Overig
alle pijlers
Mee-eten bij ouders
vrijdag 18 augustus 2017 om 06:31
Ik ben benieuwd, hoe het bij andere families is.
Mijn schoonmoeder is in de 70 en een actieve vrouw, sinds haar man is komen te overlijden, woont ze alleen. Door de afstand van onze woonplaatsen komen wij maar ongeveer eens in de 2 maanden bij haar op visite, meestal rond 12.00 tot 19.00/20.00 uur. Dat houdt in dat wij dan ook mee-eten.
'S middags kregen wij een kleine snack, iedereen één mini foccacia uit de oven, bij de koffie één koekje, toen kwamen wat chips en kaasblokjes/komkomer op tafel.
Bij voorkeur maakt ze dan 's avonds altijd iets makkelijks, bijvoorbeeld snacks uit de frituurpan en frietjes of wij krijgen steeds weer dezelfde 2 of 3 gerechten.
Gisteren hadden wij aardappel anders, want "dat eet ik anders nooit", nu ja behalve toen wij het laast op visite waren. De ovenschaal was net half gevuld met een dun laagje kant en klare aardappelschijfjes en een glas aardappel anders. Erbij had ze wat sla. Mijn man en zoon eten geen sla. Verder was er geen vlees of iets anders, oh, jawel achteraf een toetje, normaal altijd vanilleijs, deze keer een bakje mona.
Dat moet dan voor 3 volwassenen en een kind genoeg zijn. Je durft haast niets op te scheppen en tijdens het eten vermeld ze ook altijd dat ze de rest morgen wil gaan eten en dat dit nog ruim voldoende is...
Het liefst was ik achteraf nog langs de Chinees gereden, normaal hebben wij vaak nog een restje avondeten in huis, maar gisteren helaas niet en je begint er dan ook niet meer met koken, maar ik had echt nog honger ( nu ja, trek).
Oh, ik heb hier zo een hekel aan. Ik weet dat ik verwent ben vanuit huis. Mijn moeder maakt altijd als wij komen eten, dat wij graag lusten, sowieso vlees, vaak een braadstuk, schnitzel of kippenpootjes. Voor iemand nog een extra groente of zo/ als die iets niet lust.
Ik vind eten belangrijk, iets gezelligs, waar moeite voor gedaan wordt. Ook ik heb dagen dat ik geen zin heb om uitgebreid te koken of weinig inspiratie, maar voor gasten doe ik toch mijn best. En het is niet zo dat wij elke week aanschuiven of dat ze het niet meer kan.
Ik heb natuurlijk al merdere keren met mijn man gepraat, wat hij ervan vindt, wat ze vroeger kookte, of waarom ze nooit bijvoorbeeld het lievelingsgerecht van hem maakt, maar die durft dan blijkbaar weer niets tegen haar te zeggen. ik weet echt niet hoe ik het subtiel bij mijn schoonmoeder kan aankaarten, maar misschien is het ook heel normaal en zijn Nederlanders wat dat betreft niet zo gastvrij.
Het is ook niet zo dat wij onverwacht blijven eten, dat ze misschien niets in huis heeft. Ze hoeft ook helemaal geen dure dingen in huis te halen, iets heel moeilijks of tijdrovends te koken. Gewoon een maaltijd die iedereen eet en normale porties.
En dat oudere mensen kleinere porties eten snap ik ook wel, maar daarom kun je toch voor de rest voldoende koken. Maar waarschijnlijk denkt ze dat het genoeg is, omdat altijd nog een portie overblijft ( omdat ze er tijdens het eten al de nadruk erop legt, dat ze dat morgen gaat opwarmen). Het is ook niet zo dat het niet te eten is, het smaakte wel.
Ik kan er gewoon niet bij dat ze er weinig moeite voor doet, niet nadenkt dat wij nog niets gegeten hebben als wij 12.00 uur 's middags komen.
Ik voel mij daardoor ook niet welkom, eerder een last, terwijl het misschien helemaal niet zo bedoeld is.
Mijn schoonmoeder is in de 70 en een actieve vrouw, sinds haar man is komen te overlijden, woont ze alleen. Door de afstand van onze woonplaatsen komen wij maar ongeveer eens in de 2 maanden bij haar op visite, meestal rond 12.00 tot 19.00/20.00 uur. Dat houdt in dat wij dan ook mee-eten.
'S middags kregen wij een kleine snack, iedereen één mini foccacia uit de oven, bij de koffie één koekje, toen kwamen wat chips en kaasblokjes/komkomer op tafel.
Bij voorkeur maakt ze dan 's avonds altijd iets makkelijks, bijvoorbeeld snacks uit de frituurpan en frietjes of wij krijgen steeds weer dezelfde 2 of 3 gerechten.
Gisteren hadden wij aardappel anders, want "dat eet ik anders nooit", nu ja behalve toen wij het laast op visite waren. De ovenschaal was net half gevuld met een dun laagje kant en klare aardappelschijfjes en een glas aardappel anders. Erbij had ze wat sla. Mijn man en zoon eten geen sla. Verder was er geen vlees of iets anders, oh, jawel achteraf een toetje, normaal altijd vanilleijs, deze keer een bakje mona.
Dat moet dan voor 3 volwassenen en een kind genoeg zijn. Je durft haast niets op te scheppen en tijdens het eten vermeld ze ook altijd dat ze de rest morgen wil gaan eten en dat dit nog ruim voldoende is...
Het liefst was ik achteraf nog langs de Chinees gereden, normaal hebben wij vaak nog een restje avondeten in huis, maar gisteren helaas niet en je begint er dan ook niet meer met koken, maar ik had echt nog honger ( nu ja, trek).
Oh, ik heb hier zo een hekel aan. Ik weet dat ik verwent ben vanuit huis. Mijn moeder maakt altijd als wij komen eten, dat wij graag lusten, sowieso vlees, vaak een braadstuk, schnitzel of kippenpootjes. Voor iemand nog een extra groente of zo/ als die iets niet lust.
Ik vind eten belangrijk, iets gezelligs, waar moeite voor gedaan wordt. Ook ik heb dagen dat ik geen zin heb om uitgebreid te koken of weinig inspiratie, maar voor gasten doe ik toch mijn best. En het is niet zo dat wij elke week aanschuiven of dat ze het niet meer kan.
Ik heb natuurlijk al merdere keren met mijn man gepraat, wat hij ervan vindt, wat ze vroeger kookte, of waarom ze nooit bijvoorbeeld het lievelingsgerecht van hem maakt, maar die durft dan blijkbaar weer niets tegen haar te zeggen. ik weet echt niet hoe ik het subtiel bij mijn schoonmoeder kan aankaarten, maar misschien is het ook heel normaal en zijn Nederlanders wat dat betreft niet zo gastvrij.
Het is ook niet zo dat wij onverwacht blijven eten, dat ze misschien niets in huis heeft. Ze hoeft ook helemaal geen dure dingen in huis te halen, iets heel moeilijks of tijdrovends te koken. Gewoon een maaltijd die iedereen eet en normale porties.
En dat oudere mensen kleinere porties eten snap ik ook wel, maar daarom kun je toch voor de rest voldoende koken. Maar waarschijnlijk denkt ze dat het genoeg is, omdat altijd nog een portie overblijft ( omdat ze er tijdens het eten al de nadruk erop legt, dat ze dat morgen gaat opwarmen). Het is ook niet zo dat het niet te eten is, het smaakte wel.
Ik kan er gewoon niet bij dat ze er weinig moeite voor doet, niet nadenkt dat wij nog niets gegeten hebben als wij 12.00 uur 's middags komen.
Ik voel mij daardoor ook niet welkom, eerder een last, terwijl het misschien helemaal niet zo bedoeld is.
anoniem_302489 wijzigde dit bericht op 18-08-2017 06:50
0.85% gewijzigd
woensdag 23 augustus 2017 om 08:24
Kuikentje_89, je zult best gelijk hebben, maar ik ben nog nooit ergens geweest waar men vond dat bliksoep met een broodje een volwaardige maaltijd was voor gasten. Als wij ergens blijven eten wordt er altijd uitgebreid gekookt (of dat nou aardappelen, vlees en groenten is of een zesgangendiner) of, als het ongepland is, wordt er wat besteld. Ik lees in dit topic ook vergelijkbare reacties van anderen, dus ik denk niet dat het per sé een typisch Nederlands ding is, maar eerder iets wat sommige (oudere) Nederlanders doen.
Mijn schoonouders (en eigen ouders) zijn eerder van het type dat zes keer vraagt of je genoeg gegeten hebt nadat ze je helemaal volgepropt hebben
Mijn schoonouders (en eigen ouders) zijn eerder van het type dat zes keer vraagt of je genoeg gegeten hebt nadat ze je helemaal volgepropt hebben
Kijk uit malloot, een kokosnoot.
woensdag 23 augustus 2017 om 10:08
Er zijn vele gezinnen die bij gebrek aan tijd door de drukte van alledag nav onderandere brengen en halen van en naar sport en hobby's van kinderen etc....of puur uit gewoonte of gemak of omdat ze het lekker vinden, of vanwege financiele redenen.......een avond in de week soep met brood eten. En wanneer dat een gevulde soep is is dat een volwaardige maaltijd. Immers groente, vlees en brood. En mijns inziens kan dat prima.
Ben zelf in ieder geval absoluut niet "verwend" op dat vlak (lees: niet veeleisend en snel tevreden mits het geen vette hap is en ik voldoende gezond eten zoals groente kan kiezen) en zou nooit en te nimmer neerbuigend reageren of neerbuigend denken over een geserveerd bord soep met brood.
Kom zelf uit een gezin waarin moeder voor pa anders kookte dan voor haar en mij. Pa hield van groente, vlees en aardappels. Groente liefst met een melksaus en vlees liefst met een jus. Groentes doorkookt en aardappels gekookt en gestampt of gebakken.
Ma hield van liflafjes in de vorm van overbakken met hopen kaas, slagroom in de sauzen, vette vleessoorten en nauwelijks groentes. Ik weet niet beter dan dat dat gepromoot werd. Eten werd voor haar en mij in grote hoeveelheid geserveerd. Wij aten samen aan keukentafel, pa at in woonkamer.
Eten speelde en speelt een zeer grote rol. Komen zij van vakantie terug en je vraagt hoe het geweest is krijg je van ma uitvoerig verslag over ontbijt, lunch, diner en alle tussendoortjes.
Ik zelf ben momenteel herstellende van anorexia. Heb opnieuw leren eten/eetkeuzes leren maken.
In tegenstelling tot wat de ziekte anorexia doet vermoeden hou ik enorm van eten. Eten dat ik lekker vind en veel eten. Het durven maken van gezonde, verantwoorde keuzes waarmee ik goed en voldoende eet (niet te weinig én niet te veel) is en blijft een continue proces.
Ik begrijp dat mensen hun hele idee rondom gezelligheid en genieten ophangen aan de kapstok eten en drinken. De term Bourgondische levensstijl is niet voor niets zeer gangbaar in NL. Niet voor iedereeen is dit vanzelfsprekend. Eten kan ook een zware last zijn.
Voor mij was eten lange tijd juist een zeer zware last. Wel eten, niet eten, welke keuzes, paniekaanvallen, angsten etc.
Ik kan enorm genieten wanneer ik een ander zie genieten van zijn/haar eten. Dat kon ik ook toen mijn anorexia zijn hoogtepunt (lees dieptepunt, want onleefbaar) bereikt had. Achteraf lijkt het een soort van "masochisme"........anderen bekijken bij het eten, eten aanbieden, enorm genieten van andermans gevulde buiken, ruiken aan eten, voelen aan eten......echter zelf niets nemen.
Ik ben heel eerlijk.........andere culturen waarin tafels rijkelijk gevuld zijn met tal van gerechten per maaltijd, ogen op mij gericht terwijl ik eet om te zien of het smaakt en of ik veel opschep..........heel leuk, heel gezellig.....voor mij een situatie die ik zeer onprettig zou vinden.
Op mij is dus zeer zeker van toepassing: doe aub gewoon, dat is wat mij betreft gek genoeg.
Ben zelf in ieder geval absoluut niet "verwend" op dat vlak (lees: niet veeleisend en snel tevreden mits het geen vette hap is en ik voldoende gezond eten zoals groente kan kiezen) en zou nooit en te nimmer neerbuigend reageren of neerbuigend denken over een geserveerd bord soep met brood.
Kom zelf uit een gezin waarin moeder voor pa anders kookte dan voor haar en mij. Pa hield van groente, vlees en aardappels. Groente liefst met een melksaus en vlees liefst met een jus. Groentes doorkookt en aardappels gekookt en gestampt of gebakken.
Ma hield van liflafjes in de vorm van overbakken met hopen kaas, slagroom in de sauzen, vette vleessoorten en nauwelijks groentes. Ik weet niet beter dan dat dat gepromoot werd. Eten werd voor haar en mij in grote hoeveelheid geserveerd. Wij aten samen aan keukentafel, pa at in woonkamer.
Eten speelde en speelt een zeer grote rol. Komen zij van vakantie terug en je vraagt hoe het geweest is krijg je van ma uitvoerig verslag over ontbijt, lunch, diner en alle tussendoortjes.
Ik zelf ben momenteel herstellende van anorexia. Heb opnieuw leren eten/eetkeuzes leren maken.
In tegenstelling tot wat de ziekte anorexia doet vermoeden hou ik enorm van eten. Eten dat ik lekker vind en veel eten. Het durven maken van gezonde, verantwoorde keuzes waarmee ik goed en voldoende eet (niet te weinig én niet te veel) is en blijft een continue proces.
Ik begrijp dat mensen hun hele idee rondom gezelligheid en genieten ophangen aan de kapstok eten en drinken. De term Bourgondische levensstijl is niet voor niets zeer gangbaar in NL. Niet voor iedereeen is dit vanzelfsprekend. Eten kan ook een zware last zijn.
Voor mij was eten lange tijd juist een zeer zware last. Wel eten, niet eten, welke keuzes, paniekaanvallen, angsten etc.
Ik kan enorm genieten wanneer ik een ander zie genieten van zijn/haar eten. Dat kon ik ook toen mijn anorexia zijn hoogtepunt (lees dieptepunt, want onleefbaar) bereikt had. Achteraf lijkt het een soort van "masochisme"........anderen bekijken bij het eten, eten aanbieden, enorm genieten van andermans gevulde buiken, ruiken aan eten, voelen aan eten......echter zelf niets nemen.
Ik ben heel eerlijk.........andere culturen waarin tafels rijkelijk gevuld zijn met tal van gerechten per maaltijd, ogen op mij gericht terwijl ik eet om te zien of het smaakt en of ik veel opschep..........heel leuk, heel gezellig.....voor mij een situatie die ik zeer onprettig zou vinden.
Op mij is dus zeer zeker van toepassing: doe aub gewoon, dat is wat mij betreft gek genoeg.
woensdag 23 augustus 2017 om 11:30
Dat je het onbeleefd vindt om te klagen over het eten dat snap ik.
De meeste mensen kunnen erna dan gewoon verder maar jij hebt het er nogal moeilijk mee en je maag is hier kennelijk niet tegen bestand die 6 x per jaar.
Het beleefd knikken en niks erover zeggen is prima alleen lijkt het nu een beetje alsof je iemand lief aankijkt maar draait diegene zich om dan sla je hem neer.
Als het voor jou zo beladen is dan is dan heb je hier een heleboel tips gekregen wat je kunt doen.
Ben benieuwd of er iets tussen zit wat jou wel aanspreekt?
Kook gewoon zelf iets wat je meeneemt.
Als je denkt dat, dat onbeleefd is, vertel je schoonmoeder dan dat je ook wil dat ze iets van jou eet ofzo gezien ze nooit bij jullie komt eten.
En misschien doet koken haar aan haar man denken, de gehaktballen zijn wie weet wel een treurig iets nu.
Weet jij veel, ms is ze in de oorlog geboren of haar ouders en heeft ze een rare relatie met eten.
De meeste mensen kunnen erna dan gewoon verder maar jij hebt het er nogal moeilijk mee en je maag is hier kennelijk niet tegen bestand die 6 x per jaar.
Het beleefd knikken en niks erover zeggen is prima alleen lijkt het nu een beetje alsof je iemand lief aankijkt maar draait diegene zich om dan sla je hem neer.
Als het voor jou zo beladen is dan is dan heb je hier een heleboel tips gekregen wat je kunt doen.
Ben benieuwd of er iets tussen zit wat jou wel aanspreekt?
Kook gewoon zelf iets wat je meeneemt.
Als je denkt dat, dat onbeleefd is, vertel je schoonmoeder dan dat je ook wil dat ze iets van jou eet ofzo gezien ze nooit bij jullie komt eten.
En misschien doet koken haar aan haar man denken, de gehaktballen zijn wie weet wel een treurig iets nu.
Weet jij veel, ms is ze in de oorlog geboren of haar ouders en heeft ze een rare relatie met eten.
woensdag 23 augustus 2017 om 12:10
Troeteltje schreef: ↑23-08-2017 10:08
Ik zelf ben momenteel herstellende van anorexia. Heb opnieuw leren eten/eetkeuzes leren maken.
In tegenstelling tot wat de ziekte anorexia doet vermoeden hou ik enorm van eten. Eten dat ik lekker vind en veel eten. Het durven maken van gezonde, verantwoorde keuzes waarmee ik goed en voldoende eet (niet te weinig én niet te veel) is en blijft een continue proces.
Ik begrijp dat mensen hun hele idee rondom gezelligheid en genieten ophangen aan de kapstok eten en drinken. De term Bourgondische levensstijl is niet voor niets zeer gangbaar in NL. Niet voor iedereeen is dit vanzelfsprekend. Eten kan ook een zware last zijn.
Voor mij was eten lange tijd juist een zeer zware last. Wel eten, niet eten, welke keuzes, paniekaanvallen, angsten etc.
Ik kan enorm genieten wanneer ik een ander zie genieten van zijn/haar eten. Dat kon ik ook toen mijn anorexia zijn hoogtepunt (lees dieptepunt, want onleefbaar) bereikt had. Achteraf lijkt het een soort van "masochisme"........anderen bekijken bij het eten, eten aanbieden, enorm genieten van andermans gevulde buiken, ruiken aan eten, voelen aan eten......echter zelf niets nemen.
Ik ben heel eerlijk.........andere culturen waarin tafels rijkelijk gevuld zijn met tal van gerechten per maaltijd, ogen op mij gericht terwijl ik eet om te zien of het smaakt en of ik veel opschep..........heel leuk, heel gezellig.....voor mij een situatie die ik zeer onprettig zou vinden.
Op mij is dus zeer zeker van toepassing: doe aub gewoon, dat is wat mij betreft gek genoeg.
Ik wil je alleen even een dikke knuffel geven. Lijkt me een verschrikkelijke ziekte (of is die term ongepast, in dat geval sorry).
Ik heb zelf een ontzettend ongezonde band met eten. Ik wil daarmee niet doen alsof ik precies weet hoe jij je voelt. Maar wil je alleen even een hart onder de riem steken.
woensdag 23 augustus 2017 om 13:51
Fascimiertje, dat is heel lief van je.
Wat is gezond en wat is ongezond? En wie bepaald wat gezond is en wat ongezond is?
Hedentendage (schrijf je dat zo?) leven we in een maatschappij waarin we overstelpt worden met info (in alle mogelijk vormen en hoedanigheden....zowel op TV, de radio, met plaatjes en met geuren, via reclames en hypes en boeken etc.) over eten. Gezond, gezonder, gezondst. Dat het uiteindelijk volledig doorslaat en wellicht totaal niet meer gezond is hebben we vaak niet eens in de gate.
Kijk naar alle nieuwetijdse ziektes en verslavingen...zoals té sportief, té veel gericht op krachttraining, bloemkoolpizzabodem, patat van koolraap, weglaten van koolhydraten of vlees, toevoegen van proteïne of lijnzaden of goijbessen etc. Voorbeelden tot en met. En wel op elke straathoek een billboard met foto en tekst van een Oreo-ijs en de laatste versie hamburger van Mc Donalds, of van een nieuw soort Ice Coffee van Starbucks. En in elk tijdschrift wekelijkse columns met eetlijstje van bekende Nederlanders waarin ze omschrijven dat ze een dag overleven op 5 blaadjes spinazie en 3 hazelnoten, 2 slokken zwarte koffie en 5 liter kraanwater met 2 muntblaadje.
En al die info altijd en overal toegankelijk via oa Social Media. Het is om hoorndol van te worden.
Dus nogmaals........"gewoon" of "normaal" is gek genoeg.
Wat is gezond en wat is ongezond? En wie bepaald wat gezond is en wat ongezond is?
Hedentendage (schrijf je dat zo?) leven we in een maatschappij waarin we overstelpt worden met info (in alle mogelijk vormen en hoedanigheden....zowel op TV, de radio, met plaatjes en met geuren, via reclames en hypes en boeken etc.) over eten. Gezond, gezonder, gezondst. Dat het uiteindelijk volledig doorslaat en wellicht totaal niet meer gezond is hebben we vaak niet eens in de gate.
Kijk naar alle nieuwetijdse ziektes en verslavingen...zoals té sportief, té veel gericht op krachttraining, bloemkoolpizzabodem, patat van koolraap, weglaten van koolhydraten of vlees, toevoegen van proteïne of lijnzaden of goijbessen etc. Voorbeelden tot en met. En wel op elke straathoek een billboard met foto en tekst van een Oreo-ijs en de laatste versie hamburger van Mc Donalds, of van een nieuw soort Ice Coffee van Starbucks. En in elk tijdschrift wekelijkse columns met eetlijstje van bekende Nederlanders waarin ze omschrijven dat ze een dag overleven op 5 blaadjes spinazie en 3 hazelnoten, 2 slokken zwarte koffie en 5 liter kraanwater met 2 muntblaadje.
En al die info altijd en overal toegankelijk via oa Social Media. Het is om hoorndol van te worden.
Dus nogmaals........"gewoon" of "normaal" is gek genoeg.
woensdag 23 augustus 2017 om 13:53
Mijn excuses dat het ineens ietwat off-topic gaat. Wat ik wil aangeven is dat iemands kookkunsten of smaakpapillen er uiteindelijk niet toe doen. Iedereen is anders, en iedereen heeft een andere band met eten. Laat elkaar in elkaars waarde.
Overigens heb ik TO niet meer gelezen. Ik denk dat ze genoeg info heeft verzameld om mee uit de voeten te kunnen. Ik wens haar veel succes. Zal vast goed komen.
Overigens heb ik TO niet meer gelezen. Ik denk dat ze genoeg info heeft verzameld om mee uit de voeten te kunnen. Ik wens haar veel succes. Zal vast goed komen.
woensdag 23 augustus 2017 om 14:12
Wat mij vooral stoort is het opleggen van bepaalde standaarden qua eten aan een ander. In de op staat bijvoorbeeld over het toetje: "normaal gesproken is het vanille ijs, nu was het een bakje Mona."
Wat is er in vredesnaam mis met vanille ijs of een Mona-toetje? Bij ons thuis was dit luxe! Wij hadden nooit ijs of mona-toetjes, alleen bij heel bijzondere gelegenheden. Een pak vla was er meestal wel, maar ook regelmatig niets.
Ik kan me voorstellen dat wanneer je bijvoorbeeld Kerstmis samen viert, of verjaardagen, dat je dan wat meer uitpakt qua eten, dat deden wij ook wel. Maar deze bezoekjes van TO aan haar schoonmoeder zijn toch geen bijzondere gelegenheden? Dat heeft dan alleen maar met de frequentie te maken waarop het gebeurt, maar het is gewoon (schoon)moeder's kind dat bij haar eet.
Niet iedereen denkt hetzelfde over eten, niet iedereen heeft daar even veel gevoel bij en voor.
Ik vind het zelf heel leuk om te koken, het is mijn hobby, dus ik vind het leuk en fijn om wat uitgebreider te koken voor gasten. Maar ik zou dat never nooit terugverwachten van een ander.
Wat is er in vredesnaam mis met vanille ijs of een Mona-toetje? Bij ons thuis was dit luxe! Wij hadden nooit ijs of mona-toetjes, alleen bij heel bijzondere gelegenheden. Een pak vla was er meestal wel, maar ook regelmatig niets.
Ik kan me voorstellen dat wanneer je bijvoorbeeld Kerstmis samen viert, of verjaardagen, dat je dan wat meer uitpakt qua eten, dat deden wij ook wel. Maar deze bezoekjes van TO aan haar schoonmoeder zijn toch geen bijzondere gelegenheden? Dat heeft dan alleen maar met de frequentie te maken waarop het gebeurt, maar het is gewoon (schoon)moeder's kind dat bij haar eet.
Niet iedereen denkt hetzelfde over eten, niet iedereen heeft daar even veel gevoel bij en voor.
Ik vind het zelf heel leuk om te koken, het is mijn hobby, dus ik vind het leuk en fijn om wat uitgebreider te koken voor gasten. Maar ik zou dat never nooit terugverwachten van een ander.
woensdag 23 augustus 2017 om 14:16
QueenArachnia schreef: ↑23-08-2017 14:12Wat mij vooral stoort is het opleggen van bepaalde standaarden qua eten aan een ander. In de op staat bijvoorbeeld over het toetje: "normaal gesproken is het vanille ijs, nu was het een bakje Mona."
Wat is er in vredesnaam mis met vanille ijs of een Mona-toetje? Bij ons thuis was dit luxe! Wij hadden nooit ijs of mona-toetjes, alleen bij heel bijzondere gelegenheden. Een pak vla was er meestal wel, maar ook regelmatig niets.
Ik kan me voorstellen dat wanneer je bijvoorbeeld Kerstmis samen viert, of verjaardagen, dat je dan wat meer uitpakt qua eten, dat deden wij ook wel. Maar deze bezoekjes van TO aan haar schoonmoeder zijn toch geen bijzondere gelegenheden? Dat heeft dan alleen maar met de frequentie te maken waarop het gebeurt, maar het is gewoon (schoon)moeder's kind dat bij haar eet.
Niet iedereen denkt hetzelfde over eten, niet iedereen heeft daar even veel gevoel bij en voor.
Ik vind het zelf heel leuk om te koken, het is mijn hobby, dus ik vind het leuk en fijn om wat uitgebreider te koken voor gasten. Maar ik zou dat never nooit terugverwachten van een ander.
Eens. Ik vind ijs en monatoetjes ook meer iets voor een kinderverjaardag of een andere feestelijke gelegenheid. Onze "toetjes" bestaan uit magere yoghurt met vers fruit of met niks erin. Gezonder ook.
woensdag 23 augustus 2017 om 14:18
Ik kook graag en uitgebreid en zeker bij onverwachte gasten komt er eigenlijk altijd wel een flinke hoeveelheid op tafel. Maar toetjes.. die eten wij eigenlijk nooit.
Met de kerst idd en vaak vergeet ik dat ik het heb
en zitten we de volgende dag de gemarineerde peertjes te eten of de tira misu oid. 
Met de kerst idd en vaak vergeet ik dat ik het heb
en zitten we de volgende dag de gemarineerde peertjes te eten of de tira misu oid.
woensdag 23 augustus 2017 om 18:40
Nee hoor ik vind het niet off-topic. Ik vind dat je heel goed uitlegt hoe het ook kan zijn,Troeteltje schreef: ↑23-08-2017 13:53Mijn excuses dat het ineens ietwat off-topic gaat. Wat ik wil aangeven is dat iemands kookkunsten of smaakpapillen er uiteindelijk niet toe doen. Iedereen is anders, en iedereen heeft een andere band met eten. Laat elkaar in elkaars waarde.
Overigens heb ik TO niet meer gelezen. Ik denk dat ze genoeg info heeft verzameld om mee uit de voeten te kunnen. Ik wens haar veel succes. Zal vast goed komen.
woensdag 23 augustus 2017 om 19:08
Troeteltje schreef: ↑23-08-2017 18:58Herfstappeltaart......
Je naam klinkt trouwens verrukkelijk! Als we het toch over eten hebben he?!
woensdag 23 augustus 2017 om 21:10
Nu, ik ben er nog, heb alle reacties gelezen en achteraf eigenlijk spijt gekregen dat ik een topic heb geopend.
Blijkbaar kon ik toch niet goed overbrengen, wat "mijn probleem" is. Kreeg van alles aan mijn hoofd, zelfs dat ik racistisch zou zijn....nu ja, ik vind er het mijne van.
Wat mij aan het denken heeft gezet is dat de meeste van mening zijn dat ik niet zo moet zeuren. Daaraan ga ik werken....nu heb ik nog nooit iets tegen mijn schoonmoeder gezegd, maar wel achteraf tegen mijn man.
Ik kan haar keuze nog steeds niet begrijpen,
niet dat ze weinig moeite meer lijkt te doen voor het avondeten ( misschien is ze het inderdaad beu na al die jaren),
niet dat ze weinig rekening houdt met de behoefden van anderen (grootte van porties, keuze van het menu , 9 van de 10 keer vanilleijs, terwijl ze weet dat ik dat niet eet of sla/ salade in geval van mijn man en dan geen alternatief) en niet dat ze altijd tijdens het opscheppen al zegt dat ze morgen de rest gaat opwarmen.
Ik kan haar waarschijnlijk niet meer veranderen, alleen ik kan de keuze maken dat het mij niet meer zo raakt.
Ik heb ook nog eens naar de Aardappels anders gekeken, omdat hier velen van mening waren dat dat toch voldoende moet zijn. Nu, op de website staat bij de meeste recepten dat er 300-500 g vlees bij horen en ongeveer ook dezelfde hoeveelheid groenten, zodat je op ongeveer 1800- 2000 g uitkomt, dus ongeveer de duppele hoeveelheid. Misschien staat dat niet op het glas zelf of alleen als receptsuggestie en ging ze ervan uit dat er geen vlees en groente bijhoren, maar het lijkt mij dat ze genoeg kookervaring heeft.
Wat ik mij afvraag, wat verwachten mensen die een speciale diët volgen of een allergie hebben? Nemen die dan altijd hun eigen eten mee naar familie of verwachten jullie dat er een alternatief is ( of iets meer gekookt wordt van dat wat je wel mag/ kan eten)?
En hoe zit het met (fris)drankjes, verwachten jullie dat er rekening gehouden wordt met je voorkeur voor drinken ( in ons geval gaat het niet om alcoholische drankjes)?
Blijkbaar kon ik toch niet goed overbrengen, wat "mijn probleem" is. Kreeg van alles aan mijn hoofd, zelfs dat ik racistisch zou zijn....nu ja, ik vind er het mijne van.
Wat mij aan het denken heeft gezet is dat de meeste van mening zijn dat ik niet zo moet zeuren. Daaraan ga ik werken....nu heb ik nog nooit iets tegen mijn schoonmoeder gezegd, maar wel achteraf tegen mijn man.
Ik kan haar keuze nog steeds niet begrijpen,
niet dat ze weinig moeite meer lijkt te doen voor het avondeten ( misschien is ze het inderdaad beu na al die jaren),
niet dat ze weinig rekening houdt met de behoefden van anderen (grootte van porties, keuze van het menu , 9 van de 10 keer vanilleijs, terwijl ze weet dat ik dat niet eet of sla/ salade in geval van mijn man en dan geen alternatief) en niet dat ze altijd tijdens het opscheppen al zegt dat ze morgen de rest gaat opwarmen.
Ik kan haar waarschijnlijk niet meer veranderen, alleen ik kan de keuze maken dat het mij niet meer zo raakt.
Ik heb ook nog eens naar de Aardappels anders gekeken, omdat hier velen van mening waren dat dat toch voldoende moet zijn. Nu, op de website staat bij de meeste recepten dat er 300-500 g vlees bij horen en ongeveer ook dezelfde hoeveelheid groenten, zodat je op ongeveer 1800- 2000 g uitkomt, dus ongeveer de duppele hoeveelheid. Misschien staat dat niet op het glas zelf of alleen als receptsuggestie en ging ze ervan uit dat er geen vlees en groente bijhoren, maar het lijkt mij dat ze genoeg kookervaring heeft.
Wat ik mij afvraag, wat verwachten mensen die een speciale diët volgen of een allergie hebben? Nemen die dan altijd hun eigen eten mee naar familie of verwachten jullie dat er een alternatief is ( of iets meer gekookt wordt van dat wat je wel mag/ kan eten)?
En hoe zit het met (fris)drankjes, verwachten jullie dat er rekening gehouden wordt met je voorkeur voor drinken ( in ons geval gaat het niet om alcoholische drankjes)?
woensdag 23 augustus 2017 om 22:03
Ik heb alleen de laatste (paar) pagina's niet gelezen, maar wil nog wel even op je laatste vraag reageren TO.
Heb voedselallergie, maar verwacht echt nooit dat mensen daar rekening mee houden. Ben ik ergens allergisch voor, dan sla ik dat voedingsmiddel gewoon over. Er blijft genoeg over dat ik wel kan eten. Valt me wel op dat mensen die het weten, er uit zichzelf wel altijd rekening mee houden.
Groter 'probleem' is uit eten gaan. Ik heb ernstige latex-allergie (kan dodelijk zijn) en moet dus altijd vooraf checken of ze niet met latex-handschoenen werken in de keuken en wegens astma kan ik niet naar restaurants met olielampjes, open haard e.d. Dus bij best een flink aantal restaurants kan ik niet eten. Voor mezelf vind ik dat niet erg; ik ben eraan gewend.Voor de mensen met wie ik uit eten ga, vind ik het wel vervelend; het beperkt hen nl. Maar moet eerlijk zeggen dat anderen er altijd begrip voor hebben.
T.a.v. drinken: ik verwacht dat ik krijg wat de ander in huis heeft (en dus niet speciaal iets voor mij gaat kopen). Omgekeerd koop ik wel lievelingsdrank van de ander, als ik vooraf weet dat diegene op bezoek komt.
Aangezien ik alleen woon, krijg ik van familie vaak de vraag wat ik wil eten, omdat je als je alleen woont, vast sommige dingen nooit of weinig eet (aangezien het een te grote hoeveelheid is). Ik maak nooit gebruik van het aanbod, maar kan het wel waarderen. Erg attent van de ander.
Heb voedselallergie, maar verwacht echt nooit dat mensen daar rekening mee houden. Ben ik ergens allergisch voor, dan sla ik dat voedingsmiddel gewoon over. Er blijft genoeg over dat ik wel kan eten. Valt me wel op dat mensen die het weten, er uit zichzelf wel altijd rekening mee houden.
Groter 'probleem' is uit eten gaan. Ik heb ernstige latex-allergie (kan dodelijk zijn) en moet dus altijd vooraf checken of ze niet met latex-handschoenen werken in de keuken en wegens astma kan ik niet naar restaurants met olielampjes, open haard e.d. Dus bij best een flink aantal restaurants kan ik niet eten. Voor mezelf vind ik dat niet erg; ik ben eraan gewend.Voor de mensen met wie ik uit eten ga, vind ik het wel vervelend; het beperkt hen nl. Maar moet eerlijk zeggen dat anderen er altijd begrip voor hebben.
T.a.v. drinken: ik verwacht dat ik krijg wat de ander in huis heeft (en dus niet speciaal iets voor mij gaat kopen). Omgekeerd koop ik wel lievelingsdrank van de ander, als ik vooraf weet dat diegene op bezoek komt.
Aangezien ik alleen woon, krijg ik van familie vaak de vraag wat ik wil eten, omdat je als je alleen woont, vast sommige dingen nooit of weinig eet (aangezien het een te grote hoeveelheid is). Ik maak nooit gebruik van het aanbod, maar kan het wel waarderen. Erg attent van de ander.
donderdag 24 augustus 2017 om 08:08
1. veel belangrijker waren de tips, om zelf eten mee te brengen. Of duidelijker te zijn in dat jullie graag mee-eten (en wat jullie mee kunnen brengen)Tiktiktikwiebenik schreef: ↑23-08-2017 21:10
1. Ik kan haar waarschijnlijk niet meer veranderen, alleen ik kan de keuze maken dat het mij niet meer zo raakt.
2. Ik heb ook nog eens naar de Aardappels anders gekeken, omdat hier velen van mening waren dat dat toch voldoende moet zijn. Nu, op de website staat bij de meeste recepten dat er 300-500 g vlees bij horen en ongeveer ook dezelfde hoeveelheid groenten, zodat je op ongeveer 1800- 2000 g uitkomt, dus ongeveer de duppele hoeveelheid. Misschien staat dat niet op het glas zelf of alleen als receptsuggestie en ging ze ervan uit dat er geen vlees en groente bijhoren, maar het lijkt mij dat ze genoeg kookervaring heeft.
2. stop maar met je gelijk halen, schiet je niks mee op
donderdag 24 augustus 2017 om 08:10
donderdag 24 augustus 2017 om 08:15
Als ik bezoek krijg, hetzij 2 mensen, hetzij een kamer vol met een verjaardag hou ik zoveel mogelijk rekening met de voorkeuren van een ander.
Zo hebben wij een kennis die geen kaas eet dus zorg ik voor vlees- of vis-hapjes. Ik weet van iemand dat hij het liefst een bepaald merk bier drinkt, dus dat koop ik dan. (Terwijl mijn man altijd pils van Lidl drinkt).
We hebben een vegetariër in het gezin dus als zij komt eten kook ik vegetarisch, enz.
Maar......ik verwacht dat niet van anderen. Daar accepteer ik hoe het is en is dat niet naar mijn wensen heb ik pech.
Zo hebben wij een kennis die geen kaas eet dus zorg ik voor vlees- of vis-hapjes. Ik weet van iemand dat hij het liefst een bepaald merk bier drinkt, dus dat koop ik dan. (Terwijl mijn man altijd pils van Lidl drinkt).
We hebben een vegetariër in het gezin dus als zij komt eten kook ik vegetarisch, enz.
Maar......ik verwacht dat niet van anderen. Daar accepteer ik hoe het is en is dat niet naar mijn wensen heb ik pech.
donderdag 24 augustus 2017 om 08:28
Als wij met de schoonfamilie bij elkaar komen (2x per jaar ofzo) is er vaak wel een paar pannen soep met broodjes. Maar dan zijn er ook salades en sowieso veel hapjes.Maechtje schreef: ↑23-08-2017 08:24Kuikentje_89, je zult best gelijk hebben, maar ik ben nog nooit ergens geweest waar men vond dat bliksoep met een broodje een volwaardige maaltijd was voor gasten. Als wij ergens blijven eten wordt er altijd uitgebreid gekookt (of dat nou aardappelen, vlees en groenten is of een zesgangendiner) of, als het ongepland is, wordt er wat besteld. Ik lees in dit topic ook vergelijkbare reacties van anderen, dus ik denk niet dat het per sé een typisch Nederlands ding is, maar eerder iets wat sommige (oudere) Nederlanders doen.
Mijn schoonouders (en eigen ouders) zijn eerder van het type dat zes keer vraagt of je genoeg gegeten hebt nadat ze je helemaal volgepropt hebben
Dus ik herken de pan soep met broodjes wel, maar niet dat dat het enige is. Ik herken al helemaal niet dat 'eten voor Nederlanders niet belangrijk is'
De tafels staan juist altijd overvol met schalen waar vanalles op ligt. Niet altijd luxe, stukjes kaas en worst, komkommer en tomaatjes, druiven, dadels en/of (speciaal voor mijn dochter en mij in huis gehaald van de week
) olijven. Maar het ligt wél vol. Jammer dat er weer de ervaring van 1 familie als standaard voor 'De Nederlander' gezien wordt. (waarbij dan weer gewoon de blánke Nederlander bedoeld wordt.. we zijn toch allemaal Nederlanders?)
Later is nu
vrijdag 25 augustus 2017 om 00:50
Voor allergieen en dieten nemen wij altijd ons eigen eten mee, of kopen het even bij de supermarkt om de hoek. Voor de veiligheid en omdat ik wil voorkomen dat een ander moeite doet en het denkt goed te doen, en het eten dan toch niet gegeten kan worden omdat de ingredientenlijst niet goed gelezen is, of er toch een foutje is gemaakt.Tiktiktikwiebenik schreef: ↑23-08-2017 21:10
Wat ik mij afvraag, wat verwachten mensen die een speciale diët volgen of een allergie hebben? Nemen die dan altijd hun eigen eten mee naar familie of verwachten jullie dat er een alternatief is ( of iets meer gekookt wordt van dat wat je wel mag/ kan eten)?
En hoe zit het met (fris)drankjes, verwachten jullie dat er rekening gehouden wordt met je voorkeur voor drinken ( in ons geval gaat het niet om alcoholische drankjes)?
Qua drinken verwacht ik al helemaal niet dat er gekocht wordt wat wij willen. Ik drink gewoon wat er voorhanden is en als er niets is dat me bevalt drink ik water.
Maar ik begrijp je wel als het op hoeveelheden aankomt. Dat zou ik ook vervelend vinden dat je daar met honger zit, maar ik zou zoals anderen hier opperen dat oplossen door zelf voor schoonmoeder te koken of lekker afhaal eten bestellen.
vrijdag 25 augustus 2017 om 15:34
Ik eet geen vlees, en ja, als ik ergens uitgenodigd wordt om te eten dan ga ik ervan uit dat hier rekening mee gehouden wordt. Omgekeerd vraag ik ook of er dingen zijn waar iemand niet zo van houdt. Is toch zonde om iemand voor het eten uit te nodigen en dan iets te maken wat diegene niet echt lekker vind? En allergie: natuurlijk hou je daar ook rekening mee!
every journey starts with a single step
zondag 27 augustus 2017 om 10:37
Jammer dat je jezelf niet welkom en een last voelt TO.
Ik denk dat je schoonmoeder gewoon blij is dat jullie er zijn. Vandaar de blokjes kaas en komkommer
Neem zelf gewoon iets lekkers mee. Dan bel je even van tevoren en zeg je: "Wij zorgen voor het avondeten!"
Kijk je hoe ze reageert. Dan ben je ook alweer wat wijzer misschien. Misschien is ze heel opgelucht. Omdat ze de volgende dag dat kliekje aardappel-anders opwarmt? Ze is dan zelf kennelijk niet zo veel (meer) gewend..
Ik denk dat je schoonmoeder gewoon blij is dat jullie er zijn. Vandaar de blokjes kaas en komkommer
Neem zelf gewoon iets lekkers mee. Dan bel je even van tevoren en zeg je: "Wij zorgen voor het avondeten!"
Kijk je hoe ze reageert. Dan ben je ook alweer wat wijzer misschien. Misschien is ze heel opgelucht. Omdat ze de volgende dag dat kliekje aardappel-anders opwarmt? Ze is dan zelf kennelijk niet zo veel (meer) gewend..
