Kinderen
alle pijlers
Waarom kinderen??
zaterdag 2 juni 2012 om 08:47
Hallo!
Als ik zo hier de topics lees van verschillende TO's over hun kinderen en de problemen die er mee gemoeid gaan dan bekruipt me weer dat gevoel.. Wat ben ik blij dat ik geen kinderen heb!!!
Maar dan probeer ik weer te nuanceren en te denken aan alle redenen om wel kinderen te nemen... En dan kom ik eigenlijk niet zo ver tot mijn schrik.. Ik bedoel ik kan zo wel 50 redenen opnoemen om het niet te doen uiteenlopend van de wereld waarin ze terecht komen tot aan aangeboren afwijkingen, loverboys enz enz
Maar om wel kinderen te nemen dus, ze zeggen altijd, " je krijgt er zoveel voor terug" maar wat dan??
Aan alle moeders hier, wat zijn de redenen om wel kinderen te nemen?? En zijn er ook moeders die als ze het terug konden draaien geen kinderen zouden nemen en waarom dan?
Het is geen oprui topic maar ben oprecht geïnteresseerd. Mijn vriendin en ik zijn nu op de leeftijd dat je er over na gaat denken maar worden vaak alleen maar bevestigd in het niet nemen van kinderen, lees dat schreeuwende kind in de buurtsuper, vrienden die niet meer komen vanwege de kids of in ieder geval beperkt zijn, en het feit dat je je eigen leven echt kwijt bent...
En natuurlijk de topics die je hier leest..;)
Dus moeders en vaders laat je horen!!
Als ik zo hier de topics lees van verschillende TO's over hun kinderen en de problemen die er mee gemoeid gaan dan bekruipt me weer dat gevoel.. Wat ben ik blij dat ik geen kinderen heb!!!
Maar dan probeer ik weer te nuanceren en te denken aan alle redenen om wel kinderen te nemen... En dan kom ik eigenlijk niet zo ver tot mijn schrik.. Ik bedoel ik kan zo wel 50 redenen opnoemen om het niet te doen uiteenlopend van de wereld waarin ze terecht komen tot aan aangeboren afwijkingen, loverboys enz enz
Maar om wel kinderen te nemen dus, ze zeggen altijd, " je krijgt er zoveel voor terug" maar wat dan??
Aan alle moeders hier, wat zijn de redenen om wel kinderen te nemen?? En zijn er ook moeders die als ze het terug konden draaien geen kinderen zouden nemen en waarom dan?
Het is geen oprui topic maar ben oprecht geïnteresseerd. Mijn vriendin en ik zijn nu op de leeftijd dat je er over na gaat denken maar worden vaak alleen maar bevestigd in het niet nemen van kinderen, lees dat schreeuwende kind in de buurtsuper, vrienden die niet meer komen vanwege de kids of in ieder geval beperkt zijn, en het feit dat je je eigen leven echt kwijt bent...
En natuurlijk de topics die je hier leest..;)
Dus moeders en vaders laat je horen!!
zaterdag 2 juni 2012 om 14:06
Eerlijk antwoord: als ik terug in de tijd zou kunnen gaan, naar toen ik nog twijfelde over wel/geen kind, zou ik het mezelf niet aanraden.
Maar mijn dochter (bijna 1) wil ik natuurlijk voor geen goud meer kwijt.
Waarom het mezelf toch niet aanraden? Tja... een kind is gewoon heel veel werk. Dat wist je al, maar als kinderloze krijg je van ouders ook vaak het gevoel dat er tegelijk niets zo leuk, mooi en bijzonder is. Ik hoor sommige ouders zelfs zeggen dat hun leven 'nu pas zin heeft'.
Als kinderloze denk je dan dat je dus echt iets mis loopt als je er niet voor gaat... en dat vind ik zo'n bullshit!
Ja, moeder zijn is een unieke ervaring (die miljarden mensen ervaren haha). Maar dat is president zijn ook. Of Floortje Dessing zijn. Of Madonna. Je hoeft toch niet alles te ervaren? Wie kinderloos blijft ervaart weer dingen, die ik nooit ervaar. En die zijn niet per definitie minder waardevol of bijzonder dan moeder worden...
Maar mijn dochter (bijna 1) wil ik natuurlijk voor geen goud meer kwijt.
Waarom het mezelf toch niet aanraden? Tja... een kind is gewoon heel veel werk. Dat wist je al, maar als kinderloze krijg je van ouders ook vaak het gevoel dat er tegelijk niets zo leuk, mooi en bijzonder is. Ik hoor sommige ouders zelfs zeggen dat hun leven 'nu pas zin heeft'.
Als kinderloze denk je dan dat je dus echt iets mis loopt als je er niet voor gaat... en dat vind ik zo'n bullshit!
Ja, moeder zijn is een unieke ervaring (die miljarden mensen ervaren haha). Maar dat is president zijn ook. Of Floortje Dessing zijn. Of Madonna. Je hoeft toch niet alles te ervaren? Wie kinderloos blijft ervaart weer dingen, die ik nooit ervaar. En die zijn niet per definitie minder waardevol of bijzonder dan moeder worden...
zaterdag 2 juni 2012 om 14:22
Ik denk dat ik iemand ben die letterlijk kinderen 'genomen' heeft. Mijn kinderen zijn niet mijn biologische kinderen, ze zijn van mijn zus en zwager die omgekomen zijn bij een ongeval.
Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat ik geen kinderen wilde. De drang om moeder te worden was er niet, ik zag alleen maar nadelen en bovendien vond ik mezelf ook helemaal niet geschikt voor zo'n zware taak. Genoeg voorbeelden om me heen van mensen die dachten dat ze er wel geschikt voor waren en waarvan ik vond dat ze dat echt niet waren. Geen kinderen voor mij dus, dat was me al snel duidelijk en daar heb ik ook altijd achter gestaan.
Totdat het moment kwam dat ik heel abrupt een keuze moest maken: wat zou er met de kinderen van mijn zus en zwager gaan gebeuren als ze niet door mij of een ander familielid opgevangen zouden worden? Destijds hebben we in de hectiek besloten dat ze tijdelijk bij ons zouden komen wonen. Grotendeels om een stuk rust in de tent te krijgen want er was natuurlijk enorm veel gebeurd. Als je als kind je ouders verliest en dan ook nog al je 'vastigheid' kwijtraakt dan is het leed natuurlijk helemaal niet te overzien, vandaar die keuze.
Dan komt er een moment dat je een keuze moet gaan maken: blijven ze bij ons of gaan we op zoek naar een alternatief, bijv. een pleeggezin? Die keuze is bij ons eigenlijk min of meer vanzelf gemaakt: de kinderen voelden zich thuis bij ons, ze waren een beetje gewend geraakt en misschien wel het belangrijkste: we deelden ons verdriet. Zij om hun overleden ouders, wij om onze overleden zus en zwager. Uiteindelijk heeft dat toch zo'n band geschept dat we die niet wilden verbreken en ze zijn bij ons blijven wonen.
Met heel veel ups en downs trouwens, want het 'moederschap' was precies zoals ik me voorgesteld had. Niet echt iets voor mij, hoewel ik natuurlijk zielsveel van ze hield/houd, maar het is niet bepaald mijn ding. Ik ben er zogezegd niet voor in de wieg gelegd, het is niet iets wat me van nature heel makkelijk af gaat.
Spijt heb ik er nooit van gehad en ik zou het zo weer doen, maar als ik zelf de keuze nogmaals zou moeten maken voor wat betreft zelf moeder worden, dan zou ik dat nog steeds niet doen.
Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat ik geen kinderen wilde. De drang om moeder te worden was er niet, ik zag alleen maar nadelen en bovendien vond ik mezelf ook helemaal niet geschikt voor zo'n zware taak. Genoeg voorbeelden om me heen van mensen die dachten dat ze er wel geschikt voor waren en waarvan ik vond dat ze dat echt niet waren. Geen kinderen voor mij dus, dat was me al snel duidelijk en daar heb ik ook altijd achter gestaan.
Totdat het moment kwam dat ik heel abrupt een keuze moest maken: wat zou er met de kinderen van mijn zus en zwager gaan gebeuren als ze niet door mij of een ander familielid opgevangen zouden worden? Destijds hebben we in de hectiek besloten dat ze tijdelijk bij ons zouden komen wonen. Grotendeels om een stuk rust in de tent te krijgen want er was natuurlijk enorm veel gebeurd. Als je als kind je ouders verliest en dan ook nog al je 'vastigheid' kwijtraakt dan is het leed natuurlijk helemaal niet te overzien, vandaar die keuze.
Dan komt er een moment dat je een keuze moet gaan maken: blijven ze bij ons of gaan we op zoek naar een alternatief, bijv. een pleeggezin? Die keuze is bij ons eigenlijk min of meer vanzelf gemaakt: de kinderen voelden zich thuis bij ons, ze waren een beetje gewend geraakt en misschien wel het belangrijkste: we deelden ons verdriet. Zij om hun overleden ouders, wij om onze overleden zus en zwager. Uiteindelijk heeft dat toch zo'n band geschept dat we die niet wilden verbreken en ze zijn bij ons blijven wonen.
Met heel veel ups en downs trouwens, want het 'moederschap' was precies zoals ik me voorgesteld had. Niet echt iets voor mij, hoewel ik natuurlijk zielsveel van ze hield/houd, maar het is niet bepaald mijn ding. Ik ben er zogezegd niet voor in de wieg gelegd, het is niet iets wat me van nature heel makkelijk af gaat.
Spijt heb ik er nooit van gehad en ik zou het zo weer doen, maar als ik zelf de keuze nogmaals zou moeten maken voor wat betreft zelf moeder worden, dan zou ik dat nog steeds niet doen.
zaterdag 2 juni 2012 om 16:27
ik ben al zo lang moeder, dat ik me echt niet meer weet te herinneren hoe het was toen ik nog geen kinderen had. De eerste overkwam mij, was een grote verrassing op mijn twintigste en hoewel de situatie verre van ideaal was vond ik het gevoel om moeder te mogen zijn overweldigend op elke mogelijke denkbare manier. Ik vond het zelfs zo bijzonder dat ik; feestbeest van het eerste uur, er meteen meer wilde. Ik was dan ook voor mijn dertigste moeder van 3 kinderen. Daarna heeft mijn man zich later helpen, wat maar goed is ook, want ik wilde er nog wel 1 of 2 bij 
hoewel het tropentijden zijn geweest en je regelmatig wordt geleefd wordt het nu ze ouder worden echt alleen maar leuker, makkelijker en gezelliger, en dan ben ik zelf ook nog lekker jong.
De puber zit met een kudde vrienden om de tafel, de aanloop is super gezellig. Zij heeft een super leuke vriend die op zijn beurt weer afwisselende gezelligheid mee brengt, en regelmatig blijft plakken. De andere kinderen redden zichzelf, dus het grote 'zorgen-voor' heeft plaats gemaakt voor begeleiding en bijsturing maar vooral rust, regelmaat en gezelligheid. Ik zou me niet kunnen voorstellen bij een kinderloos bestaan, mij lijkt dat heel kleurloos en saai, hoewel je heus andere invullingen aan je leven kunt geven. En soms is het ook gewoon niet anders, en ik geloof er niks van dat je dan niet ook enorm van je leven kunt genieten. Tis wel zo dat de vanzelfsprekendheid van het kunnen gaan en staan met wie dan ook, wanneer dan ook er met kinderen niet meer is. Echter waardeer je de momenten dat het even wel kan dubbel en dwars.
Ja en waarom kinderen? Omdat ik dat wilde, omdat wij dat wilde. Ja. Dat was in ieder geval de doorslaggevende reden wel. En natuurlijk hadden we in eerste instantie nog geen idee, maar dat wil niet zeggen dat ik me er echt op heb verheugd. Desalniettemin vind ik het feit dat er weer wat rust in de tent is nu ze groter en zelfstandiger worden ook wel errug fijn hoor.
Elke leeftijd heeft zo zijn charme, en ik ben idolaat van baby's en toch ben ik nu gelukkiger......
hoewel het tropentijden zijn geweest en je regelmatig wordt geleefd wordt het nu ze ouder worden echt alleen maar leuker, makkelijker en gezelliger, en dan ben ik zelf ook nog lekker jong.
De puber zit met een kudde vrienden om de tafel, de aanloop is super gezellig. Zij heeft een super leuke vriend die op zijn beurt weer afwisselende gezelligheid mee brengt, en regelmatig blijft plakken. De andere kinderen redden zichzelf, dus het grote 'zorgen-voor' heeft plaats gemaakt voor begeleiding en bijsturing maar vooral rust, regelmaat en gezelligheid. Ik zou me niet kunnen voorstellen bij een kinderloos bestaan, mij lijkt dat heel kleurloos en saai, hoewel je heus andere invullingen aan je leven kunt geven. En soms is het ook gewoon niet anders, en ik geloof er niks van dat je dan niet ook enorm van je leven kunt genieten. Tis wel zo dat de vanzelfsprekendheid van het kunnen gaan en staan met wie dan ook, wanneer dan ook er met kinderen niet meer is. Echter waardeer je de momenten dat het even wel kan dubbel en dwars.
Ja en waarom kinderen? Omdat ik dat wilde, omdat wij dat wilde. Ja. Dat was in ieder geval de doorslaggevende reden wel. En natuurlijk hadden we in eerste instantie nog geen idee, maar dat wil niet zeggen dat ik me er echt op heb verheugd. Desalniettemin vind ik het feit dat er weer wat rust in de tent is nu ze groter en zelfstandiger worden ook wel errug fijn hoor.
Elke leeftijd heeft zo zijn charme, en ik ben idolaat van baby's en toch ben ik nu gelukkiger......
zaterdag 2 juni 2012 om 16:35
Ze vragen ons ook vaak: 'maar wie zorgt er dan voor jullie als jullie oud zijn?'. Ehh, wij zelf???
Wie zegt dat wij überhaupt oud gaan worden? En moet je om die reden dan dus maar aan kinderen beginnen?
En wat als dat kind jou niet meer wil zien als je oud bent? Wat als jouw kind emigreert of overlijdt? Of of of..... vul maar in.
Ik heb zelf 7 jaar gebroken met mijn moeder en ik heb er geen minuut spijt van gehad. Mijn man heeft sinds 9 maanden geen contact meer met zijn ouders en heeft daar nog geen seconde spijt van gehad. Ouder-kindrelaties zijn niet altijd alleen maar leuk of gemakkelijk. Gezelligheid???? In de verste verte niet te vinden in mijn schoonfamilie.
Nou zijn dit niet mijn redenen om geen kinderen te willen, die liggen op een totaal ander vlak. Maar dat gezanik over 'later als je oud bent, wie zorgt er dan voor je' kan ik zo langzamerhand niet meer horen hoor.
Wie zegt dat wij überhaupt oud gaan worden? En moet je om die reden dan dus maar aan kinderen beginnen?
En wat als dat kind jou niet meer wil zien als je oud bent? Wat als jouw kind emigreert of overlijdt? Of of of..... vul maar in.
Ik heb zelf 7 jaar gebroken met mijn moeder en ik heb er geen minuut spijt van gehad. Mijn man heeft sinds 9 maanden geen contact meer met zijn ouders en heeft daar nog geen seconde spijt van gehad. Ouder-kindrelaties zijn niet altijd alleen maar leuk of gemakkelijk. Gezelligheid???? In de verste verte niet te vinden in mijn schoonfamilie.
Nou zijn dit niet mijn redenen om geen kinderen te willen, die liggen op een totaal ander vlak. Maar dat gezanik over 'later als je oud bent, wie zorgt er dan voor je' kan ik zo langzamerhand niet meer horen hoor.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zaterdag 2 juni 2012 om 16:49
ik lees hierboven iets over ' veel terug krijgen' en het gezinsleven.
Kijk als je ' verwacht' veel terug te krijgen van je kinderen zelf dan kom je vast en zeker bedrogen uit. Ik denk dat mensen die dat zeggen bedoelen dat je er zoveel mooie gevoelens en emoties bijkrijgt waar je het bestaan niet van kende.
En inderdaad, het zijn van een gezin vind ik heerlijk veilig, vertrouwd, kneuterig en gezellig. Logisch ook. Ik vind het zijn van een gezin volstrekt logisch. Het klopt gewoon.
Kijk als je ' verwacht' veel terug te krijgen van je kinderen zelf dan kom je vast en zeker bedrogen uit. Ik denk dat mensen die dat zeggen bedoelen dat je er zoveel mooie gevoelens en emoties bijkrijgt waar je het bestaan niet van kende.
En inderdaad, het zijn van een gezin vind ik heerlijk veilig, vertrouwd, kneuterig en gezellig. Logisch ook. Ik vind het zijn van een gezin volstrekt logisch. Het klopt gewoon.
zaterdag 2 juni 2012 om 17:29
Omdat het me heel leuk lijkt om samen met mijn vriend een gezin te hebben.
Om een klein iemand te zien opgroeien en daar een leuk mens van te maken.
Omdat je aan een kind een hoop liefde kan geven (en kan ontvangen).
Verder vind ik het idee dat je leven voorbij is als je een kind hebt in de meeste gevallen grote onzin. Tenzij je natuurlijk een huilbaby hebt of een kindje met een beperking wat heel veel zorg nodig heeft.
Maar in de meeste gevallen kan er gewoon nog heel veel. Kwestie van goed plannen en een relaxte houding. En niet bij voorbaat al beren op de weg zien.
Om een klein iemand te zien opgroeien en daar een leuk mens van te maken.
Omdat je aan een kind een hoop liefde kan geven (en kan ontvangen).
Verder vind ik het idee dat je leven voorbij is als je een kind hebt in de meeste gevallen grote onzin. Tenzij je natuurlijk een huilbaby hebt of een kindje met een beperking wat heel veel zorg nodig heeft.
Maar in de meeste gevallen kan er gewoon nog heel veel. Kwestie van goed plannen en een relaxte houding. En niet bij voorbaat al beren op de weg zien.
zaterdag 2 juni 2012 om 17:36
Ik heb eigenlijk altijd gedacht dat ik geen kinderen wilde.
Nu ik langer met mijn vriend ben, en zie hoe leuk hij met kinderen is, krijg ik steeds meer het idee dat ooit wel te willen. Het is nog steeds iets dat heel onstabiel is in mijn hoofd wel/niet.
Ondertussen geniet ik wel van mijn stagekindjes op het dagverblijf en de kids op scouting.
Nu ik langer met mijn vriend ben, en zie hoe leuk hij met kinderen is, krijg ik steeds meer het idee dat ooit wel te willen. Het is nog steeds iets dat heel onstabiel is in mijn hoofd wel/niet.
Ondertussen geniet ik wel van mijn stagekindjes op het dagverblijf en de kids op scouting.
zaterdag 2 juni 2012 om 20:08
Omdat kinderen om je heen vaak zo lief en schattig en prachtig en grappig zijn, dat je denkt: "Die wil ik ook! Eentje helemaal voor mij alleen!" (nou ja, met je partner dan) Vooral bij vrouwen is het een soort oergevoel, die willen gewoon een kind.
En nu ik ze eenmaal heb, vind ik het regelmatig zwaar, maar ook zo geweldig! Ik kan soms uren naar mijn kinderen kijken, hoe lief ze samen spelen, hoe mooi en slim en leuk en schattig ze zijn. Ik ben supertrots op ze en heb nog nooit zoveel liefde gevoeld als voor hen. Dat ze ook wel eens strontvervelend en dodelijk vermoeiend zijn, dat neem ik maar voor lief.
En nu ik ze eenmaal heb, vind ik het regelmatig zwaar, maar ook zo geweldig! Ik kan soms uren naar mijn kinderen kijken, hoe lief ze samen spelen, hoe mooi en slim en leuk en schattig ze zijn. Ik ben supertrots op ze en heb nog nooit zoveel liefde gevoeld als voor hen. Dat ze ook wel eens strontvervelend en dodelijk vermoeiend zijn, dat neem ik maar voor lief.
zaterdag 2 juni 2012 om 22:47
zondag 3 juni 2012 om 01:00
quote:flip123456789 schreef op 02 juni 2012 @ 20:08:
Omdat kinderen om je heen vaak zo lief en schattig en prachtig en grappig zijn, dat je denkt: "Die wil ik ook! Eentje helemaal voor mij alleen!" (nou ja, met je partner dan) Vooral bij vrouwen is het een soort oergevoel, die willen gewoon een kind.
er stond laatst toen ik in de bus zat een jongetje te wachten met zijn oma bij de bushalte op moeder die in de bus bij mij zat. Dat jongetje helemaal vrolijk en blij en springen enzo toen moeder uit de bus kwam, echt van: mamma, mamma! Echt heel schattig
Omdat kinderen om je heen vaak zo lief en schattig en prachtig en grappig zijn, dat je denkt: "Die wil ik ook! Eentje helemaal voor mij alleen!" (nou ja, met je partner dan) Vooral bij vrouwen is het een soort oergevoel, die willen gewoon een kind.
er stond laatst toen ik in de bus zat een jongetje te wachten met zijn oma bij de bushalte op moeder die in de bus bij mij zat. Dat jongetje helemaal vrolijk en blij en springen enzo toen moeder uit de bus kwam, echt van: mamma, mamma! Echt heel schattig
zondag 3 juni 2012 om 22:17
Ik vind het bijzonder mooi om onze 2 kinderen van zo dichtbij te zien opgroeien. Ik ken ze vanaf de eerste seconde (en nog daarvoor natuurlijk) en ze veranderen iedere dag een beetje. Steeds een stukje zelfstandiger, verstandiger en groter, prachtig.
Daarnaast vind ik het vanzelfsprekende 'bij elkaar horen' in een gezin ook een heel prettig element in mijn leven.
Daarnaast vind ik het vanzelfsprekende 'bij elkaar horen' in een gezin ook een heel prettig element in mijn leven.
zondag 3 juni 2012 om 23:26
TO, mensen komen hier niet zo gauw vertellen over alle mooie momenten die ze met hun kinderen meemaken. Ik kan wel 5 keer op een dag boos worden op mijn kinderen en hier een topic over openen maar dat betekent niet dat ik de rest van de dag niet van mijn kinderen geniet. Er worden hier ook veel topics over gebroken relaties geopend. En wat dan, geen relaties meer beginnen omdat het toch mis kan lopen?
Maar als je geen kinderen wilt is het natuurlijk je goede recht.
Maar als je geen kinderen wilt is het natuurlijk je goede recht.
maandag 4 juni 2012 om 09:24
Tja, je hoeft ook geen kind te 'nemen' als je daar geen behoefte aan hebt! Je kan prima leven zonder kinderen natuurlijk.
Zelf voelde ik de behoefte wel. Met alle gevolgen van dien, haha!
Ik vind het geweldig om te zien hoe mijn dochter is gegroeid en zich ontwikkelt. Heerlijk om kleertjes voor haar te shoppen en haar haartjes leuk te doen.
Natuurlijk kun je ook genieten van andermans kinderen, dichtbij (familie) of van een afstandje, maar dat ervaar ik persoonlijk toch als totaal anders. Het gevoel voor je eigen kind is zo groots. Zij geeft voor mij absoluut zin aan het leven.
Tijdens en na mijn zwangerschap ben ik enorm ziek geweest (nu nog, maar iets beter onder controle). Ik weet niet of ik het over zou doen, als ik dat van te voren allemaal zou weten.. Maar nu achteraf wil ik mijn dochter uiteraard nooit meer inleveren als ik mijn gezondheid daarvoor terug zou krijgen en accepteer ik dus mijn lot.
Zelf voelde ik de behoefte wel. Met alle gevolgen van dien, haha!
Ik vind het geweldig om te zien hoe mijn dochter is gegroeid en zich ontwikkelt. Heerlijk om kleertjes voor haar te shoppen en haar haartjes leuk te doen.
Natuurlijk kun je ook genieten van andermans kinderen, dichtbij (familie) of van een afstandje, maar dat ervaar ik persoonlijk toch als totaal anders. Het gevoel voor je eigen kind is zo groots. Zij geeft voor mij absoluut zin aan het leven.
Tijdens en na mijn zwangerschap ben ik enorm ziek geweest (nu nog, maar iets beter onder controle). Ik weet niet of ik het over zou doen, als ik dat van te voren allemaal zou weten.. Maar nu achteraf wil ik mijn dochter uiteraard nooit meer inleveren als ik mijn gezondheid daarvoor terug zou krijgen en accepteer ik dus mijn lot.
maandag 4 juni 2012 om 09:55
waarom kinderen krijgen mooi is..
dat is voor iedereen anders op het moment dat mijn oudste dochter werd geboren werd ik ook opnieuw geboren als moeder.. voor dat ik haar had probeerde ik mij een voorstelling temaken van het moederschap maar dit was veel heftiger dan mijn voorstelling het is veel mooier en intesser dan ik me had kunnen voor stellen.. de liefde die je voelt en krijgt is geweldig..
hoe ze overdag naar je toe kunnen komen de armpjes om je heen slaan en zeggen mama hou van jou heerlijk dan krijg ik zn warm gevoel van binnen... bij onze jongeste dochter weetje hoe het voelt maar weer overvalt je zoveel gevoelens het is toch een beetje het zelfde maar weer zo anders de liefde voor mijn kinderen zit zo diep het is overweldigend het is eigelijk niet te beschrijven...
en tuurlijk kan ik mij nog genoeg dingen bedenken waarom somere mensen geen kinderen zouden willen je leven is dan ook een stuk makelijker je kunt zonder moeite als je daar zin in hebt savonds of in het weekend als je je in 1x bedenkt kom we gaan weg de deur achter je dicht trekken dit kan met een kind(deren) niet meer je moet alles gaan plannen..
vakantie worden steeds duurder vooral als ze tussen de 5 en 17 zijn ben je gebonden aan schoolvakanties alles gaat je meer geld kosten en je krijgt minder tijd voor je eigen ik persoon maar daar in tegen je krijgt er zoveel voor terug maar dat is niet voor elk mens het zelfde....
de keus om kinderen te nemen ja die keus maak je om er toch samen voor te gaan om te proberen zwanger te raken en als je die keuze maakt is het hopen dat het je gegunt word...
maar als jullie bijden beslissen om niet voor kinderen te gaan is dat geen schande... het is niet verplicht...
dat is voor iedereen anders op het moment dat mijn oudste dochter werd geboren werd ik ook opnieuw geboren als moeder.. voor dat ik haar had probeerde ik mij een voorstelling temaken van het moederschap maar dit was veel heftiger dan mijn voorstelling het is veel mooier en intesser dan ik me had kunnen voor stellen.. de liefde die je voelt en krijgt is geweldig..
hoe ze overdag naar je toe kunnen komen de armpjes om je heen slaan en zeggen mama hou van jou heerlijk dan krijg ik zn warm gevoel van binnen... bij onze jongeste dochter weetje hoe het voelt maar weer overvalt je zoveel gevoelens het is toch een beetje het zelfde maar weer zo anders de liefde voor mijn kinderen zit zo diep het is overweldigend het is eigelijk niet te beschrijven...
en tuurlijk kan ik mij nog genoeg dingen bedenken waarom somere mensen geen kinderen zouden willen je leven is dan ook een stuk makelijker je kunt zonder moeite als je daar zin in hebt savonds of in het weekend als je je in 1x bedenkt kom we gaan weg de deur achter je dicht trekken dit kan met een kind(deren) niet meer je moet alles gaan plannen..
vakantie worden steeds duurder vooral als ze tussen de 5 en 17 zijn ben je gebonden aan schoolvakanties alles gaat je meer geld kosten en je krijgt minder tijd voor je eigen ik persoon maar daar in tegen je krijgt er zoveel voor terug maar dat is niet voor elk mens het zelfde....
de keus om kinderen te nemen ja die keus maak je om er toch samen voor te gaan om te proberen zwanger te raken en als je die keuze maakt is het hopen dat het je gegunt word...
maar als jullie bijden beslissen om niet voor kinderen te gaan is dat geen schande... het is niet verplicht...