Overig
alle pijlers
3000+ers deel 67
zaterdag 25 september 2010 om 22:00
Dit is de plek waar:
- je terecht kan voor lief en leed
- leed niet vergeleken wordt
- je lid bent na 3 postings
- je niet hoeft na te lezen
- geen groepje aan het schrijven is
- het een eer is om de 3000ste post te plaatsen
- we veel plezier hebben!
- je terecht kan voor lief en leed
- leed niet vergeleken wordt
- je lid bent na 3 postings
- je niet hoeft na te lezen
- geen groepje aan het schrijven is
- het een eer is om de 3000ste post te plaatsen
- we veel plezier hebben!
anoniem_94998 wijzigde dit bericht op 25-09-2010 22:19
Reden: x
Reden: x
% gewijzigd
woensdag 29 september 2010 om 21:56
quote:Bianca40 schreef op 29 september 2010 @ 21:53:
Bianco gaat morgen naar de dokter en ik maak me zorgen. Hij heeft het onwijs benauwd en een uithoudingsvermogen van een oud postpaard. Hij rookt lolliestokjes (die superdunne sigaretjes) Ik hoop zo dat ie nu echt moet stoppen met roken... en dan doe ik met hem mee!*moederFriezmodusaan: waarom wachten tot dokter dat zegt?? moederFriezmodusuit*
Bianco gaat morgen naar de dokter en ik maak me zorgen. Hij heeft het onwijs benauwd en een uithoudingsvermogen van een oud postpaard. Hij rookt lolliestokjes (die superdunne sigaretjes) Ik hoop zo dat ie nu echt moet stoppen met roken... en dan doe ik met hem mee!*moederFriezmodusaan: waarom wachten tot dokter dat zegt?? moederFriezmodusuit*
woensdag 29 september 2010 om 21:57
quote:friezinnetje schreef op 29 september 2010 @ 21:56:
[...]
*moederFriezmodusaan: waarom wachten tot dokter dat zegt?? moederFriezmodusuit*
Omdat de nicotine-monsters in zn hoofd hem wijsmaken dat het niet door het roken kan komen want hij rookt toch bijna heel zn leven al en heeft er nog nooit last van gehad
En ook gewoon omdat ie verslaafd is en allerlei excuses verzint om niet te hoeven stoppen.
[...]
*moederFriezmodusaan: waarom wachten tot dokter dat zegt?? moederFriezmodusuit*
Omdat de nicotine-monsters in zn hoofd hem wijsmaken dat het niet door het roken kan komen want hij rookt toch bijna heel zn leven al en heeft er nog nooit last van gehad
En ook gewoon omdat ie verslaafd is en allerlei excuses verzint om niet te hoeven stoppen.
woensdag 29 september 2010 om 22:08
quote:Bianca40 schreef op 29 september 2010 @ 21:54:
Jeetje Gravinnetje.. dat is echt erg!! Wat absurd dat een huisarts het huilen als graadmeter aanhoudt. Eén simpel klopje op haar beentje was voldoende geweest! Heb je daar nog werk van gemaakt of een klacht over ingediend?
Huisarts heeft ons na het weekend gebeld en gezegd dat ze geschrokken was (ze kreeg natuurlijk melding van het ziekenhuis) en haar excuses en dat ze het had moeten onderzoeken.
Huilen is geen graadmeter misschien maar dochterlief is echt een bikkel. Ook kan ze heel goed de stervende zwaan van het zwanenmeer na doen maar goed.
Het was zo zielig die maanden in het gips maar muts kon er gewoon mee vooruit komen en kon zich op de vloer ook gewoon omdraaien, dan hoorde je een harde bonk en voila ze lag op haar buik en swifferde weg als een zeehond.
Ik moest zo huilen in het ziekenhuis toen ze dat gips gingen doen. Met 3 verpleegkundigen en mijzelf om haar goed beet en stil te houden en de arts die het gips er om deed. Ze gaf geen krimp. Ze keek me aan vol vertrouwen en nog redelijk vrolijk ook. We hebben daar boekjes gelezen, pakjes gedronken en druiven gegeten. Iedereen was zuster die ze voorbij zag komen (inclusief de dokter). Kan er nog om janken......
Jeetje Gravinnetje.. dat is echt erg!! Wat absurd dat een huisarts het huilen als graadmeter aanhoudt. Eén simpel klopje op haar beentje was voldoende geweest! Heb je daar nog werk van gemaakt of een klacht over ingediend?
Huisarts heeft ons na het weekend gebeld en gezegd dat ze geschrokken was (ze kreeg natuurlijk melding van het ziekenhuis) en haar excuses en dat ze het had moeten onderzoeken.
Huilen is geen graadmeter misschien maar dochterlief is echt een bikkel. Ook kan ze heel goed de stervende zwaan van het zwanenmeer na doen maar goed.
Het was zo zielig die maanden in het gips maar muts kon er gewoon mee vooruit komen en kon zich op de vloer ook gewoon omdraaien, dan hoorde je een harde bonk en voila ze lag op haar buik en swifferde weg als een zeehond.
Ik moest zo huilen in het ziekenhuis toen ze dat gips gingen doen. Met 3 verpleegkundigen en mijzelf om haar goed beet en stil te houden en de arts die het gips er om deed. Ze gaf geen krimp. Ze keek me aan vol vertrouwen en nog redelijk vrolijk ook. We hebben daar boekjes gelezen, pakjes gedronken en druiven gegeten. Iedereen was zuster die ze voorbij zag komen (inclusief de dokter). Kan er nog om janken......