Kinderen
alle pijlers
wel/geen 2e kind?
woensdag 20 oktober 2010 om 13:10
Hallo!
Ik zit met een dilemma dat me enorm bezig houdt: wel of geen 2e kind? Ik heb een kindje van 1,5 en ben daar heeeel blij mee.Ik ben 35 jaar en twijfel echt zooo en mijn vriend ook. De ene dag neig ik naar ja en dan weer.....twijfel!!
Vanwaar die twijfel? Ik heb ernstige zwangerschapsvergiftiging gehad en bij een 2e zwangerschap heb ik daar weer een verhoogde kans op, hoewel kleiner dan bij de 1e zwangerschap.Ben uiteindelijk met keizersnee bevallen en lang herstel gehad. Ons meisje was ook nog een huilbaby, maandenlang dagenlang huilen en weinig slaap. We waren dus compleet uitgewoond.
Daarnaast kan mijn vriend slecht tegen gehuil en gejengel, ik vind het natuurlijk ook niet leuk maar kan het wat beter handelen.
De andere kant is dat we nu ook enorm genieten van ons meisje en we het heel leuk voor haar zouden vinden als ze een broertje of zusje heeft, ook met het oog op later (iemand om mee te spelen, praten, lief&leed delen etc).
Kortom we zijn dolblij met ons meisje, hadden het voor geen goud willen missen maar....wel of geen 2e??????
Zijn er mensen die zich hier in herkennen of die het leuk vinden om hierop te reageren?
Groetjes Loekiej
Ik zit met een dilemma dat me enorm bezig houdt: wel of geen 2e kind? Ik heb een kindje van 1,5 en ben daar heeeel blij mee.Ik ben 35 jaar en twijfel echt zooo en mijn vriend ook. De ene dag neig ik naar ja en dan weer.....twijfel!!
Vanwaar die twijfel? Ik heb ernstige zwangerschapsvergiftiging gehad en bij een 2e zwangerschap heb ik daar weer een verhoogde kans op, hoewel kleiner dan bij de 1e zwangerschap.Ben uiteindelijk met keizersnee bevallen en lang herstel gehad. Ons meisje was ook nog een huilbaby, maandenlang dagenlang huilen en weinig slaap. We waren dus compleet uitgewoond.
Daarnaast kan mijn vriend slecht tegen gehuil en gejengel, ik vind het natuurlijk ook niet leuk maar kan het wat beter handelen.
De andere kant is dat we nu ook enorm genieten van ons meisje en we het heel leuk voor haar zouden vinden als ze een broertje of zusje heeft, ook met het oog op later (iemand om mee te spelen, praten, lief&leed delen etc).
Kortom we zijn dolblij met ons meisje, hadden het voor geen goud willen missen maar....wel of geen 2e??????
Zijn er mensen die zich hier in herkennen of die het leuk vinden om hierop te reageren?
Groetjes Loekiej
vrijdag 22 oktober 2010 om 20:28
Hi,
Ik had echt niet verwacht dat zoveel mensen de overgang van 1 naar 2 zwaarder zouden vinden dan van 0 naar 1!!!!!! Ik snap dat het een stuk zwaarder is maar mijn leven is zo ongeveer compleet veranderd door de komst van onze dochter. Niet zomaar weg kunnen wanneer je wilt etc. Die verandering is nu eenmaal een feit en dat blijft zo met 1, 2 of meer kinderen.
2 lijkt me de eerste jaren echt megazwaar maar ik stel me zo voor dat het een stuk makkelijker voor jezelf is ze wat ouder zijn, samen spelen etc.
Ik ben geen geboren moeder die niet werkt en haar hele leven naar de kids inricht. Ben dan ook best bang dat je met 2 kinderen de deur bijna niet meer uit komt, hoe hou je in hemelsnaam 2 kinderen onder controle??? Nou ben ik bepaald geen controlefreak maar als er 1 de weg over rent en ik ren erachteraan, wat doet die ander dan? Aan de andere kant denk ik: " Wat loop ik nou te zeuren, mn ene oma had 8 kinderen en de andere 14!!!!!! Dat ging ook prima.
Ik moet zeggen dat ik de ene dag ook denk jaaa leuk en het lijkt me goed te doen 2. Op de dagen dat ik weer maar 4-5 uur geslapen heb en mn dochtertje erg vervelend is...sja....dan ben ik minder enthousiast.
Ik had echt niet verwacht dat zoveel mensen de overgang van 1 naar 2 zwaarder zouden vinden dan van 0 naar 1!!!!!! Ik snap dat het een stuk zwaarder is maar mijn leven is zo ongeveer compleet veranderd door de komst van onze dochter. Niet zomaar weg kunnen wanneer je wilt etc. Die verandering is nu eenmaal een feit en dat blijft zo met 1, 2 of meer kinderen.
2 lijkt me de eerste jaren echt megazwaar maar ik stel me zo voor dat het een stuk makkelijker voor jezelf is ze wat ouder zijn, samen spelen etc.
Ik ben geen geboren moeder die niet werkt en haar hele leven naar de kids inricht. Ben dan ook best bang dat je met 2 kinderen de deur bijna niet meer uit komt, hoe hou je in hemelsnaam 2 kinderen onder controle??? Nou ben ik bepaald geen controlefreak maar als er 1 de weg over rent en ik ren erachteraan, wat doet die ander dan? Aan de andere kant denk ik: " Wat loop ik nou te zeuren, mn ene oma had 8 kinderen en de andere 14!!!!!! Dat ging ook prima.
Ik moet zeggen dat ik de ene dag ook denk jaaa leuk en het lijkt me goed te doen 2. Op de dagen dat ik weer maar 4-5 uur geslapen heb en mn dochtertje erg vervelend is...sja....dan ben ik minder enthousiast.
vrijdag 22 oktober 2010 om 20:30
quote:alisan schreef op 22 oktober 2010 @ 20:01:
Met 1 ga je toch heel makkelijk even de stad in (met 2 zeker minder makkelijk). Heb je alle aandacht voor als het in een slecht humeur is (met 2 moet je die continu verdelen). Met 1 kind ga je makkelijk zwemmen, even lunchen, weet ik wat. Dat lijkt me met 2 toch echt een heel stuk moeilijker. Tuurlijk kan het wel maar het is veel minder relaxed. Zie ik om me heen en denk ik dan want nummer 2 is er nog niet.Dat vind ik dus helemaal niet moeilijker, maar goed, ik ben vanmiddag nog met 4 de stad in geweest. Het heeft denk ik ook wel met je instelling te maken en je verwachtingspatroon, toch vond ik met 2 kinderen echt niet moeilijker iets te doen dan met 1. Wel ging ik altijd goed voorbereid op pad, maar dat deed ik met 1 ook. Misschien is het enige dat je met 2 of meer kinderen minder snel bij vrienden gaat logeren.
Met 1 ga je toch heel makkelijk even de stad in (met 2 zeker minder makkelijk). Heb je alle aandacht voor als het in een slecht humeur is (met 2 moet je die continu verdelen). Met 1 kind ga je makkelijk zwemmen, even lunchen, weet ik wat. Dat lijkt me met 2 toch echt een heel stuk moeilijker. Tuurlijk kan het wel maar het is veel minder relaxed. Zie ik om me heen en denk ik dan want nummer 2 is er nog niet.Dat vind ik dus helemaal niet moeilijker, maar goed, ik ben vanmiddag nog met 4 de stad in geweest. Het heeft denk ik ook wel met je instelling te maken en je verwachtingspatroon, toch vond ik met 2 kinderen echt niet moeilijker iets te doen dan met 1. Wel ging ik altijd goed voorbereid op pad, maar dat deed ik met 1 ook. Misschien is het enige dat je met 2 of meer kinderen minder snel bij vrienden gaat logeren.
vrijdag 22 oktober 2010 om 20:31
quote:Loekiej schreef op 22 oktober 2010 @ 20:28:
Hi,
Ik had echt niet verwacht dat zoveel mensen de overgang van 1 naar 2 zwaarder zouden vinden dan van 0 naar 1!!!!!! Ik snap dat het een stuk zwaarder is maar mijn leven is zo ongeveer compleet veranderd door de komst van onze dochter. Niet zomaar weg kunnen wanneer je wilt etc. Die verandering is nu eenmaal een feit en dat blijft zo met 1, 2 of meer kinderen.
2 lijkt me de eerste jaren echt megazwaar maar ik stel me zo voor dat het een stuk makkelijker voor jezelf is ze wat ouder zijn, samen spelen etc.
Ik ben geen geboren moeder die niet werkt en haar hele leven naar de kids inricht. Ben dan ook best bang dat je met 2 kinderen de deur bijna niet meer uit komt, hoe hou je in hemelsnaam 2 kinderen onder controle??? Nou ben ik bepaald geen controlefreak maar als er 1 de weg over rent en ik ren erachteraan, wat doet die ander dan? Aan de andere kant denk ik: " Wat loop ik nou te zeuren, mn ene oma had 8 kinderen en de andere 14!!!!!! Dat ging ook prima.
Ik moet zeggen dat ik de ene dag ook denk jaaa leuk en het lijkt me goed te doen 2. Op de dagen dat ik weer maar 4-5 uur geslapen heb en mn dochtertje erg vervelend is...sja....dan ben ik minder enthousiast.Ik had wel een tweelingwagen
Hi,
Ik had echt niet verwacht dat zoveel mensen de overgang van 1 naar 2 zwaarder zouden vinden dan van 0 naar 1!!!!!! Ik snap dat het een stuk zwaarder is maar mijn leven is zo ongeveer compleet veranderd door de komst van onze dochter. Niet zomaar weg kunnen wanneer je wilt etc. Die verandering is nu eenmaal een feit en dat blijft zo met 1, 2 of meer kinderen.
2 lijkt me de eerste jaren echt megazwaar maar ik stel me zo voor dat het een stuk makkelijker voor jezelf is ze wat ouder zijn, samen spelen etc.
Ik ben geen geboren moeder die niet werkt en haar hele leven naar de kids inricht. Ben dan ook best bang dat je met 2 kinderen de deur bijna niet meer uit komt, hoe hou je in hemelsnaam 2 kinderen onder controle??? Nou ben ik bepaald geen controlefreak maar als er 1 de weg over rent en ik ren erachteraan, wat doet die ander dan? Aan de andere kant denk ik: " Wat loop ik nou te zeuren, mn ene oma had 8 kinderen en de andere 14!!!!!! Dat ging ook prima.
Ik moet zeggen dat ik de ene dag ook denk jaaa leuk en het lijkt me goed te doen 2. Op de dagen dat ik weer maar 4-5 uur geslapen heb en mn dochtertje erg vervelend is...sja....dan ben ik minder enthousiast.Ik had wel een tweelingwagen
vrijdag 22 oktober 2010 om 20:34
quote:Loekiej schreef op 22 oktober 2010 @ 20:28:
Hi,
Ik had echt niet verwacht dat zoveel mensen de overgang van 1 naar 2 zwaarder zouden vinden dan van 0 naar 1!!!!!! Ik snap dat het een stuk zwaarder is maar mijn leven is zo ongeveer compleet veranderd door de komst van onze dochter. Niet zomaar weg kunnen wanneer je wilt etc. Die verandering is nu eenmaal een feit en dat blijft zo met 1, 2 of meer kinderen.
2 lijkt me de eerste jaren echt megazwaar maar ik stel me zo voor dat het een stuk makkelijker voor jezelf is ze wat ouder zijn, samen spelen etc.
Ik ben geen geboren moeder die niet werkt en haar hele leven naar de kids inricht. Ben dan ook best bang dat je met 2 kinderen de deur bijna niet meer uit komt, hoe hou je in hemelsnaam 2 kinderen onder controle??? Nou ben ik bepaald geen controlefreak maar als er 1 de weg over rent en ik ren erachteraan, wat doet die ander dan? Aan de andere kant denk ik: " Wat loop ik nou te zeuren, mn ene oma had 8 kinderen en de andere 14!!!!!! Dat ging ook prima.
Ik moet zeggen dat ik de ene dag ook denk jaaa leuk en het lijkt me goed te doen 2. Op de dagen dat ik weer maar 4-5 uur geslapen heb en mn dochtertje erg vervelend is...sja....dan ben ik minder enthousiast.
Die wacht of die rent met je mee. Het duurt een poosje voordat die 2de de weg over kan rennen he Dus de oudste heb je dan allang zover opgevoed dat hij/zij niet meer de andere kant oprent.
Als we nu uit eten gaan bijvoorbeeld dan zitten de kinderen samen een spelletje te doen of samen te kleuren of 'ik zie ik zie' te spelen of gewoon samen te kletsen terwijl we op het eten wachten. Toen dochter nog alleen was waren we continu met haar bezig, want ja je voert niet samen een gesprek om je kind er 'zomaar' bij te laten zitten. We hebben er nu allemaal meer lol van kan ik je verzekeren
Hi,
Ik had echt niet verwacht dat zoveel mensen de overgang van 1 naar 2 zwaarder zouden vinden dan van 0 naar 1!!!!!! Ik snap dat het een stuk zwaarder is maar mijn leven is zo ongeveer compleet veranderd door de komst van onze dochter. Niet zomaar weg kunnen wanneer je wilt etc. Die verandering is nu eenmaal een feit en dat blijft zo met 1, 2 of meer kinderen.
2 lijkt me de eerste jaren echt megazwaar maar ik stel me zo voor dat het een stuk makkelijker voor jezelf is ze wat ouder zijn, samen spelen etc.
Ik ben geen geboren moeder die niet werkt en haar hele leven naar de kids inricht. Ben dan ook best bang dat je met 2 kinderen de deur bijna niet meer uit komt, hoe hou je in hemelsnaam 2 kinderen onder controle??? Nou ben ik bepaald geen controlefreak maar als er 1 de weg over rent en ik ren erachteraan, wat doet die ander dan? Aan de andere kant denk ik: " Wat loop ik nou te zeuren, mn ene oma had 8 kinderen en de andere 14!!!!!! Dat ging ook prima.
Ik moet zeggen dat ik de ene dag ook denk jaaa leuk en het lijkt me goed te doen 2. Op de dagen dat ik weer maar 4-5 uur geslapen heb en mn dochtertje erg vervelend is...sja....dan ben ik minder enthousiast.
Die wacht of die rent met je mee. Het duurt een poosje voordat die 2de de weg over kan rennen he Dus de oudste heb je dan allang zover opgevoed dat hij/zij niet meer de andere kant oprent.
Als we nu uit eten gaan bijvoorbeeld dan zitten de kinderen samen een spelletje te doen of samen te kleuren of 'ik zie ik zie' te spelen of gewoon samen te kletsen terwijl we op het eten wachten. Toen dochter nog alleen was waren we continu met haar bezig, want ja je voert niet samen een gesprek om je kind er 'zomaar' bij te laten zitten. We hebben er nu allemaal meer lol van kan ik je verzekeren
vrijdag 22 oktober 2010 om 20:38
quote:Sapa schreef op 22 oktober 2010 @ 14:59:
Ik was altijd en ben nog steeds erg blij met de sterke band die wij (broers, zussen) onderling hebben.
Maar ik zou toch een 2de kind willen, omdat ik een 2de kind wil en niet zozeer omdat ik een broer/zus voor mijn 1ste kind wil 'creeren'. Dan doe je een 2de toch echt te kort maar mijn idee.....
Oh ja, vreselijk, en dan ook nog een geboortekaartje/aankondiging met: huppeldepup krijgt er een broertje/zusje bij.
Mijn kind zal de enige blijven, en misschien als ik meer tijd had gehad en jonger was geweest had ik er nog een gewild. Maar nu wil ik het risico niet nemen. Ondanks de twijfel af en toe.
Ik was altijd en ben nog steeds erg blij met de sterke band die wij (broers, zussen) onderling hebben.
Maar ik zou toch een 2de kind willen, omdat ik een 2de kind wil en niet zozeer omdat ik een broer/zus voor mijn 1ste kind wil 'creeren'. Dan doe je een 2de toch echt te kort maar mijn idee.....
Oh ja, vreselijk, en dan ook nog een geboortekaartje/aankondiging met: huppeldepup krijgt er een broertje/zusje bij.
Mijn kind zal de enige blijven, en misschien als ik meer tijd had gehad en jonger was geweest had ik er nog een gewild. Maar nu wil ik het risico niet nemen. Ondanks de twijfel af en toe.
vrijdag 22 oktober 2010 om 20:43
quote:Sunemom schreef op 22 oktober 2010 @ 20:34:
[...]
Die wacht of die rent met je mee. Het duurt een poosje voordat die 2de de weg over kan rennen he Dus de oudste heb je dan allang zover opgevoed dat hij/zij niet meer de andere kant oprent.
Als we nu uit eten gaan bijvoorbeeld dan zitten de kinderen samen een spelletje te doen of samen te kleuren of 'ik zie ik zie' te spelen of gewoon samen te kletsen terwijl we op het eten wachten. Toen dochter nog alleen was waren we continu met haar bezig, want ja je voert niet samen een gesprek om je kind er 'zomaar' bij te laten zitten. We hebben er nu allemaal meer lol van kan ik je verzekeren
Ik vind het nu nog lastig voor te stellen dat mn dochtertje keurig staat te wachten als ik de straat op ren maar dat zal de leeftijd (bijna 1,5) wel zijn.
Lijkt me ideaal om lekker te kunnen kletsen ed. terwijl de kids heerlijk spelen ed. nu trek ik steeds een compleet entertainprogramma uit de kast;-) en ben ik helemaal kapot erna.
[...]
Die wacht of die rent met je mee. Het duurt een poosje voordat die 2de de weg over kan rennen he Dus de oudste heb je dan allang zover opgevoed dat hij/zij niet meer de andere kant oprent.
Als we nu uit eten gaan bijvoorbeeld dan zitten de kinderen samen een spelletje te doen of samen te kleuren of 'ik zie ik zie' te spelen of gewoon samen te kletsen terwijl we op het eten wachten. Toen dochter nog alleen was waren we continu met haar bezig, want ja je voert niet samen een gesprek om je kind er 'zomaar' bij te laten zitten. We hebben er nu allemaal meer lol van kan ik je verzekeren
Ik vind het nu nog lastig voor te stellen dat mn dochtertje keurig staat te wachten als ik de straat op ren maar dat zal de leeftijd (bijna 1,5) wel zijn.
Lijkt me ideaal om lekker te kunnen kletsen ed. terwijl de kids heerlijk spelen ed. nu trek ik steeds een compleet entertainprogramma uit de kast;-) en ben ik helemaal kapot erna.
vrijdag 22 oktober 2010 om 20:52
Ik ben zelf enig kind en dat is voor mij dan ook een reden toch voor een tweede kind te gaan(heb nu 1 dochter van 15 maanden). Als kind vond ik het al niet leuk enig kind te zijn, maar nu als volwassene helemaal niet meer. Mijn vader is overleden en mijn moeder is ernstig ziek en dan sta je er toch wel erg alleen voor. Wat zou ik graag willen dat ik een broer of zus had om dit alles mee te delen! En je deelt als enig kind met niemand je geschiedenis, iets wat hier ook al genoemd is.
Mijn zwangerschap was erg zwaar en het eerste jaar vond ik heel erg pittig. Dochter heeft dan ook de eerste 6 maanden heel erg veel gehuild en was daarna nog niet de makkelijkste. Totdat ze 1 jaar was, werdt ze nog om de 1 a 2 uur wakker 's nachts. Ik heb dan ook een tijdje gedacht dat het er, ondanks mijn eigen ervaringen als enig kind, bij 1 zou blijven. Nu slaapt ze door en vind ik het allemaal een stuk makkelijker(en leuker!). Dus ik wil zeker een tweede, vooral ook omdat ik mijn kind niet als enig kind wil laten opgroeien. De babytijd zal wel weer heel erg zwaar worden, maar dat overleven we ook wel weer. En wie weet wordt nummer 2 wel een veel makkelijkere baby;).
Mijn zwangerschap was erg zwaar en het eerste jaar vond ik heel erg pittig. Dochter heeft dan ook de eerste 6 maanden heel erg veel gehuild en was daarna nog niet de makkelijkste. Totdat ze 1 jaar was, werdt ze nog om de 1 a 2 uur wakker 's nachts. Ik heb dan ook een tijdje gedacht dat het er, ondanks mijn eigen ervaringen als enig kind, bij 1 zou blijven. Nu slaapt ze door en vind ik het allemaal een stuk makkelijker(en leuker!). Dus ik wil zeker een tweede, vooral ook omdat ik mijn kind niet als enig kind wil laten opgroeien. De babytijd zal wel weer heel erg zwaar worden, maar dat overleven we ook wel weer. En wie weet wordt nummer 2 wel een veel makkelijkere baby;).
vrijdag 22 oktober 2010 om 21:00
@Delfino hier was de tweede dus een heel veel makkelijkere baby. Ik begreep ineens wat mensen bedoelden met van de babytijd genieten.
En dat eenzame dat herken ik dus wel. Ik heb er (nog) maar deels last van. Ik heb mijn ouders nog. Mijn neef echter heeft inmiddels zijn beide ouders verloren en doordat hij single is zie ik bij hem wel hoe eenzaam hij nu is. Hij heeft hele scharen vrienden, goed contact met familie, maar toch is hij degene die altijd alleen eindigt, hij heeft geen (basis)gezin om op terug te vallen. Neem de simpele dingen als de feestdagen, natuurlijk is ie welkom bij ooms/tantes, maar hij valt dan altijd in een ander gezin binnen, vrienden hebben het vaak druk met eigen ouders/schoonouders/gezinnen enz. Hij staat er dus vaak ehct alleen in. Dat vind ik nu al (en ik heb dus en mijn ouders nog en wel een eigen gezin) een doodeng vooruitzicht.
En dat eenzame dat herken ik dus wel. Ik heb er (nog) maar deels last van. Ik heb mijn ouders nog. Mijn neef echter heeft inmiddels zijn beide ouders verloren en doordat hij single is zie ik bij hem wel hoe eenzaam hij nu is. Hij heeft hele scharen vrienden, goed contact met familie, maar toch is hij degene die altijd alleen eindigt, hij heeft geen (basis)gezin om op terug te vallen. Neem de simpele dingen als de feestdagen, natuurlijk is ie welkom bij ooms/tantes, maar hij valt dan altijd in een ander gezin binnen, vrienden hebben het vaak druk met eigen ouders/schoonouders/gezinnen enz. Hij staat er dus vaak ehct alleen in. Dat vind ik nu al (en ik heb dus en mijn ouders nog en wel een eigen gezin) een doodeng vooruitzicht.
vrijdag 22 oktober 2010 om 21:05
Hihi...wat later lopen heeft zo zn voordelen, ik vond het te gek dat mn dochtertje vroeg liep....ben daar later wel van terug gekomen;-) hihi..
Delfino: Dat klinkt behoorlijk pittig zeg!!! En wat rot van je ouders zeg!! Sterkte met je moeder!!
Voor mij is een situatie als de jouwe wel echt een goede overweging om een 2e te "nemen".
Zelf heb ik in zware tijden heel erg veel steun aan mijn zus gehad, en andersom ook.
Delfino: Dat klinkt behoorlijk pittig zeg!!! En wat rot van je ouders zeg!! Sterkte met je moeder!!
Voor mij is een situatie als de jouwe wel echt een goede overweging om een 2e te "nemen".
Zelf heb ik in zware tijden heel erg veel steun aan mijn zus gehad, en andersom ook.
vrijdag 22 oktober 2010 om 22:18
Ik denk dat dit een discussie is waar je nooit uitkomt, omdat het niet om het aantal kinderen gaat, maar om beleving.
Als ik met mijn twee kinderen boodschappen moet doen dan zie je me met het zweet op de rug koortsachtig proberen mijn aandacht te verdelen tussen twee kinderen (die elkaar voortdurend in de haren vliegen) en de boodschappen die ik moet halen. Ik eindig steevast met maximaal 80% van mijn briefje bij de kassa.
Terwijl ik plenty moeders zie die heel ontspannen met 3 of zelfs meer kinderen door de supermarkt zwieren en nergens van onder de indruk lijken.
Dat is gewoon een verschil in aard/karakter denk ik. De kunst is om van jezelf in te schatten waar jij staat en hoeveel kinderen jij aankunt en daarnaast zelf ook nog enigzins ontspannen door het leven gaat.
Als ik met mijn twee kinderen boodschappen moet doen dan zie je me met het zweet op de rug koortsachtig proberen mijn aandacht te verdelen tussen twee kinderen (die elkaar voortdurend in de haren vliegen) en de boodschappen die ik moet halen. Ik eindig steevast met maximaal 80% van mijn briefje bij de kassa.
Terwijl ik plenty moeders zie die heel ontspannen met 3 of zelfs meer kinderen door de supermarkt zwieren en nergens van onder de indruk lijken.
Dat is gewoon een verschil in aard/karakter denk ik. De kunst is om van jezelf in te schatten waar jij staat en hoeveel kinderen jij aankunt en daarnaast zelf ook nog enigzins ontspannen door het leven gaat.
The time is now
vrijdag 22 oktober 2010 om 22:36
quote:arc schreef op 20 oktober 2010 @ 19:55:
ik ben weer iemand die zegt: bij twijfel, doen.
Het is zoiets kostbaars zo'n kind en als je hem moet missen en weet hoe dat voelt, dan weet je hoe suf praktische bezwaren eigenlijk zijn.
Luister naar je gevoel.Als je bij zoiets kostbaars twijfel hebt, dan zou ik het dus juist niét doen! Het is namelijk niets wat je terug kunt draaien als het tegenvalt. Als je met 1 kind ook volkomen tevreden bent en je twijfelt voor de tweede, waarom dan in godsnaam toch voor die tweede gaan?
ik ben weer iemand die zegt: bij twijfel, doen.
Het is zoiets kostbaars zo'n kind en als je hem moet missen en weet hoe dat voelt, dan weet je hoe suf praktische bezwaren eigenlijk zijn.
Luister naar je gevoel.Als je bij zoiets kostbaars twijfel hebt, dan zou ik het dus juist niét doen! Het is namelijk niets wat je terug kunt draaien als het tegenvalt. Als je met 1 kind ook volkomen tevreden bent en je twijfelt voor de tweede, waarom dan in godsnaam toch voor die tweede gaan?
vrijdag 22 oktober 2010 om 23:35
quote:schouderklopje schreef op 20 oktober 2010 @ 15:07:
Wij hebben 1 kind (5 jaar) en daar blijft het wat mij betreft bij. Ik zou niet mijn hand in het vuur kunnen steken waar ik over 10 jaar sta. Maar zoals ik het nu voel, voelt het inmiddels heel overtuigend.
Overigens heb ik wel diezelfde strijd met mezelf gehad.
Redenen voor mij/ons om het hier bij te houden:
Ik ben niet een type mens dat heel veel geluk haalt uit moederen. Ik hou van mijn kind, niet per se van het moeder zijn.
Ik neem een groot risico door over mijn grenzen heen te gaan. Een (1) kind gaat (net), twee is de goden verzoeken, zeker als het ook nog eens geen makkelijk kind blijkt. Je weet het natuurlijk nooit zeker, maar als het om levens gaat, moet je wel een goed gevoel erbij hebben.
De regelingen worden alsmaar minder. Ik wil niet het risico lopen dat ik vanuit financieel oogpunt geen kinderopvang meer kan afnemen bijvoorbeeld.
Kortom, de rust en stabiliteit van ons gezin is me heilig. En hoe zeer ik mijn kind ook een broertje of zusje gun (heb een erg goede band met zus), het is het me niet waard om daarvoor de gok te nemen om een gestresste geirriteerde moeder te worden. Daar heeft geen enkel kind uiteindelijk wat aan, ondanks 10 broertjes of zusjes.
Ik vind dan ook dat draagkracht als eerste onder de loep genomen moet worden, voordat de wens nader onderzocht wordt. Kunnen jullie het aan, ook als het minder makkelijk is dan gehoopt? Is jullie relatie stabiel genoeg? Trekken jullie beiden het geestelijke aspect (slaapgebrek, huilen, minder makkelijk weg kunnen)? Pas als dit soort vragen overwegend positief zijn, is de rest belangrijk.
Ik had het zo ongeveer geschreven kunnen hebben! Daaraan toegevoegd een horrorbevalling.
Wij zijn erg gelukkig met onze lieve en makkelijk dochter van bijna 5. En hoewel er in mijn hart wel 10 kinderen passen, blijft het er hier toch bij 1 kind.
Wij hebben 1 kind (5 jaar) en daar blijft het wat mij betreft bij. Ik zou niet mijn hand in het vuur kunnen steken waar ik over 10 jaar sta. Maar zoals ik het nu voel, voelt het inmiddels heel overtuigend.
Overigens heb ik wel diezelfde strijd met mezelf gehad.
Redenen voor mij/ons om het hier bij te houden:
Ik ben niet een type mens dat heel veel geluk haalt uit moederen. Ik hou van mijn kind, niet per se van het moeder zijn.
Ik neem een groot risico door over mijn grenzen heen te gaan. Een (1) kind gaat (net), twee is de goden verzoeken, zeker als het ook nog eens geen makkelijk kind blijkt. Je weet het natuurlijk nooit zeker, maar als het om levens gaat, moet je wel een goed gevoel erbij hebben.
De regelingen worden alsmaar minder. Ik wil niet het risico lopen dat ik vanuit financieel oogpunt geen kinderopvang meer kan afnemen bijvoorbeeld.
Kortom, de rust en stabiliteit van ons gezin is me heilig. En hoe zeer ik mijn kind ook een broertje of zusje gun (heb een erg goede band met zus), het is het me niet waard om daarvoor de gok te nemen om een gestresste geirriteerde moeder te worden. Daar heeft geen enkel kind uiteindelijk wat aan, ondanks 10 broertjes of zusjes.
Ik vind dan ook dat draagkracht als eerste onder de loep genomen moet worden, voordat de wens nader onderzocht wordt. Kunnen jullie het aan, ook als het minder makkelijk is dan gehoopt? Is jullie relatie stabiel genoeg? Trekken jullie beiden het geestelijke aspect (slaapgebrek, huilen, minder makkelijk weg kunnen)? Pas als dit soort vragen overwegend positief zijn, is de rest belangrijk.
Ik had het zo ongeveer geschreven kunnen hebben! Daaraan toegevoegd een horrorbevalling.
Wij zijn erg gelukkig met onze lieve en makkelijk dochter van bijna 5. En hoewel er in mijn hart wel 10 kinderen passen, blijft het er hier toch bij 1 kind.
zaterdag 23 oktober 2010 om 11:21
quote:Sunemom schreef op 21 oktober 2010 @ 22:21:
Ik herken ook heel erg wat flowerxxx schrijft. Ik ben zelf enig kind en heb altijd gezegd als ik kinderen mag krijgen dan niet 'maar' 1, als er iets te kiezen valt dan natuurlijk. Als kind had ik er weinig last van dat ik alleen was, ik zag eigenlijk de voordelen er wel van in. Nu als volwassene vind ik het veel moeilijker, je hebt niemand die echt je geschiedenis deelt, staat overal alleen voor waar het je ouders aankomt, je kinderen groeien op zonder neefjes/nichtjes enz. Nu als volwassene vind ik er echt geen drol aan om alleen te zijn.
Sunemom,
ik snap waar je vandaan komt. Maar ik denk ook dat het een beetje afhangt hoe je als kind bent opgegroeid binnen familieverband. Mijn dochter van 5 (enig kind) probeer ik heel bewust binnen familieverband te laten opgroeien. Mijn nichtjes zijn regelmatig hier of mijn dochter is bij mijn zus en haar nichtjes. Ook let ik er op dat er met Sinterklaas ook binnen een groter familieverband iets gevierd wordt. Dat zijn nl. je leuke herrinneringen later die je ook weer deelt met anderen.
Dus nee, geen broer of zus om haar verleden mee te delen. Maar hopelijk wel met haar nichtjes.
Ik herken ook heel erg wat flowerxxx schrijft. Ik ben zelf enig kind en heb altijd gezegd als ik kinderen mag krijgen dan niet 'maar' 1, als er iets te kiezen valt dan natuurlijk. Als kind had ik er weinig last van dat ik alleen was, ik zag eigenlijk de voordelen er wel van in. Nu als volwassene vind ik het veel moeilijker, je hebt niemand die echt je geschiedenis deelt, staat overal alleen voor waar het je ouders aankomt, je kinderen groeien op zonder neefjes/nichtjes enz. Nu als volwassene vind ik er echt geen drol aan om alleen te zijn.
Sunemom,
ik snap waar je vandaan komt. Maar ik denk ook dat het een beetje afhangt hoe je als kind bent opgegroeid binnen familieverband. Mijn dochter van 5 (enig kind) probeer ik heel bewust binnen familieverband te laten opgroeien. Mijn nichtjes zijn regelmatig hier of mijn dochter is bij mijn zus en haar nichtjes. Ook let ik er op dat er met Sinterklaas ook binnen een groter familieverband iets gevierd wordt. Dat zijn nl. je leuke herrinneringen later die je ook weer deelt met anderen.
Dus nee, geen broer of zus om haar verleden mee te delen. Maar hopelijk wel met haar nichtjes.
zaterdag 23 oktober 2010 om 11:29
quote:Sunemom schreef op 22 oktober 2010 @ 16:12:
[...]
Maar wat kan je dan allemaal zoveel makkelijker met 1 kind dan met 2? Ik kan echt met de beste wil van de wereld niks voorstellen. Dat tweede kind is niet ineens een blok aan je been, in elk geval niet meer dan je eerste al was is mijn ervaring.Ik denk dat je met 2 kinderen nog steeds prima de deur uit kan. Misschien iets meer gedoe, maar daar wen je aan. Ik denk wel dat het uitbesteden van je kinderen lastiger is. 1 Kind kan je nog wel makkelijk uit logeren doen. Maar 2 kinderen tegelijk uitbesteden zou ik een grotere belasting vinden voor een ander en dus niet snel doen. Dan zou je dus al 2 verschillende adresjes moeten hebben waar de kinderen tegelijk naartoe kunnen om even echt helemaal vrij te zijn bijvoorbeeld.
[...]
Maar wat kan je dan allemaal zoveel makkelijker met 1 kind dan met 2? Ik kan echt met de beste wil van de wereld niks voorstellen. Dat tweede kind is niet ineens een blok aan je been, in elk geval niet meer dan je eerste al was is mijn ervaring.Ik denk dat je met 2 kinderen nog steeds prima de deur uit kan. Misschien iets meer gedoe, maar daar wen je aan. Ik denk wel dat het uitbesteden van je kinderen lastiger is. 1 Kind kan je nog wel makkelijk uit logeren doen. Maar 2 kinderen tegelijk uitbesteden zou ik een grotere belasting vinden voor een ander en dus niet snel doen. Dan zou je dus al 2 verschillende adresjes moeten hebben waar de kinderen tegelijk naartoe kunnen om even echt helemaal vrij te zijn bijvoorbeeld.
zaterdag 23 oktober 2010 om 11:38
quote:Sunemom schreef op 22 oktober 2010 @ 20:19:
@Nina28 ik denk ook dat er niets zieligs is aan enig kinderen in elk geval niet zolang ze kind zijn. Ik ben zelf enig kind en zoals vaker geschreven vond ik dat als kind zelfs best prettig, maar nu als volwassene vind ik het een heel stuk minder fijn en dat is ook wat ik bij veel vrienden zie die ook enig kind zijn. Allen (en dan heb ik het over een stuk of 12 mensen, ook veel van mijn neefjes.nichtjes zijn enig kind) hebben we bewust of geen kinderen of meerdere kinderen. Voor zover ik weet vonden we het als kind geen van allen een probleem, maar nu als volwassenen op bepaalde punten toch wel. En geen van allen kiezen we ervoor om een 'nieuw' enig kind op de wereld te zetten.Als ik kinderen leuk had gevonden had ik bewust 1 kind genomen. Juist omdat ik zelf ook enig kind ben en dat fijn vond. Ben best 'n einzelganger en kon met vriendjes spelen als ik daar behoefte aan had, maar ik kon ook de rust opzoeken als ik dat wilde. Enige waar je 'n sibling voor nodig kunt hebben is op het moment dat je ouders sterven en je troost bij elkaar zou kunnen vinden. Maar het hebben van 'n sibling geeft je niet automatisch die garantie. Een vriend van mij met in totaal 6 siblings heeft vooral ruzie met die siblings over het helpen met hun oude zieke vader en ze hadden ook al onderling 'n hoop gezeik toen hun moeder stierf. Alleen zijn is helemaal zo slecht nog niet. Bovendien kan ik nu qualitytime hebben met mijn ouders die ik niet of minder zou hebben als ik 'n kleinkinderen producerende sibling had gehad.
@Nina28 ik denk ook dat er niets zieligs is aan enig kinderen in elk geval niet zolang ze kind zijn. Ik ben zelf enig kind en zoals vaker geschreven vond ik dat als kind zelfs best prettig, maar nu als volwassene vind ik het een heel stuk minder fijn en dat is ook wat ik bij veel vrienden zie die ook enig kind zijn. Allen (en dan heb ik het over een stuk of 12 mensen, ook veel van mijn neefjes.nichtjes zijn enig kind) hebben we bewust of geen kinderen of meerdere kinderen. Voor zover ik weet vonden we het als kind geen van allen een probleem, maar nu als volwassenen op bepaalde punten toch wel. En geen van allen kiezen we ervoor om een 'nieuw' enig kind op de wereld te zetten.Als ik kinderen leuk had gevonden had ik bewust 1 kind genomen. Juist omdat ik zelf ook enig kind ben en dat fijn vond. Ben best 'n einzelganger en kon met vriendjes spelen als ik daar behoefte aan had, maar ik kon ook de rust opzoeken als ik dat wilde. Enige waar je 'n sibling voor nodig kunt hebben is op het moment dat je ouders sterven en je troost bij elkaar zou kunnen vinden. Maar het hebben van 'n sibling geeft je niet automatisch die garantie. Een vriend van mij met in totaal 6 siblings heeft vooral ruzie met die siblings over het helpen met hun oude zieke vader en ze hadden ook al onderling 'n hoop gezeik toen hun moeder stierf. Alleen zijn is helemaal zo slecht nog niet. Bovendien kan ik nu qualitytime hebben met mijn ouders die ik niet of minder zou hebben als ik 'n kleinkinderen producerende sibling had gehad.
zaterdag 23 oktober 2010 om 11:48
Als je zo ontzettend twijfelt, zou ik het niet doen. Ik heb nu een tweede van 1 jaar en hoewel ik zielsveel van haar hou en haar nooit kwijt zou willen: als ik het allemaal over had mogen doen, had ik het er bij 1 gelaten. Ik vond het namelijk allemaal een stuk gemakkelijker met 1 kind. Ik had veel meer het idee dat ik nog een eigen leven had en ik kon lekker weg met mijn dochter als we zin hadden. Zo'n tweede kleintje verandert je leven toch weer drastisch, ondanks dat ze altijd een erg makkelijk is geweest tot nu toe en heel goed slaapt.
Voor je kind zou ik het ook niet doen, volgens mij kom je als enig kind niks tekort. Ik vind het zelfs wel eens zielig dat ik geen tijd heb voor mijn oudste, omdat de jongste dan weer dit moet en dan weer dat, en het allemaal langer duurt en we daardoor bijvoorbeeld geen tijd meer hebben om weg te gaan, voor te lezen etc. Nogmaals, ik vind mijn kleintje het leukste kind van de hele wereld, maar toch had ik er liever gewoon nog steeds één gehad...
Voor je kind zou ik het ook niet doen, volgens mij kom je als enig kind niks tekort. Ik vind het zelfs wel eens zielig dat ik geen tijd heb voor mijn oudste, omdat de jongste dan weer dit moet en dan weer dat, en het allemaal langer duurt en we daardoor bijvoorbeeld geen tijd meer hebben om weg te gaan, voor te lezen etc. Nogmaals, ik vind mijn kleintje het leukste kind van de hele wereld, maar toch had ik er liever gewoon nog steeds één gehad...
zaterdag 23 oktober 2010 om 11:50
quote:schouderklopje schreef op 23 oktober 2010 @ 11:21:
[...]
Sunemom,
ik snap waar je vandaan komt. Maar ik denk ook dat het een beetje afhangt hoe je als kind bent opgegroeid binnen familieverband. Mijn dochter van 5 (enig kind) probeer ik heel bewust binnen familieverband te laten opgroeien. Mijn nichtjes zijn regelmatig hier of mijn dochter is bij mijn zus en haar nichtjes. Ook let ik er op dat er met Sinterklaas ook binnen een groter familieverband iets gevierd wordt. Dat zijn nl. je leuke herrinneringen later die je ook weer deelt met anderen.
Dus nee, geen broer of zus om haar verleden mee te delen. Maar hopelijk wel met haar nichtjes.
Dat hebben mijn ouders ook geprobeerd en deels lukt dat natuurlijk ook wel, maar met nichtjes/neefjes is er toch op latere leeftijd vaak wel een andere band. Heel simpel maar die geschiedenis die deel je nog altijd niet met elkaar. Hoe close ik ook ben geweest met mijn nichtje we weten maar deels hoe elkaars gezinsleven was. Wat er achter onze voordeur gebeurde daar was zij voor het overgrote deel niet bij, net als dat ik dat bij haar en bij mijn neef niet was, in die zin is het net als met vrienden. En hoeveel je ook om een oom of tante kan geven, toen mijn tante en later mijn oom overleden was mijn neef toch degene die dat 'op moest knappen'. Hij was degene die dagenlang aan mijn ooms sterfbed heeft gezeten en natuurlijk gingen wij ook, maar dat is toch heel anders dan bij je eigen ouders en het delen met familie is toch ook heel erg anders dan wanneer je de 'wacht' even aan je broer of zus kunt overdragen. Zoals eerder geschreven heb ik dus 1 neef die single en inmiddels (jonge dertiger) zonder ouders, die ondanks veel contacten heel eenzaam is doordat hij geen enkele vorm van een eigen gezin meer heeft.
Zelf voed ik mijn twee kidneren op en als ik alle familie bij elkaar schraap heb ik de grootouders (4) en man zus en zwager (die bewust kinderloos zijn). Mijn kinderen hebben dus geen neefjes en nichtjes. Mijn andere nichtje heeft ook 2 kinderen, maar haar man is net als zij enig kind en ook die kinderen groeien dus op zonder neefjes en nichtjes. zij hebben alleen nog een opa dus de familie houdt daar ook op bij het gezin en opa. Er is dus niet altijd heel veel familie over om een familieband mee te smeden en eigen generatiegenoten zijn voor onze kinderen in onze familie schaars, doordat er al een generatie van enig kinderen tussenzit.
[...]
Sunemom,
ik snap waar je vandaan komt. Maar ik denk ook dat het een beetje afhangt hoe je als kind bent opgegroeid binnen familieverband. Mijn dochter van 5 (enig kind) probeer ik heel bewust binnen familieverband te laten opgroeien. Mijn nichtjes zijn regelmatig hier of mijn dochter is bij mijn zus en haar nichtjes. Ook let ik er op dat er met Sinterklaas ook binnen een groter familieverband iets gevierd wordt. Dat zijn nl. je leuke herrinneringen later die je ook weer deelt met anderen.
Dus nee, geen broer of zus om haar verleden mee te delen. Maar hopelijk wel met haar nichtjes.
Dat hebben mijn ouders ook geprobeerd en deels lukt dat natuurlijk ook wel, maar met nichtjes/neefjes is er toch op latere leeftijd vaak wel een andere band. Heel simpel maar die geschiedenis die deel je nog altijd niet met elkaar. Hoe close ik ook ben geweest met mijn nichtje we weten maar deels hoe elkaars gezinsleven was. Wat er achter onze voordeur gebeurde daar was zij voor het overgrote deel niet bij, net als dat ik dat bij haar en bij mijn neef niet was, in die zin is het net als met vrienden. En hoeveel je ook om een oom of tante kan geven, toen mijn tante en later mijn oom overleden was mijn neef toch degene die dat 'op moest knappen'. Hij was degene die dagenlang aan mijn ooms sterfbed heeft gezeten en natuurlijk gingen wij ook, maar dat is toch heel anders dan bij je eigen ouders en het delen met familie is toch ook heel erg anders dan wanneer je de 'wacht' even aan je broer of zus kunt overdragen. Zoals eerder geschreven heb ik dus 1 neef die single en inmiddels (jonge dertiger) zonder ouders, die ondanks veel contacten heel eenzaam is doordat hij geen enkele vorm van een eigen gezin meer heeft.
Zelf voed ik mijn twee kidneren op en als ik alle familie bij elkaar schraap heb ik de grootouders (4) en man zus en zwager (die bewust kinderloos zijn). Mijn kinderen hebben dus geen neefjes en nichtjes. Mijn andere nichtje heeft ook 2 kinderen, maar haar man is net als zij enig kind en ook die kinderen groeien dus op zonder neefjes en nichtjes. zij hebben alleen nog een opa dus de familie houdt daar ook op bij het gezin en opa. Er is dus niet altijd heel veel familie over om een familieband mee te smeden en eigen generatiegenoten zijn voor onze kinderen in onze familie schaars, doordat er al een generatie van enig kinderen tussenzit.
zaterdag 23 oktober 2010 om 11:54
quote:schouderklopje schreef op 23 oktober 2010 @ 11:29:
[...]
Ik denk dat je met 2 kinderen nog steeds prima de deur uit kan. Misschien iets meer gedoe, maar daar wen je aan. Ik denk wel dat het uitbesteden van je kinderen lastiger is. 1 Kind kan je nog wel makkelijk uit logeren doen. Maar 2 kinderen tegelijk uitbesteden zou ik een grotere belasting vinden voor een ander en dus niet snel doen. Dan zou je dus al 2 verschillende adresjes moeten hebben waar de kinderen tegelijk naartoe kunnen om even echt helemaal vrij te zijn bijvoorbeeld.Ja dat ligt ook erg aan je eigen kader. Ik heb sowieso geen uitbestedingsadressen. Niet eens omdat ik het niet zou willen, maar omdat ze er niet zijn. Ook niet voor 1 kind, dus ook niet voor 2, daar is hier geen verandering in. Dochter is 5,5 en heeft nu 3 keer een nachtje gelogeerd (waarvan 1x toen zoon geboren werd), zoon is net 3 en heeft nog nooit gelogeerd. Gewoon omdat er niemand is waar ze zouden kunnen logeren. Oppas hebben we geregeld met een buurmeisje van (inmiddels 17) en verder doen we het 'dus' zelf. Doordat ik geen broers en zussen heb en man een zus heeft die niets van kidneren moet hebben is het kringetje natuurlijk erg klein.
[...]
Ik denk dat je met 2 kinderen nog steeds prima de deur uit kan. Misschien iets meer gedoe, maar daar wen je aan. Ik denk wel dat het uitbesteden van je kinderen lastiger is. 1 Kind kan je nog wel makkelijk uit logeren doen. Maar 2 kinderen tegelijk uitbesteden zou ik een grotere belasting vinden voor een ander en dus niet snel doen. Dan zou je dus al 2 verschillende adresjes moeten hebben waar de kinderen tegelijk naartoe kunnen om even echt helemaal vrij te zijn bijvoorbeeld.Ja dat ligt ook erg aan je eigen kader. Ik heb sowieso geen uitbestedingsadressen. Niet eens omdat ik het niet zou willen, maar omdat ze er niet zijn. Ook niet voor 1 kind, dus ook niet voor 2, daar is hier geen verandering in. Dochter is 5,5 en heeft nu 3 keer een nachtje gelogeerd (waarvan 1x toen zoon geboren werd), zoon is net 3 en heeft nog nooit gelogeerd. Gewoon omdat er niemand is waar ze zouden kunnen logeren. Oppas hebben we geregeld met een buurmeisje van (inmiddels 17) en verder doen we het 'dus' zelf. Doordat ik geen broers en zussen heb en man een zus heeft die niets van kidneren moet hebben is het kringetje natuurlijk erg klein.
zaterdag 23 oktober 2010 om 14:39
[quote]flip123456789 schreef op 23 oktober 2010 @ 11:48:
Als je zo ontzettend twijfelt, zou ik het niet doen. Ik heb nu een tweede van 1 jaar en hoewel ik zielsveel van haar hou en haar nooit kwijt zou willen: als ik het allemaal over had mogen doen, had ik het er bij 1 gelaten. Ik vond het namelijk allemaal een stuk gemakkelijker met 1 kind. Ik had veel meer het idee dat ik nog een eigen leven had en ik kon lekker weg met mijn dochter als we zin hadden. Zo'n tweede kleintje verandert je leven toch weer drastisch, ondanks dat ze altijd een erg makkelijk is geweest tot nu toe en heel goed slaapt.
Wel heel eerlijk van je!! Dat is ook een beetje mijn angst! Wellicht dat het iets makkelijk wordt als ze wat ouder zijn.
Of je verder wel of geen stuen hebt aan je broer of zus, dat kun je van te voren natuurlijk nooit weten. Maar omdat zowel mijn vriend als ik een zeer prettige band met broer/zus hebben zien we dat vrij positief in, maar nogmaals dat is altijd afwachten.
[quote]Banba schreef op 22 oktober 2010 @ 22:18:
Ik denk dat dit een discussie is waar je nooit uitkomt, omdat het niet om het aantal kinderen gaat, maar om beleving.
Als ik met mijn twee kinderen boodschappen moet doen dan zie je me met het zweet op de rug koortsachtig proberen mijn aandacht te verdelen tussen twee kinderen (die elkaar voortdurend in de haren vliegen) en de boodschappen die ik moet halen. Ik eindig steevast met maximaal 80% van mijn briefje bij de kassa.
Terwijl ik plenty moeders zie die heel ontspannen met 3 of zelfs meer kinderen door de supermarkt zwieren en nergens van onder de indruk lijken.
quote]
quote]
Kan me wel vinden in bovenstaand verhaal en dan heb ik nog maar 1 kind, ik heb het idee dat na het winkelen ik een kilo lichter ben, en heb dan ook nog niet alles gedaan wat ik wilde doen hahahha. Maar als het dan uiteindelijk allemaal gelukt is...yeah! Ik ben behoorlijk chaotisch dus dat zwieren met harem kids door de supermarkt is sowieso niet aan mij besteed. Maar vind het wel een heel goed leerproces eigenlijk om alles zo soepel en prettig mogelijk te laten verlopen. Ik wordt er steeds handiger, doelgerichter etc van. Maar goed dat is natuurlijk niet de reden om een 2e te " nemen" maar wel een mooie bijkomstigheid.
En een verrijking.
Als je zo ontzettend twijfelt, zou ik het niet doen. Ik heb nu een tweede van 1 jaar en hoewel ik zielsveel van haar hou en haar nooit kwijt zou willen: als ik het allemaal over had mogen doen, had ik het er bij 1 gelaten. Ik vond het namelijk allemaal een stuk gemakkelijker met 1 kind. Ik had veel meer het idee dat ik nog een eigen leven had en ik kon lekker weg met mijn dochter als we zin hadden. Zo'n tweede kleintje verandert je leven toch weer drastisch, ondanks dat ze altijd een erg makkelijk is geweest tot nu toe en heel goed slaapt.
Wel heel eerlijk van je!! Dat is ook een beetje mijn angst! Wellicht dat het iets makkelijk wordt als ze wat ouder zijn.
Of je verder wel of geen stuen hebt aan je broer of zus, dat kun je van te voren natuurlijk nooit weten. Maar omdat zowel mijn vriend als ik een zeer prettige band met broer/zus hebben zien we dat vrij positief in, maar nogmaals dat is altijd afwachten.
[quote]Banba schreef op 22 oktober 2010 @ 22:18:
Ik denk dat dit een discussie is waar je nooit uitkomt, omdat het niet om het aantal kinderen gaat, maar om beleving.
Als ik met mijn twee kinderen boodschappen moet doen dan zie je me met het zweet op de rug koortsachtig proberen mijn aandacht te verdelen tussen twee kinderen (die elkaar voortdurend in de haren vliegen) en de boodschappen die ik moet halen. Ik eindig steevast met maximaal 80% van mijn briefje bij de kassa.
Terwijl ik plenty moeders zie die heel ontspannen met 3 of zelfs meer kinderen door de supermarkt zwieren en nergens van onder de indruk lijken.
quote]
quote]
Kan me wel vinden in bovenstaand verhaal en dan heb ik nog maar 1 kind, ik heb het idee dat na het winkelen ik een kilo lichter ben, en heb dan ook nog niet alles gedaan wat ik wilde doen hahahha. Maar als het dan uiteindelijk allemaal gelukt is...yeah! Ik ben behoorlijk chaotisch dus dat zwieren met harem kids door de supermarkt is sowieso niet aan mij besteed. Maar vind het wel een heel goed leerproces eigenlijk om alles zo soepel en prettig mogelijk te laten verlopen. Ik wordt er steeds handiger, doelgerichter etc van. Maar goed dat is natuurlijk niet de reden om een 2e te " nemen" maar wel een mooie bijkomstigheid.
En een verrijking.
zaterdag 23 oktober 2010 om 15:45
quote:schouderklopje schreef op 23 oktober 2010 @ 11:21:
[...]
Maar ik denk ook dat het een beetje afhangt hoe je als kind bent opgegroeid binnen familieverband. Mijn dochter van 5 (enig kind) probeer ik heel bewust binnen familieverband te laten opgroeien. Mijn nichtjes zijn regelmatig hier of mijn dochter is bij mijn zus en haar nichtjes. Ook let ik er op dat er met Sinterklaas ook binnen een groter familieverband iets gevierd wordt. Dat zijn nl. je leuke herrinneringen later die je ook weer deelt met anderen.
Dus nee, geen broer of zus om haar verleden mee te delen. Maar hopelijk wel met haar nichtjes.Vroeger als kind logeerde ik elke vakantie bij mijn tante met 5 kinderen. Toch heb ik geen enkel contact meer met deze neven en nichten. Zij hebben elkaar al en daarnaast hun eigen vrienden/vriendinnen waardoor ze weinig ruimte meer hebben. Bovendien wonen we nu ver van elkaar.
[...]
Maar ik denk ook dat het een beetje afhangt hoe je als kind bent opgegroeid binnen familieverband. Mijn dochter van 5 (enig kind) probeer ik heel bewust binnen familieverband te laten opgroeien. Mijn nichtjes zijn regelmatig hier of mijn dochter is bij mijn zus en haar nichtjes. Ook let ik er op dat er met Sinterklaas ook binnen een groter familieverband iets gevierd wordt. Dat zijn nl. je leuke herrinneringen later die je ook weer deelt met anderen.
Dus nee, geen broer of zus om haar verleden mee te delen. Maar hopelijk wel met haar nichtjes.Vroeger als kind logeerde ik elke vakantie bij mijn tante met 5 kinderen. Toch heb ik geen enkel contact meer met deze neven en nichten. Zij hebben elkaar al en daarnaast hun eigen vrienden/vriendinnen waardoor ze weinig ruimte meer hebben. Bovendien wonen we nu ver van elkaar.
zaterdag 23 oktober 2010 om 16:47
quote:Sunemom schreef op 23 oktober 2010 @ 11:54:
[...]
Ja dat ligt ook erg aan je eigen kader. Ik heb sowieso geen uitbestedingsadressen. Niet eens omdat ik het niet zou willen, maar omdat ze er niet zijn. Ook niet voor 1 kind, dus ook niet voor 2, daar is hier geen verandering in. Dochter is 5,5 en heeft nu 3 keer een nachtje gelogeerd (waarvan 1x toen zoon geboren werd), zoon is net 3 en heeft nog nooit gelogeerd. Gewoon omdat er niemand is waar ze zouden kunnen logeren. Oppas hebben we geregeld met een buurmeisje van (inmiddels 17) en verder doen we het 'dus' zelf. Doordat ik geen broers en zussen heb en man een zus heeft die niets van kidneren moet hebben is het kringetje natuurlijk erg klein.
In jouw situatie zou een enig kind ook wel alleenig zijn. Jeetje, klinkt als armoe als je zo weinig familie of steun hebt die deel uitmaken van het kringetje rondom jou/je gezin.
btw, ik denk dat je neef zich minder eenzaam zou hebben gevoeld als hij gewoon een partner en evt. kind(eren) zou hebben. Nu is hij dus letterlijk alleen ipv ouderloos.
Ik heb met mijn nicht een bijna net zo goede band als met mijn zus. Ik ben iig haar surrogaatzus, aangezien ze aan haar broer bitter weinig heeft. En we delen behoorlijk veel familie dingen, omdat we als kinderen al veel bij elkaar over de vloer kwamen.
[...]
Ja dat ligt ook erg aan je eigen kader. Ik heb sowieso geen uitbestedingsadressen. Niet eens omdat ik het niet zou willen, maar omdat ze er niet zijn. Ook niet voor 1 kind, dus ook niet voor 2, daar is hier geen verandering in. Dochter is 5,5 en heeft nu 3 keer een nachtje gelogeerd (waarvan 1x toen zoon geboren werd), zoon is net 3 en heeft nog nooit gelogeerd. Gewoon omdat er niemand is waar ze zouden kunnen logeren. Oppas hebben we geregeld met een buurmeisje van (inmiddels 17) en verder doen we het 'dus' zelf. Doordat ik geen broers en zussen heb en man een zus heeft die niets van kidneren moet hebben is het kringetje natuurlijk erg klein.
In jouw situatie zou een enig kind ook wel alleenig zijn. Jeetje, klinkt als armoe als je zo weinig familie of steun hebt die deel uitmaken van het kringetje rondom jou/je gezin.
btw, ik denk dat je neef zich minder eenzaam zou hebben gevoeld als hij gewoon een partner en evt. kind(eren) zou hebben. Nu is hij dus letterlijk alleen ipv ouderloos.
Ik heb met mijn nicht een bijna net zo goede band als met mijn zus. Ik ben iig haar surrogaatzus, aangezien ze aan haar broer bitter weinig heeft. En we delen behoorlijk veel familie dingen, omdat we als kinderen al veel bij elkaar over de vloer kwamen.
zaterdag 23 oktober 2010 om 17:10
Nee, overgang naar 2 was veel makkelijker dan die naar 1. Na ruim 15 jaar samen was het wel even een schok om ineens met z'n 3en te zijn. Eerste was ook nog een huilertje.
Wij zijn verminderd vruchtbaar en worden ouder, dus we hadden de tweede (bijna 4 jaar later) eigenlijk niet meer verwacht. Maar toen hij kwam bleek hij heel makkelijk, vriendelijk en ondernemend.
Een tweede kind is extra leuk omdat je je andere kind in perspectief ziet. Je ziet hun eigenheden en dat is best leuk. Bovendien gaan die twee heel leuk met elkaar om en het is heel gezellig met z'n vieren.
Maar het blijft een gok en een sprong in het diepe. Je kunt ook weer een huilbaby krijgen die niet met de ander overweg kan om van je medische problemen nog maar te zwijgen. C'est la vie...
Wij zijn verminderd vruchtbaar en worden ouder, dus we hadden de tweede (bijna 4 jaar later) eigenlijk niet meer verwacht. Maar toen hij kwam bleek hij heel makkelijk, vriendelijk en ondernemend.
Een tweede kind is extra leuk omdat je je andere kind in perspectief ziet. Je ziet hun eigenheden en dat is best leuk. Bovendien gaan die twee heel leuk met elkaar om en het is heel gezellig met z'n vieren.
Maar het blijft een gok en een sprong in het diepe. Je kunt ook weer een huilbaby krijgen die niet met de ander overweg kan om van je medische problemen nog maar te zwijgen. C'est la vie...
zaterdag 23 oktober 2010 om 17:21
Eerlijk gezegd denk en vind/voel ik dat een 2e, 3e etc. leuk zijn, tenzij. Als ik een ander mens was geweest, zou er absoluut een 2e zijn gekomen hoor (mits gegund). Omdat ik mijn kind dan wel de mogelijkheid had willen bieden op een relatie met een brus.
De tenzij is voor mij dan ook een gevoelskwestie:
als er overduidelijk geen behoefte is en het vermoeden bestaat dat het wel eens teveel kan zijn. Bij een twijfelgeval (niet heel sterke behoefte, maar ook niet tegen) zou ik de stap wel wagen als je er tegenop gewassen bent. De mogelijkheid van die familieband vind ik wel heel bijzonder.
De tenzij is voor mij dan ook een gevoelskwestie:
als er overduidelijk geen behoefte is en het vermoeden bestaat dat het wel eens teveel kan zijn. Bij een twijfelgeval (niet heel sterke behoefte, maar ook niet tegen) zou ik de stap wel wagen als je er tegenop gewassen bent. De mogelijkheid van die familieband vind ik wel heel bijzonder.
