Kinderen
alle pijlers
Vriendschap(pen) over na bevalling?
woensdag 24 juni 2009 om 11:20
Hallo allemaal,
Misschien een suf probleem hoor, maar ik ben toch wel benieuwd of er meer mensen zijn met deze ervaring.
Ik ben 3,5 maand geleden bevallen van mijn eerste kind, een superleuk meisje. Het gaat, na wat gezondheidsellende van mijn kant, heel erg goed en we zijn erg gelukkig. Inmiddels heb ik mijn leven weer behoorlijk opgepakt en zitten we in een lekker ritme (al heb ik nog wel verlof).
Wat me verbaast is dat ik vrienden ben kwijtgeraakt. En dat had ik niet zien aankomen. Ik ben zelf een van de laatsten die kinderen kreeg en altijd heel erg betrokken geweest. Sterker nog, vriendschappen werden vaak hechter nadat een vriendin moeder was geworden. Ik paste ook op, was belangstellend, we hadden er gewoon een onderwerp bij zeg maar. Vriendin blij, ik blij. Niks aan de hand.
Nu zijn er toch vriendinnen die ik niet meer zie. Die niet op bezoek geweest zijn, die pas heel laat een kaartje stuurden en die wel iets zeggen als 'ik kom nu eens echt langs', maar dat niet doen. Ik ben vaak thuis, dus ze zijn altijd welkom. Eén vriendin is sowieso vooral met zichzelf bezig, maar er zijn ook mensen met kinderen of zwangeren die ik niet meer zie. Terwijl ik juist dacht een link te hebben.
Kortom, ik ben nogal teleurgesteld en vooral verbaasd. Ik weet natuurlijk wel dat sommige mensen verdwijnen en er weer andere bijkomen en ik heb ook zat leuke mensen om me heen, maar toch. Ik heb ook soms het gevoel dat ik moet gaan trekken en duwen om die vriendschap maar in stand te houden. Maar inmiddels heb ik daar genoeg van, het moet wel van twee kanten komen. Maar dat betekent dat ik mensen kwijtraak.
Zijn er bij jullie ook vriendinnen afgehaakt of verdwenen toen je eenmaal een kind had?
Groetjes,
Sterre
Misschien een suf probleem hoor, maar ik ben toch wel benieuwd of er meer mensen zijn met deze ervaring.
Ik ben 3,5 maand geleden bevallen van mijn eerste kind, een superleuk meisje. Het gaat, na wat gezondheidsellende van mijn kant, heel erg goed en we zijn erg gelukkig. Inmiddels heb ik mijn leven weer behoorlijk opgepakt en zitten we in een lekker ritme (al heb ik nog wel verlof).
Wat me verbaast is dat ik vrienden ben kwijtgeraakt. En dat had ik niet zien aankomen. Ik ben zelf een van de laatsten die kinderen kreeg en altijd heel erg betrokken geweest. Sterker nog, vriendschappen werden vaak hechter nadat een vriendin moeder was geworden. Ik paste ook op, was belangstellend, we hadden er gewoon een onderwerp bij zeg maar. Vriendin blij, ik blij. Niks aan de hand.
Nu zijn er toch vriendinnen die ik niet meer zie. Die niet op bezoek geweest zijn, die pas heel laat een kaartje stuurden en die wel iets zeggen als 'ik kom nu eens echt langs', maar dat niet doen. Ik ben vaak thuis, dus ze zijn altijd welkom. Eén vriendin is sowieso vooral met zichzelf bezig, maar er zijn ook mensen met kinderen of zwangeren die ik niet meer zie. Terwijl ik juist dacht een link te hebben.
Kortom, ik ben nogal teleurgesteld en vooral verbaasd. Ik weet natuurlijk wel dat sommige mensen verdwijnen en er weer andere bijkomen en ik heb ook zat leuke mensen om me heen, maar toch. Ik heb ook soms het gevoel dat ik moet gaan trekken en duwen om die vriendschap maar in stand te houden. Maar inmiddels heb ik daar genoeg van, het moet wel van twee kanten komen. Maar dat betekent dat ik mensen kwijtraak.
Zijn er bij jullie ook vriendinnen afgehaakt of verdwenen toen je eenmaal een kind had?
Groetjes,
Sterre
woensdag 24 juni 2009 om 11:24
ja, maar dat waren dan vooral vriendinnen zonder kinderen, die niet konden begrijpen dat je met een baby niet NU lekker mee de stad in kan, of tot diep in de nacht stappen.
Het is niet anders, je hebt dingen met elkaar gemeen als vrienden, maar soms groei je uit elkaar, omdat je allebei een andere kant op gaat. Misschien ligt het niet eens aan de geboorte van je kind hoor, omdat ze zelf ook kinderen hebben en zo, maar misschien is de koek gewoon op.
Het is niet anders, je hebt dingen met elkaar gemeen als vrienden, maar soms groei je uit elkaar, omdat je allebei een andere kant op gaat. Misschien ligt het niet eens aan de geboorte van je kind hoor, omdat ze zelf ook kinderen hebben en zo, maar misschien is de koek gewoon op.
woensdag 24 juni 2009 om 11:28
Ja, maar je krijgt ze terug als zij kinderen krijgen... Dan zoek je mekaar weer op. Daarnaast heb ik ook een paar kinderloze vriendinnen die ik ook leuk vind om zonder kids te bezoeken. Gaan we lekker uit eten en wat drinkenen en praten we maar een paar minuutjes over mijn kids en daarna lekker discussieren over andere dingen. Ik vind mijn kinderen echt helemaal super maar ik hoef het er tegen over mijn vriendinnen echt niet altijd over te hebben. Moet wel zeggen dat ik dan wat minder gespreksstof heb, maar vriendinlief maakt genoeg mee om over te beppen.
Vanavond lekker de kleine bij papa laten en het terras op met je vriendinnen??
Vanavond lekker de kleine bij papa laten en het terras op met je vriendinnen??
woensdag 24 juni 2009 om 11:29
Heb je zelf geprobeerd contact op te nemen? Misschien vonden ze zelf de eerste maanden zo zwaar dat ze geen contact met je willen opnemen om je wat rust te gunnen?
Het helpt misschien als je zelf aangeeft dat je zin hebt om af te spreken, en dat dan concreet te doen. Dus gewoon mensen bellen en ze uitnodigen, of zelf met kind en al bij mensen langs gaan.
Ik ben ook wel een flink aantal vriendschappen kwijtgeraakt na de bevalling van de oudste, maar dat is meer omdat ik erg jong kinderen kreeg en mijn vriendenkring dat eigenlijk niet interessant vond en me zo'n beetje afschreef zodra ik moeder was geworden.
Daarbij het feit dat je inderdaad wat minder flexibel wordt (niet meer 3x per week in de kroeg hangen) en druk zijn met andere dingen.
Nu is dat wel weer grotendeels goed, maar toch.
Het helpt misschien als je zelf aangeeft dat je zin hebt om af te spreken, en dat dan concreet te doen. Dus gewoon mensen bellen en ze uitnodigen, of zelf met kind en al bij mensen langs gaan.
Ik ben ook wel een flink aantal vriendschappen kwijtgeraakt na de bevalling van de oudste, maar dat is meer omdat ik erg jong kinderen kreeg en mijn vriendenkring dat eigenlijk niet interessant vond en me zo'n beetje afschreef zodra ik moeder was geworden.
Daarbij het feit dat je inderdaad wat minder flexibel wordt (niet meer 3x per week in de kroeg hangen) en druk zijn met andere dingen.
Nu is dat wel weer grotendeels goed, maar toch.
woensdag 24 juni 2009 om 11:29
Nee, ik heb er zelf geen last van gehad. Maar ik en al mijn vriendinnen hebben ook nooit zo moeilijk gedaan over dat krampachtige *minimaal zoveel keer per week/maand/jaar* contact. Het komt zoals het komt. En soms zie je elkaar maanden niet omdat het druk is op het werk, met kind, weet ik het. Dat is eigenlijk hier nooit een probleem geweest.
Realiseer je wel dat het leven van jouw vriendinnen niet draait om het kraambezoek. Ik kan me goed voorstellen dat het er soms gewoon even niet van komt. Dat betekent niet dat ze geen interesse hebben in jou en de baby. Soms is tijd vrijmaken gewoon enorm moeilijk en gaan er gewoon andere dingen even voor.
Realiseer je wel dat het leven van jouw vriendinnen niet draait om het kraambezoek. Ik kan me goed voorstellen dat het er soms gewoon even niet van komt. Dat betekent niet dat ze geen interesse hebben in jou en de baby. Soms is tijd vrijmaken gewoon enorm moeilijk en gaan er gewoon andere dingen even voor.
anoniem_64069 wijzigde dit bericht op 24-06-2009 11:31
Reden: Gruwelijke taalfout
Reden: Gruwelijke taalfout
% gewijzigd
woensdag 24 juni 2009 om 11:33
Wat natuurlijk kan is dat jouw vriendinnen eraan gewend waren dat jij je aanpaste aan hun ritmes en kinderen en dan is het voor hen relatief makkelijk om de vriendschap te onderhouden. Nu heb jij een kind en zouden zij toch weer meer energie moeten steken in de vriendschap en dit zijn ze niet meer gewend misschien?
Ik herken het in zoverre dat ik merk dat ik heeeeel wat minder ondernemend ben sinds ik 2 kleine kinderen (en een hond) heb. Vier jaar geleden woonde ik nog alleen en racete ik in mijn vrije tijd van hot naar her. Nu niet meer en hierdoor zie ik veel mensen een stuk minder. Wel is het zo dat bij mij, zoals Star ook al aangeeft, vooral de contacten met mensen zonder kinderen zijn verwaterd.
Ik herken het in zoverre dat ik merk dat ik heeeeel wat minder ondernemend ben sinds ik 2 kleine kinderen (en een hond) heb. Vier jaar geleden woonde ik nog alleen en racete ik in mijn vrije tijd van hot naar her. Nu niet meer en hierdoor zie ik veel mensen een stuk minder. Wel is het zo dat bij mij, zoals Star ook al aangeeft, vooral de contacten met mensen zonder kinderen zijn verwaterd.
woensdag 24 juni 2009 om 11:34
Ik heb geen kinderen maar ik kan het me wel indenken.
Ik ben ook (veel / alle) vriendschappen kwijtgeraakt op het moment dat er een andere afse in mijn leven aanbrak.
zoals:
- op kamers gaan terwijl de rest bij pap en mam bleef wonen.
- vaste relatie aangaan. mijn vriendin had eerst ook een behoorlijk stabiele relatie. toen dat uit ging ging het tussen ons ook ineens veel slechter.
- samenwonen. Toen is het 'zuip/uitgaan' groepje van mijn vriend (en inmiddels ook vrienden van mij) finaal uit elkaar gevallen. we waren ook de oudste van het stel. een van die gasten hebben we nu wel weer contact mee. Hij begint nu ook met zoeken van een eigen huis enzo.
Ik merk ook dat juist de vrienden / kenissen waar het contact mee verwatert was beter wordt omdat ze in de zelfde 'fase' zitten.
Wie weet, misschien worden oude contacten weer beter.
Ik ben ook (veel / alle) vriendschappen kwijtgeraakt op het moment dat er een andere afse in mijn leven aanbrak.
zoals:
- op kamers gaan terwijl de rest bij pap en mam bleef wonen.
- vaste relatie aangaan. mijn vriendin had eerst ook een behoorlijk stabiele relatie. toen dat uit ging ging het tussen ons ook ineens veel slechter.
- samenwonen. Toen is het 'zuip/uitgaan' groepje van mijn vriend (en inmiddels ook vrienden van mij) finaal uit elkaar gevallen. we waren ook de oudste van het stel. een van die gasten hebben we nu wel weer contact mee. Hij begint nu ook met zoeken van een eigen huis enzo.
Ik merk ook dat juist de vrienden / kenissen waar het contact mee verwatert was beter wordt omdat ze in de zelfde 'fase' zitten.
Wie weet, misschien worden oude contacten weer beter.
woensdag 24 juni 2009 om 11:35
Kwam het contact met deze vriendinnen/kennissen voor je bevalling ook al vooral van jouw kant? Misschien valt dat je nu pas echt op, omdat je nu, na je bevalling, initiatief van hen verwacht en ook minder tijd en gelegenheid hebt om zelf initiatieven te nemen.
Bij mij zijn er eigenlijk geen vriendinnen afgehaakt. Sommige contacten zijn wel minder frequent, maar da's logisch en ook niet erg.
Bij mij zijn er eigenlijk geen vriendinnen afgehaakt. Sommige contacten zijn wel minder frequent, maar da's logisch en ook niet erg.
woensdag 24 juni 2009 om 11:39
@ Starshine, dat dacht ik ook al een beetje. Misschien was de koek al op en is dit de druppel. Of kom ik er zelf achter dat de vriendschap niet meer is wat ie ooit was. Misschien ben ik daarin ook wakker geworden en realiseer ik me dat ik niet moet trekken aan een dood paard maar het gewoon moet laten gaan. Maar ik had het niet verwacht.
@ Louise, ik doe dat soort dingen juist ook hoor. Ben erg bereikbaar voor mensen zonder kinderen. Daarom verbaast het me ook. Ik praat niet continu over mijn dochter. Zit regelmatig op terrasjes enzo.
@Thyra, ja, dat is het hem juist. Ik ben erg concreet geweest maar het lijkt niet te lukken. Ik geef ook duidelijk aan dat ik er gewoon ben, zin heb om af te spreken. Overigens had ik ook gewoon bezoek toen ik ziek was. Maar ik kreeg van sommige mensen zelfs geen kaart of mailtje.
@Zwieber, ja, misschien is dat zo. Dat mensen geen tijd hadden of hebben. Ik snap natuurlijk wel dat hun leven niet draait om mijn baby, maar je bent ook vriendinnen om dat soort momenten (al is het kort) te delen, toch?
Ik ben gelukkig ook niet van de vaste tijden enzo hoor. Maar daarom verbaast het me dus ook.
Maar goed, als ik er zo over nadenk is het misschien wel wat Starshine zegt: de koek was al een beetje op en nu helemaal...
Dank voor alles reacties tot zover.
@ Louise, ik doe dat soort dingen juist ook hoor. Ben erg bereikbaar voor mensen zonder kinderen. Daarom verbaast het me ook. Ik praat niet continu over mijn dochter. Zit regelmatig op terrasjes enzo.
@Thyra, ja, dat is het hem juist. Ik ben erg concreet geweest maar het lijkt niet te lukken. Ik geef ook duidelijk aan dat ik er gewoon ben, zin heb om af te spreken. Overigens had ik ook gewoon bezoek toen ik ziek was. Maar ik kreeg van sommige mensen zelfs geen kaart of mailtje.
@Zwieber, ja, misschien is dat zo. Dat mensen geen tijd hadden of hebben. Ik snap natuurlijk wel dat hun leven niet draait om mijn baby, maar je bent ook vriendinnen om dat soort momenten (al is het kort) te delen, toch?
Ik ben gelukkig ook niet van de vaste tijden enzo hoor. Maar daarom verbaast het me dus ook.
Maar goed, als ik er zo over nadenk is het misschien wel wat Starshine zegt: de koek was al een beetje op en nu helemaal...
Dank voor alles reacties tot zover.
woensdag 24 juni 2009 om 11:42
@Helenita2, ja, da's misschien ook wel waar. Dat het contact al wat meer van mijn kant kwam. Ik ben, hoe graag ik ook leuke dingen doe, toch minder flexibel. Ik ben meer thuis, doe meer dingen in de buurt en ga minder snel met baby anderhalf uur in de auto zitten voor een bezoekje van een paar uur om dan de hele heisa weer om te draaien.
woensdag 24 juni 2009 om 11:53
quote:Thyra schreef op 24 juni 2009 @ 11:30:
Louise, het gaat hier toch helemaal niet over 'alleen maar over je kind kunnen praten' en 'alleen nog maar met kinderen afspreken'?Precies, daar wordt ook altijd zo krampachtig over gedaan. Als je moeder bent, moet je vooral net zo blijven doen als toen je nog geen kinderen had en erover praten is al helemaal uit den boze. Geleuter van de eerste orde natuurlijk. als ik met vriendinnen ben praat ik gewoon over de dingen die mij bezig houden. Dat kan zijn actuele zaken, werk, waar ga je op vakantie, en ook kinderen ja. Ik ga echt niet krampachtig 5 minuutjes over de kinderen praten en het onderwerp daarna afsluiten. Ze zijn een belangrijk deel van mijn leven dus deal er maar mee. Ik ga die kinderloze vriendin toch ook niet zeggen dat ze maar 5 minuten over haar hond mag praten (best is zowat een substituut voor een kind)?
Louise, het gaat hier toch helemaal niet over 'alleen maar over je kind kunnen praten' en 'alleen nog maar met kinderen afspreken'?Precies, daar wordt ook altijd zo krampachtig over gedaan. Als je moeder bent, moet je vooral net zo blijven doen als toen je nog geen kinderen had en erover praten is al helemaal uit den boze. Geleuter van de eerste orde natuurlijk. als ik met vriendinnen ben praat ik gewoon over de dingen die mij bezig houden. Dat kan zijn actuele zaken, werk, waar ga je op vakantie, en ook kinderen ja. Ik ga echt niet krampachtig 5 minuutjes over de kinderen praten en het onderwerp daarna afsluiten. Ze zijn een belangrijk deel van mijn leven dus deal er maar mee. Ik ga die kinderloze vriendin toch ook niet zeggen dat ze maar 5 minuten over haar hond mag praten (best is zowat een substituut voor een kind)?
woensdag 24 juni 2009 om 11:54
Ja, als je zelf concreet bent geweest en je krijgt geen respons, dan kan het natuurlijk ook gewoon zijn dat het op is.
Ik ben na de geboorte van mijn 2e mijn beste vriendin kwijtgeraakt, waar ik best een bijzondere band mee had, dacht ik altijd. Maar geen telefoontje, geen kaartje, geen smsje, helemaal niets. Zelf maar contact opgenomen, want ik kende haar langer dan vandaag. Nog een paar pogingen gedaan, uiteindelijk afgesproken, maar het was gewoon weg, die klik die we altijd hadden. We hadden gewoon niets meer om over te praten, en sindsdien hebben we geen contact meer gehad.
Ik ben na de geboorte van mijn 2e mijn beste vriendin kwijtgeraakt, waar ik best een bijzondere band mee had, dacht ik altijd. Maar geen telefoontje, geen kaartje, geen smsje, helemaal niets. Zelf maar contact opgenomen, want ik kende haar langer dan vandaag. Nog een paar pogingen gedaan, uiteindelijk afgesproken, maar het was gewoon weg, die klik die we altijd hadden. We hadden gewoon niets meer om over te praten, en sindsdien hebben we geen contact meer gehad.
woensdag 24 juni 2009 om 12:00
Tja, dat lijkt op mijn geval: ik heb ook zelf contact opgenomen. Paar keer gebeld, maar het ging gewoon niet meer. Andere vriendin 'durft' niks. Is (zogenaamd) altijd bang mij te storen, terwijl ik zo vaak aangeef dat ik echt wel bereikbaar ben (evt op bepaalde momenten), ook zelf wil bellen, mailen, wat dan ook. Maar het werkt gewoon niet.
woensdag 24 juni 2009 om 12:03
Ik moet zeggen dat ik 3,5 maand wel héél rap vind om de conclusie uit te trekken dat je er geen energie meer in wilt steken, eigenlijk. Vriendschappen kennen (bij mij althans) intensieve en minder intensieve periodes, maar de minder intensieve periodes willen helemaal niet zeggen dat we minder om elkaar geven, dan komt het gewoon allemaal even niet zo uit.
Is het niet ook zo dat je gewoon nogal hoge verwachtingen van je vriendinnen had mbt hun betrokkenheid bij jouw kind?
Is het niet ook zo dat je gewoon nogal hoge verwachtingen van je vriendinnen had mbt hun betrokkenheid bij jouw kind?
woensdag 24 juni 2009 om 12:05
Ja maar ik denk dat ik zelf ook heel anders ben geworden dan de vriendinnen zonder kinderen.
En eh zelf ben ik ook niet zo goed met kaartjes versturen... ben wel op kraamvisite geweest maar het cadeautje ligt nog hier oningepakt en een kaartje moet ik nog steeds kopen...
Maar na 3,5 maand kun je toch nog niet echt spreken van vrienden kwijtgeraakt zijn? Weten ze eigenlijk wel wat je dwars zit? (net iets te laat met reageren)
En eh zelf ben ik ook niet zo goed met kaartjes versturen... ben wel op kraamvisite geweest maar het cadeautje ligt nog hier oningepakt en een kaartje moet ik nog steeds kopen...
Maar na 3,5 maand kun je toch nog niet echt spreken van vrienden kwijtgeraakt zijn? Weten ze eigenlijk wel wat je dwars zit? (net iets te laat met reageren)
donderdag 25 juni 2009 om 08:35
quote:Star schreef op 24 juni 2009 @ 11:32:
Ja, mijn beste vriendin.
wat k%^&(&^$#@t zeg, echt helemaal over die vriendschap?
bij mijn zijn wel een paar vriendschappen verandert en minder hecht geworden, andere zijn juist versterkt. Net zoals bij elke fase in het leven veranderen er dingen denk ik. Ik vind het soms wel jammer, maar het is zoals het is. Voor mijn gevoel probeer ik zelf alle energie die ik heb in vrienden te steken, en soms is dat niet genoeg, of ben ik gewoon niet meer interessant met kinderen, maar bij anderen is er juist een enorme verdieping.
Ja, mijn beste vriendin.
wat k%^&(&^$#@t zeg, echt helemaal over die vriendschap?
bij mijn zijn wel een paar vriendschappen verandert en minder hecht geworden, andere zijn juist versterkt. Net zoals bij elke fase in het leven veranderen er dingen denk ik. Ik vind het soms wel jammer, maar het is zoals het is. Voor mijn gevoel probeer ik zelf alle energie die ik heb in vrienden te steken, en soms is dat niet genoeg, of ben ik gewoon niet meer interessant met kinderen, maar bij anderen is er juist een enorme verdieping.
donderdag 25 juni 2009 om 09:17
Ik vind het ook een beetje raar om te spreken van vrienden kwijt raken na drie en een halve maand en geen enkel gesprek...
Als iemand een goede vriendin is, neem ik aan dat zij er voor je wil zijn op het moment dat je bevallen bent en ziek bent.
Is iemand een kennis zal die je misschien wat meer met rust laten.
Maar alles is speculeren in deze.
Waarom ga je zelf niet eens bij hen langs om het onderwerp seurieus te bespreken en uit te leggen dat je er verdrietig om bent?
Als iemand een goede vriendin is, neem ik aan dat zij er voor je wil zijn op het moment dat je bevallen bent en ziek bent.
Is iemand een kennis zal die je misschien wat meer met rust laten.
Maar alles is speculeren in deze.
Waarom ga je zelf niet eens bij hen langs om het onderwerp seurieus te bespreken en uit te leggen dat je er verdrietig om bent?
donderdag 25 juni 2009 om 11:48
Ik ben ook een, voor mij destijds erg belangrijke, vriendin kwijtgeraakt. Vanaf het moment dat ik haar vertelde dat we een kindje verwachtten ging het al raar. Ze nam afstand, er waren steeds discussies over niks, ze snapte niet dat ik moe was en eerder naar huis ging of naar bed wilde, etc. Toen we net waren verhuisd, liet ze niets horen, ze kwam niet langs, etc. Toen ons dochtertje werd geboren stuurde ze wel een kaartje en een sms dat ze heel snel langs zouden komen. Ik had haar écht verwacht in de kraamweek. Natuurlijk snap ik dat afspreken soms even lastig is, maar als iemand die je je beste vriendin noemt een kindje heeft gekregen, dan maak je je gewoon vrij. Blijkbaar heb ik dat totaal verkeerd geïnterpreteerd, want ze was behoorlijk pissig toen ik dat naar haar uitsprak: we hebben nu geen contact meer. Eigenlijk heb ik er best lang mee in mijn maag gezeten en het mezelf aangetrokken, maar nu is het ok.
Andere vriendschappen zijn juist weer heel erg hecht geworden, ook een paar van wie ik juist eerder had verwacht dat ze wat zouden verwateren. Al met al was ik flink teleurgesteld in die ene vriendin maar prijs ik me des te gelukkiger met huidige vrienden en vriendinnen.
Andere vriendschappen zijn juist weer heel erg hecht geworden, ook een paar van wie ik juist eerder had verwacht dat ze wat zouden verwateren. Al met al was ik flink teleurgesteld in die ene vriendin maar prijs ik me des te gelukkiger met huidige vrienden en vriendinnen.
donderdag 25 juni 2009 om 11:55
quote:Sterre75 schreef op 24 juni 2009 @ 12:00:
[...] Andere vriendin 'durft' niks. Is (zogenaamd) altijd bang mij te storen, terwijl ik zo vaak aangeef dat ik echt wel bereikbaar ben (evt op bepaalde momenten), ook zelf wil bellen, mailen, wat dan ook. Maar het werkt gewoon niet.
Ik vind dat ook echt lastig aan vriendinnen met kinderen hoor. Ze zéggen wel dat het altijd uitkomt als je belt maar dat is gewoon niet zo. Ik weet echt niet wanneer het toptijden zijn bij hen. En die toptijden veranderen ook nog om de haverklap, als ik eindelijk in mijn systeem heb wanneer iemand te bereiken is, gaat het kind weer eerder of later slapen. Als kinderen wakker zijn is het überhaupt niet mogelijk om met iemand te bellen. En als ze slapen (ik heb werkelijk geen idee hoe laat) zijn ouders vaak zo blij dat ze op de bank hangen, dat ik merk dat ze geen puf hebben voor een telefoongesprek. Dat 'zogenaamd' vind ik dus ook een stukje onbegrip van jouw kant. En als je zegt dat je zelf wel wil bellen, waarom lukt dat dan niet?
Geef het in elk geval nog even de tijd, ook voor vriendinnen is het wennen dat jij andere prioriteiten en een ander ritme hebt.
[...] Andere vriendin 'durft' niks. Is (zogenaamd) altijd bang mij te storen, terwijl ik zo vaak aangeef dat ik echt wel bereikbaar ben (evt op bepaalde momenten), ook zelf wil bellen, mailen, wat dan ook. Maar het werkt gewoon niet.
Ik vind dat ook echt lastig aan vriendinnen met kinderen hoor. Ze zéggen wel dat het altijd uitkomt als je belt maar dat is gewoon niet zo. Ik weet echt niet wanneer het toptijden zijn bij hen. En die toptijden veranderen ook nog om de haverklap, als ik eindelijk in mijn systeem heb wanneer iemand te bereiken is, gaat het kind weer eerder of later slapen. Als kinderen wakker zijn is het überhaupt niet mogelijk om met iemand te bellen. En als ze slapen (ik heb werkelijk geen idee hoe laat) zijn ouders vaak zo blij dat ze op de bank hangen, dat ik merk dat ze geen puf hebben voor een telefoongesprek. Dat 'zogenaamd' vind ik dus ook een stukje onbegrip van jouw kant. En als je zegt dat je zelf wel wil bellen, waarom lukt dat dan niet?
Geef het in elk geval nog even de tijd, ook voor vriendinnen is het wennen dat jij andere prioriteiten en een ander ritme hebt.
anoniem_6698 wijzigde dit bericht op 25-06-2009 11:57
Reden: toevoeging
Reden: toevoeging
% gewijzigd
donderdag 25 juni 2009 om 14:11
Nou, ik bel dus wel maar dan is ze er niet of komt het niet uit. Na tig keer proberen, heb ik het zo gelaten. We mailden heel erg vaak en spraken vaak even per sms af of bellen uitkwam of niet. Dat omdat zij dus niet durft te bellen (ook voor ik een baby had). Ik bel en dan hoor ik wel of het uitkomt. Zo niet, dan bel ik dus later terug. Dat ging altijd al zo, maar nu dus opeens niet meer. Ik heb zelf ook geen idee wanneer dochter precies slaapt en wanneer niet. Maar dat weet vriendin eigenlijk niet eens, omdat we zo ver niet meer gekomen zijn.
Met andere vriendin wel gebeld, maar de klik lijkt weg te zijn. In dat geval was de klik trouwens al langer weg en is dit waarschijnlijk de druppel. Heeft vast niet eens met baby te maken.
Misschien is het inderdaad overdreven om te denken dat de vriendschap over is na 3,5 maand. Daar zit wat in. Ik was alleen heel ander contact gewend, dus ik kijk er van op en ik vind het ook jammer. Als ik de reacties zo lees en er over nadenk, ben ik misschien ook wel te snel. Wil ik te veel en te snel. Heb het gevoel dat mijn leven alweer behoorlijk op de rails staat. Dat is ook nog maar even. Straks ga ik weer werken en dan wordt afspreken echt moeilijk, denk ik. Ik had het niet niet aankomen, maar misschien komt het inderdaad allemaal wel weer. Ik vond het wel een teleurstelling dat bepaalde mensen op zulke momenten niet aanwezig zijn.
Met andere vriendin wel gebeld, maar de klik lijkt weg te zijn. In dat geval was de klik trouwens al langer weg en is dit waarschijnlijk de druppel. Heeft vast niet eens met baby te maken.
Misschien is het inderdaad overdreven om te denken dat de vriendschap over is na 3,5 maand. Daar zit wat in. Ik was alleen heel ander contact gewend, dus ik kijk er van op en ik vind het ook jammer. Als ik de reacties zo lees en er over nadenk, ben ik misschien ook wel te snel. Wil ik te veel en te snel. Heb het gevoel dat mijn leven alweer behoorlijk op de rails staat. Dat is ook nog maar even. Straks ga ik weer werken en dan wordt afspreken echt moeilijk, denk ik. Ik had het niet niet aankomen, maar misschien komt het inderdaad allemaal wel weer. Ik vond het wel een teleurstelling dat bepaalde mensen op zulke momenten niet aanwezig zijn.
donderdag 25 juni 2009 om 14:14
quote:Tinkelbel schreef op 25 juni 2009 @ 11:48:
Ik ben ook een, voor mij destijds erg belangrijke, vriendin kwijtgeraakt. Vanaf het moment dat ik haar vertelde dat we een kindje verwachtten ging het al raar. Ze nam afstand, er waren steeds discussies over niks, ze snapte niet dat ik moe was en eerder naar huis ging of naar bed wilde, etc. Toen we net waren verhuisd, liet ze niets horen, ze kwam niet langs, etc. Toen ons dochtertje werd geboren stuurde ze wel een kaartje en een sms dat ze heel snel langs zouden komen. Ik had haar écht verwacht in de kraamweek. Natuurlijk snap ik dat afspreken soms even lastig is, maar als iemand die je je beste vriendin noemt een kindje heeft gekregen, dan maak je je gewoon vrij. Blijkbaar heb ik dat totaal verkeerd geïnterpreteerd, want ze was behoorlijk pissig toen ik dat naar haar uitsprak: we hebben nu geen contact meer. Eigenlijk heb ik er best lang mee in mijn maag gezeten en het mezelf aangetrokken, maar nu is het ok.
Andere vriendschappen zijn juist weer heel erg hecht geworden, ook een paar van wie ik juist eerder had verwacht dat ze wat zouden verwateren. Al met al was ik flink teleurgesteld in die ene vriendin maar prijs ik me des te gelukkiger met huidige vrienden en vriendinnen.
Dit is dus ook wel wat ik bedoel. Ik ben ook altijd snel naar vriendinnen toe gegaan in de kraamweek. Was erg betrokken. Maar moet zeggen dat ik altijd al wel iets had met baby's, dus had ik er ook zin in.
En inderdaad, andere vriendschappen worden hechter, da's wel heel bijzonder. Misschien is dit inderdaad zo'n moment in je leven dat je de balans weer eens opmaakt. Had ik dus niet zien aankomen. Maar het is blijkbaar niet anders.
Ik ben ook een, voor mij destijds erg belangrijke, vriendin kwijtgeraakt. Vanaf het moment dat ik haar vertelde dat we een kindje verwachtten ging het al raar. Ze nam afstand, er waren steeds discussies over niks, ze snapte niet dat ik moe was en eerder naar huis ging of naar bed wilde, etc. Toen we net waren verhuisd, liet ze niets horen, ze kwam niet langs, etc. Toen ons dochtertje werd geboren stuurde ze wel een kaartje en een sms dat ze heel snel langs zouden komen. Ik had haar écht verwacht in de kraamweek. Natuurlijk snap ik dat afspreken soms even lastig is, maar als iemand die je je beste vriendin noemt een kindje heeft gekregen, dan maak je je gewoon vrij. Blijkbaar heb ik dat totaal verkeerd geïnterpreteerd, want ze was behoorlijk pissig toen ik dat naar haar uitsprak: we hebben nu geen contact meer. Eigenlijk heb ik er best lang mee in mijn maag gezeten en het mezelf aangetrokken, maar nu is het ok.
Andere vriendschappen zijn juist weer heel erg hecht geworden, ook een paar van wie ik juist eerder had verwacht dat ze wat zouden verwateren. Al met al was ik flink teleurgesteld in die ene vriendin maar prijs ik me des te gelukkiger met huidige vrienden en vriendinnen.
Dit is dus ook wel wat ik bedoel. Ik ben ook altijd snel naar vriendinnen toe gegaan in de kraamweek. Was erg betrokken. Maar moet zeggen dat ik altijd al wel iets had met baby's, dus had ik er ook zin in.
En inderdaad, andere vriendschappen worden hechter, da's wel heel bijzonder. Misschien is dit inderdaad zo'n moment in je leven dat je de balans weer eens opmaakt. Had ik dus niet zien aankomen. Maar het is blijkbaar niet anders.
donderdag 25 juni 2009 om 14:46
quote:Ann Liv schreef op 25 juni 2009 @ 11:55:
[...]
Ik vind dat ook echt lastig aan vriendinnen met kinderen hoor. Ze zéggen wel dat het altijd uitkomt als je belt maar dat is gewoon niet zo. Ik weet echt niet wanneer het toptijden zijn bij hen. En die toptijden veranderen ook nog om de haverklap, als ik eindelijk in mijn systeem heb wanneer iemand te bereiken is, gaat het kind weer eerder of later slapen. Als kinderen wakker zijn is het überhaupt niet mogelijk om met iemand te bellen. En als ze slapen (ik heb werkelijk geen idee hoe laat) zijn ouders vaak zo blij dat ze op de bank hangen, dat ik merk dat ze geen puf hebben voor een telefoongesprek. Dat 'zogenaamd' vind ik dus ook een stukje onbegrip van jouw kant. En als je zegt dat je zelf wel wil bellen, waarom lukt dat dan niet?
Geef het in elk geval nog even de tijd, ook voor vriendinnen is het wennen dat jij andere prioriteiten en een ander ritme hebt.
Dan heb jij de verkeerde vriendinnen. Als ik gebeld wordt wordt ik gebeld. Kan ik écht niet bellen doordat ik druk bezig ben vanwege een poepluier of iets dergelijks, of aan het eten ben, dan bel ik terug zodra ik daarmee klaar ben. En als mijn kinderen wakker zijn kan ik príma een telefoongesprek voeren.
En wat dat voor rare aanname is dat ouders 's avonds uitgeput op de bank hangen en niet meer in staat zijn een telefoongesprek te voeren.... ik weet niet wat voor ouders jij in je omgeving hebt, maar in die van mij zijn het nét mensen....
[...]
Ik vind dat ook echt lastig aan vriendinnen met kinderen hoor. Ze zéggen wel dat het altijd uitkomt als je belt maar dat is gewoon niet zo. Ik weet echt niet wanneer het toptijden zijn bij hen. En die toptijden veranderen ook nog om de haverklap, als ik eindelijk in mijn systeem heb wanneer iemand te bereiken is, gaat het kind weer eerder of later slapen. Als kinderen wakker zijn is het überhaupt niet mogelijk om met iemand te bellen. En als ze slapen (ik heb werkelijk geen idee hoe laat) zijn ouders vaak zo blij dat ze op de bank hangen, dat ik merk dat ze geen puf hebben voor een telefoongesprek. Dat 'zogenaamd' vind ik dus ook een stukje onbegrip van jouw kant. En als je zegt dat je zelf wel wil bellen, waarom lukt dat dan niet?
Geef het in elk geval nog even de tijd, ook voor vriendinnen is het wennen dat jij andere prioriteiten en een ander ritme hebt.
Dan heb jij de verkeerde vriendinnen. Als ik gebeld wordt wordt ik gebeld. Kan ik écht niet bellen doordat ik druk bezig ben vanwege een poepluier of iets dergelijks, of aan het eten ben, dan bel ik terug zodra ik daarmee klaar ben. En als mijn kinderen wakker zijn kan ik príma een telefoongesprek voeren.
En wat dat voor rare aanname is dat ouders 's avonds uitgeput op de bank hangen en niet meer in staat zijn een telefoongesprek te voeren.... ik weet niet wat voor ouders jij in je omgeving hebt, maar in die van mij zijn het nét mensen....