Kinderen
alle pijlers
wel/geen 2e kind?
woensdag 20 oktober 2010 om 13:10
Hallo!
Ik zit met een dilemma dat me enorm bezig houdt: wel of geen 2e kind? Ik heb een kindje van 1,5 en ben daar heeeel blij mee.Ik ben 35 jaar en twijfel echt zooo en mijn vriend ook. De ene dag neig ik naar ja en dan weer.....twijfel!!
Vanwaar die twijfel? Ik heb ernstige zwangerschapsvergiftiging gehad en bij een 2e zwangerschap heb ik daar weer een verhoogde kans op, hoewel kleiner dan bij de 1e zwangerschap.Ben uiteindelijk met keizersnee bevallen en lang herstel gehad. Ons meisje was ook nog een huilbaby, maandenlang dagenlang huilen en weinig slaap. We waren dus compleet uitgewoond.
Daarnaast kan mijn vriend slecht tegen gehuil en gejengel, ik vind het natuurlijk ook niet leuk maar kan het wat beter handelen.
De andere kant is dat we nu ook enorm genieten van ons meisje en we het heel leuk voor haar zouden vinden als ze een broertje of zusje heeft, ook met het oog op later (iemand om mee te spelen, praten, lief&leed delen etc).
Kortom we zijn dolblij met ons meisje, hadden het voor geen goud willen missen maar....wel of geen 2e??????
Zijn er mensen die zich hier in herkennen of die het leuk vinden om hierop te reageren?
Groetjes Loekiej
Ik zit met een dilemma dat me enorm bezig houdt: wel of geen 2e kind? Ik heb een kindje van 1,5 en ben daar heeeel blij mee.Ik ben 35 jaar en twijfel echt zooo en mijn vriend ook. De ene dag neig ik naar ja en dan weer.....twijfel!!
Vanwaar die twijfel? Ik heb ernstige zwangerschapsvergiftiging gehad en bij een 2e zwangerschap heb ik daar weer een verhoogde kans op, hoewel kleiner dan bij de 1e zwangerschap.Ben uiteindelijk met keizersnee bevallen en lang herstel gehad. Ons meisje was ook nog een huilbaby, maandenlang dagenlang huilen en weinig slaap. We waren dus compleet uitgewoond.
Daarnaast kan mijn vriend slecht tegen gehuil en gejengel, ik vind het natuurlijk ook niet leuk maar kan het wat beter handelen.
De andere kant is dat we nu ook enorm genieten van ons meisje en we het heel leuk voor haar zouden vinden als ze een broertje of zusje heeft, ook met het oog op later (iemand om mee te spelen, praten, lief&leed delen etc).
Kortom we zijn dolblij met ons meisje, hadden het voor geen goud willen missen maar....wel of geen 2e??????
Zijn er mensen die zich hier in herkennen of die het leuk vinden om hierop te reageren?
Groetjes Loekiej
woensdag 20 oktober 2010 om 13:32
Bekijk het zo: erger dan de eerste keer kan het niet worden. Hooguit even erg als je weer een ks krijgt, tweede kind ook een huilbaby wordt en je vriend daar strontchagrijnig van wordt (wat ik eerlijk gezegd belachelijk vind, doe eens volwassen). Maar je weet dus wat je kunt verwachten. En misschien hebben jullie heel erg mazzel en kun je 'gewoon' bevallen van een baby die bijna niet huilt. Met andere woorden: door een moeilijke start zou ik me niet laten weerhouden. Maar ja, dat ben ik. En jullie moeten die keuze maken.
woensdag 20 oktober 2010 om 13:51
quote:elninjoo schreef op 20 oktober 2010 @ 13:41:
Wat voegt 'n 2e kind toe behalve 'n shitload aan lichamelijke problemen en slapeloze nachten? Je hebt er toch al eentje? Geniet daar gewoon extra van nu je daar meer tijd en geld voor overhoudt. Kwaliteit gaat boven kwantiteit.haha hier ga je reacties op krijgen
Wat voegt 'n 2e kind toe behalve 'n shitload aan lichamelijke problemen en slapeloze nachten? Je hebt er toch al eentje? Geniet daar gewoon extra van nu je daar meer tijd en geld voor overhoudt. Kwaliteit gaat boven kwantiteit.haha hier ga je reacties op krijgen
woensdag 20 oktober 2010 om 14:03
woensdag 20 oktober 2010 om 14:06
wij hebben sinds 8 maanden een tweede zoontje gekregen en we zijn er heeeeel blij mee. De eerst keer was voor mij echt ook super heftig dikke vette HELLP, spoedkeizersnee en ik moest door alles heel erg wennen aan het moeder zijn. Na een maand of 3 ging het allemaal wel weer en kon ik echt gaan genieten.
Na een jaar kwam bij ons de vraag willen we een tweede? Mijn vriend wilde eerder dan ik maar ik vond het allemaal wel heel spannend lichamelijk en geestelijk. Uiteindelijk gaf de gynecoloog "groen licht" dat het lichamelijk prima kon minder kans op HELLP met dezelfde partner.
We zijn er dus voor gegaan zwangerschap verliep goed soms beetje angstig als ik hoofdpijn had enz. Op verzoek weer een keizersnee en daar had ik nu veel meer last van dan de eerste keer maar er kwam een complicatie bij met baarmoeder.
Verder een schat van een zoon dacht soms wanneer komen de krampjes, wanneer komen de huiluurtjes enz enz Nooit gekomen en hij is super makkelijk. De eerste iets minder makkelijk, zoon dan he?
Wij zijn heel blij met nu 2 kinderen. Ben zelf enig kind en vind het nu echt geweldig 2. Vind de overgang van 1 naar 2 minder heftig dan gedacht. Als je het mij vraagt zou ik er zeker voor gaan, voor een tweede dan he?
Nu komt er steeds meer interactie en dat is zo leuk om te zien. Succes met jullie besluit !
Na een jaar kwam bij ons de vraag willen we een tweede? Mijn vriend wilde eerder dan ik maar ik vond het allemaal wel heel spannend lichamelijk en geestelijk. Uiteindelijk gaf de gynecoloog "groen licht" dat het lichamelijk prima kon minder kans op HELLP met dezelfde partner.
We zijn er dus voor gegaan zwangerschap verliep goed soms beetje angstig als ik hoofdpijn had enz. Op verzoek weer een keizersnee en daar had ik nu veel meer last van dan de eerste keer maar er kwam een complicatie bij met baarmoeder.
Verder een schat van een zoon dacht soms wanneer komen de krampjes, wanneer komen de huiluurtjes enz enz Nooit gekomen en hij is super makkelijk. De eerste iets minder makkelijk, zoon dan he?
Wij zijn heel blij met nu 2 kinderen. Ben zelf enig kind en vind het nu echt geweldig 2. Vind de overgang van 1 naar 2 minder heftig dan gedacht. Als je het mij vraagt zou ik er zeker voor gaan, voor een tweede dan he?
Nu komt er steeds meer interactie en dat is zo leuk om te zien. Succes met jullie besluit !
woensdag 20 oktober 2010 om 14:17
Wij hebben in verband met mijn leeftijd (40) ook heel erg getwijfeld over een tweede. Want wat als het een handicap heeft, dat is toch wel een grote kans op die leeftijd.
Wat bij ons de doorslag heeft gegeven is toch juist het feit dat wij wat ouder zijn. Want 1 kind heeft dan toch meer te verhapstukken dan wanneer ze dat samen doen.
We hebben dus gedacht: laat de natuur dan maar bepalen of het nog kan.
En nu is de jongste 20 maanden en het is de beste keuze ooit. Het is een grotere stap van 1 naar 2 kinderen dan van 0 naar 1, maar als je er eenmaal aan gewend bent is het geweldig. De interactie tussen de kinderen is juist hetgene waar ik vaak nog het meeste van geniet
Maar als het bij ons bij 1 gebleven was, was dat ook perfect geweest. Want inderdaad, 1 gezond kind waar je relaxed van kan genieten is heel erg veel waard. Onthoud dat je met 1 kind echt veel meer kan dan wanneer je er 2 hebt.
Wat bij ons de doorslag heeft gegeven is toch juist het feit dat wij wat ouder zijn. Want 1 kind heeft dan toch meer te verhapstukken dan wanneer ze dat samen doen.
We hebben dus gedacht: laat de natuur dan maar bepalen of het nog kan.
En nu is de jongste 20 maanden en het is de beste keuze ooit. Het is een grotere stap van 1 naar 2 kinderen dan van 0 naar 1, maar als je er eenmaal aan gewend bent is het geweldig. De interactie tussen de kinderen is juist hetgene waar ik vaak nog het meeste van geniet
Maar als het bij ons bij 1 gebleven was, was dat ook perfect geweest. Want inderdaad, 1 gezond kind waar je relaxed van kan genieten is heel erg veel waard. Onthoud dat je met 1 kind echt veel meer kan dan wanneer je er 2 hebt.
woensdag 20 oktober 2010 om 14:24
De overstap van 0 naar 1 is groter OF de overstap van 1 naar 2 is groter. Ik hoor het allebei, wat is het nou?
Ik ben nu zwanger van de tweede en ik vind het best wel spannend. Het jaar na de eerste vond ik zwaar, heel zwaar en heb dan ook lang geweten dat het maar bij eentje zou blijven. Toch ben ik gaan twijfelen, want je vergeet een hele boel moeilijkheden. Mijn leeftijd speelt mee anders had ik misschien nog wel langer gewacht. Op een gegeven moment dachten we ook, laat de natuur maar bepalen. En ja hoor, dag later ben ik zwanger!
Ik vind het leuk maar ook heel eng. Wil niet dat dezelfde periode zich gaat herhalen en hoop dus eigenlijk vurig dat de 1ste uitspraak van hierboven geldt....
Ik ben nu zwanger van de tweede en ik vind het best wel spannend. Het jaar na de eerste vond ik zwaar, heel zwaar en heb dan ook lang geweten dat het maar bij eentje zou blijven. Toch ben ik gaan twijfelen, want je vergeet een hele boel moeilijkheden. Mijn leeftijd speelt mee anders had ik misschien nog wel langer gewacht. Op een gegeven moment dachten we ook, laat de natuur maar bepalen. En ja hoor, dag later ben ik zwanger!
Ik vind het leuk maar ook heel eng. Wil niet dat dezelfde periode zich gaat herhalen en hoop dus eigenlijk vurig dat de 1ste uitspraak van hierboven geldt....
woensdag 20 oktober 2010 om 14:24
woensdag 20 oktober 2010 om 14:27
quote:elninjoo schreef op 20 oktober 2010 @ 13:41:
Wat voegt 'n 2e kind toe behalve 'n shitload aan lichamelijke problemen en slapeloze nachten? Je hebt er toch al eentje? Geniet daar gewoon extra van nu je daar meer tijd en geld voor overhoudt. Kwaliteit gaat boven kwantiteit.Ik zelf heb altijd graag een Brady Bunch gehad. Leek mij heerlijk. Nu heb ik 1 zoon en daar zijn wel heel tevreden mee. Geld speelt daar ook een rol in. Het is nu eenmaal een feit dat we 1 kind meer kunnen bieden dan meerdere. En dan heb ik het niet over een Nintendo o.i.d.
Wat voegt 'n 2e kind toe behalve 'n shitload aan lichamelijke problemen en slapeloze nachten? Je hebt er toch al eentje? Geniet daar gewoon extra van nu je daar meer tijd en geld voor overhoudt. Kwaliteit gaat boven kwantiteit.Ik zelf heb altijd graag een Brady Bunch gehad. Leek mij heerlijk. Nu heb ik 1 zoon en daar zijn wel heel tevreden mee. Geld speelt daar ook een rol in. Het is nu eenmaal een feit dat we 1 kind meer kunnen bieden dan meerdere. En dan heb ik het niet over een Nintendo o.i.d.
woensdag 20 oktober 2010 om 14:29
woensdag 20 oktober 2010 om 14:45
Ik vond de overstap van 1 naar 2 kinderen ook een heftige en ik weet zeker dat we heel gelukkig waren geweest en gebleven met onze ene dochter. Een kind is tenslotte een stuk makkelijker dan twee!
Toch gekozen voor een tweede kind, met als voornaamste reden dat we dat fijn vonden voor onze dochter, om samen met een broertje/zusje op te groeien. Mijn man en ik hebben allebei 1 zus en merken dat we juist nu we allemaal volwassen zijn heel veel aan elkaar hebben. We passen op elkaars kinderen en regelen samen dingen voor onze ouder wordende ouders. Dat gunde ik mijn dochter ook, dus vandaar dat we een broertje hebben "gemaakt"!
Dus om Elninjoo's vraag te beantwoorden: een tweede kind voegt m.i. vooral iets toe voor de eerste. Die heeft daar hopelijk nog haar hele leven profijt van.
Toch gekozen voor een tweede kind, met als voornaamste reden dat we dat fijn vonden voor onze dochter, om samen met een broertje/zusje op te groeien. Mijn man en ik hebben allebei 1 zus en merken dat we juist nu we allemaal volwassen zijn heel veel aan elkaar hebben. We passen op elkaars kinderen en regelen samen dingen voor onze ouder wordende ouders. Dat gunde ik mijn dochter ook, dus vandaar dat we een broertje hebben "gemaakt"!
Dus om Elninjoo's vraag te beantwoorden: een tweede kind voegt m.i. vooral iets toe voor de eerste. Die heeft daar hopelijk nog haar hele leven profijt van.
woensdag 20 oktober 2010 om 14:48
quote:Isadoortje schreef op 20 oktober 2010 @ 14:45:
Dus om Elninjoo's vraag te beantwoorden: een tweede kind voegt m.i. vooral iets toe voor de eerste. Die heeft daar hopelijk nog haar hele leven profijt van.Ik ken anders veel mensen die niets/niet veel met hun siblings hebben. Niet als kind en niet als volwassenen. En enig kind zijn is absoluut geen straf! Het is dus 'n wilde gok of het idd 'n positieve toevoeging is. Denk dat dat niet de motivatie moet zijn, omdat je niet kunt voorspellen hoe 't uitpakt.
Dus om Elninjoo's vraag te beantwoorden: een tweede kind voegt m.i. vooral iets toe voor de eerste. Die heeft daar hopelijk nog haar hele leven profijt van.Ik ken anders veel mensen die niets/niet veel met hun siblings hebben. Niet als kind en niet als volwassenen. En enig kind zijn is absoluut geen straf! Het is dus 'n wilde gok of het idd 'n positieve toevoeging is. Denk dat dat niet de motivatie moet zijn, omdat je niet kunt voorspellen hoe 't uitpakt.
woensdag 20 oktober 2010 om 14:50
woensdag 20 oktober 2010 om 15:07
Wij hebben 1 kind (5 jaar) en daar blijft het wat mij betreft bij. Ik zou niet mijn hand in het vuur kunnen steken waar ik over 10 jaar sta. Maar zoals ik het nu voel, voelt het inmiddels heel overtuigend.
Overigens heb ik wel diezelfde strijd met mezelf gehad.
Redenen voor mij/ons om het hier bij te houden:
Ik ben niet een type mens dat heel veel geluk haalt uit moederen. Ik hou van mijn kind, niet per se van het moeder zijn.
Ik neem een groot risico door over mijn grenzen heen te gaan. Een (1) kind gaat (net), twee is de goden verzoeken, zeker als het ook nog eens geen makkelijk kind blijkt. Je weet het natuurlijk nooit zeker, maar als het om levens gaat, moet je wel een goed gevoel erbij hebben.
De regelingen worden alsmaar minder. Ik wil niet het risico lopen dat ik vanuit financieel oogpunt geen kinderopvang meer kan afnemen bijvoorbeeld.
Kortom, de rust en stabiliteit van ons gezin is me heilig. En hoe zeer ik mijn kind ook een broertje of zusje gun (heb een erg goede band met zus), het is het me niet waard om daarvoor de gok te nemen om een gestresste geirriteerde moeder te worden. Daar heeft geen enkel kind uiteindelijk wat aan, ondanks 10 broertjes of zusjes.
Ik vind dan ook dat draagkracht als eerste onder de loep genomen moet worden, voordat de wens nader onderzocht wordt. Kunnen jullie het aan, ook als het minder makkelijk is dan gehoopt? Is jullie relatie stabiel genoeg? Trekken jullie beiden het geestelijke aspect (slaapgebrek, huilen, minder makkelijk weg kunnen)? Pas als dit soort vragen overwegend positief zijn, is de rest belangrijk.
Overigens heb ik wel diezelfde strijd met mezelf gehad.
Redenen voor mij/ons om het hier bij te houden:
Ik ben niet een type mens dat heel veel geluk haalt uit moederen. Ik hou van mijn kind, niet per se van het moeder zijn.
Ik neem een groot risico door over mijn grenzen heen te gaan. Een (1) kind gaat (net), twee is de goden verzoeken, zeker als het ook nog eens geen makkelijk kind blijkt. Je weet het natuurlijk nooit zeker, maar als het om levens gaat, moet je wel een goed gevoel erbij hebben.
De regelingen worden alsmaar minder. Ik wil niet het risico lopen dat ik vanuit financieel oogpunt geen kinderopvang meer kan afnemen bijvoorbeeld.
Kortom, de rust en stabiliteit van ons gezin is me heilig. En hoe zeer ik mijn kind ook een broertje of zusje gun (heb een erg goede band met zus), het is het me niet waard om daarvoor de gok te nemen om een gestresste geirriteerde moeder te worden. Daar heeft geen enkel kind uiteindelijk wat aan, ondanks 10 broertjes of zusjes.
Ik vind dan ook dat draagkracht als eerste onder de loep genomen moet worden, voordat de wens nader onderzocht wordt. Kunnen jullie het aan, ook als het minder makkelijk is dan gehoopt? Is jullie relatie stabiel genoeg? Trekken jullie beiden het geestelijke aspect (slaapgebrek, huilen, minder makkelijk weg kunnen)? Pas als dit soort vragen overwegend positief zijn, is de rest belangrijk.
woensdag 20 oktober 2010 om 15:10
quote:alisan schreef op 20 oktober 2010 @ 14:51:
Ik ken eigenlijk maar 1 persoon die niet veel aan haar broer/zus heeft, de rest van mijn vrienden en kennissen hebben er allemaal goed tot zeer goed contact mee.Ik ken letterlijk helemaal niemand die close is met 'n broer of zus. Sommigen gaan er nog net beleefdheidshalve mee om en anderen hebben zelfs daar de energie niet voor over en zien ze alleen op de verplichte familiebijeenkomsten.
Ik ken eigenlijk maar 1 persoon die niet veel aan haar broer/zus heeft, de rest van mijn vrienden en kennissen hebben er allemaal goed tot zeer goed contact mee.Ik ken letterlijk helemaal niemand die close is met 'n broer of zus. Sommigen gaan er nog net beleefdheidshalve mee om en anderen hebben zelfs daar de energie niet voor over en zien ze alleen op de verplichte familiebijeenkomsten.
