Kinderen
alle pijlers
wel/geen 2e kind?
woensdag 20 oktober 2010 om 13:10
Hallo!
Ik zit met een dilemma dat me enorm bezig houdt: wel of geen 2e kind? Ik heb een kindje van 1,5 en ben daar heeeel blij mee.Ik ben 35 jaar en twijfel echt zooo en mijn vriend ook. De ene dag neig ik naar ja en dan weer.....twijfel!!
Vanwaar die twijfel? Ik heb ernstige zwangerschapsvergiftiging gehad en bij een 2e zwangerschap heb ik daar weer een verhoogde kans op, hoewel kleiner dan bij de 1e zwangerschap.Ben uiteindelijk met keizersnee bevallen en lang herstel gehad. Ons meisje was ook nog een huilbaby, maandenlang dagenlang huilen en weinig slaap. We waren dus compleet uitgewoond.
Daarnaast kan mijn vriend slecht tegen gehuil en gejengel, ik vind het natuurlijk ook niet leuk maar kan het wat beter handelen.
De andere kant is dat we nu ook enorm genieten van ons meisje en we het heel leuk voor haar zouden vinden als ze een broertje of zusje heeft, ook met het oog op later (iemand om mee te spelen, praten, lief&leed delen etc).
Kortom we zijn dolblij met ons meisje, hadden het voor geen goud willen missen maar....wel of geen 2e??????
Zijn er mensen die zich hier in herkennen of die het leuk vinden om hierop te reageren?
Groetjes Loekiej
Ik zit met een dilemma dat me enorm bezig houdt: wel of geen 2e kind? Ik heb een kindje van 1,5 en ben daar heeeel blij mee.Ik ben 35 jaar en twijfel echt zooo en mijn vriend ook. De ene dag neig ik naar ja en dan weer.....twijfel!!
Vanwaar die twijfel? Ik heb ernstige zwangerschapsvergiftiging gehad en bij een 2e zwangerschap heb ik daar weer een verhoogde kans op, hoewel kleiner dan bij de 1e zwangerschap.Ben uiteindelijk met keizersnee bevallen en lang herstel gehad. Ons meisje was ook nog een huilbaby, maandenlang dagenlang huilen en weinig slaap. We waren dus compleet uitgewoond.
Daarnaast kan mijn vriend slecht tegen gehuil en gejengel, ik vind het natuurlijk ook niet leuk maar kan het wat beter handelen.
De andere kant is dat we nu ook enorm genieten van ons meisje en we het heel leuk voor haar zouden vinden als ze een broertje of zusje heeft, ook met het oog op later (iemand om mee te spelen, praten, lief&leed delen etc).
Kortom we zijn dolblij met ons meisje, hadden het voor geen goud willen missen maar....wel of geen 2e??????
Zijn er mensen die zich hier in herkennen of die het leuk vinden om hierop te reageren?
Groetjes Loekiej
woensdag 20 oktober 2010 om 18:09
Wij houden het bij één. Dit was al besloten voordat ik zwanger was. De zwangerschap heb ik zonder problemen verlopen. De bevalling was zwaar en lang, maar na ruggenprik prima te doen. Mijn herstel, ging ook prima. Ik heb niet het idee dat ik blijvende lichamelijke schade heb opgelopen, ook niet cosmetisch gezien. We hebben een schat van een dochter van een halfjaar oud. Ze sliep vrij vlot door en verder geen noemenswaardige problemen. Ik werk nu niet (ga deze week wel beginnen met een beetje vrijwilligerswerk) en begin pas weer met betaald werken nadat ze naar school gaat. Maar voor ons blijft het hierbij. Mijn man heeft zich al laten steriliseren. Gelukkig vonden de specialisten ons stabiel genoeg om nu al zo'n beslissing te kunnen maken. Wij zijn blij met wat we hebben, ons gezin is compleet.
woensdag 20 oktober 2010 om 18:31
Ben net vier maanden moeder van mijn eerste, en moet er eerlijk gezegd nog niet aan denken, een tweede...
Maar ik zit dan nog midden in de gebroken nachten .
Ik kan alles handelen, de zwangerschap, geen probleem, bevallen, nou ja het moet maar, de zorg, no problem, maar die gebroken nachten....
De hel vind ik dat!
Maar ik zit dan nog midden in de gebroken nachten .
Ik kan alles handelen, de zwangerschap, geen probleem, bevallen, nou ja het moet maar, de zorg, no problem, maar die gebroken nachten....
De hel vind ik dat!
woensdag 20 oktober 2010 om 18:34
quote:elninjoo schreef op 20 oktober 2010 @ 13:41:
Wat voegt 'n 2e kind toe behalve 'n shitload aan lichamelijke problemen en slapeloze nachten? Je hebt er toch al eentje? Geniet daar gewoon extra van nu je daar meer tijd en geld voor overhoudt. Kwaliteit gaat boven kwantiteit.
Elninjoo,
ik twijfel of ik uberhaupt wel kinderen wil. Kunnen we geen sessie doen waarin jij aangeeft waarom een kind een slecht idee is
Zou me enorm helpen.
Wat voegt 'n 2e kind toe behalve 'n shitload aan lichamelijke problemen en slapeloze nachten? Je hebt er toch al eentje? Geniet daar gewoon extra van nu je daar meer tijd en geld voor overhoudt. Kwaliteit gaat boven kwantiteit.
Elninjoo,
ik twijfel of ik uberhaupt wel kinderen wil. Kunnen we geen sessie doen waarin jij aangeeft waarom een kind een slecht idee is
Zou me enorm helpen.
woensdag 20 oktober 2010 om 19:19
quote:elninjoo schreef op 20 oktober 2010 @ 15:54:
[...]
Dan had ik toch liever 'n homo broer gehad. Zou toch niet erg goed voor mijn welbevinden zijn 'n zus te hebben die zich zou gaan voortplanten waardoor elk familie-etentje/uitstapje om zo'n klein kind zou draaien. Ook homo's kunnen tegenwoordig een gezin starten hoor.
[...]
Dan had ik toch liever 'n homo broer gehad. Zou toch niet erg goed voor mijn welbevinden zijn 'n zus te hebben die zich zou gaan voortplanten waardoor elk familie-etentje/uitstapje om zo'n klein kind zou draaien. Ook homo's kunnen tegenwoordig een gezin starten hoor.
woensdag 20 oktober 2010 om 19:33
Wij houden het ook bij 1. Gewoon omdat we het heel fijn hebben met z'n drietjes en eigenlijk hebben we allebei het gevoel dat het goed is zo. Veel te bang dat een 2de de boel 'verstoord' ook.
Het is ook zo dat mijn vriend enigst kind is en die vond het echt geen probleem en wel fijn. Dat maakt de keuze voor mij veel makkelijker, omdat ik wel een geweldige band heb met mijn zus.
Het is ook zo dat mijn vriend enigst kind is en die vond het echt geen probleem en wel fijn. Dat maakt de keuze voor mij veel makkelijker, omdat ik wel een geweldige band heb met mijn zus.
woensdag 20 oktober 2010 om 19:44
Oh wat herkenbaar! Mijn zoontje is 15 maanden en ik twijfel ook heel erg of ik een tweede wil. Mijn man wil heel graag een tweede. Ten eerste lijkt het hem heel erg leuk om 2 kinderen te hebben. Daarnaast gunt hij onze zoon een broer of zus.
Ik heb een pittige zwangerschap gehad met zware bekkeninstabiliteit, waar ik eigenlijk pas sinds een paar maanden (na een jaar ongeveer) voor 80% vanaf ben. Ik ben doodsbang dat ik het in een 2e zwangerschap weer krijg, die kans is ook best wel groot. Maar ik ben nog banger dat het dan blijvend is. Dus dat ik niet meer (helemaal) herstel en dat ik dan met een baby en een peuter zit. Daarnaast zie ik ook gewoon enorm op tegen zo veel pijn en zo beperkt zijn voor lange tijd. Het begon in de 1e zwangerschap met 17 weken, en ze zeggen dat het in de tweede zwangerschap vaak nog eerder begint. Met een jaar herstel er achteraan, is dat dus best lang.
Naast de angst voor de pijn en blijvende schade, vraag ik me ook af hoe ik het moet doen. Hoe kan ik goed voor mijn (zeeeer actieve) zoon zorgen als ik niet kan lopen? Aangezien ik 2 dagen per week thuis ben om voor hem te zorgen, heb ik dan een probleem.
En naast al deze angsten vind ik het soms ook behoorlijk zwaar en lastig om moeder te zijn. Bovenal ben ik helemaal dol op mijn zoon en geniet ik enorm van hem, maar soms vind ik het lastig om minder vrijheid te hebben, dat mijn belangen minder zwaar wegen, dat ik soms zo moe ben en dat ik daardoor ook minder aandacht voor mijn man heb. Ik ben een enorme control freak en daar ben ik nu al tegenaan gelopen. Heb daar nu hulp voor. Maar hoe zal dat gaan als ik straks twee kinderen heb?
Lastig hoor....
Ik heb een pittige zwangerschap gehad met zware bekkeninstabiliteit, waar ik eigenlijk pas sinds een paar maanden (na een jaar ongeveer) voor 80% vanaf ben. Ik ben doodsbang dat ik het in een 2e zwangerschap weer krijg, die kans is ook best wel groot. Maar ik ben nog banger dat het dan blijvend is. Dus dat ik niet meer (helemaal) herstel en dat ik dan met een baby en een peuter zit. Daarnaast zie ik ook gewoon enorm op tegen zo veel pijn en zo beperkt zijn voor lange tijd. Het begon in de 1e zwangerschap met 17 weken, en ze zeggen dat het in de tweede zwangerschap vaak nog eerder begint. Met een jaar herstel er achteraan, is dat dus best lang.
Naast de angst voor de pijn en blijvende schade, vraag ik me ook af hoe ik het moet doen. Hoe kan ik goed voor mijn (zeeeer actieve) zoon zorgen als ik niet kan lopen? Aangezien ik 2 dagen per week thuis ben om voor hem te zorgen, heb ik dan een probleem.
En naast al deze angsten vind ik het soms ook behoorlijk zwaar en lastig om moeder te zijn. Bovenal ben ik helemaal dol op mijn zoon en geniet ik enorm van hem, maar soms vind ik het lastig om minder vrijheid te hebben, dat mijn belangen minder zwaar wegen, dat ik soms zo moe ben en dat ik daardoor ook minder aandacht voor mijn man heb. Ik ben een enorme control freak en daar ben ik nu al tegenaan gelopen. Heb daar nu hulp voor. Maar hoe zal dat gaan als ik straks twee kinderen heb?
Lastig hoor....
woensdag 20 oktober 2010 om 20:11
Ik herken het wel, zoon is nu 17 maanden en hebben echt getwijfeld wel of niet een 2e. Mijn bevalling was zwaar, herstel ook en een huilbaby, kortom de eerste maanden vond ik hel. Bekkeninstabiliteit begon bij 14 weken, werd niet zo erg dat ik niet meer kon lopen, maar wel veel pijn en erg veel beperkingen. In combinatie met de zware bevalling (erg getrokken aan bekken) loop ik nu in een revalidatie proces, dat gaat erg goed.
Ik geniet zoveel van mijn mannetje, vind het moederschap ook niet heel zwaar (meer) en heb liefde genoeg voor een 2e.
Maar toch twijfelden we ontzettend voor het lichamelijke deel. Ben sneller moe dan iemand anders door een medische aandoening. Kunnen we wel een 2e erbij hebben dan? Wordt de bekkeninstabiliteit niet veel erger de 2e keer?
Nou ben ik een erg positief ingesteld mens dus denk ik dat het met de bekkeninstabiliteit wel mee zal vallen aangezien ik nu de juiste mensen om me heen heb verzameld en precies weet wanneer ik aan de bel moet trekken en bij wie. Ook denk ik dat de komst van een 2e nooit zoveel impact kan hebben als de eerste. (denkt zij heel naïef)
Ik sta er heel positief in en mijn man nu ook, dus laat de 2e maar komen. (als het weer zou mogen lukken natuurlijk) We zullen zien waar het schip strandt lichamelijk en dan dealen we ermee op dat moment. (misschien is dit wel heel erg struisvogelpolitiek) Maar een 2e is dus nu heel erg welkom!
Ik geniet zoveel van mijn mannetje, vind het moederschap ook niet heel zwaar (meer) en heb liefde genoeg voor een 2e.
Maar toch twijfelden we ontzettend voor het lichamelijke deel. Ben sneller moe dan iemand anders door een medische aandoening. Kunnen we wel een 2e erbij hebben dan? Wordt de bekkeninstabiliteit niet veel erger de 2e keer?
Nou ben ik een erg positief ingesteld mens dus denk ik dat het met de bekkeninstabiliteit wel mee zal vallen aangezien ik nu de juiste mensen om me heen heb verzameld en precies weet wanneer ik aan de bel moet trekken en bij wie. Ook denk ik dat de komst van een 2e nooit zoveel impact kan hebben als de eerste. (denkt zij heel naïef)
Ik sta er heel positief in en mijn man nu ook, dus laat de 2e maar komen. (als het weer zou mogen lukken natuurlijk) We zullen zien waar het schip strandt lichamelijk en dan dealen we ermee op dat moment. (misschien is dit wel heel erg struisvogelpolitiek) Maar een 2e is dus nu heel erg welkom!
woensdag 20 oktober 2010 om 20:38
quote:doggie75 schreef op 20 oktober 2010 @ 20:11:
. Ook denk ik dat de komst van een 2e nooit zoveel impact kan hebben als de eerste. (denkt zij heel naïef)
dat dacht ik dus ook ,aar ik lees hier toch best wat andere verhalen. Ik vraag me af wat dan precies de dingen zijn die de overgang zoveel groter maken? Ik vond voornamelijk het idee van de verantwoordelijkheid een klap en ik verwacht eigenlijk dat die bij de tweede kleiner zal zijn aangezien we al een kind hebben.
. Ook denk ik dat de komst van een 2e nooit zoveel impact kan hebben als de eerste. (denkt zij heel naïef)
dat dacht ik dus ook ,aar ik lees hier toch best wat andere verhalen. Ik vraag me af wat dan precies de dingen zijn die de overgang zoveel groter maken? Ik vond voornamelijk het idee van de verantwoordelijkheid een klap en ik verwacht eigenlijk dat die bij de tweede kleiner zal zijn aangezien we al een kind hebben.
woensdag 20 oktober 2010 om 20:44
quote:alisan schreef op 20 oktober 2010 @ 20:38:
[...]
dat dacht ik dus ook ,aar ik lees hier toch best wat andere verhalen. Ik vraag me af wat dan precies de dingen zijn die de overgang zoveel groter maken? Ik vond voornamelijk het idee van de verantwoordelijkheid een klap en ik verwacht eigenlijk dat die bij de tweede kleiner zal zijn aangezien we al een kind hebben.
Ik denk dat het juist wel heel zwaar is. Alles is maal 2.
Wij kunnen nu om en om onze rust altijd even pakken. 1 kookt, de ander speelt met onze dochter.
Op vakantie is 1 even met dochter bezig als het moet, de ander rust even lekker uit.
Buiten dat: 2 kinderen in de auto ipv 1. 2 kinderen op de fiets ipv 1. Met 2 kinderen boodschappen doen ipv 1. 2 vervelende kinderen ipv 1
Buiten dat hebben we het ZO ontzettend gezellig samen. Ik denk juist omdat we alle aandacht op dochter kunnen richten.
Maar wij zijn dan ook gewoon echt geen types voor een tweede denk ik Dat speelt ook mee.
Het is gewoon goed zo.
Het leuke is dat ik voor m'n eisprong altijd kriebels heb voor een tweede. Maar dat is na die dagen altijd meteen weer weg. Heel grappig en het is écht elke maand raak.
[...]
dat dacht ik dus ook ,aar ik lees hier toch best wat andere verhalen. Ik vraag me af wat dan precies de dingen zijn die de overgang zoveel groter maken? Ik vond voornamelijk het idee van de verantwoordelijkheid een klap en ik verwacht eigenlijk dat die bij de tweede kleiner zal zijn aangezien we al een kind hebben.
Ik denk dat het juist wel heel zwaar is. Alles is maal 2.
Wij kunnen nu om en om onze rust altijd even pakken. 1 kookt, de ander speelt met onze dochter.
Op vakantie is 1 even met dochter bezig als het moet, de ander rust even lekker uit.
Buiten dat: 2 kinderen in de auto ipv 1. 2 kinderen op de fiets ipv 1. Met 2 kinderen boodschappen doen ipv 1. 2 vervelende kinderen ipv 1
Buiten dat hebben we het ZO ontzettend gezellig samen. Ik denk juist omdat we alle aandacht op dochter kunnen richten.
Maar wij zijn dan ook gewoon echt geen types voor een tweede denk ik Dat speelt ook mee.
Het is gewoon goed zo.
Het leuke is dat ik voor m'n eisprong altijd kriebels heb voor een tweede. Maar dat is na die dagen altijd meteen weer weg. Heel grappig en het is écht elke maand raak.
woensdag 20 oktober 2010 om 21:23
Ieder mens zit natuurlijk anders in elkaar. Ik vind het zorgen zelf geen probleem maar vond de verantwoordelijkheid (het gevoel dan) heel moeilijk in het begin. Het opeens niet zomaar meer de deur uitkunnen en uit eten met man wanneer we dat wilden. Dat het drukker wordt, zal het probleem niet zijn denk ik. En een tweede kind in de auto? Dat is nog maar een baby en kan de eerste paar maanden niet tegenwerken
woensdag 20 oktober 2010 om 21:50
Ik vind een tweede kind echt veel zwaarder dan de eerste, om de redenen die Summerbreeze beschrijft. Met 1 kind kan 1 van de ouders iets voor zichzelf of in huis doen terwijl de ander zich met het kind bezig houdt. Met 2 kinderen is dat echt lastiger!
En tuurlijk werkt een baby niet tegen in de auto, maar hij/zij kan wel een keel opzetten als het niet zint, en dan heb je een huilende baby en met een beetje geluk een muitende peuter ernaast...
En tuurlijk werkt een baby niet tegen in de auto, maar hij/zij kan wel een keel opzetten als het niet zint, en dan heb je een huilende baby en met een beetje geluk een muitende peuter ernaast...
woensdag 20 oktober 2010 om 22:26
Herkenbaar! Mijn zoontje is ruim 2 jaar en in mijn omgeving is iedereen al in de 2e ronde. Had lang het gevoel dat wij 'ook iets moesten beslissen' hierin. Dit heb ik gelukkig van me af weten te zetten. Ik weet het gewoon niet!
Ik kan allerlei voors en tegens verzinnen. De meesten zijn allemaal al genoemd. Ik heb het met name moeilijk met het feit dat ik bang ben me schuldig te gaan voelen dat ik mijn zoontje geen broer of zusje gun. Ook ben ik bang later spijt te krijgen, als we met z'n 3en aan het kerstdiner zitten of misschien wel met z'n 2en als mijn zoon naar Australie is geemigreerd
Allemaal geen redenen om daarom maar een kind te nemen maar het spookt wel door mijn hoofd allemaal. Maar goed, misschienm moet ik bij mijn gevoel blijven. En ik merk dat vooral als ik weer zo'n hummeltje van een vriendin in de hand heb.. dan denk ik 'nee, ben blij dat ik die tijd gehad heb'.
Maar dan toch.. ooit moet hier toch een soort van beslissing over genomen worden.. En dan kan ik blij zijn dan mijn vriend grotendeels hetzelfde hierover denkt..
Ik kan allerlei voors en tegens verzinnen. De meesten zijn allemaal al genoemd. Ik heb het met name moeilijk met het feit dat ik bang ben me schuldig te gaan voelen dat ik mijn zoontje geen broer of zusje gun. Ook ben ik bang later spijt te krijgen, als we met z'n 3en aan het kerstdiner zitten of misschien wel met z'n 2en als mijn zoon naar Australie is geemigreerd
Allemaal geen redenen om daarom maar een kind te nemen maar het spookt wel door mijn hoofd allemaal. Maar goed, misschienm moet ik bij mijn gevoel blijven. En ik merk dat vooral als ik weer zo'n hummeltje van een vriendin in de hand heb.. dan denk ik 'nee, ben blij dat ik die tijd gehad heb'.
Maar dan toch.. ooit moet hier toch een soort van beslissing over genomen worden.. En dan kan ik blij zijn dan mijn vriend grotendeels hetzelfde hierover denkt..
woensdag 20 oktober 2010 om 22:40
quote:summerbreeze21 schreef op 20 oktober 2010 @ 20:44:
[...]
Ik denk dat het juist wel heel zwaar is. Alles is maal 2.
Wij kunnen nu om en om onze rust altijd even pakken. 1 kookt, de ander speelt met onze dochter.
Op vakantie is 1 even met dochter bezig als het moet, de ander rust even lekker uit.
Buiten dat: 2 kinderen in de auto ipv 1. 2 kinderen op de fiets ipv 1. Met 2 kinderen boodschappen doen ipv 1. 2 vervelende kinderen ipv 1
Je hebt er een vrij realistisch beeld van summer .
Vooral het nooit meer overdag iets rustig kunnen doen vind ik zwaar. Voorheen, toen er nog maar een was, namen we beiden regelmatig zoon mee, zodat de ander een paar uurtjes alleen kon aanrommelen in huis. Ik kan me nu niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst overdag alleen thuis ben geweest.
In je eentje op stap met twee kleine kinderen naar bv. het zwembad of een binnenspeeltuin is echt niet te doen, je neemt ze ook een stuk minder makkelijk mee op de koffie o.i.d. Ik zit dus veel meer thuis sinds de tweede er is.
En dan heb je ook nog te dealen met twee totaal verschillende ritmes. Mijn jongste slaapt ongeveer van 10 tot half 12 en van half 3 tot 4. Mijn oudste slaapt van 12 tot 2. Het is dus bijna onmogelijk om de hort op te gaan als je alleen met de kinderen bent.
Ik zie dat het behoorlijk negatief klinkt wat ik vertel. Zo ervaar ik het niet hoor, ik ben hartstikke blij met allebei mijn kinderen. Maar ik wil wel een tegengeluid geven aan het 'die tweede doe je er zo even bij' dat ik regelmatig hoor.
[...]
Ik denk dat het juist wel heel zwaar is. Alles is maal 2.
Wij kunnen nu om en om onze rust altijd even pakken. 1 kookt, de ander speelt met onze dochter.
Op vakantie is 1 even met dochter bezig als het moet, de ander rust even lekker uit.
Buiten dat: 2 kinderen in de auto ipv 1. 2 kinderen op de fiets ipv 1. Met 2 kinderen boodschappen doen ipv 1. 2 vervelende kinderen ipv 1
Je hebt er een vrij realistisch beeld van summer .
Vooral het nooit meer overdag iets rustig kunnen doen vind ik zwaar. Voorheen, toen er nog maar een was, namen we beiden regelmatig zoon mee, zodat de ander een paar uurtjes alleen kon aanrommelen in huis. Ik kan me nu niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst overdag alleen thuis ben geweest.
In je eentje op stap met twee kleine kinderen naar bv. het zwembad of een binnenspeeltuin is echt niet te doen, je neemt ze ook een stuk minder makkelijk mee op de koffie o.i.d. Ik zit dus veel meer thuis sinds de tweede er is.
En dan heb je ook nog te dealen met twee totaal verschillende ritmes. Mijn jongste slaapt ongeveer van 10 tot half 12 en van half 3 tot 4. Mijn oudste slaapt van 12 tot 2. Het is dus bijna onmogelijk om de hort op te gaan als je alleen met de kinderen bent.
Ik zie dat het behoorlijk negatief klinkt wat ik vertel. Zo ervaar ik het niet hoor, ik ben hartstikke blij met allebei mijn kinderen. Maar ik wil wel een tegengeluid geven aan het 'die tweede doe je er zo even bij' dat ik regelmatig hoor.
The time is now
woensdag 20 oktober 2010 om 23:13
Het hangt allemaal van zo ontzettend veel factoren af. Bij onze dochter had ik heel veel bloed verloren en kon ik de eerste weken niet zoveel, dochter was een huilbaby en heeft maandenlang aangeklooid met drinken. Ik vond het dan ook een regelrechte aardschok zo'n kind in huis, had af en toe ehct het gevoel dat mijn leven overgenomen was. Toch wilden we graag een 2de kindje. Zoon werd 2,5 jaar na dochter geboren en was (en is!) zo'n ander kind. Een makkelijke bevalling, een baby die vreselijk veel van (overdag) slapen hield, een goede drinker. Heerlijk rustig voelde het allemaal. Van 1 naar 2 was hier heel relaxt.
Je kunt nooit voorspellen hoe dingen zullen lopen en hoe je e.e.a. zult ervaren. Net als het hele leven eigenlijk is ook dit onvoorspelbaar. Je kunt alleen voor jezelf beslissen of je er een kind bij wilt, zo ja dan ga je voor een tweede, welke gevolgen dat dan ook zal hebben. Zo niet dan blijft het bij het kind dat je al hebt ook met bijbehorende gevolgen.
Je kunt nooit voorspellen hoe dingen zullen lopen en hoe je e.e.a. zult ervaren. Net als het hele leven eigenlijk is ook dit onvoorspelbaar. Je kunt alleen voor jezelf beslissen of je er een kind bij wilt, zo ja dan ga je voor een tweede, welke gevolgen dat dan ook zal hebben. Zo niet dan blijft het bij het kind dat je al hebt ook met bijbehorende gevolgen.
donderdag 21 oktober 2010 om 00:18
quote:Banba schreef op 20 oktober 2010 @ 22:40:
[...]
Je hebt er een vrij realistisch beeld van summer .
Vooral het nooit meer overdag iets rustig kunnen doen vind ik zwaar. Voorheen, toen er nog maar een was, namen we beiden regelmatig zoon mee, zodat de ander een paar uurtjes alleen kon aanrommelen in huis. Ik kan me nu niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst overdag alleen thuis ben geweest.
In je eentje op stap met twee kleine kinderen naar bv. het zwembad of een binnenspeeltuin is echt niet te doen, je neemt ze ook een stuk minder makkelijk mee op de koffie o.i.d. Ik zit dus veel meer thuis sinds de tweede er is.
En dan heb je ook nog te dealen met twee totaal verschillende ritmes. Mijn jongste slaapt ongeveer van 10 tot half 12 en van half 3 tot 4. Mijn oudste slaapt van 12 tot 2. Het is dus bijna onmogelijk om de hort op te gaan als je alleen met de kinderen bent.
Ik zie dat het behoorlijk negatief klinkt wat ik vertel. Zo ervaar ik het niet hoor, ik ben hartstikke blij met allebei mijn kinderen. Maar ik wil wel een tegengeluid geven aan het 'die tweede doe je er zo even bij' dat ik regelmatig hoor.
Mwoah, ik vind niet dat je dat zo voor iedereen kunt stellen.
Ik zelf ging met twee kids gerust nog naar de speeltuin, zelfs toen ik hoogzwanger van de 3e was (mijn bevalling begon in de speeltuin haha ) en ook naar het zwembad.
Met 4 ga ik niet meer naar het zwembad in mijn eentje, maar nog wel bijvoorbeeld naar de kinderboerderij en ik ben zelfs alleen met ze naar het strand geweest, hoewel ik moet toegeven dat dat laatste niet zo'n succes was. Met de oudste 3 naar het strand gaat dan wel weer super, maar je moet niet met de verwachting gaan dat je als ouder dan zelf kunt relaxen. En ik ga wel altijd naar een rustig strand (woon vlak bij zee).
Ik vond de overgang van 0 naar 1 dus veel groter dan van 1 naar 2. De tweede 'deed ik er even bij'. En slaapjes van de kinderen stelde ik op mekaar af, 't kan best zijn dat de een eerder moe is, maar ze deden altijd tegelijk een middagslaapje en mama vaak ook .
De overgang naar de 3e vond ik wel weer heftig, vooral omdat de oudste toen net een half jaartje op school zat. Moest ik om 8.30uur bij school staan en van tevoren moest, behalve dat schoolkind en zusje eten moesten en kleren aan, ook nog een baby de fles geven.
De overgang naar de 4e verliep hier niet normaal, wegens zijn vele en lange ziekenhuisopnames, dus daar kan ik niks zinnigs over zeggen.
Als ik weer mocht kiezen zou ik er denk ik geen 4 willen. Ik houd van ze en kan ze echt niet missen, en heb zeker ook geen 'spijt' van mijn kinderen, maar als ik wist hoe druk ik het vind, dan deed ik het niet weer zo. Maar twee waren er dan toch zeker ook wel gekomen, een tweede is zo leuk. Ja, je gaat misschien weer die hele riedel gebroken nachten in, maar hé, dat is echt maar tijdelijk en je krijgt er zoveel voor terug en niet alleen jij, maar ook je oudste kindje; nu en later.
[...]
Je hebt er een vrij realistisch beeld van summer .
Vooral het nooit meer overdag iets rustig kunnen doen vind ik zwaar. Voorheen, toen er nog maar een was, namen we beiden regelmatig zoon mee, zodat de ander een paar uurtjes alleen kon aanrommelen in huis. Ik kan me nu niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst overdag alleen thuis ben geweest.
In je eentje op stap met twee kleine kinderen naar bv. het zwembad of een binnenspeeltuin is echt niet te doen, je neemt ze ook een stuk minder makkelijk mee op de koffie o.i.d. Ik zit dus veel meer thuis sinds de tweede er is.
En dan heb je ook nog te dealen met twee totaal verschillende ritmes. Mijn jongste slaapt ongeveer van 10 tot half 12 en van half 3 tot 4. Mijn oudste slaapt van 12 tot 2. Het is dus bijna onmogelijk om de hort op te gaan als je alleen met de kinderen bent.
Ik zie dat het behoorlijk negatief klinkt wat ik vertel. Zo ervaar ik het niet hoor, ik ben hartstikke blij met allebei mijn kinderen. Maar ik wil wel een tegengeluid geven aan het 'die tweede doe je er zo even bij' dat ik regelmatig hoor.
Mwoah, ik vind niet dat je dat zo voor iedereen kunt stellen.
Ik zelf ging met twee kids gerust nog naar de speeltuin, zelfs toen ik hoogzwanger van de 3e was (mijn bevalling begon in de speeltuin haha ) en ook naar het zwembad.
Met 4 ga ik niet meer naar het zwembad in mijn eentje, maar nog wel bijvoorbeeld naar de kinderboerderij en ik ben zelfs alleen met ze naar het strand geweest, hoewel ik moet toegeven dat dat laatste niet zo'n succes was. Met de oudste 3 naar het strand gaat dan wel weer super, maar je moet niet met de verwachting gaan dat je als ouder dan zelf kunt relaxen. En ik ga wel altijd naar een rustig strand (woon vlak bij zee).
Ik vond de overgang van 0 naar 1 dus veel groter dan van 1 naar 2. De tweede 'deed ik er even bij'. En slaapjes van de kinderen stelde ik op mekaar af, 't kan best zijn dat de een eerder moe is, maar ze deden altijd tegelijk een middagslaapje en mama vaak ook .
De overgang naar de 3e vond ik wel weer heftig, vooral omdat de oudste toen net een half jaartje op school zat. Moest ik om 8.30uur bij school staan en van tevoren moest, behalve dat schoolkind en zusje eten moesten en kleren aan, ook nog een baby de fles geven.
De overgang naar de 4e verliep hier niet normaal, wegens zijn vele en lange ziekenhuisopnames, dus daar kan ik niks zinnigs over zeggen.
Als ik weer mocht kiezen zou ik er denk ik geen 4 willen. Ik houd van ze en kan ze echt niet missen, en heb zeker ook geen 'spijt' van mijn kinderen, maar als ik wist hoe druk ik het vind, dan deed ik het niet weer zo. Maar twee waren er dan toch zeker ook wel gekomen, een tweede is zo leuk. Ja, je gaat misschien weer die hele riedel gebroken nachten in, maar hé, dat is echt maar tijdelijk en je krijgt er zoveel voor terug en niet alleen jij, maar ook je oudste kindje; nu en later.
donderdag 21 oktober 2010 om 09:26
Maar de jongste hoeft toch niet altijd thuis te slapen? Mijn oudste (en nu nog enige) zoontje sliep vaak in de kinderwagen of in de auto. Sinds hij twee is is dat wat moeilijker maar in de auto slaapt hij nog steeds wel. Als je voor alle slaapjes thuis moet blijven dan kom je inderdaad de deur niet meer uit nee.
