Overig
alle pijlers
Het stamcafé XV
vrijdag 3 juni 2016 om 18:52
En alweer een nieuw café, het gaat maar door en het gaat maar door. Dit keer heb ik heel ongeïnspireerd gekozen voor een oer-Hollandse locatie: Egmond aan Zee.
Zuigen graag, maar wel zand dus. Ik word helemaal gek van dat spul. En heel veel lieve groetjes van Leo, Yas, Star-nog-steeds-in-ruste en ikke.
Zuigen graag, maar wel zand dus. Ik word helemaal gek van dat spul. En heel veel lieve groetjes van Leo, Yas, Star-nog-steeds-in-ruste en ikke.
donderdag 9 juni 2016 om 08:18
Goedemorgen.
GG, het kan dat ze haar vrouwelijke charmes in de strijd gooide, het kan dat ze onzeker was, is soms moeilijk te bepalen!
Kittens, deze ava is het leukst.
Iedereen een fijne dag!
Hier is de kogel door de kerk, heb me net weer volledig ziekgemeld. Een heel epistel geschreven om taken over te dragen. Gisteravond werd me langzaam steeds duidelijker dat het zo echt niet gaat. Maar het voelt kut. Dat gevoel zal hopelijk zakken straks en dan hoop ik wat meer ruimte en lucht te krijgen.
GG, het kan dat ze haar vrouwelijke charmes in de strijd gooide, het kan dat ze onzeker was, is soms moeilijk te bepalen!
Kittens, deze ava is het leukst.
Iedereen een fijne dag!
Hier is de kogel door de kerk, heb me net weer volledig ziekgemeld. Een heel epistel geschreven om taken over te dragen. Gisteravond werd me langzaam steeds duidelijker dat het zo echt niet gaat. Maar het voelt kut. Dat gevoel zal hopelijk zakken straks en dan hoop ik wat meer ruimte en lucht te krijgen.
donderdag 9 juni 2016 om 08:24
Goedemorgen.
Ik was hier al eerder hoor Dolfje, maar ik vermaakte me elders op het forum, dus je zag me hier niet.
Woll, goede beslissing denk ik, maar kan me voorstellen dat het moeilijk is.
Ik was hier al eerder hoor Dolfje, maar ik vermaakte me elders op het forum, dus je zag me hier niet.
Woll, goede beslissing denk ik, maar kan me voorstellen dat het moeilijk is.
If you doubt yourself, you're not alone. Everyone doubts you.
Week 11 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 11 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 9 juni 2016 om 08:27
quote:Wollstonecraft1792 schreef op 09 juni 2016 @ 08:21:
Thanks Dolfje.
Hoe is het met jou? Geniet je een beetje van je opleiding? Ook al is het erg druk en heb je lichamelijke klachten?
Ja het is wel leuk maar ik zal toch blij zijn als het klaar is. Dat ik tenminste weer gewoon echt vrij ben.
En de rugpijn schiet ondanks Fysio ook niet erg op helaas.
Thanks Dolfje.
Hoe is het met jou? Geniet je een beetje van je opleiding? Ook al is het erg druk en heb je lichamelijke klachten?
Ja het is wel leuk maar ik zal toch blij zijn als het klaar is. Dat ik tenminste weer gewoon echt vrij ben.
En de rugpijn schiet ondanks Fysio ook niet erg op helaas.
donderdag 9 juni 2016 om 08:47
Goed dat je je ziek hebt gemeld, Wollie, al snap ik heel goed dat je je er tegelijkertijd rot over voelt. Niet wat je hoopte, wel wat je nu nodig hebt...
Dolfje, wat naar dat de rugpijn er nog is. Ik heb er uiteindelijk mee (moeten) leren leven, maar het duurde wel even voor ik dat kon accepteren. Doe je de Mc-Dinges-therapie (iets als McCain, maar dan minder frieterig)? Bij mij hielp lopen, lopen, lopen (itt tot fietsen), jou ook?
Leo, succes vandaag bij het AZC - heb je inmiddels training/begeleiding?
Gisteravond toen ik naar bed ging ineens een mega-huilbui gehad. Niet leuk, maar lucht ergens ook op. Achteraf. Maar de gedachte dat ik het vanaf nu met herinneringen moet doen, het idee dat ik ooit misschien niet meer precies weet hoe ze klonk, rook.... dat breekt me nog wel op hoor. Iemand daar ervaring mee, slijt dat?
Hier schijnt de zon weer en ik zie weer op tegen/kijk uit naar een niet echt productief dagje achter mijn bureau. Ik had vorige week niet meteen moeten beginnen, realiseer ik me nu. Maar ja, wat is wijsheid...
Heb mezelf maar getroost door Adidas Originals te bestellen, ze waren er weer. Fijne dag allemaal!
Dolfje, wat naar dat de rugpijn er nog is. Ik heb er uiteindelijk mee (moeten) leren leven, maar het duurde wel even voor ik dat kon accepteren. Doe je de Mc-Dinges-therapie (iets als McCain, maar dan minder frieterig)? Bij mij hielp lopen, lopen, lopen (itt tot fietsen), jou ook?
Leo, succes vandaag bij het AZC - heb je inmiddels training/begeleiding?
Gisteravond toen ik naar bed ging ineens een mega-huilbui gehad. Niet leuk, maar lucht ergens ook op. Achteraf. Maar de gedachte dat ik het vanaf nu met herinneringen moet doen, het idee dat ik ooit misschien niet meer precies weet hoe ze klonk, rook.... dat breekt me nog wel op hoor. Iemand daar ervaring mee, slijt dat?
Hier schijnt de zon weer en ik zie weer op tegen/kijk uit naar een niet echt productief dagje achter mijn bureau. Ik had vorige week niet meteen moeten beginnen, realiseer ik me nu. Maar ja, wat is wijsheid...
Heb mezelf maar getroost door Adidas Originals te bestellen, ze waren er weer. Fijne dag allemaal!
donderdag 9 juni 2016 om 08:52
quote:Hunniebunnie schreef op 09 juni 2016 @ 08:47:
Goed dat je je ziek hebt gemeld, Wollie, al snap ik heel goed dat je je er tegelijkertijd rot over voelt. Niet wat je hoopte, wel wat je nu nodig hebt...
Dolfje, wat naar dat de rugpijn er nog is. Ik heb er uiteindelijk mee (moeten) leren leven, maar het duurde wel even voor ik dat kon accepteren. Doe je de Mc-Dinges-therapie (iets als McCain, maar dan minder frieterig)? Bij mij hielp lopen, lopen, lopen (itt tot fietsen), jou ook?
Leo, succes vandaag bij het AZC - heb je inmiddels training/begeleiding?
Gisteravond toen ik naar bed ging ineens een mega-huilbui gehad. Niet leuk, maar lucht ergens ook op. Achteraf. Maar de gedachte dat ik het vanaf nu met herinneringen moet doen, het idee dat ik ooit misschien niet meer precies weet hoe ze klonk, rook.... dat breekt me nog wel op hoor. Iemand daar ervaring mee, slijt dat?
Hier schijnt de zon weer en ik zie weer op tegen/kijk uit naar een niet echt productief dagje achter mijn bureau. Ik had vorige week niet meteen moeten beginnen, realiseer ik me nu. Maar ja, wat is wijsheid...
Heb mezelf maar getroost door Adidas Originals te bestellen, ze waren er weer. Fijne dag allemaal!Hunnie, hier geen ervaring, dus ik doe het met een dikke knuffel voor jou
Goed dat je je ziek hebt gemeld, Wollie, al snap ik heel goed dat je je er tegelijkertijd rot over voelt. Niet wat je hoopte, wel wat je nu nodig hebt...
Dolfje, wat naar dat de rugpijn er nog is. Ik heb er uiteindelijk mee (moeten) leren leven, maar het duurde wel even voor ik dat kon accepteren. Doe je de Mc-Dinges-therapie (iets als McCain, maar dan minder frieterig)? Bij mij hielp lopen, lopen, lopen (itt tot fietsen), jou ook?
Leo, succes vandaag bij het AZC - heb je inmiddels training/begeleiding?
Gisteravond toen ik naar bed ging ineens een mega-huilbui gehad. Niet leuk, maar lucht ergens ook op. Achteraf. Maar de gedachte dat ik het vanaf nu met herinneringen moet doen, het idee dat ik ooit misschien niet meer precies weet hoe ze klonk, rook.... dat breekt me nog wel op hoor. Iemand daar ervaring mee, slijt dat?
Hier schijnt de zon weer en ik zie weer op tegen/kijk uit naar een niet echt productief dagje achter mijn bureau. Ik had vorige week niet meteen moeten beginnen, realiseer ik me nu. Maar ja, wat is wijsheid...
Heb mezelf maar getroost door Adidas Originals te bestellen, ze waren er weer. Fijne dag allemaal!Hunnie, hier geen ervaring, dus ik doe het met een dikke knuffel voor jou
donderdag 9 juni 2016 om 09:06
Goedemorgen!
Wollie al begrijp ik dat je beslissing nog in je 'nek' hangt, het is denk ik de enige juiste weg om nu in te slaan. Even rustig worden nu en daarna stap voor stap.
Hunnie die huilbui is zo herkenbaar. Na het overlijden van mijn schoonmoeder overviel mij ook af en toe een niet tegen te houden janksessie. Herinneringen: Mijn vader overleed bijna 30 jaar geleden, maar zijn geijkte uitspraken hoor ik nog met zijn stem in mijn hoofd. Zijn geur, hoe zijn haren voelden en het trillen van zijn stem als hij trots op me was... Het is er nog allemaal. En dat is fijn. Door de toestand van mijn moeder is mijn vader erg aanwezig in mijn hoofd. Ik mis hem, maar niet meer op een pijnlijke manier. Ik mis hem vooral als ik wil delen. Dus ja die twijfel slijt, die pijn wordt langzaam minder en de herinneringen zitten vastgebakken in je hart.
Wollie al begrijp ik dat je beslissing nog in je 'nek' hangt, het is denk ik de enige juiste weg om nu in te slaan. Even rustig worden nu en daarna stap voor stap.
Hunnie die huilbui is zo herkenbaar. Na het overlijden van mijn schoonmoeder overviel mij ook af en toe een niet tegen te houden janksessie. Herinneringen: Mijn vader overleed bijna 30 jaar geleden, maar zijn geijkte uitspraken hoor ik nog met zijn stem in mijn hoofd. Zijn geur, hoe zijn haren voelden en het trillen van zijn stem als hij trots op me was... Het is er nog allemaal. En dat is fijn. Door de toestand van mijn moeder is mijn vader erg aanwezig in mijn hoofd. Ik mis hem, maar niet meer op een pijnlijke manier. Ik mis hem vooral als ik wil delen. Dus ja die twijfel slijt, die pijn wordt langzaam minder en de herinneringen zitten vastgebakken in je hart.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
donderdag 9 juni 2016 om 09:33
quote:Oudblond schreef op 09 juni 2016 @ 09:06:
Goedemorgen!
Wollie al begrijp ik dat je beslissing nog in je 'nek' hangt, het is denk ik de enige juiste weg om nu in te slaan. Even rustig worden nu en daarna stap voor stap.
Hunnie die huilbui is zo herkenbaar. Na het overlijden van mijn schoonmoeder overviel mij ook af en toe een niet tegen te houden janksessie. Herinneringen: Mijn vader overleed bijna 30 jaar geleden, maar zijn geijkte uitspraken hoor ik nog met zijn stem in mijn hoofd. Zijn geur, hoe zijn haren voelden en het trillen van zijn stem als hij trots op me was... Het is er nog allemaal. En dat is fijn. Door de toestand van mijn moeder is mijn vader erg aanwezig in mijn hoofd. Ik mis hem, maar niet meer op een pijnlijke manier. Ik mis hem vooral als ik wil delen. Dus ja die twijfel slijt, die pijn wordt langzaam minder en de herinneringen zitten vastgebakken in je hart.
Dat is mooi om te horen, Blondie. Ik kan me ook niet voorstellen dat de herinneringen erg vervagen, maar die angst is er toch. En mijn kinderen, wat weten die over 15 jaar nog van hun oma? Gelukkig heeft ze veel geschreven, gepubliceerd. Naast foto's en verhalen en eigen herinneringen, kan dat ook helpen het beeld vast te houden. Maar ik realiseer me ook dat het voor de kinderen natuurlijk anders is. Ik snap nu ook hoe dat voor mijn moeder moet zijn geweest. Mijn oma stierf op haar 56e, ik was pas 5 of 6 jaar. Ik herinner me haar niet goed, heb een paar concrete herinneringen, maar dat is het. Dat moet voor mijn moeder ook heftig zijn geweest, dat haar kinderen haar moeder nauwelijks hebben gekend. Nu zijn mijn kinderen wel iets ouder (11 en 9), maar toch. En zelfs voor mij geldt: als het een beetje meezit, ga ik de hele tweede helft van mijn leven zonder mijn moeder meemaken. Dat vind ik zó raar! Ik wou bloemen voor op het balkon, maar wist niet wat handig was i.v.m. de wind. Stond ik al met de telefoon in mijn handen... Kan dus niet. Heb besloten vanmiddag vrij te nemen, ga in de tuin werken, onder andere de roos met mijn moeders naam in de grond zetten.
Hoe is het nu met je moeder Blondie, heeft ze pijn? Is ze veel wakker? Ook zwaar voor jou, zeg, onvoorstelbaar...
Goedemorgen!
Wollie al begrijp ik dat je beslissing nog in je 'nek' hangt, het is denk ik de enige juiste weg om nu in te slaan. Even rustig worden nu en daarna stap voor stap.
Hunnie die huilbui is zo herkenbaar. Na het overlijden van mijn schoonmoeder overviel mij ook af en toe een niet tegen te houden janksessie. Herinneringen: Mijn vader overleed bijna 30 jaar geleden, maar zijn geijkte uitspraken hoor ik nog met zijn stem in mijn hoofd. Zijn geur, hoe zijn haren voelden en het trillen van zijn stem als hij trots op me was... Het is er nog allemaal. En dat is fijn. Door de toestand van mijn moeder is mijn vader erg aanwezig in mijn hoofd. Ik mis hem, maar niet meer op een pijnlijke manier. Ik mis hem vooral als ik wil delen. Dus ja die twijfel slijt, die pijn wordt langzaam minder en de herinneringen zitten vastgebakken in je hart.
Dat is mooi om te horen, Blondie. Ik kan me ook niet voorstellen dat de herinneringen erg vervagen, maar die angst is er toch. En mijn kinderen, wat weten die over 15 jaar nog van hun oma? Gelukkig heeft ze veel geschreven, gepubliceerd. Naast foto's en verhalen en eigen herinneringen, kan dat ook helpen het beeld vast te houden. Maar ik realiseer me ook dat het voor de kinderen natuurlijk anders is. Ik snap nu ook hoe dat voor mijn moeder moet zijn geweest. Mijn oma stierf op haar 56e, ik was pas 5 of 6 jaar. Ik herinner me haar niet goed, heb een paar concrete herinneringen, maar dat is het. Dat moet voor mijn moeder ook heftig zijn geweest, dat haar kinderen haar moeder nauwelijks hebben gekend. Nu zijn mijn kinderen wel iets ouder (11 en 9), maar toch. En zelfs voor mij geldt: als het een beetje meezit, ga ik de hele tweede helft van mijn leven zonder mijn moeder meemaken. Dat vind ik zó raar! Ik wou bloemen voor op het balkon, maar wist niet wat handig was i.v.m. de wind. Stond ik al met de telefoon in mijn handen... Kan dus niet. Heb besloten vanmiddag vrij te nemen, ga in de tuin werken, onder andere de roos met mijn moeders naam in de grond zetten.
Hoe is het nu met je moeder Blondie, heeft ze pijn? Is ze veel wakker? Ook zwaar voor jou, zeg, onvoorstelbaar...
donderdag 9 juni 2016 om 09:38
quote:Hunniebunnie schreef op 09 juni 2016 @ 08:47:
Gisteravond toen ik naar bed ging ineens een mega-huilbui gehad. Niet leuk, maar lucht ergens ook op. Achteraf. Maar de gedachte dat ik het vanaf nu met herinneringen moet doen, het idee dat ik ooit misschien niet meer precies weet hoe ze klonk, rook.... dat breekt me nog wel op hoor. Iemand daar ervaring mee, slijt dat?
Ja, dat slijt. Hoewel mijn situatie een beetje anders is: mijn moeder overleed afgelopen december aan Alzheimer en was echt helemaal verworden tot een kasplantje. Ik mis haar persoonlijkheid dus al veel langer en ben al langer gewend aan het feit dat ze alleen nog maar een herinnering is, ook al leefde ze nog.
Maar nu ben ik ook vrij 'nuchter' in die dingen: zo gaat het nu eenmaal in het leven.
Niet dat ik er geen verdriet om heb gehad, maar ik zag het wel als de normale gang van zaken.
Gisteravond toen ik naar bed ging ineens een mega-huilbui gehad. Niet leuk, maar lucht ergens ook op. Achteraf. Maar de gedachte dat ik het vanaf nu met herinneringen moet doen, het idee dat ik ooit misschien niet meer precies weet hoe ze klonk, rook.... dat breekt me nog wel op hoor. Iemand daar ervaring mee, slijt dat?
Ja, dat slijt. Hoewel mijn situatie een beetje anders is: mijn moeder overleed afgelopen december aan Alzheimer en was echt helemaal verworden tot een kasplantje. Ik mis haar persoonlijkheid dus al veel langer en ben al langer gewend aan het feit dat ze alleen nog maar een herinnering is, ook al leefde ze nog.
Maar nu ben ik ook vrij 'nuchter' in die dingen: zo gaat het nu eenmaal in het leven.
Niet dat ik er geen verdriet om heb gehad, maar ik zag het wel als de normale gang van zaken.
If you doubt yourself, you're not alone. Everyone doubts you.
Week 11 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 11 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 9 juni 2016 om 10:25
quote:Hunniebunnie schreef op 09 juni 2016 @ 08:47:
Dolfje, wat naar dat de rugpijn er nog is. Ik heb er uiteindelijk mee (moeten) leren leven, maar het duurde wel even voor ik dat kon accepteren. Doe je de Mc-Dinges-therapie (iets als McCain, maar dan minder frieterig)? Bij mij hielp lopen, lopen, lopen (itt tot fietsen), jou ook?
Gisteravond toen ik naar bed ging ineens een mega-huilbui gehad. Niet leuk, maar lucht ergens ook op. Achteraf. Maar de gedachte dat ik het vanaf nu met herinneringen moet doen, het idee dat ik ooit misschien niet meer precies weet hoe ze klonk, rook.... dat breekt me nog wel op hoor. Iemand daar ervaring mee, slijt dat?
Lopen doet juist pijn, van de week na wandelen trok het echt door mijn been naar beneden. Het zit in rug en heup. Fietsen gaat wel. Het is niet dat ik stil blijf zitten (ja nu even want was aan het studeren maar ben klaar voor vandaag) dus ik ga zo strijken en boodschappen en vanavond werken dus dan op de fiets en daar loop ik ook. Ik krijg dus fysio en moet oefeningen doen.
En ja dat verdriet slijt. Mijn ouders heb ik nog maar dit jaar is het 20 jaar geleden dat mijn jongere zus gestorven is en het was heel zwaar maar tijd heelt echt. Niet dat ik nooit meer een huilbui heb hoor, ik laat dat af en toe ook gewoon gebeuren.
Dolfje, wat naar dat de rugpijn er nog is. Ik heb er uiteindelijk mee (moeten) leren leven, maar het duurde wel even voor ik dat kon accepteren. Doe je de Mc-Dinges-therapie (iets als McCain, maar dan minder frieterig)? Bij mij hielp lopen, lopen, lopen (itt tot fietsen), jou ook?
Gisteravond toen ik naar bed ging ineens een mega-huilbui gehad. Niet leuk, maar lucht ergens ook op. Achteraf. Maar de gedachte dat ik het vanaf nu met herinneringen moet doen, het idee dat ik ooit misschien niet meer precies weet hoe ze klonk, rook.... dat breekt me nog wel op hoor. Iemand daar ervaring mee, slijt dat?
Lopen doet juist pijn, van de week na wandelen trok het echt door mijn been naar beneden. Het zit in rug en heup. Fietsen gaat wel. Het is niet dat ik stil blijf zitten (ja nu even want was aan het studeren maar ben klaar voor vandaag) dus ik ga zo strijken en boodschappen en vanavond werken dus dan op de fiets en daar loop ik ook. Ik krijg dus fysio en moet oefeningen doen.
En ja dat verdriet slijt. Mijn ouders heb ik nog maar dit jaar is het 20 jaar geleden dat mijn jongere zus gestorven is en het was heel zwaar maar tijd heelt echt. Niet dat ik nooit meer een huilbui heb hoor, ik laat dat af en toe ook gewoon gebeuren.
