 uur. Maar goed ik ben nu 32 en als ik wat wil, dan moet ik het nu doen. Het betekent veel geld investeren, en gaan.

Als dit me bevalt wil ik doorgaan voor lerares.

Hier ook een TBM... Ik lees regelmatig mee, maar heb nog nooit echt mijn stem laten horen.



Ik heb toen ik zwanger bleek, mijn studie (HBO) weer opgepakt. Daarvoor werkte ik fulltime in de horeca. Nu ben ik TBM, met een schat van een dochter en studeer ik daarnaast deeltijd aan de pabo. Ik vind het heerlijk, geniet met volle teugen en verveel me nooit! Alle negativiteit die ik hier lees (her)ken ik dan ook totaal niet.



Mijn dagen bestaan uit huishoudelijke klusjes, maar ook uit studeren en lekker de deur uit gaan. En ja, ook ik kom verder dan de bakker op de hoek en de supermakrt. Daarnaast gaat mijn dochter 2 dagen per week naar het kinderdagverblijf, om met andere kindjes te (leren) spelen en om te wennen aan een leven zonder mama. Ook om mij de kans te geven me op mijn studie te richten. Ik ga op pad met en naar vriendinnen, schuw de trein met kind absoluut niet. Ik kom overal, ga overal heen en verveel mee geen minuut. Ook niet als het slecht weer is.



Uiteindelijk kan je zelf helemaal bepalen hoe je TBM indeelt. je kan het thuisblijven heel letterlijk nemen, maar je kan er ook voor kiezen om een leven op te bouwen met kind.

Ik heb persoonlijk erg veel moeite met ouders die hun kinderen 5 dagen naar de opvang laten gaan, later voorschools en naschools hun kind op laten vangen en hun kind een uur (of twee) per dag zien. Dat zijn namelijk vaak de kinderen/jongeren die later problemen gaan veroorzaken.



Ik heb gekozen voor een minder luxe leven, met kind. En ja, soms mis ik de luxe van het onbeperkt geld uitgeven, maar bovenal geniet ik. Het leven wat ik nu heb vind ik ook een luxe! Ik kan het me permiteren om thuis te blijven en nog een goed leven te hebben.

Ik heb als au-pair gewerkt, ik heb het expat leven ervaren (ben zelf een expat) en al gauw werd mij duidelijk dat ik graag thuis voor mijn kind wil zorgen en geen high flying career hoef.

De relatie met mijn vriend is super, hij vindt het helemaal geweldig dat ik voor dit leven kies en staat er helemaal achter. Wij hebben er niet onder te lijden.



Voor Talila (en ook anderen natuurlijk):

Overigens zijn er hier genoeg activiteiten in de omgeving voor moeder MET kind. Muziek op schoot, moeder en kindzwemmen, peutergym en nog een hele hoop meer dingen die ik nog niet ontdekt heb. Zo uitgebreid als in mijn jeugd (epat-leven) dan misschien wel niet, maar aan de andere kant... Het expat-leven is ook niet ideaal! Toen ik in Nederland kwam wonen heb ik door het kleine, beschermende expatwereldje, vreselijk veel moeite gehad met aanpassen. Hierdoor heb ik in Nederland nooit goed kunnen aarden en tel ik de dagen af naar het moment dat ik weer weg kan.

Overigens betekent expat zijn niet per definitie dat je als vrouw niet kan werken en gedwongen wordt thuis te blijven. Waar wij ook woonden, mijn moeder heeft altijd gewerkt (tijdens onze schooluren). Mijn moeder is HET bewijs dat je als spouse ook prima kan werken, waar je oook woont. Geloof me, we hebben in een stel aparte landen gewoond.

[quote]kikkie1 schreef op 19 november 2008 @ 10:05:

Maar goed ik ben nu 32 en als ik wat wil, dan moet ik het nu doen. Het betekent veel geld investeren, en gaan.

quote]



Gaaf Kikkie, je hebt groot gelijk dat je er nu voor gaat. Ik ben eigenlijk heel ongeduldig, iemand van de snelle oplossingen, maar realiseerde me op een gegeven moment dat ik echt de tijd moet nemen om uit te zoeken wat ik wil. Anders loopt het wéér op een teleurstelling uit. Daar heb ik helemaal geen zin in. Dit is gewoon een gouden tijd om dat uit te zoeken. Ik merk ook wel dat ik door mijn dochter dichter bij mezelf kom en gedwongen wordt om mee te gaan stroom. Ik leef ook veel meer in het moment ipv bezig te zijn met alles wat nog moet komen. Dat geeft me heel veel rust.