Kinderen
alle pijlers
Vriendschap(pen) over na bevalling?
woensdag 24 juni 2009 om 11:20
Hallo allemaal,
Misschien een suf probleem hoor, maar ik ben toch wel benieuwd of er meer mensen zijn met deze ervaring.
Ik ben 3,5 maand geleden bevallen van mijn eerste kind, een superleuk meisje. Het gaat, na wat gezondheidsellende van mijn kant, heel erg goed en we zijn erg gelukkig. Inmiddels heb ik mijn leven weer behoorlijk opgepakt en zitten we in een lekker ritme (al heb ik nog wel verlof).
Wat me verbaast is dat ik vrienden ben kwijtgeraakt. En dat had ik niet zien aankomen. Ik ben zelf een van de laatsten die kinderen kreeg en altijd heel erg betrokken geweest. Sterker nog, vriendschappen werden vaak hechter nadat een vriendin moeder was geworden. Ik paste ook op, was belangstellend, we hadden er gewoon een onderwerp bij zeg maar. Vriendin blij, ik blij. Niks aan de hand.
Nu zijn er toch vriendinnen die ik niet meer zie. Die niet op bezoek geweest zijn, die pas heel laat een kaartje stuurden en die wel iets zeggen als 'ik kom nu eens echt langs', maar dat niet doen. Ik ben vaak thuis, dus ze zijn altijd welkom. Eén vriendin is sowieso vooral met zichzelf bezig, maar er zijn ook mensen met kinderen of zwangeren die ik niet meer zie. Terwijl ik juist dacht een link te hebben.
Kortom, ik ben nogal teleurgesteld en vooral verbaasd. Ik weet natuurlijk wel dat sommige mensen verdwijnen en er weer andere bijkomen en ik heb ook zat leuke mensen om me heen, maar toch. Ik heb ook soms het gevoel dat ik moet gaan trekken en duwen om die vriendschap maar in stand te houden. Maar inmiddels heb ik daar genoeg van, het moet wel van twee kanten komen. Maar dat betekent dat ik mensen kwijtraak.
Zijn er bij jullie ook vriendinnen afgehaakt of verdwenen toen je eenmaal een kind had?
Groetjes,
Sterre
Misschien een suf probleem hoor, maar ik ben toch wel benieuwd of er meer mensen zijn met deze ervaring.
Ik ben 3,5 maand geleden bevallen van mijn eerste kind, een superleuk meisje. Het gaat, na wat gezondheidsellende van mijn kant, heel erg goed en we zijn erg gelukkig. Inmiddels heb ik mijn leven weer behoorlijk opgepakt en zitten we in een lekker ritme (al heb ik nog wel verlof).
Wat me verbaast is dat ik vrienden ben kwijtgeraakt. En dat had ik niet zien aankomen. Ik ben zelf een van de laatsten die kinderen kreeg en altijd heel erg betrokken geweest. Sterker nog, vriendschappen werden vaak hechter nadat een vriendin moeder was geworden. Ik paste ook op, was belangstellend, we hadden er gewoon een onderwerp bij zeg maar. Vriendin blij, ik blij. Niks aan de hand.
Nu zijn er toch vriendinnen die ik niet meer zie. Die niet op bezoek geweest zijn, die pas heel laat een kaartje stuurden en die wel iets zeggen als 'ik kom nu eens echt langs', maar dat niet doen. Ik ben vaak thuis, dus ze zijn altijd welkom. Eén vriendin is sowieso vooral met zichzelf bezig, maar er zijn ook mensen met kinderen of zwangeren die ik niet meer zie. Terwijl ik juist dacht een link te hebben.
Kortom, ik ben nogal teleurgesteld en vooral verbaasd. Ik weet natuurlijk wel dat sommige mensen verdwijnen en er weer andere bijkomen en ik heb ook zat leuke mensen om me heen, maar toch. Ik heb ook soms het gevoel dat ik moet gaan trekken en duwen om die vriendschap maar in stand te houden. Maar inmiddels heb ik daar genoeg van, het moet wel van twee kanten komen. Maar dat betekent dat ik mensen kwijtraak.
Zijn er bij jullie ook vriendinnen afgehaakt of verdwenen toen je eenmaal een kind had?
Groetjes,
Sterre
donderdag 25 juni 2009 om 16:27
quote:Thyra schreef op 25 juni 2009 @ 14:46:
[...]
Dan heb jij de verkeerde vriendinnen. Als ik gebeld wordt wordt ik gebeld. Kan ik écht niet bellen doordat ik druk bezig ben vanwege een poepluier of iets dergelijks, of aan het eten ben, dan bel ik terug zodra ik daarmee klaar ben. En als mijn kinderen wakker zijn kan ik príma een telefoongesprek voeren.
En wat dat voor rare aanname is dat ouders 's avonds uitgeput op de bank hangen en niet meer in staat zijn een telefoongesprek te voeren.... ik weet niet wat voor ouders jij in je omgeving hebt, maar in die van mij zijn het nét mensen....
Nou, ik vind dat Ann Liv wel een punt heeft. Mijn jongste zoontje heeft bijvoorbeeld een periode gehad dat hij zich kapot schrok van de telefoon en standaard begon te brullen als er werd gebeld. En het aantal keren dat er precies iemand moet poepen, met zijn hoofd op de punt van de tafel valt, zijn broertje een mep verkoopt, zich verslikt in een stukje rijstwafel, of gewoon eens vriendelijk maar zeer hardnekkig komt informeren met wie ik praat en of hij ook even aan de telefoon mag zijn niet op een hand te tellen. Dus vaak vind ik het toch niet heel relaxt telefoneren als de twee kinderen (nu 1 en 3 jaar) wakker zijn.
En ik geef eerlijk toe dat ik soms inderdaad even geen zin heb om de telefoon op te nemen als ik na een drukke dag op het werk en een drukke avond met de kinderen eindelijk even rustig zit. Het hangt natuurlijk wel helemaal van mijn bui af en ook van wie er belt.
Maar goed, ik ben dan dus vermoedelijk een verkeerde vriendin.
[...]
Dan heb jij de verkeerde vriendinnen. Als ik gebeld wordt wordt ik gebeld. Kan ik écht niet bellen doordat ik druk bezig ben vanwege een poepluier of iets dergelijks, of aan het eten ben, dan bel ik terug zodra ik daarmee klaar ben. En als mijn kinderen wakker zijn kan ik príma een telefoongesprek voeren.
En wat dat voor rare aanname is dat ouders 's avonds uitgeput op de bank hangen en niet meer in staat zijn een telefoongesprek te voeren.... ik weet niet wat voor ouders jij in je omgeving hebt, maar in die van mij zijn het nét mensen....
Nou, ik vind dat Ann Liv wel een punt heeft. Mijn jongste zoontje heeft bijvoorbeeld een periode gehad dat hij zich kapot schrok van de telefoon en standaard begon te brullen als er werd gebeld. En het aantal keren dat er precies iemand moet poepen, met zijn hoofd op de punt van de tafel valt, zijn broertje een mep verkoopt, zich verslikt in een stukje rijstwafel, of gewoon eens vriendelijk maar zeer hardnekkig komt informeren met wie ik praat en of hij ook even aan de telefoon mag zijn niet op een hand te tellen. Dus vaak vind ik het toch niet heel relaxt telefoneren als de twee kinderen (nu 1 en 3 jaar) wakker zijn.
En ik geef eerlijk toe dat ik soms inderdaad even geen zin heb om de telefoon op te nemen als ik na een drukke dag op het werk en een drukke avond met de kinderen eindelijk even rustig zit. Het hangt natuurlijk wel helemaal van mijn bui af en ook van wie er belt.
Maar goed, ik ben dan dus vermoedelijk een verkeerde vriendin.
mahna mahna tuduuuudududu
donderdag 25 juni 2009 om 17:00
quote:Thyra schreef op 25 juni 2009 @ 14:46:
[...]
Dan heb jij de verkeerde vriendinnen. Als ik gebeld wordt wordt ik gebeld. Kan ik écht niet bellen doordat ik druk bezig ben vanwege een poepluier of iets dergelijks, of aan het eten ben, dan bel ik terug zodra ik daarmee klaar ben. En als mijn kinderen wakker zijn kan ik príma een telefoongesprek voeren.
En wat dat voor rare aanname is dat ouders 's avonds uitgeput op de bank hangen en niet meer in staat zijn een telefoongesprek te voeren.... ik weet niet wat voor ouders jij in je omgeving hebt, maar in die van mij zijn het nét mensen....
TO heeft het over de eerste drie maanden hè? Ik heb het in mijn post ook over babies en kleine peuters. Het lukt mij echt niet om een fatsoenlijk gesprek te voeren als ik telkens hoor: nee niet doen, wacht even, ik help je zo, getsie, niet die beker op de grond gooien, etc. Om het inderdaad maar niet te hebben over huilende babies op de achtergrond, dat belt toch niet fijn? Ik kan me sowieso voorstellen dat ik niet de onverdeelde aandacht krijg, als je een kleine in de gaten moet houden. Hetzelfde geldt voor mensen die ik aan de telefoon heb die bijvoorbeeld een film aan het kijken zijn. Dat hoor je en dan is het snel einde gesprek. Lijkt mij niet meer dan logisch en dat wil niet zeggen dat ik de verkeerde vriendinnen heb.
Daarbij hebben de kinderen van mijn vriendinnen toevallig allemaal last gehad van slaapproblemen en huilen overdag, waardoor de vriendinnen in kwestie maanden niet lekker door konden slapen en veel last hadden van spanning. Ik kan me heel goed voorstellen dat je dan om 21.30u wil slapen. En niks anders. Ik hoor dat vaak aan hun stem. Het lijkt mij gewoon een feit dat je vriendschappen veranderen als je een gezin krijgt. Even wennen misschien, maar mij zijn deze vriendinnen die niet meer zo makkelijk tijd kunnen vrijmaken, even dierbaar als voorheen. Zou toch wat zijn, als ik het hen na zou dragen dat ik niet altijd de volledige aandacht krijg?
TO, zo te lezen is er bij jou wat anders aan de hand en het lijkt mij dat je veel moeite hebt gedaan om de vriendschappen in stand te houden. Ik zou met je vriendinnen gaan praten, om te kijken waarom zij nu zo anders reageren en waarom zij zich terug lijken te trekken juist op het moment dat jij met hen zou willen delen. Misschien spelen er wel dingen waar jij nooit aan hebt gedacht.
[...]
Dan heb jij de verkeerde vriendinnen. Als ik gebeld wordt wordt ik gebeld. Kan ik écht niet bellen doordat ik druk bezig ben vanwege een poepluier of iets dergelijks, of aan het eten ben, dan bel ik terug zodra ik daarmee klaar ben. En als mijn kinderen wakker zijn kan ik príma een telefoongesprek voeren.
En wat dat voor rare aanname is dat ouders 's avonds uitgeput op de bank hangen en niet meer in staat zijn een telefoongesprek te voeren.... ik weet niet wat voor ouders jij in je omgeving hebt, maar in die van mij zijn het nét mensen....
TO heeft het over de eerste drie maanden hè? Ik heb het in mijn post ook over babies en kleine peuters. Het lukt mij echt niet om een fatsoenlijk gesprek te voeren als ik telkens hoor: nee niet doen, wacht even, ik help je zo, getsie, niet die beker op de grond gooien, etc. Om het inderdaad maar niet te hebben over huilende babies op de achtergrond, dat belt toch niet fijn? Ik kan me sowieso voorstellen dat ik niet de onverdeelde aandacht krijg, als je een kleine in de gaten moet houden. Hetzelfde geldt voor mensen die ik aan de telefoon heb die bijvoorbeeld een film aan het kijken zijn. Dat hoor je en dan is het snel einde gesprek. Lijkt mij niet meer dan logisch en dat wil niet zeggen dat ik de verkeerde vriendinnen heb.
Daarbij hebben de kinderen van mijn vriendinnen toevallig allemaal last gehad van slaapproblemen en huilen overdag, waardoor de vriendinnen in kwestie maanden niet lekker door konden slapen en veel last hadden van spanning. Ik kan me heel goed voorstellen dat je dan om 21.30u wil slapen. En niks anders. Ik hoor dat vaak aan hun stem. Het lijkt mij gewoon een feit dat je vriendschappen veranderen als je een gezin krijgt. Even wennen misschien, maar mij zijn deze vriendinnen die niet meer zo makkelijk tijd kunnen vrijmaken, even dierbaar als voorheen. Zou toch wat zijn, als ik het hen na zou dragen dat ik niet altijd de volledige aandacht krijg?
TO, zo te lezen is er bij jou wat anders aan de hand en het lijkt mij dat je veel moeite hebt gedaan om de vriendschappen in stand te houden. Ik zou met je vriendinnen gaan praten, om te kijken waarom zij nu zo anders reageren en waarom zij zich terug lijken te trekken juist op het moment dat jij met hen zou willen delen. Misschien spelen er wel dingen waar jij nooit aan hebt gedacht.
donderdag 25 juni 2009 om 19:43
quote:Tinkelbel schreef op 25 juni 2009 @ 11:48:
Ik ben ook een, voor mij destijds erg belangrijke, vriendin kwijtgeraakt. Vanaf het moment dat ik haar vertelde dat we een kindje verwachtten ging het al raar. Ze nam afstand, er waren steeds discussies over niks, ze snapte niet dat ik moe was en eerder naar huis ging of naar bed wilde, etc. Toen we net waren verhuisd, liet ze niets horen, ze kwam niet langs, etc. Toen ons dochtertje werd geboren stuurde ze wel een kaartje en een sms dat ze heel snel langs zouden komen. Ik had haar écht verwacht in de kraamweek. Natuurlijk snap ik dat afspreken soms even lastig is, maar als iemand die je je beste vriendin noemt een kindje heeft gekregen, dan maak je je gewoon vrij. Blijkbaar heb ik dat totaal verkeerd geïnterpreteerd, want ze was behoorlijk pissig toen ik dat naar haar uitsprak: we hebben nu geen contact meer. Eigenlijk heb ik er best lang mee in mijn maag gezeten en het mezelf aangetrokken, maar nu is het ok.
Andere vriendschappen zijn juist weer heel erg hecht geworden, ook een paar van wie ik juist eerder had verwacht dat ze wat zouden verwateren. Al met al was ik flink teleurgesteld in die ene vriendin maar prijs ik me des te gelukkiger met huidige vrienden en vriendinnen.
Alsof 't mijn verhaal is!!!
Tja, ik probeer me er niet meer druk over te maken en ik wil ook niet meer energie in aflopende vriendschappen stoppen.
Sowieso zijn kennissen die ik 2-3x p/j zag ook op mijn initiatief min of meer doodgebloed; ik besteed liever tijd aan m'n gezin en echte goede vrienden.
Ik ben ook een, voor mij destijds erg belangrijke, vriendin kwijtgeraakt. Vanaf het moment dat ik haar vertelde dat we een kindje verwachtten ging het al raar. Ze nam afstand, er waren steeds discussies over niks, ze snapte niet dat ik moe was en eerder naar huis ging of naar bed wilde, etc. Toen we net waren verhuisd, liet ze niets horen, ze kwam niet langs, etc. Toen ons dochtertje werd geboren stuurde ze wel een kaartje en een sms dat ze heel snel langs zouden komen. Ik had haar écht verwacht in de kraamweek. Natuurlijk snap ik dat afspreken soms even lastig is, maar als iemand die je je beste vriendin noemt een kindje heeft gekregen, dan maak je je gewoon vrij. Blijkbaar heb ik dat totaal verkeerd geïnterpreteerd, want ze was behoorlijk pissig toen ik dat naar haar uitsprak: we hebben nu geen contact meer. Eigenlijk heb ik er best lang mee in mijn maag gezeten en het mezelf aangetrokken, maar nu is het ok.
Andere vriendschappen zijn juist weer heel erg hecht geworden, ook een paar van wie ik juist eerder had verwacht dat ze wat zouden verwateren. Al met al was ik flink teleurgesteld in die ene vriendin maar prijs ik me des te gelukkiger met huidige vrienden en vriendinnen.
Alsof 't mijn verhaal is!!!
Tja, ik probeer me er niet meer druk over te maken en ik wil ook niet meer energie in aflopende vriendschappen stoppen.
Sowieso zijn kennissen die ik 2-3x p/j zag ook op mijn initiatief min of meer doodgebloed; ik besteed liever tijd aan m'n gezin en echte goede vrienden.
donderdag 25 juni 2009 om 20:11
quote:Moosey schreef op 24 juni 2009 @ 12:03:
Ik moet zeggen dat ik 3,5 maand wel héél rap vind om de conclusie uit te trekken dat je er geen energie meer in wilt steken, eigenlijk. Vriendschappen kennen (bij mij althans) intensieve en minder intensieve periodes, maar de minder intensieve periodes willen helemaal niet zeggen dat we minder om elkaar geven, dan komt het gewoon allemaal even niet zo uit.
Is het niet ook zo dat je gewoon nogal hoge verwachtingen van je vriendinnen had mbt hun betrokkenheid bij jouw kind?
Tot zover gelezen en nog geen verdere reacties.
Maar wat mij A opvalt is eigenlijk de hoeveelheid vriendinnen die zo schandalig afhaken bij meerderen hier op dit topic. Dan heb ik het niet over uit elkaar groeien en verwateren. Maar "beste" vriendinnen die nog niet eens de moeite kunnen nemen een geboortekaartje te sturen?? Pu lies zeg...
@To, ik vind het erg sneu om te moeten constateren voor jou. Maar het moeten dan niet al te beste vrienden/innen zijn geweest als ze nog niet eens de rotmoeite kunnen nemen effe een kaartje of telefoontje voor je over te hebben. Wat nou drie maanden, ál drie maanden zul je bedoelen. Als dat vriendschap heet zou ik er rap mee kappen. Lekker egoistisch!
Ik vind de teneur over het algemeen nog veel te vriendelijk als je het mij vraagt. En dat heeft echt niks te maken met het feit dat ik mijn kind een wereldwonder vond/vind. Maar als een (goede) vriendin een mijlpaal meemaakt in haar leven (samenwonen, eigen huis, slagen voor een belangrijk examen, nieuwe baan, kind of wat dan ook), dan kan je toch die kleine moeite wel opbrengen een beetje gemeende interesse te tonen. Ook als je het druk hebt kan je daar eerlijk en open over communiceren. Dat het nu echt niet lukt, je niks liever wil, maar zodra je ruimte hebt, tijd hebt, geld hebt of wat dan ook je snel met elkaar afspreekt...(zoiets)
Ik moet zeggen dat ik 3,5 maand wel héél rap vind om de conclusie uit te trekken dat je er geen energie meer in wilt steken, eigenlijk. Vriendschappen kennen (bij mij althans) intensieve en minder intensieve periodes, maar de minder intensieve periodes willen helemaal niet zeggen dat we minder om elkaar geven, dan komt het gewoon allemaal even niet zo uit.
Is het niet ook zo dat je gewoon nogal hoge verwachtingen van je vriendinnen had mbt hun betrokkenheid bij jouw kind?
Tot zover gelezen en nog geen verdere reacties.
Maar wat mij A opvalt is eigenlijk de hoeveelheid vriendinnen die zo schandalig afhaken bij meerderen hier op dit topic. Dan heb ik het niet over uit elkaar groeien en verwateren. Maar "beste" vriendinnen die nog niet eens de moeite kunnen nemen een geboortekaartje te sturen?? Pu lies zeg...
@To, ik vind het erg sneu om te moeten constateren voor jou. Maar het moeten dan niet al te beste vrienden/innen zijn geweest als ze nog niet eens de rotmoeite kunnen nemen effe een kaartje of telefoontje voor je over te hebben. Wat nou drie maanden, ál drie maanden zul je bedoelen. Als dat vriendschap heet zou ik er rap mee kappen. Lekker egoistisch!
Ik vind de teneur over het algemeen nog veel te vriendelijk als je het mij vraagt. En dat heeft echt niks te maken met het feit dat ik mijn kind een wereldwonder vond/vind. Maar als een (goede) vriendin een mijlpaal meemaakt in haar leven (samenwonen, eigen huis, slagen voor een belangrijk examen, nieuwe baan, kind of wat dan ook), dan kan je toch die kleine moeite wel opbrengen een beetje gemeende interesse te tonen. Ook als je het druk hebt kan je daar eerlijk en open over communiceren. Dat het nu echt niet lukt, je niks liever wil, maar zodra je ruimte hebt, tijd hebt, geld hebt of wat dan ook je snel met elkaar afspreekt...(zoiets)
donderdag 25 juni 2009 om 20:21
quote:Ann Liv schreef op 25 juni 2009 @ 11:55:
[...]
Ik vind dat ook echt lastig aan vriendinnen met kinderen hoor. Ze zéggen wel dat het altijd uitkomt als je belt maar dat is gewoon niet zo. Ik weet echt niet wanneer het toptijden zijn bij hen. En die toptijden veranderen ook nog om de haverklap, als ik eindelijk in mijn systeem heb wanneer iemand te bereiken is, gaat het kind weer eerder of later slapen. Als kinderen wakker zijn is het überhaupt niet mogelijk om met iemand te bellen. En als ze slapen (ik heb werkelijk geen idee hoe laat) zijn ouders vaak zo blij dat ze op de bank hangen, dat ik merk dat ze geen puf hebben voor een telefoongesprek. Dat 'zogenaamd' vind ik dus ook een stukje onbegrip van jouw kant. En als je zegt dat je zelf wel wil bellen, waarom lukt dat dan niet?
Geef het in elk geval nog even de tijd, ook voor vriendinnen is het wennen dat jij andere prioriteiten en een ander ritme hebt.Ja, hier herken ik me wel in. Dat je dan belt, en vraagt of het gelegen is, zeggen ze ja, maar binnen 5 min begint er een baby op de achtergrond te huilen, en dan is er echt geen gesprek meer te voeren (en dat begrijp ik ook wel, want bij mijn kant klinkt het al als herrie, laat staan als je er naast zit).
[...]
Ik vind dat ook echt lastig aan vriendinnen met kinderen hoor. Ze zéggen wel dat het altijd uitkomt als je belt maar dat is gewoon niet zo. Ik weet echt niet wanneer het toptijden zijn bij hen. En die toptijden veranderen ook nog om de haverklap, als ik eindelijk in mijn systeem heb wanneer iemand te bereiken is, gaat het kind weer eerder of later slapen. Als kinderen wakker zijn is het überhaupt niet mogelijk om met iemand te bellen. En als ze slapen (ik heb werkelijk geen idee hoe laat) zijn ouders vaak zo blij dat ze op de bank hangen, dat ik merk dat ze geen puf hebben voor een telefoongesprek. Dat 'zogenaamd' vind ik dus ook een stukje onbegrip van jouw kant. En als je zegt dat je zelf wel wil bellen, waarom lukt dat dan niet?
Geef het in elk geval nog even de tijd, ook voor vriendinnen is het wennen dat jij andere prioriteiten en een ander ritme hebt.Ja, hier herken ik me wel in. Dat je dan belt, en vraagt of het gelegen is, zeggen ze ja, maar binnen 5 min begint er een baby op de achtergrond te huilen, en dan is er echt geen gesprek meer te voeren (en dat begrijp ik ook wel, want bij mijn kant klinkt het al als herrie, laat staan als je er naast zit).
donderdag 25 juni 2009 om 20:22
quote:Ann Liv schreef op 25 juni 2009 @ 11:55:
[...]
Ik vind dat ook echt lastig aan vriendinnen met kinderen hoor. Ze zéggen wel dat het altijd uitkomt als je belt maar dat is gewoon niet zo. Ik weet echt niet wanneer het toptijden zijn bij hen. En die toptijden veranderen ook nog om de haverklap, als ik eindelijk in mijn systeem heb wanneer iemand te bereiken is, gaat het kind weer eerder of later slapen. Als kinderen wakker zijn is het überhaupt niet mogelijk om met iemand te bellen. En als ze slapen (ik heb werkelijk geen idee hoe laat) zijn ouders vaak zo blij dat ze op de bank hangen, dat ik merk dat ze geen puf hebben voor een telefoongesprek. Dat 'zogenaamd' vind ik dus ook een stukje onbegrip van jouw kant. En als je zegt dat je zelf wel wil bellen, waarom lukt dat dan niet?.
Tja, ik had/heb ook zo'n vriendin (is verwaterd, vooral door mij omdat ik er geen zin meer in heb eigenlijk).
Toen ik zwanger was, heeft ze de laatste weken helemaal niet meer gebeld. Ook niet toen ik bijna tegen bevallen aanzat belde ze niet (om me succes te wensen ofzo, daar ben je toch bevriend voor). Ik ging 2 weken overtijd en ze belde nog steeds niet. Bang als ze was me midden in de bevalling te storen . Terwijl ik wel een vriendin kon gebruiken, aangezien ik me rot verveelde en ook niet zo blij meer was op het eind.
Ik was onderhand te koppig om zelf te bellen, want ik had het al een paar keer aangegeven dat ik het wel leuk zou vinden als er van haar kant wat meer initiatief kwam.
Toen de baby er eenmaal was (ze is op kraambezoek geweest, dat wel hoor), beperkten de telefoontjes van haar kant zich tot spontane uitnodigingen om die avond mee te gaan stappen, over 1 uurtje in een kroeg af te spreken (was nog geen sprake van rookverbod). Het drong echt niet tot haar door dat ik dolgraag wilde afspreken, maar niet op die manier. Zo werkte de wereld simpelweg gewoon niet meer voor mij. Maar dingen daarin uitleggen was zaaien in onvruchtbare bodem.
Aangezien ik niet een ik-praat-altijd-en-alleen-over-mijn-kind-moeder ben, vind ik dat ik voor kinderloze vriendinnen gewoon een leuke vriendin ben. Ik kan over vanalles meepraten (behalve over stappen tot diep in de nacht ), dus zou niet weten wat er veranderd is, behalve de gebruiksaanwijzing. Die is wel wat langer geworden. Maar als goede vrienden kun je je daar best over heenzetten lijkt me.
[...]
Ik vind dat ook echt lastig aan vriendinnen met kinderen hoor. Ze zéggen wel dat het altijd uitkomt als je belt maar dat is gewoon niet zo. Ik weet echt niet wanneer het toptijden zijn bij hen. En die toptijden veranderen ook nog om de haverklap, als ik eindelijk in mijn systeem heb wanneer iemand te bereiken is, gaat het kind weer eerder of later slapen. Als kinderen wakker zijn is het überhaupt niet mogelijk om met iemand te bellen. En als ze slapen (ik heb werkelijk geen idee hoe laat) zijn ouders vaak zo blij dat ze op de bank hangen, dat ik merk dat ze geen puf hebben voor een telefoongesprek. Dat 'zogenaamd' vind ik dus ook een stukje onbegrip van jouw kant. En als je zegt dat je zelf wel wil bellen, waarom lukt dat dan niet?.
Tja, ik had/heb ook zo'n vriendin (is verwaterd, vooral door mij omdat ik er geen zin meer in heb eigenlijk).
Toen ik zwanger was, heeft ze de laatste weken helemaal niet meer gebeld. Ook niet toen ik bijna tegen bevallen aanzat belde ze niet (om me succes te wensen ofzo, daar ben je toch bevriend voor). Ik ging 2 weken overtijd en ze belde nog steeds niet. Bang als ze was me midden in de bevalling te storen . Terwijl ik wel een vriendin kon gebruiken, aangezien ik me rot verveelde en ook niet zo blij meer was op het eind.
Ik was onderhand te koppig om zelf te bellen, want ik had het al een paar keer aangegeven dat ik het wel leuk zou vinden als er van haar kant wat meer initiatief kwam.
Toen de baby er eenmaal was (ze is op kraambezoek geweest, dat wel hoor), beperkten de telefoontjes van haar kant zich tot spontane uitnodigingen om die avond mee te gaan stappen, over 1 uurtje in een kroeg af te spreken (was nog geen sprake van rookverbod). Het drong echt niet tot haar door dat ik dolgraag wilde afspreken, maar niet op die manier. Zo werkte de wereld simpelweg gewoon niet meer voor mij. Maar dingen daarin uitleggen was zaaien in onvruchtbare bodem.
Aangezien ik niet een ik-praat-altijd-en-alleen-over-mijn-kind-moeder ben, vind ik dat ik voor kinderloze vriendinnen gewoon een leuke vriendin ben. Ik kan over vanalles meepraten (behalve over stappen tot diep in de nacht ), dus zou niet weten wat er veranderd is, behalve de gebruiksaanwijzing. Die is wel wat langer geworden. Maar als goede vrienden kun je je daar best over heenzetten lijkt me.
donderdag 25 juni 2009 om 21:11
Hoi,
Nee, ik ben geen vriendinnen kwijtgeraakt sinds ik kinderen heb gekregen. Ik heb er wel andere contacten bij gekregen, waarmee het met kinderen makkelijker en leuker afspreken is (want EN de moeders EN de kids plezier).
Ik denk dat het zeker waar is dat je in verschillende levensfases verschillende vriendinnen hebt of dat je meer naar elkaar toe trekt als je hetzelfde meemaakt.
Al blijft het een feit dat je natúúrlijk iets laat horen als de ander iets belangrijks meemaakt. Het punt is alleen dat als die ander dat niet doet, je hem of haar daarin niet kan veranderen. Als ze niet willen, willen ze niet. Je kan natuurlijk wel aangeven dat je hiervan baalt maar over het algemeen wordt de vriendschap daar niet gezelliger van (geen reden om het niet te doen!).
Best ingewikkeld dus en het is niet leuk voor je. Gooi er nog een poging tegenaan uit te leggen wat je hiervan vindt, misschien is er miscommunicatie.
Ik had zelf bijv. wel dat ik de eerste weken na de bevalling totaal geen energie had voor bezoekjes. Ik voelde me zelfs opgefokt als er iemand langs wilde komen want dat moest ik leuk en gezellig doen en dat lukte nog niet. Maar in mijn omgeving weet men wel dat het voor mij zo werkt.
Ik merk trouwens wel dat de enkele vrijgezelle vriendin die ik nog heb, niet meer zo tot de verbeelding spreekt. Maar ja, dat gebeurt gewoon, denk ik. Het is voor haar niet voor te stellen dat die kids niet éven hun mond kunnen houden en ik kan soms de energie niet opbrengen te luisteren naar een verhaal over weer een foute man....
Brengt me er op : ik lig inderdaad uitgeteld op de bank om 20 uur. Nou heb ik wel nog een baby van 4 maanden waardoor de nachten kort zijn en een peuter die om 6 uur s ochtends opstaat
.
Nee, ik ben geen vriendinnen kwijtgeraakt sinds ik kinderen heb gekregen. Ik heb er wel andere contacten bij gekregen, waarmee het met kinderen makkelijker en leuker afspreken is (want EN de moeders EN de kids plezier).
Ik denk dat het zeker waar is dat je in verschillende levensfases verschillende vriendinnen hebt of dat je meer naar elkaar toe trekt als je hetzelfde meemaakt.
Al blijft het een feit dat je natúúrlijk iets laat horen als de ander iets belangrijks meemaakt. Het punt is alleen dat als die ander dat niet doet, je hem of haar daarin niet kan veranderen. Als ze niet willen, willen ze niet. Je kan natuurlijk wel aangeven dat je hiervan baalt maar over het algemeen wordt de vriendschap daar niet gezelliger van (geen reden om het niet te doen!).
Best ingewikkeld dus en het is niet leuk voor je. Gooi er nog een poging tegenaan uit te leggen wat je hiervan vindt, misschien is er miscommunicatie.
Ik had zelf bijv. wel dat ik de eerste weken na de bevalling totaal geen energie had voor bezoekjes. Ik voelde me zelfs opgefokt als er iemand langs wilde komen want dat moest ik leuk en gezellig doen en dat lukte nog niet. Maar in mijn omgeving weet men wel dat het voor mij zo werkt.
Ik merk trouwens wel dat de enkele vrijgezelle vriendin die ik nog heb, niet meer zo tot de verbeelding spreekt. Maar ja, dat gebeurt gewoon, denk ik. Het is voor haar niet voor te stellen dat die kids niet éven hun mond kunnen houden en ik kan soms de energie niet opbrengen te luisteren naar een verhaal over weer een foute man....
Brengt me er op : ik lig inderdaad uitgeteld op de bank om 20 uur. Nou heb ik wel nog een baby van 4 maanden waardoor de nachten kort zijn en een peuter die om 6 uur s ochtends opstaat
.
vrijdag 26 juni 2009 om 17:49
quote:schouderklopje schreef op 25 juni 2009 @ 20:22:
[...]
Tja, ik had/heb ook zo'n vriendin (is verwaterd, vooral door mij omdat ik er geen zin meer in heb eigenlijk).
Toen ik zwanger was, heeft ze de laatste weken helemaal niet meer gebeld. Ook niet toen ik bijna tegen bevallen aanzat belde ze niet (om me succes te wensen ofzo, daar ben je toch bevriend voor). Ik ging 2 weken overtijd en ze belde nog steeds niet. Bang als ze was me midden in de bevalling te storen . Terwijl ik wel een vriendin kon gebruiken, aangezien ik me rot verveelde en ook niet zo blij meer was op het eind.
Ik was onderhand te koppig om zelf te bellen, want ik had het al een paar keer aangegeven dat ik het wel leuk zou vinden als er van haar kant wat meer initiatief kwam.
Toen de baby er eenmaal was (ze is op kraambezoek geweest, dat wel hoor), beperkten de telefoontjes van haar kant zich tot spontane uitnodigingen om die avond mee te gaan stappen, over 1 uurtje in een kroeg af te spreken (was nog geen sprake van rookverbod). Het drong echt niet tot haar door dat ik dolgraag wilde afspreken, maar niet op die manier. Zo werkte de wereld simpelweg gewoon niet meer voor mij. Maar dingen daarin uitleggen was zaaien in onvruchtbare bodem.
Aangezien ik niet een ik-praat-altijd-en-alleen-over-mijn-kind-moeder ben, vind ik dat ik voor kinderloze vriendinnen gewoon een leuke vriendin ben. Ik kan over vanalles meepraten (behalve over stappen tot diep in de nacht ), dus zou niet weten wat er veranderd is, behalve de gebruiksaanwijzing. Die is wel wat langer geworden. Maar als goede vrienden kun je je daar best over heenzetten lijkt me.
Nou trek je mijn verhaal wel ver door hoor, zo'n vriendin ben ik niet. Ik denk dat ik me gewoon inleef in de situatie bij mijn vriendinnen en dat ik ze wat meer 'lucht' geef in de vriendschap als ik denk dat ik dat in hun situatie op prijs zou stellen. Als een vriendin mij zou zeggen wat jij hier schrijft, is het een heel ander verhaal.
De vriendin die ik echt kwijt ben geraakt nadat zij haar kind kreeg, deed die moeite niet. Achteraf zie ik dat ik vooraf vooral zelf het initiatief nam tot contact, maar toen ik dat lastiger vond, omdat zij een kindje kreeg met opstartproblemen (gezondheidsproblemen, veel huilen, slecht slapen) waarbij het écht vaak niet uitkwam als ik contact opnam, bloedde het dood. Kan gebeuren. Bij mijn andere vriendinnen met kinderen is het contact misschien wat minder frequent, want zij hebben minder tijd, maar is het contact niet minder hecht.
[...]
Tja, ik had/heb ook zo'n vriendin (is verwaterd, vooral door mij omdat ik er geen zin meer in heb eigenlijk).
Toen ik zwanger was, heeft ze de laatste weken helemaal niet meer gebeld. Ook niet toen ik bijna tegen bevallen aanzat belde ze niet (om me succes te wensen ofzo, daar ben je toch bevriend voor). Ik ging 2 weken overtijd en ze belde nog steeds niet. Bang als ze was me midden in de bevalling te storen . Terwijl ik wel een vriendin kon gebruiken, aangezien ik me rot verveelde en ook niet zo blij meer was op het eind.
Ik was onderhand te koppig om zelf te bellen, want ik had het al een paar keer aangegeven dat ik het wel leuk zou vinden als er van haar kant wat meer initiatief kwam.
Toen de baby er eenmaal was (ze is op kraambezoek geweest, dat wel hoor), beperkten de telefoontjes van haar kant zich tot spontane uitnodigingen om die avond mee te gaan stappen, over 1 uurtje in een kroeg af te spreken (was nog geen sprake van rookverbod). Het drong echt niet tot haar door dat ik dolgraag wilde afspreken, maar niet op die manier. Zo werkte de wereld simpelweg gewoon niet meer voor mij. Maar dingen daarin uitleggen was zaaien in onvruchtbare bodem.
Aangezien ik niet een ik-praat-altijd-en-alleen-over-mijn-kind-moeder ben, vind ik dat ik voor kinderloze vriendinnen gewoon een leuke vriendin ben. Ik kan over vanalles meepraten (behalve over stappen tot diep in de nacht ), dus zou niet weten wat er veranderd is, behalve de gebruiksaanwijzing. Die is wel wat langer geworden. Maar als goede vrienden kun je je daar best over heenzetten lijkt me.
Nou trek je mijn verhaal wel ver door hoor, zo'n vriendin ben ik niet. Ik denk dat ik me gewoon inleef in de situatie bij mijn vriendinnen en dat ik ze wat meer 'lucht' geef in de vriendschap als ik denk dat ik dat in hun situatie op prijs zou stellen. Als een vriendin mij zou zeggen wat jij hier schrijft, is het een heel ander verhaal.
De vriendin die ik echt kwijt ben geraakt nadat zij haar kind kreeg, deed die moeite niet. Achteraf zie ik dat ik vooraf vooral zelf het initiatief nam tot contact, maar toen ik dat lastiger vond, omdat zij een kindje kreeg met opstartproblemen (gezondheidsproblemen, veel huilen, slecht slapen) waarbij het écht vaak niet uitkwam als ik contact opnam, bloedde het dood. Kan gebeuren. Bij mijn andere vriendinnen met kinderen is het contact misschien wat minder frequent, want zij hebben minder tijd, maar is het contact niet minder hecht.