Overig
alle pijlers
Hoe was jij als puber?
donderdag 5 april 2012 om 17:12
donderdag 5 april 2012 om 19:54
Mijn puberteit was niet als die van anderen, tot me 12de was bij ons thuis heel verdrietig, moeder was psych ziek waardoor ik voor me zusje moest zorgen en het huishouden draaiende mocht houden. Moeder vaak opgenomen op gesloten afdelingen van PAAZ en GGZ, div zelfmoordpogingen geprobeerd. Op de basisschool werd ik gepest, iedereen wist van thuissituatie dus dan ben je een makkelijke prooi. Tot de middelbare school, nieuwe school, nieuwe klasgenoten!
Ik was thuis heel rustig, liep op me tenen, durfdde niet echt iets fout te doen, kreeg snel de wind van voren zacht gezegd.. Op school kwam alles eruit, ik rookte, dronk en blowde stiekem. Ging zelf anderen pesten en spijbelde veel.
Kreeg verkeerde vrienden, maakte verkeerde keuzes. Heb in een paar situaties gezeten waar je niet in wil zitten en dingen gedaan die ik vergeten wil.
Uiteindelijk is alles goed gekomen. Maar heb daar heel hard voor moeten werken.
Dingen gaan zoals ze gaan, je hebt wel je eigen aandeel erin natuurlijk maar als je alles van te voren weet...
Ik was thuis heel rustig, liep op me tenen, durfdde niet echt iets fout te doen, kreeg snel de wind van voren zacht gezegd.. Op school kwam alles eruit, ik rookte, dronk en blowde stiekem. Ging zelf anderen pesten en spijbelde veel.
Kreeg verkeerde vrienden, maakte verkeerde keuzes. Heb in een paar situaties gezeten waar je niet in wil zitten en dingen gedaan die ik vergeten wil.
Uiteindelijk is alles goed gekomen. Maar heb daar heel hard voor moeten werken.
Dingen gaan zoals ze gaan, je hebt wel je eigen aandeel erin natuurlijk maar als je alles van te voren weet...
donderdag 5 april 2012 om 19:56
Ik was gewoon een nerd, deed het goed op school, had geen foute vrienden maar zette mij wel af tegen mijn moeder.
Nog steeds kunnen we samen niet door 1 deur, maar dat ligt niet aan mij want ze heeft met iedereen ruzie.
Ik heb mij ook serieus tot ongeveer mijn 16e afgevraagd of ik toch niet geadopteerd was omdat ik totaal niet op mijn ouders en broer lijk. Ik lijk wel sprekend op mijn tante en oma en toen ik ging trouwen heb ik mijn originele geboortecerticifaat gezien dus nu geloof ik het wel
Nog steeds kunnen we samen niet door 1 deur, maar dat ligt niet aan mij want ze heeft met iedereen ruzie.
Ik heb mij ook serieus tot ongeveer mijn 16e afgevraagd of ik toch niet geadopteerd was omdat ik totaal niet op mijn ouders en broer lijk. Ik lijk wel sprekend op mijn tante en oma en toen ik ging trouwen heb ik mijn originele geboortecerticifaat gezien dus nu geloof ik het wel
donderdag 5 april 2012 om 19:59
quote:xxxRosalitaxxx schreef op 05 april 2012 @ 19:50:
Ik was stronteigenwijs en dwars. Mijn moeder riep wel eens gekscherend: Ik wou dat ik van jou een vijfling had, dan verzoop ik er vier.
Ik vind jouw moeder wel leuk denk ik.
Ik was stronteigenwijs en dwars. Mijn moeder riep wel eens gekscherend: Ik wou dat ik van jou een vijfling had, dan verzoop ik er vier.
Ik vind jouw moeder wel leuk denk ik.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 5 april 2012 om 23:35
Ik was vooral heel eenzaam, voelde dat ik er niet bij hoorde (wilde er ook niet bij horen, maar ergens toch ook weer wel, dus dat was heel dubbel). Vond maar heel moeilijk aansluiting. Ben niet echt gepest, maar had ook niet echt vrienden. Het voelde voor mij echt als 'mijn tijd uitzitten'. Later op kamers (en uit de kast ) ging het stukken beter.
vrijdag 6 april 2012 om 10:01
Oei lees hier naast de luchtige leuke verhalen ook best wat nare ervaringen.
Zoals beloofd zelf ook nog even een verhaaltje:
Ik was eigenlijk niet heel anders dan ik nu ben. Kon goed omgaan met verantwoordelijkheid en kwam nooit stomdronken thuis o.i.d. Geen sletterige periode gehad, wel redelijk wat vrienden. Hoorde niet bij de popijopies, maar ook niet bij de 'losers'. Kon met iedereen opzich wel opschieten. Nog even knap ( ) als toen ik puber was. Wel toen ik 17/net 18 was een grote misstap begaan door een jas te stelen (nog een hele lelijke goedkope jas ook . Ben ik ook voor gepakt toen (en terecht). Janken janken, boete betaald en gelukkig inmiddels achter me gelaten. Heb mijn lesje toen goed geleerd, maar dat was eigenlijk wel het 'meest foute' aan mijn pubertijd. Ik hoop eigenlijk dat mijn puber net zo makkelijk wordt (minus het stelen dan he ).
Zoals beloofd zelf ook nog even een verhaaltje:
Ik was eigenlijk niet heel anders dan ik nu ben. Kon goed omgaan met verantwoordelijkheid en kwam nooit stomdronken thuis o.i.d. Geen sletterige periode gehad, wel redelijk wat vrienden. Hoorde niet bij de popijopies, maar ook niet bij de 'losers'. Kon met iedereen opzich wel opschieten. Nog even knap ( ) als toen ik puber was. Wel toen ik 17/net 18 was een grote misstap begaan door een jas te stelen (nog een hele lelijke goedkope jas ook . Ben ik ook voor gepakt toen (en terecht). Janken janken, boete betaald en gelukkig inmiddels achter me gelaten. Heb mijn lesje toen goed geleerd, maar dat was eigenlijk wel het 'meest foute' aan mijn pubertijd. Ik hoop eigenlijk dat mijn puber net zo makkelijk wordt (minus het stelen dan he ).
vrijdag 6 april 2012 om 20:25
Ik was heel onzeker en jongens zagen mij helaas niet staan. Het was in mij altijd een conflict; onzeker, maar ook niet over me heen willen laten lopen. Niet populair, maar wel graag erbij willen horen wat niet lukte. En thuis wel ruzie maken natuurlijk, afreageren. Ook ik heb een christelijke opvoeding gehad enerzijds, maar we hadden wel de leesportefeuille en ik mocht alles lezen en ook zo'n beetje alles zien op tv, en mocht ook vriendjes hebben. Dat was wel verwarrend allemaal. Mijn ouders hadden een eigen zaak, en daar hadden ze het heel druk mee.
Mijn moeder was nog jong toen ze ons kreeg, en ik denk dat het haar soms te veel was. Ik heb het idee dat ze me een beetje heeft verwaarloosd toen ik heel klein was, en dat we dat later niet meer hebben kunnen inhalen. Gelukkig gaat het nu wel heel goed met mij en mijn ouders. Maar ik voelde me vaak heel erg alleen en het was gewoon niet gezellig thuis. Tot op heden geen innige band met mijn broers, we verschillen gewoon allemaal teveel. O ja, hoe ik als puber was; nou onopvallend en een echte dromer en vaak ook verdrietig en heel heel erg gevoelig.
Mijn moeder was nog jong toen ze ons kreeg, en ik denk dat het haar soms te veel was. Ik heb het idee dat ze me een beetje heeft verwaarloosd toen ik heel klein was, en dat we dat later niet meer hebben kunnen inhalen. Gelukkig gaat het nu wel heel goed met mij en mijn ouders. Maar ik voelde me vaak heel erg alleen en het was gewoon niet gezellig thuis. Tot op heden geen innige band met mijn broers, we verschillen gewoon allemaal teveel. O ja, hoe ik als puber was; nou onopvallend en een echte dromer en vaak ook verdrietig en heel heel erg gevoelig.
vrijdag 6 april 2012 om 21:38
Zo eentje waarvan mijn vader zei; "Dat komt nooit meer goed!"
Dreef mijn ouders regelmatig tot wanhoop, draaide pontificaal mijn hoofd om als ik mijn moeder tegenkwam in de stad..
Maar ik ben best leuk opgedroogd, al zeg ik het zelf.
En dan nu deel 2... er loopt hier een kleine mini-me rond in de mannelijke versie, nog maar 10, maar toen mijn man laatst al riep: "Als dat maar goedkomt" moest ik toch wel even slikken.
Ik krijg vast alles dubbel en dwars weer terug (ook al voorspeld door mijn vader)
Dreef mijn ouders regelmatig tot wanhoop, draaide pontificaal mijn hoofd om als ik mijn moeder tegenkwam in de stad..
Maar ik ben best leuk opgedroogd, al zeg ik het zelf.
En dan nu deel 2... er loopt hier een kleine mini-me rond in de mannelijke versie, nog maar 10, maar toen mijn man laatst al riep: "Als dat maar goedkomt" moest ik toch wel even slikken.
Ik krijg vast alles dubbel en dwars weer terug (ook al voorspeld door mijn vader)
vrijdag 6 april 2012 om 21:41
quote:sistermoon schreef op 06 april 2012 @ 21:38:
Zo eentje waarvan mijn vader zei; "Dat komt nooit meer goed!"
Dreef mijn ouders regelmatig tot wanhoop, draaide pontificaal mijn hoofd om als ik mijn moeder tegenkwam in de stad..
Maar ik ben best leuk opgedroogd, al zeg ik het zelf.
En dan nu deel 2... er loopt hier een kleine mini-me rond in de mannelijke versie, nog maar 10, maar toen mijn man laatst al riep: "Als dat maar goedkomt" moest ik toch wel even slikken.
Ik krijg vast alles dubbel en dwars weer terug (ook al voorspeld door mijn vader) Grappig, postte mijn reactie en las toen die van jou Vind dat ik ook wel een aardig mens ben geworden
Zo eentje waarvan mijn vader zei; "Dat komt nooit meer goed!"
Dreef mijn ouders regelmatig tot wanhoop, draaide pontificaal mijn hoofd om als ik mijn moeder tegenkwam in de stad..
Maar ik ben best leuk opgedroogd, al zeg ik het zelf.
En dan nu deel 2... er loopt hier een kleine mini-me rond in de mannelijke versie, nog maar 10, maar toen mijn man laatst al riep: "Als dat maar goedkomt" moest ik toch wel even slikken.
Ik krijg vast alles dubbel en dwars weer terug (ook al voorspeld door mijn vader) Grappig, postte mijn reactie en las toen die van jou Vind dat ik ook wel een aardig mens ben geworden
vrijdag 6 april 2012 om 21:54
Ik was eigenlijk wel heel braaf en rustig. Had een vast vriendje, dronk nooit wat, rookte niet, deed netjes mijn huiswerk etc.
In ons gezin was iets heel ergs gebeurd toen ik 14 was, denk dat ik een beetje op mijn tenen liep omdat mijn ouders al zoveel stress hadden.
En toen werd ik 18-19 en ineens was ik het zat. Mijn leven leek al helemaal uitgestippeld en het benauwde me. Maakte mijn verkering uit, en deed nog wat impulsieve dingen en was even een tijdje compleet onhandelbaar. Beetje verlate puberteit denk ik. Ik vind het achteraf wel heel naar dat ik mijn jeugdliefde zo'n pijn heb gedaan. Het was eigenlijk heel onverwachts voor hem en ik sloeg om als een blad aan de boom.
In ons gezin was iets heel ergs gebeurd toen ik 14 was, denk dat ik een beetje op mijn tenen liep omdat mijn ouders al zoveel stress hadden.
En toen werd ik 18-19 en ineens was ik het zat. Mijn leven leek al helemaal uitgestippeld en het benauwde me. Maakte mijn verkering uit, en deed nog wat impulsieve dingen en was even een tijdje compleet onhandelbaar. Beetje verlate puberteit denk ik. Ik vind het achteraf wel heel naar dat ik mijn jeugdliefde zo'n pijn heb gedaan. Het was eigenlijk heel onverwachts voor hem en ik sloeg om als een blad aan de boom.
Grief is just love with nowhere to go