Kinderen
alle pijlers
wat doen we verkeerd?
donderdag 14 juli 2011 om 18:57
Hallo moeders, en vaders,
Ik weet het even niet meer..
Onze dochter is 14 maanden oud en een ontzettende driftkikker aan het worden. Ze krijst de hele straat bij elkaar en vaak terwijl er weinig aan de hand is.
Zojuist bijvoorbeeld. Ze had een poepluier dus ik legde haar op de commode. Ten eerste wil ze al niet meer blijven liggen en als dat wel lukt dan worstelt ze haar beentjes steeds los. Niet handig als alles vol poep zit! Ik probeer haar eerst rustig te vragen om te blijven liggen. Daarna spreek ik haar wat strenger toe en dan begint het. Ze barst in woede uit en huilt alsof ik haar wat aan doe!
Dat doet ze ook als ik weg loop, als ik haar zeg dat iets niet mag, als ik haar iets af pak, als ze valt. Tja, bij alles eigenlijk. En ik vind dat heel erg! Wat zullen de buren bijvoorbeeld wel niet denken.. Dat we ons kind mishandelen? Nee echt niet. Ze is mijn alles en probeer echt geduldig te blijven. Het is nu alleen niet leuk meer.
Is dit een fase? Of vereist dit een andere aanpak?
Ze heeft nu ook de waterpokken dus ik dacht misschien heeft ze pijn als ze ligt. Maar eigenlijk kan ze nooit stil blijven zitten/liggen.
Ik hoop dat jullie tips of ervaringen hebben waar wij iets mee kunnen!
Ik weet het even niet meer..
Onze dochter is 14 maanden oud en een ontzettende driftkikker aan het worden. Ze krijst de hele straat bij elkaar en vaak terwijl er weinig aan de hand is.
Zojuist bijvoorbeeld. Ze had een poepluier dus ik legde haar op de commode. Ten eerste wil ze al niet meer blijven liggen en als dat wel lukt dan worstelt ze haar beentjes steeds los. Niet handig als alles vol poep zit! Ik probeer haar eerst rustig te vragen om te blijven liggen. Daarna spreek ik haar wat strenger toe en dan begint het. Ze barst in woede uit en huilt alsof ik haar wat aan doe!
Dat doet ze ook als ik weg loop, als ik haar zeg dat iets niet mag, als ik haar iets af pak, als ze valt. Tja, bij alles eigenlijk. En ik vind dat heel erg! Wat zullen de buren bijvoorbeeld wel niet denken.. Dat we ons kind mishandelen? Nee echt niet. Ze is mijn alles en probeer echt geduldig te blijven. Het is nu alleen niet leuk meer.
Is dit een fase? Of vereist dit een andere aanpak?
Ze heeft nu ook de waterpokken dus ik dacht misschien heeft ze pijn als ze ligt. Maar eigenlijk kan ze nooit stil blijven zitten/liggen.
Ik hoop dat jullie tips of ervaringen hebben waar wij iets mee kunnen!
donderdag 14 juli 2011 om 19:02
donderdag 14 juli 2011 om 19:03
Ten eerste denk ik dat je je niet al te druk moet maken over 'wat de buren denken'. Kinderen krijsen nou eenmaal. Dat weten de meeste mensen heus wel.
Ten tweede: ik kan me goed voorstellen dat dit heel vervelend is. Mijn zoon is pas 8.5 maand, maar soms ook al een driftkikkertje, dus ik denk dat ik nog heel wat kan verwachten als hij straks wat ouder is. Maar het klinkt wel als zo'n bekende 'faaaaaaase'. Wat ik (denk ik) zou doen: negeren en afleiden. Dus als ze het op een brullen zet op de commode, geen aandacht aan besteden, desnoods eventjes in de (liefdevolle) houdgreep nemen en zo snel mogelijk verschonen. Als je boos wordt, of verdrietig, betekent dat voor haar misschien dat ze reactie krijgt op het schreeuwen/negatieve gedrag. Ik denk dat je dat moet zien te vermijden.
Als ze valt en ze schreeuwt zou ik wel troosten, misschien schrikt ze ervan, of doet het even pijn. Als ze speelt met iets dat ze niet mag hebben: iets anders aanbieden. En zorgen dat er weinig in haar buurt is waar ze niet aan mag zitten. Dat bespaart je hoop strijd, denk ik.
Ten tweede: ik kan me goed voorstellen dat dit heel vervelend is. Mijn zoon is pas 8.5 maand, maar soms ook al een driftkikkertje, dus ik denk dat ik nog heel wat kan verwachten als hij straks wat ouder is. Maar het klinkt wel als zo'n bekende 'faaaaaaase'. Wat ik (denk ik) zou doen: negeren en afleiden. Dus als ze het op een brullen zet op de commode, geen aandacht aan besteden, desnoods eventjes in de (liefdevolle) houdgreep nemen en zo snel mogelijk verschonen. Als je boos wordt, of verdrietig, betekent dat voor haar misschien dat ze reactie krijgt op het schreeuwen/negatieve gedrag. Ik denk dat je dat moet zien te vermijden.
Als ze valt en ze schreeuwt zou ik wel troosten, misschien schrikt ze ervan, of doet het even pijn. Als ze speelt met iets dat ze niet mag hebben: iets anders aanbieden. En zorgen dat er weinig in haar buurt is waar ze niet aan mag zitten. Dat bespaart je hoop strijd, denk ik.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
donderdag 14 juli 2011 om 19:06
Inderdaad zoals hier boven al gezegd word. Ze kan nog niet praten en wil zoveel duidelijk maken. Misschien wil ze meehelpen, noem maar op maar dat kan ze niet duidelijk maken en dat kan best frustrerend zijn.
Bedenk zelf eens als je iets tig keer uitlegt aan iemand maar de ander kan je maar niet begrijpen en je doet er zo je best voor en het is zo gemakkelijk.. Dan word je ook een beetje gek.
Voor een kind is het soms ook vervelend als hij iets wil duidelijk maken maar dat niet gaat.
Helpt het niet om af te leiden ? haar de luier laten vast houden, knuffeltje in handen?
Bedenk zelf eens als je iets tig keer uitlegt aan iemand maar de ander kan je maar niet begrijpen en je doet er zo je best voor en het is zo gemakkelijk.. Dan word je ook een beetje gek.
Voor een kind is het soms ook vervelend als hij iets wil duidelijk maken maar dat niet gaat.
Helpt het niet om af te leiden ? haar de luier laten vast houden, knuffeltje in handen?
donderdag 14 juli 2011 om 19:09
Over 8 maanden kan ik je een precieser antwoord geven omdat mijn tweeling dan 14 maanden is.
Maar ik zou de naughty-chair tactiek proberen... ookal is ze slechts 14 maanden. Kortom: je zegt dat je wilt dat ze stil blijft liggen... doet ze dat niet, zet je haar (na het verschonen uiteraard) op de naughty chair voor 2 minuten. Zal wel geschreeuw opleveren, maar het maakt wel duidelijk dat bepaald gedrag niet te tolereren is.
Ergens voelt jouw bericht (je toevoeging dat jouw kind niets te kort komt en 'wat zullen de buren wel niet denken') dat JIJ moeite hebt om duidelijke grenzen te stellen. Een soort van: moeders horen niet boos op hun kind te zijn.
Dat laatste kan ik natuurlijk uit 1 post niet bepalen; is zuiver mijn (te snelle) inschatting. Maar wellicht iets om bij stil te staan.
Het op een schreeuwen zetten, is in feite niet erg. Je kind probeert haar grenzen te verkennen.
(zegt iemand die nul ervaring heeft... )
Succes!
Maar ik zou de naughty-chair tactiek proberen... ookal is ze slechts 14 maanden. Kortom: je zegt dat je wilt dat ze stil blijft liggen... doet ze dat niet, zet je haar (na het verschonen uiteraard) op de naughty chair voor 2 minuten. Zal wel geschreeuw opleveren, maar het maakt wel duidelijk dat bepaald gedrag niet te tolereren is.
Ergens voelt jouw bericht (je toevoeging dat jouw kind niets te kort komt en 'wat zullen de buren wel niet denken') dat JIJ moeite hebt om duidelijke grenzen te stellen. Een soort van: moeders horen niet boos op hun kind te zijn.
Dat laatste kan ik natuurlijk uit 1 post niet bepalen; is zuiver mijn (te snelle) inschatting. Maar wellicht iets om bij stil te staan.
Het op een schreeuwen zetten, is in feite niet erg. Je kind probeert haar grenzen te verkennen.
(zegt iemand die nul ervaring heeft... )
Succes!
donderdag 14 juli 2011 om 19:09
Die fase van 'Ik wil niet op de commode en dan ga ik schreeuwen en draaien en wriemelen en poep aan de muur smeren' is volgens mij echt hartstikke normaal, hoor. Denk dat zo ongeveer ieder kind daar wel doorheen gaat.
En inderdaad: mensen die hun wenkbrauwen optrekken als je kind het op een schreeuwen zet, nou ja, die kijken dan maar lekker. Mijn zoon heeft het gillen ontdekt. Dat doet hij dus overal. Vooral ook in de supermarkt . Dan zie je de mensen die geen kinderen hebben naar mij kijken van: "Wat ben jij een slechte moeder, zeg dat kind eens dat 'ie z'n snuit moet houden". Ach ja, whatever, denk ik dan. Laat hen dat maar eens proberen bij zo'n kleintje. Piepen ze snel anders, hoor .
Maar nogmaals: afleiden, afleiden, afleiden. "Nee" is voor kleine kinderen nog erg moeilijk te begrijpen. Je kunt het wel zeggen, maar ernaar handelen is voor hen nog erg lastig. Dan kun je het jezelf beter makkelijker maken door hun aandacht op iets anders te focussen.
En inderdaad: mensen die hun wenkbrauwen optrekken als je kind het op een schreeuwen zet, nou ja, die kijken dan maar lekker. Mijn zoon heeft het gillen ontdekt. Dat doet hij dus overal. Vooral ook in de supermarkt . Dan zie je de mensen die geen kinderen hebben naar mij kijken van: "Wat ben jij een slechte moeder, zeg dat kind eens dat 'ie z'n snuit moet houden". Ach ja, whatever, denk ik dan. Laat hen dat maar eens proberen bij zo'n kleintje. Piepen ze snel anders, hoor .
Maar nogmaals: afleiden, afleiden, afleiden. "Nee" is voor kleine kinderen nog erg moeilijk te begrijpen. Je kunt het wel zeggen, maar ernaar handelen is voor hen nog erg lastig. Dan kun je het jezelf beter makkelijker maken door hun aandacht op iets anders te focussen.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
donderdag 14 juli 2011 om 19:21
Dankjewel voor jullie reacties. Het afleiden doen we al heel lang. Maar niks lijkt meer leuk genoeg.
Ze is inderdaad bezig met leren praten en ik kan me er wel in verplaatsen dat het frustreert voor zo'n kleintje.
Het grenzen stellen is soms inderdaad moeilijk voor me en misschien heeft ze dat al goed door. Ik kon bij mijn neefjes altijd goed mijn poot stijf houden dus ik maakte me voor haar geboorte niet druk. Maar dit is toch mijn eigen kleine meisje, ik ben een softy geworden!
Ze was straks zo driftig dat ik haar na het verschonen in bed heb gelegd en weg ben gelopen. Ook omdat mijn geduld op was. Ik ben pas terug gegaan toen ze gekalmeerd was.. Ik vind het toch moeilijk die strijd voeren.
Maar het zal er toch wel bij horen dus..
Ze is inderdaad bezig met leren praten en ik kan me er wel in verplaatsen dat het frustreert voor zo'n kleintje.
Het grenzen stellen is soms inderdaad moeilijk voor me en misschien heeft ze dat al goed door. Ik kon bij mijn neefjes altijd goed mijn poot stijf houden dus ik maakte me voor haar geboorte niet druk. Maar dit is toch mijn eigen kleine meisje, ik ben een softy geworden!
Ze was straks zo driftig dat ik haar na het verschonen in bed heb gelegd en weg ben gelopen. Ook omdat mijn geduld op was. Ik ben pas terug gegaan toen ze gekalmeerd was.. Ik vind het toch moeilijk die strijd voeren.
Maar het zal er toch wel bij horen dus..
donderdag 14 juli 2011 om 19:21
donderdag 14 juli 2011 om 19:38
Hier helpt het bij mijn zoontje van 1 1/2 jaar om hem af te leiden door liedjes te zingen, hem een klein boekje of een speeltje wat hij normaal gesproken niet kan pakken te geven. Op die manier heb je geen vervelende situatie (voor jezelf en voor je kindje) en kun je het makkelijkst de luier verschonen. Ik probeer hem ook wat te laten "helpen" door bijvoorbeeld een luier te kiezen of zijn sokken vast te laten houden.
Als ik boos word, "nee" zeg of hem stevig vasthoud werkt het juist niet bij ons.
Als ik boos word, "nee" zeg of hem stevig vasthoud werkt het juist niet bij ons.
donderdag 14 juli 2011 om 19:49
quote:janice_mayhem schreef op 14 juli 2011 @ 19:09:
Over 8 maanden kan ik je een precieser antwoord geven omdat mijn tweeling dan 14 maanden is.
Maar ik zou de naughty-chair tactiek proberen... ookal is ze slechts 14 maanden. Kortom: je zegt dat je wilt dat ze stil blijft liggen... doet ze dat niet, zet je haar (na het verschonen uiteraard) op de naughty chair voor 2 minuten. Zal wel geschreeuw opleveren, maar het maakt wel duidelijk dat bepaald gedrag niet te tolereren is.
Ergens voelt jouw bericht (je toevoeging dat jouw kind niets te kort komt en 'wat zullen de buren wel niet denken') dat JIJ moeite hebt om duidelijke grenzen te stellen. Een soort van: moeders horen niet boos op hun kind te zijn.
Dat laatste kan ik natuurlijk uit 1 post niet bepalen; is zuiver mijn (te snelle) inschatting. Maar wellicht iets om bij stil te staan.
Het op een schreeuwen zetten, is in feite niet erg. Je kind probeert haar grenzen te verkennen.
(zegt iemand die nul ervaring heeft... )
Succes!Naughty chair bij 14 maanden, ahum (ik vind het voor welke leeftijd dan ook een slecht idee maar goed). Als je een machtsspelletje met je kinderen wil spelen, is dat best een leuke techniek ja. Het is heel normaal dat een kind van 14 maanden niet stil ligt bij het verschonen, ook niet als je het streng toe hebt gesproken, daar heeft zo´n kleintje maling aan hoor.
Over 8 maanden kan ik je een precieser antwoord geven omdat mijn tweeling dan 14 maanden is.
Maar ik zou de naughty-chair tactiek proberen... ookal is ze slechts 14 maanden. Kortom: je zegt dat je wilt dat ze stil blijft liggen... doet ze dat niet, zet je haar (na het verschonen uiteraard) op de naughty chair voor 2 minuten. Zal wel geschreeuw opleveren, maar het maakt wel duidelijk dat bepaald gedrag niet te tolereren is.
Ergens voelt jouw bericht (je toevoeging dat jouw kind niets te kort komt en 'wat zullen de buren wel niet denken') dat JIJ moeite hebt om duidelijke grenzen te stellen. Een soort van: moeders horen niet boos op hun kind te zijn.
Dat laatste kan ik natuurlijk uit 1 post niet bepalen; is zuiver mijn (te snelle) inschatting. Maar wellicht iets om bij stil te staan.
Het op een schreeuwen zetten, is in feite niet erg. Je kind probeert haar grenzen te verkennen.
(zegt iemand die nul ervaring heeft... )
Succes!Naughty chair bij 14 maanden, ahum (ik vind het voor welke leeftijd dan ook een slecht idee maar goed). Als je een machtsspelletje met je kinderen wil spelen, is dat best een leuke techniek ja. Het is heel normaal dat een kind van 14 maanden niet stil ligt bij het verschonen, ook niet als je het streng toe hebt gesproken, daar heeft zo´n kleintje maling aan hoor.
if we all light up, we can scare away the dark...
donderdag 14 juli 2011 om 19:56
Onze dochter heeft ook buien. Driftbuien kan ik ze niet noemen, want ze is niet extreem driftig. Maar ze laat wel even weten als haar iets niet zint, of als iets niet meteen lukt. Gelukkig duren ze bij haar gemiddeld 1 minuut. Soms gaat ze uit neid op de grond liggen huilen. Wij negeren het en zeggen tegen elkaar dat "De Drama-Queen" weer bezig is. Als ze neidig is omdat iets niet lukt, ze kan bijvoorbeeld niet bij haar bal. Dan zeggen we rustig tegen haar iets van: "Oh, ligt je bal onder de bank, nou mama/papa, pakt hem even voor je, alsjeblieft!".
Op de commode hadden we problemen, maar sinds we haar iets in handen geven, niet meer.
Verder heb ik er wel met meerdere buren over gesproken. Zij hadden het niet eens gehoord. Daarbij ze hebben zelf kinderen, dus ze weten waar we het over hebben en doen niet zo moeilijk.
Op de commode hadden we problemen, maar sinds we haar iets in handen geven, niet meer.
Verder heb ik er wel met meerdere buren over gesproken. Zij hadden het niet eens gehoord. Daarbij ze hebben zelf kinderen, dus ze weten waar we het over hebben en doen niet zo moeilijk.
donderdag 14 juli 2011 om 20:01
O wat herkenbaar! Ik heb ook een dochter van 14 maanden die exact zo kan doen. Bij het luier verschonen zit er niks anders op dan haar vieze luier zo snel mogelijk onder haar weg te trekken en een doekje onder haar billen te leggen zodat de schade enigszins beperkt blijft, dan hoef ik me ook niet druk te maken dat het snel snel moet. Meestal blijft het een gevecht hoor. Dochter kan ook erg driftig worden omdat er iets niet gaat zoals zij wilt of ... nou ja eigenlijk zomaar. Als ze echt onredelijk driftig wordt, ga ik een stukje met haar lopen en dan laat ik alles zien wat er in de omgeving te zien is. Dat is eigenlijk meestal de enige manier van afleiden die helpt, haar uit de situatie halen.
donderdag 14 juli 2011 om 20:21
afleiden afleiden en afleiden, mijn zoon is ook (ruim) 14 maanden en ook een echte driftkikker, wilde ook niet op de commode blijven liggen. Ik geef hem elke keer iets anders in zijn handen om te spelen en ik laat hem helpen, Hij geeft mij de doekjes aan. Verder heb ik ervaren dat je de driftbuien het beste compleet kan negeren dan gaan ze het snelste weer over. Vooral zelf heel erg rustig blijven dat werkt hier erg goed!
donderdag 14 juli 2011 om 20:25
Een interessant speeltje geven werkt hier vaak goed. En poepluiers als het mogelijk is met zijn tweeën verschonen. Een houdt de handjes beet, de ander verschoont.
Verder goed kijken naar het moment waarop je het kind oppakt om te verschonen. Als je het kind plompverloren oppakt terwijl het net met iets 'bezig' was heb je vaak veel meer gespartel en gejammer dan wanneer je eerst even aankondigt dat je zometeen gaat verschonen en wat uitleg geeft wat er gaat gebeuren en waarom.
Verder goed kijken naar het moment waarop je het kind oppakt om te verschonen. Als je het kind plompverloren oppakt terwijl het net met iets 'bezig' was heb je vaak veel meer gespartel en gejammer dan wanneer je eerst even aankondigt dat je zometeen gaat verschonen en wat uitleg geeft wat er gaat gebeuren en waarom.