Kinderen
alle pijlers
wel/geen 2e kind?
woensdag 20 oktober 2010 om 13:10
Hallo!
Ik zit met een dilemma dat me enorm bezig houdt: wel of geen 2e kind? Ik heb een kindje van 1,5 en ben daar heeeel blij mee.Ik ben 35 jaar en twijfel echt zooo en mijn vriend ook. De ene dag neig ik naar ja en dan weer.....twijfel!!
Vanwaar die twijfel? Ik heb ernstige zwangerschapsvergiftiging gehad en bij een 2e zwangerschap heb ik daar weer een verhoogde kans op, hoewel kleiner dan bij de 1e zwangerschap.Ben uiteindelijk met keizersnee bevallen en lang herstel gehad. Ons meisje was ook nog een huilbaby, maandenlang dagenlang huilen en weinig slaap. We waren dus compleet uitgewoond.
Daarnaast kan mijn vriend slecht tegen gehuil en gejengel, ik vind het natuurlijk ook niet leuk maar kan het wat beter handelen.
De andere kant is dat we nu ook enorm genieten van ons meisje en we het heel leuk voor haar zouden vinden als ze een broertje of zusje heeft, ook met het oog op later (iemand om mee te spelen, praten, lief&leed delen etc).
Kortom we zijn dolblij met ons meisje, hadden het voor geen goud willen missen maar....wel of geen 2e??????
Zijn er mensen die zich hier in herkennen of die het leuk vinden om hierop te reageren?
Groetjes Loekiej
Ik zit met een dilemma dat me enorm bezig houdt: wel of geen 2e kind? Ik heb een kindje van 1,5 en ben daar heeeel blij mee.Ik ben 35 jaar en twijfel echt zooo en mijn vriend ook. De ene dag neig ik naar ja en dan weer.....twijfel!!
Vanwaar die twijfel? Ik heb ernstige zwangerschapsvergiftiging gehad en bij een 2e zwangerschap heb ik daar weer een verhoogde kans op, hoewel kleiner dan bij de 1e zwangerschap.Ben uiteindelijk met keizersnee bevallen en lang herstel gehad. Ons meisje was ook nog een huilbaby, maandenlang dagenlang huilen en weinig slaap. We waren dus compleet uitgewoond.
Daarnaast kan mijn vriend slecht tegen gehuil en gejengel, ik vind het natuurlijk ook niet leuk maar kan het wat beter handelen.
De andere kant is dat we nu ook enorm genieten van ons meisje en we het heel leuk voor haar zouden vinden als ze een broertje of zusje heeft, ook met het oog op later (iemand om mee te spelen, praten, lief&leed delen etc).
Kortom we zijn dolblij met ons meisje, hadden het voor geen goud willen missen maar....wel of geen 2e??????
Zijn er mensen die zich hier in herkennen of die het leuk vinden om hierop te reageren?
Groetjes Loekiej
donderdag 21 oktober 2010 om 10:01
Nee, ze is geen huilbaby. Maar ze is inmiddels een jaar oud en slaapt echt niet meer in de kinderwagen en ik zit vaak maar 10 tot 15 minuten in de auto als ik naar de stad wil, dus dat schiet ook niet op.
Het wordt ook echt een draakje als ze niet op tijd een tukkie doet. We hebben wel eens geprobeerd haar mee te nemen en dan een slaapje over te slaan, maar dan zit je met een huilend en jammerend kind, ook niet echt gezellig
Het wordt ook echt een draakje als ze niet op tijd een tukkie doet. We hebben wel eens geprobeerd haar mee te nemen en dan een slaapje over te slaan, maar dan zit je met een huilend en jammerend kind, ook niet echt gezellig
The time is now
donderdag 21 oktober 2010 om 10:16
1 groot verschil bij nummer 2 is dat je niet opnieuw moeder wordt. Dat ben je al en daar ben je al aan gewend. NUmmer 2 brengt alleen veel meer drukte met zich mee. 1+1=3 gaate cht op vind ik. Nu nr 2 bijna 2 is, gaat het inmiddels wat beter en kunnen ze zichzelf even vermaken en spelen. Hoewel ook vaak dat dan weer fout gaat.
Maar het is te doen en zoals Arc schreef: eigenlijk zijn praktische bezwaren erg suf als je een sterke wens hebt.
Bij nummer 2 zou ook ik zeggen: bij twijfel altijd doen.
Nummer 3 vind ik een ander verhaal en nummr 1 ook. Maar als je er al één hebt en eigenlijk een broertje of zusje zou willen voor dat kind, zou ik bij twijfel het gewoon doen. Wél zou je ervoor kunnen wachten tot 1e kind wat ouder is. Dat maakt dingen wel stukken relaxter dan met 15 maanden ertussen zoals ik heb. (denk ik dan he, zeker weten doe ik het natuurlijk niet)
Maar het is te doen en zoals Arc schreef: eigenlijk zijn praktische bezwaren erg suf als je een sterke wens hebt.
Bij nummer 2 zou ook ik zeggen: bij twijfel altijd doen.
Nummer 3 vind ik een ander verhaal en nummr 1 ook. Maar als je er al één hebt en eigenlijk een broertje of zusje zou willen voor dat kind, zou ik bij twijfel het gewoon doen. Wél zou je ervoor kunnen wachten tot 1e kind wat ouder is. Dat maakt dingen wel stukken relaxter dan met 15 maanden ertussen zoals ik heb. (denk ik dan he, zeker weten doe ik het natuurlijk niet)
donderdag 21 oktober 2010 om 11:36
quote:Banba schreef op 21 oktober 2010 @ 10:01:
Nee, ze is geen huilbaby. Maar ze is inmiddels een jaar oud en slaapt echt niet meer in de kinderwagen en ik zit vaak maar 10 tot 15 minuten in de auto als ik naar de stad wil, dus dat schiet ook niet op.
Het wordt ook echt een draakje als ze niet op tijd een tukkie doet. We hebben wel eens geprobeerd haar mee te nemen en dan een slaapje over te slaan, maar dan zit je met een huilend en jammerend kind, ook niet echt gezellig
Aha, daar hadden wij dan geluk en ik hoop dat we dat bij de volgende weer hebben maar dat weet je nooit. Slaapjes overslaan was eigenlijk nooit een echt drama en slapen in de wagen ook geen probleem. Met 1 jaar heb ik hem zelf trouwens overgeschakeld naar 1 slaapje per dag want dat was voor mij veel makkelijker en aangezien het hem niet leek te deren ook prima te doen.
En @ NJB, ik hou me dan lekker vast aan jouw uitspraak: bij twijfel over nr 2 altijd doen .
Ben benieuwd wat TO nu denkt...
Nee, ze is geen huilbaby. Maar ze is inmiddels een jaar oud en slaapt echt niet meer in de kinderwagen en ik zit vaak maar 10 tot 15 minuten in de auto als ik naar de stad wil, dus dat schiet ook niet op.
Het wordt ook echt een draakje als ze niet op tijd een tukkie doet. We hebben wel eens geprobeerd haar mee te nemen en dan een slaapje over te slaan, maar dan zit je met een huilend en jammerend kind, ook niet echt gezellig
Aha, daar hadden wij dan geluk en ik hoop dat we dat bij de volgende weer hebben maar dat weet je nooit. Slaapjes overslaan was eigenlijk nooit een echt drama en slapen in de wagen ook geen probleem. Met 1 jaar heb ik hem zelf trouwens overgeschakeld naar 1 slaapje per dag want dat was voor mij veel makkelijker en aangezien het hem niet leek te deren ook prima te doen.
En @ NJB, ik hou me dan lekker vast aan jouw uitspraak: bij twijfel over nr 2 altijd doen .
Ben benieuwd wat TO nu denkt...
donderdag 21 oktober 2010 om 12:31
En ook in die drukte is het echt je eigen beleving. Ik vind 1+1=1,5 eerder opgaan. Gewoon doordat ik veel minder op dat ene kind gefocust ben. Ze zijn inmiddels ietsje ouder (3 en 5) en vermaken heel vaak zichzelf/elkaar. Kunnen goed met elkaar spelen (waar dochter in haar eentje nooit heeft kunnen spelen kan ze dat met d'r broertje vele malen beter). Daarbij zat er hier 2,5 jaar tussen, de oudste sliep al niet meer overdag toen d'r broertje geboren werd en met 1 jaar zat ook hij op 1 slaapje, maar zo'n 2-3 uur per dag dat je niks kon doen. En nu slaapt ook de jongste al bijna een jaar niet meer overdag en dat vind ik helemaal relaxt.
Er liggen hier nu twee kinderen op hun buik tussen de playmobil heerlijk te spelen (al een uur of 2). Ik vind 2 echt zoveel makkelijker dan 1.
Er liggen hier nu twee kinderen op hun buik tussen de playmobil heerlijk te spelen (al een uur of 2). Ik vind 2 echt zoveel makkelijker dan 1.
donderdag 21 oktober 2010 om 20:45
Aan aantal vrienden is enig kind en geen van allen willen ze dat zelf ook.. Dat zegt voor mij wel genoeg denk ik. Een aantal zien wel de voordelen (als kind alle tijd en aandacht, meer mogelijkheden) maar willen dit zelf dus toch niet. Wat ik van mijn vrienden weet is dat ze zich in hun jeugd ook veel alleen hebben gevoeld. Ondanks alle aandacht en veel vrienden is een broer en zus toch echt iets anders. Vriendjes of andere familieleden komen (regelmatig) langs maar gaan ook weer weg en ze maken geen deel uit van het dagelijks leven. Daarbij behoren deze kinderen tot een eigen gezin waar vaak wel broers en zussen zijn. Met een broer of zus groei je samen op en bouw je vanaf je vroegste jeugd herinneringen op. Dat is ook iets wat een oudere kennis van ons erg mist. Haar ouders zijn intussen overleden en ze heeft niemand meer om haar jeugd mee te delen (of bijvoorbeeld te praten over haar ouders die ze erg mist). Ook heeft ze in de laatste fase van haar ouders veel zorg en regeldingen op zich moeten nemen.
Natuurlijk is een broer of zus geen garantie op succes. Maar kijk om je heen en bedenk hoeveel mensen jij kent die al het contact met hun broers of zussen hebben verloren. Over het algemeen is een bloedband toch wel heel erg sterk. Het is in ieder geval iets wat je minder snel verbreekt (of kunt verbreken) dan een vriendschap.
Door de ervaringen van verschillende mensen die zelf weten hoe het is om enig kind te zijn weet ik dus wel zeker dat ik hier nooit vrijwillig voor zou kiezen (maar ieder zijn mening natuurlijk). Persoonlijk denk ik dat 1 kind vooral handig is voor de ouders en 2 kinderen minder handig maar wel leuker voor de kinderen (nu en waarschijnlijk ook in de toekomst).
Natuurlijk is een broer of zus geen garantie op succes. Maar kijk om je heen en bedenk hoeveel mensen jij kent die al het contact met hun broers of zussen hebben verloren. Over het algemeen is een bloedband toch wel heel erg sterk. Het is in ieder geval iets wat je minder snel verbreekt (of kunt verbreken) dan een vriendschap.
Door de ervaringen van verschillende mensen die zelf weten hoe het is om enig kind te zijn weet ik dus wel zeker dat ik hier nooit vrijwillig voor zou kiezen (maar ieder zijn mening natuurlijk). Persoonlijk denk ik dat 1 kind vooral handig is voor de ouders en 2 kinderen minder handig maar wel leuker voor de kinderen (nu en waarschijnlijk ook in de toekomst).
donderdag 21 oktober 2010 om 22:03
[quote]Sunemom schreef op 21 oktober 2010 @ 12:31:
En ook in die drukte is het echt je eigen beleving. Ik vind 1+1=1,5 eerder opgaan. Gewoon doordat ik veel minder op dat ene kind gefocust ben. Ze zijn inmiddels ietsje ouder (3 en 5) en vermaken heel vaak zichzelf/elkaar. Kunnen goed met elkaar spelen (waar dochter in haar eentje nooit heeft kunnen spelen kan ze dat met d'r broertje vele malen beter). Daarbij zat er hier 2,5 jaar tussen, de oudste sliep al niet meer overdag toen d'r broertje geboren werd en met 1 jaar zat ook hij op 1 slaapje, maar zo'n 2-3 uur per dag dat je niks kon doen. En nu slaapt ook de jongste al bijna een jaar niet meer overdag en dat vind ik helemaal relaxt.
Er liggen hier nu twee kinderen op hun buik tussen de playmobil heerlijk te spelen (al een uur of 2). Ik vind 2 echt zoveel makkelijker dan 1.[/quote]
[/b
Zo herkenbaar en erg eens met je laatste zin.
En ook in die drukte is het echt je eigen beleving. Ik vind 1+1=1,5 eerder opgaan. Gewoon doordat ik veel minder op dat ene kind gefocust ben. Ze zijn inmiddels ietsje ouder (3 en 5) en vermaken heel vaak zichzelf/elkaar. Kunnen goed met elkaar spelen (waar dochter in haar eentje nooit heeft kunnen spelen kan ze dat met d'r broertje vele malen beter). Daarbij zat er hier 2,5 jaar tussen, de oudste sliep al niet meer overdag toen d'r broertje geboren werd en met 1 jaar zat ook hij op 1 slaapje, maar zo'n 2-3 uur per dag dat je niks kon doen. En nu slaapt ook de jongste al bijna een jaar niet meer overdag en dat vind ik helemaal relaxt.
Er liggen hier nu twee kinderen op hun buik tussen de playmobil heerlijk te spelen (al een uur of 2). Ik vind 2 echt zoveel makkelijker dan 1.[/quote]
[/b
Zo herkenbaar en erg eens met je laatste zin.
donderdag 21 oktober 2010 om 22:21
Ik herken ook heel erg wat flowerxxx schrijft. Ik ben zelf enig kind en heb altijd gezegd als ik kinderen mag krijgen dan niet 'maar' 1, als er iets te kiezen valt dan natuurlijk. Als kind had ik er weinig last van dat ik alleen was, ik zag eigenlijk de voordelen er wel van in. Nu als volwassene vind ik het veel moeilijker, je hebt niemand die echt je geschiedenis deelt, staat overal alleen voor waar het je ouders aankomt, je kinderen groeien op zonder neefjes/nichtjes enz. Nu als volwassene vind ik er echt geen drol aan om alleen te zijn.
vrijdag 22 oktober 2010 om 13:09
vrijdag 22 oktober 2010 om 14:03
Zowel in mijn kindertijd maar ook zeker als volwassene ben ik erg blij dat ik een zus heb. Als kind was het (naast de gebruikelijke meidenruzies) vaak heel gezellig, zeker ook in de weekends en tijdens vakanties. In de pubertijd een 'bondgenoot'. Als volwassene ervaar ik de zussenrelatie als iets unieks, wat ik met geen enkele vriendin heb. En toen mijn moeder ernstig ziek werd hebben mijn zus en ik erg veel aan elkaar gehad. Nu mijn vader alleen is achtergebleven, is het ook heel prettig om samen een oogje in het zeil te kunnen houden.
Al deze aspecten bij elkaar waren voor mij een belangrijke reden om voor een 2e kind te kiezen. De overgang van 1 naar 2 vond ik overigens loodzwaar. Maar dat was tijdelijk, een kleine baby wordt heel snel een leuke dreumes en bij dit soort beslissingen moet je ook vooral naar de lange termijn kunnen kijken.
Al deze aspecten bij elkaar waren voor mij een belangrijke reden om voor een 2e kind te kiezen. De overgang van 1 naar 2 vond ik overigens loodzwaar. Maar dat was tijdelijk, een kleine baby wordt heel snel een leuke dreumes en bij dit soort beslissingen moet je ook vooral naar de lange termijn kunnen kijken.
vrijdag 22 oktober 2010 om 14:12
quote:Panda schreef op 22 oktober 2010 @ 14:03:
Zowel in mijn kindertijd maar ook zeker als volwassene ben ik erg blij dat ik een zus heb. Als kind was het (naast de gebruikelijke meidenruzies) vaak heel gezellig, zeker ook in de weekends en tijdens vakanties. In de pubertijd een 'bondgenoot'. Als volwassene ervaar ik de zussenrelatie als iets unieks, wat ik met geen enkele vriendin heb. En toen mijn moeder ernstig ziek werd hebben mijn zus en ik erg veel aan elkaar gehad. Nu mijn vader alleen is achtergebleven, is het ook heel prettig om samen een oogje in het zeil te kunnen houden.
Al deze aspecten bij elkaar waren voor mij een belangrijke reden om voor een 2e kind te kiezen. De overgang van 1 naar 2 vond ik overigens loodzwaar. Maar dat was tijdelijk, een kleine baby wordt heel snel een leuke dreumes en bij dit soort beslissingen moet je ook vooral naar de lange termijn kunnen kijken.
Waarom vond jij het loodzwaar? Hoeveel leeftijdsverschil zat er tussen?
Had je er van te voren een gevoel bij van 'ooh dat doe ik wel even'?
Zowel in mijn kindertijd maar ook zeker als volwassene ben ik erg blij dat ik een zus heb. Als kind was het (naast de gebruikelijke meidenruzies) vaak heel gezellig, zeker ook in de weekends en tijdens vakanties. In de pubertijd een 'bondgenoot'. Als volwassene ervaar ik de zussenrelatie als iets unieks, wat ik met geen enkele vriendin heb. En toen mijn moeder ernstig ziek werd hebben mijn zus en ik erg veel aan elkaar gehad. Nu mijn vader alleen is achtergebleven, is het ook heel prettig om samen een oogje in het zeil te kunnen houden.
Al deze aspecten bij elkaar waren voor mij een belangrijke reden om voor een 2e kind te kiezen. De overgang van 1 naar 2 vond ik overigens loodzwaar. Maar dat was tijdelijk, een kleine baby wordt heel snel een leuke dreumes en bij dit soort beslissingen moet je ook vooral naar de lange termijn kunnen kijken.
Waarom vond jij het loodzwaar? Hoeveel leeftijdsverschil zat er tussen?
Had je er van te voren een gevoel bij van 'ooh dat doe ik wel even'?
vrijdag 22 oktober 2010 om 14:12
quote:origineel schreef op 20 oktober 2010 @ 14:17:
Maar als het bij ons bij 1 gebleven was, was dat ook perfect geweest. Want inderdaad, 1 gezond kind waar je relaxed van kan genieten is heel erg veel waard. Onthoud dat je met 1 kind echt veel meer kan dan wanneer je er 2 hebt.
Juist om bovenstaande redenenen willen wij het er straks bij eentje houden. Interresant opic dit, en verfrissend om te lezen dat niet iedereen vnd dat een kind broertjes of zusje moet hebben.
Als ik aan mensen vertel dat wij er graag maar één willen, krijg ik vaak de reactie: "wat zielig!" Terwijl dat in mijn ogen absoluut niet zielig is..
Maar als k dan de post van flower hierboven lees, ga ik er weer erg aan twijfelen..
Maar als het bij ons bij 1 gebleven was, was dat ook perfect geweest. Want inderdaad, 1 gezond kind waar je relaxed van kan genieten is heel erg veel waard. Onthoud dat je met 1 kind echt veel meer kan dan wanneer je er 2 hebt.
Juist om bovenstaande redenenen willen wij het er straks bij eentje houden. Interresant opic dit, en verfrissend om te lezen dat niet iedereen vnd dat een kind broertjes of zusje moet hebben.
Als ik aan mensen vertel dat wij er graag maar één willen, krijg ik vaak de reactie: "wat zielig!" Terwijl dat in mijn ogen absoluut niet zielig is..
Maar als k dan de post van flower hierboven lees, ga ik er weer erg aan twijfelen..
vrijdag 22 oktober 2010 om 14:59
vrijdag 22 oktober 2010 om 15:07
quote:summerbreeze21 schreef op 22 oktober 2010 @ 14:12:
[...]
Waarom vond jij het loodzwaar? Hoeveel leeftijdsverschil zat er tussen?
Had je er van te voren een gevoel bij van 'ooh dat doe ik wel even'?
Het leeftijdsverschil is 2 jaar. Van te voren wist ik niet goed wat ik moest verwachten maar ik vond het dus tegenvallen. Ik moest erg wennen aan 'het nieuwe kind'. De band die ik met mijn oudste heb moest zich nog ontwikkelen met de baby. In het begin hield ik meer van mijn oudste dan van mijn jongste. Als ik 's nachts de baby zat te voeden en mijn oudste werd een keer huilend wakker, wilde ik eigenlijk liever naar hem toe dan bij de baby zijn (mijn man ging dan uiteraard wel naar de oudste hoor). Over dat gevoel voelde ik me vervolgens weer schuldig over naar de baby, die ook nog eens veel huilde en erg onrustig was.
Met mijn 1e baby vond ik het soms ook pittig en erg wennen. Maar toen was ik flexibeler en kon ik me volledig op hem richten. Met 2 kinderen stond opnieuw mijn wereld op zijn kop. Ik moet wel zeggen dat het vooral de 1e twee maanden zo zwaar was, daarna ging alles steeds makkelijker en werd het leuker. Het slaapgebrek uit de beginperiode speelt in dit verhaal natuurlijk ook een rol.
Inmiddels gaat het harstikke goed. Die tijdelijke moeilijke beginperiode is pittig maar zoals ik in mijn vorige post al zei: je moet niet alleen naar de korte termijn kijken. Nu ben ik dol op mijn beide kinderen en ik zou het zo weer doen.
[...]
Waarom vond jij het loodzwaar? Hoeveel leeftijdsverschil zat er tussen?
Had je er van te voren een gevoel bij van 'ooh dat doe ik wel even'?
Het leeftijdsverschil is 2 jaar. Van te voren wist ik niet goed wat ik moest verwachten maar ik vond het dus tegenvallen. Ik moest erg wennen aan 'het nieuwe kind'. De band die ik met mijn oudste heb moest zich nog ontwikkelen met de baby. In het begin hield ik meer van mijn oudste dan van mijn jongste. Als ik 's nachts de baby zat te voeden en mijn oudste werd een keer huilend wakker, wilde ik eigenlijk liever naar hem toe dan bij de baby zijn (mijn man ging dan uiteraard wel naar de oudste hoor). Over dat gevoel voelde ik me vervolgens weer schuldig over naar de baby, die ook nog eens veel huilde en erg onrustig was.
Met mijn 1e baby vond ik het soms ook pittig en erg wennen. Maar toen was ik flexibeler en kon ik me volledig op hem richten. Met 2 kinderen stond opnieuw mijn wereld op zijn kop. Ik moet wel zeggen dat het vooral de 1e twee maanden zo zwaar was, daarna ging alles steeds makkelijker en werd het leuker. Het slaapgebrek uit de beginperiode speelt in dit verhaal natuurlijk ook een rol.
Inmiddels gaat het harstikke goed. Die tijdelijke moeilijke beginperiode is pittig maar zoals ik in mijn vorige post al zei: je moet niet alleen naar de korte termijn kijken. Nu ben ik dol op mijn beide kinderen en ik zou het zo weer doen.
vrijdag 22 oktober 2010 om 15:14
quote:Sapa schreef op 22 oktober 2010 @ 14:59:
Ik was altijd en ben nog steeds erg blij met de sterke band die wij (broers, zussen) onderling hebben.
Maar ik zou toch een 2de kind willen, omdat ik een 2de kind wil en niet zozeer omdat ik een broer/zus voor mijn 1ste kind wil 'creeren'. Dan doe je een 2de toch echt te kort maar mijn idee.....Een kind dat wordt verwekt omdat mensen graag een broer/zus voor hun oudste kind willen, is wel een kind dat zeer gewenst en welkom is en waar ouders net zo veel van kunnen houden als van hun andere kinderen. Een kind doe je pas te kort als je hem te weinig aandacht geeft, niet goed voor hem zorgt of hem achterstelt bij zijn broer/zus.
Ik was altijd en ben nog steeds erg blij met de sterke band die wij (broers, zussen) onderling hebben.
Maar ik zou toch een 2de kind willen, omdat ik een 2de kind wil en niet zozeer omdat ik een broer/zus voor mijn 1ste kind wil 'creeren'. Dan doe je een 2de toch echt te kort maar mijn idee.....Een kind dat wordt verwekt omdat mensen graag een broer/zus voor hun oudste kind willen, is wel een kind dat zeer gewenst en welkom is en waar ouders net zo veel van kunnen houden als van hun andere kinderen. Een kind doe je pas te kort als je hem te weinig aandacht geeft, niet goed voor hem zorgt of hem achterstelt bij zijn broer/zus.
vrijdag 22 oktober 2010 om 15:49
Zoon 1 (3) is hier ook niet makkelijk (veel huilen als baby en kan nog steeds veel jengelen). De wens voor een tweede hadden we beiden zeker en is ook vervuld (zoon 2 is net 1 jaar). Zoon 1 is door de komst van zijn broertje veel beter zelf gaan spelen! De dagen met hem zijn nu vaak een genot, terwijl ik het eerste jaar de minuten zag tikken.... Zoon 2 is een makkelijk jochie.
Dus: de komst van een tweede is me reuze meegevallen. En waar ik altijd riep dat ik het bij 2 zou laten, denk ik nu wel eens.... ach, een derde...(vriend deelt dit overigens niet).
Dus: de komst van een tweede is me reuze meegevallen. En waar ik altijd riep dat ik het bij 2 zou laten, denk ik nu wel eens.... ach, een derde...(vriend deelt dit overigens niet).
vrijdag 22 oktober 2010 om 16:12
quote:noodles schreef op 22 oktober 2010 @ 14:12:
[...]
Juist om bovenstaande redenenen willen wij het er straks bij eentje houden. Interresant opic dit, en verfrissend om te lezen dat niet iedereen vnd dat een kind broertjes of zusje moet hebben.
Als ik aan mensen vertel dat wij er graag maar één willen, krijg ik vaak de reactie: "wat zielig!" Terwijl dat in mijn ogen absoluut niet zielig is..
Maar als k dan de post van flower hierboven lees, ga ik er weer erg aan twijfelen..Maar wat kan je dan allemaal zoveel makkelijker met 1 kind dan met 2? Ik kan echt met de beste wil van de wereld niks voorstellen. Dat tweede kind is niet ineens een blok aan je been, in elk geval niet meer dan je eerste al was is mijn ervaring.
[...]
Juist om bovenstaande redenenen willen wij het er straks bij eentje houden. Interresant opic dit, en verfrissend om te lezen dat niet iedereen vnd dat een kind broertjes of zusje moet hebben.
Als ik aan mensen vertel dat wij er graag maar één willen, krijg ik vaak de reactie: "wat zielig!" Terwijl dat in mijn ogen absoluut niet zielig is..
Maar als k dan de post van flower hierboven lees, ga ik er weer erg aan twijfelen..Maar wat kan je dan allemaal zoveel makkelijker met 1 kind dan met 2? Ik kan echt met de beste wil van de wereld niks voorstellen. Dat tweede kind is niet ineens een blok aan je been, in elk geval niet meer dan je eerste al was is mijn ervaring.
vrijdag 22 oktober 2010 om 20:01
Met 1 ga je toch heel makkelijk even de stad in (met 2 zeker minder makkelijk). Heb je alle aandacht voor als het in een slecht humeur is (met 2 moet je die continu verdelen). Met 1 kind ga je makkelijk zwemmen, even lunchen, weet ik wat. Dat lijkt me met 2 toch echt een heel stuk moeilijker. Tuurlijk kan het wel maar het is veel minder relaxed. Zie ik om me heen en denk ik dan want nummer 2 is er nog niet.
vrijdag 22 oktober 2010 om 20:14
vrijdag 22 oktober 2010 om 20:19
@Nina28 ik denk ook dat er niets zieligs is aan enig kinderen in elk geval niet zolang ze kind zijn. Ik ben zelf enig kind en zoals vaker geschreven vond ik dat als kind zelfs best prettig, maar nu als volwassene vind ik het een heel stuk minder fijn en dat is ook wat ik bij veel vrienden zie die ook enig kind zijn. Allen (en dan heb ik het over een stuk of 12 mensen, ook veel van mijn neefjes.nichtjes zijn enig kind) hebben we bewust of geen kinderen of meerdere kinderen. Voor zover ik weet vonden we het als kind geen van allen een probleem, maar nu als volwassenen op bepaalde punten toch wel. En geen van allen kiezen we ervoor om een 'nieuw' enig kind op de wereld te zetten.
vrijdag 22 oktober 2010 om 20:22
quote:alisan schreef op 22 oktober 2010 @ 20:01:
Met 1 ga je toch heel makkelijk even de stad in (met 2 zeker minder makkelijk). Heb je alle aandacht voor als het in een slecht humeur is (met 2 moet je die continu verdelen). Met 1 kind ga je makkelijk zwemmen, even lunchen, weet ik wat. Dat lijkt me met 2 toch echt een heel stuk moeilijker. Tuurlijk kan het wel maar het is veel minder relaxed. Zie ik om me heen en denk ik dan want nummer 2 is er nog niet.
Ik denk dat deze 'nadelen' vooral spelen wanneer de kinderen nog heel erg klein zijn ( babyfase van de 2de) en/of wanneer er heel weinig leeftijdsverschil is.
Ik doe eigenlijk alles in mijn eentje met de kidneren (doordeweek dan) en ik vind het eigenlijk niet zo anders. Maar goed ik vind het dus echt heel veel relaxter nu met 2. De focus is ruimer en dat is (wat mij betreft) heel prettig.
Met 1 ga je toch heel makkelijk even de stad in (met 2 zeker minder makkelijk). Heb je alle aandacht voor als het in een slecht humeur is (met 2 moet je die continu verdelen). Met 1 kind ga je makkelijk zwemmen, even lunchen, weet ik wat. Dat lijkt me met 2 toch echt een heel stuk moeilijker. Tuurlijk kan het wel maar het is veel minder relaxed. Zie ik om me heen en denk ik dan want nummer 2 is er nog niet.
Ik denk dat deze 'nadelen' vooral spelen wanneer de kinderen nog heel erg klein zijn ( babyfase van de 2de) en/of wanneer er heel weinig leeftijdsverschil is.
Ik doe eigenlijk alles in mijn eentje met de kidneren (doordeweek dan) en ik vind het eigenlijk niet zo anders. Maar goed ik vind het dus echt heel veel relaxter nu met 2. De focus is ruimer en dat is (wat mij betreft) heel prettig.
vrijdag 22 oktober 2010 om 20:27
quote:Sunemom schreef op 22 oktober 2010 @ 16:12:
[...]
Maar wat kan je dan allemaal zoveel makkelijker met 1 kind dan met 2? Ik kan echt met de beste wil van de wereld niks voorstellen. Dat tweede kind is niet ineens een blok aan je been, in elk geval niet meer dan je eerste al was is mijn ervaring.En weer eens. Ik snap dat ook niet, de uitspraak dat je met 1 zoveel meer kan dan met 2. Ik zou juist zeggen andersom! Ze kunnen namelijk samen spelen.
[...]
Maar wat kan je dan allemaal zoveel makkelijker met 1 kind dan met 2? Ik kan echt met de beste wil van de wereld niks voorstellen. Dat tweede kind is niet ineens een blok aan je been, in elk geval niet meer dan je eerste al was is mijn ervaring.En weer eens. Ik snap dat ook niet, de uitspraak dat je met 1 zoveel meer kan dan met 2. Ik zou juist zeggen andersom! Ze kunnen namelijk samen spelen.