Overig
alle pijlers
Napraattopic 64
vrijdag 29 juli 2016 om 17:13
Beste forummers,
Op verzoek een link naar de OP (openingspost) vanwege een te lange OP.
Lees hier de OP van het Napraattopic.
Als blijkt dat er teveel onduidelijkheid bestaat en de OP niet gelezen wordt, dan zal de OP weer terug gezet worden.
Let op: Ook de huisregels zijn in het Napraattopic gewoon van toepassing.
Veel napraat plezier!
Met vriendelijke groet,
Community Manager Viva en Viva Mod.team
"I'm busy holding myself together with tape and glue", dr. Miranda Bailey.
Op verzoek een link naar de OP (openingspost) vanwege een te lange OP.
Lees hier de OP van het Napraattopic.
Als blijkt dat er teveel onduidelijkheid bestaat en de OP niet gelezen wordt, dan zal de OP weer terug gezet worden.
Let op: Ook de huisregels zijn in het Napraattopic gewoon van toepassing.
Veel napraat plezier!
Met vriendelijke groet,
Community Manager Viva en Viva Mod.team
"I'm busy holding myself together with tape and glue", dr. Miranda Bailey.
dinsdag 16 augustus 2016 om 18:21
dinsdag 16 augustus 2016 om 19:40
quote:duende12 schreef op 16 augustus 2016 @ 17:49:
[...]
Ik zeg ook niet dat het zomaar moet kunnen. Ik vind alleen dat de regels iets versoepelder mogen wat mij betreft. Iemand die echt niet meer wil leven en lijdt vind ik dat daar ook echt iets mee gedaan moet worden. Maar hoe weet ik eigenlijk ook niet.Ik denk dat we geen idee hebben van de impact die 'versoepelen' op andere wet- en regelgeving heeft
[...]
Ik zeg ook niet dat het zomaar moet kunnen. Ik vind alleen dat de regels iets versoepelder mogen wat mij betreft. Iemand die echt niet meer wil leven en lijdt vind ik dat daar ook echt iets mee gedaan moet worden. Maar hoe weet ik eigenlijk ook niet.Ik denk dat we geen idee hebben van de impact die 'versoepelen' op andere wet- en regelgeving heeft
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET
dinsdag 16 augustus 2016 om 20:04
dinsdag 16 augustus 2016 om 20:06
quote:duende12 schreef op 16 augustus 2016 @ 17:24:
[...]
Bij kanker kun je euthanasie krijgen. En ik vind beide even erg. Bij sommige gevallen van dementie is er sprake van lijden, onnodig in mijn ogen. En ja, ik ben er voor om in die gevallen euthanasie te versoepelen.
Medisch contact
Frans Meulenberg 28 maart 2006 4 minuten leestijd
Dementie en geluk
Laatst bezocht ik een, letterlijk, oude bekende. Een erudiet man van respectabele leeftijd - negentig jaar - die de laatste twee jaar aan het dementeren is. Hij komt zijn huis nauwelijks meer uit, wordt alsmaar eenzamer en verzorgt zichzelf minder en minder. Lange haren, ongewassen kleding, vuile nagels. Zulk soort dingen. Is dat een triest gezicht? Deels wel, omdat ik als vriend het proces bezie vanuit het perspectief van en herinnering aan een vitale, gezonde en schrandere man. Anderzijds valt mij op dat hij beslist niet ongelukkiger is dan voorheen. Als vanouds valt er veel met hem te lachen en ik zie hem zichtbaar genieten van zijn leven binnen vier muren, van zijn muziek en van zijn boeken, die hij uiterst zorgvuldig en liefdevol van de ene stapel op de andere legt
.........................................
Frans Meulenberg, onderzoeker aan de afdeling Medische Ethiek, Erasmus MC, Rotterdam
[...]
Bij kanker kun je euthanasie krijgen. En ik vind beide even erg. Bij sommige gevallen van dementie is er sprake van lijden, onnodig in mijn ogen. En ja, ik ben er voor om in die gevallen euthanasie te versoepelen.
Medisch contact
Frans Meulenberg 28 maart 2006 4 minuten leestijd
Dementie en geluk
Laatst bezocht ik een, letterlijk, oude bekende. Een erudiet man van respectabele leeftijd - negentig jaar - die de laatste twee jaar aan het dementeren is. Hij komt zijn huis nauwelijks meer uit, wordt alsmaar eenzamer en verzorgt zichzelf minder en minder. Lange haren, ongewassen kleding, vuile nagels. Zulk soort dingen. Is dat een triest gezicht? Deels wel, omdat ik als vriend het proces bezie vanuit het perspectief van en herinnering aan een vitale, gezonde en schrandere man. Anderzijds valt mij op dat hij beslist niet ongelukkiger is dan voorheen. Als vanouds valt er veel met hem te lachen en ik zie hem zichtbaar genieten van zijn leven binnen vier muren, van zijn muziek en van zijn boeken, die hij uiterst zorgvuldig en liefdevol van de ene stapel op de andere legt
.........................................
Frans Meulenberg, onderzoeker aan de afdeling Medische Ethiek, Erasmus MC, Rotterdam
missie_m wijzigde dit bericht op 17-08-2016 21:23
Reden: Grootste gedeelte gewist
Reden: Grootste gedeelte gewist
% gewijzigd
LOEP ME MAAR aub.
dinsdag 16 augustus 2016 om 20:07
dinsdag 16 augustus 2016 om 20:09
quote:Bugs_Bunny schreef op 16 augustus 2016 @ 17:55:
[...]
De werkelijkheid is dat vrijwel iedereen vrijwel niemand "de moeite" waard vindt. Vrijwel iedereen doet geen enkele moeite voor vrijwel iedereen.
Ik heb daar geen enkel bezwaar tegen overigens, ik bewaak ook, net als vrijwel iedereen, mijn grenzen. Helemaal prima wmb.
Maar dat gratuite "jij bent echt de moeite waard", "jij verdient beter" en meer van dat soort clichés kan ik echt niet anders zien dan als medelijden-masturbatie. Als je iemand de moeite waard vindt, dan doe je die moeite.
En nogmaals, Nederland zit vol met, letterlijk, opslagplaatsen met al die "waardevolle" mensen waar NOOIT iemand op bezoek komt, of op andere wijze moeite voor doet behalve tegen betaling. Ik ken dat stoort mensen-stallen en ik walg er van. En, geen illusies, van mezelf als ik moet toegeven: ook ik vind die mensen kennelijk helemaal niet de moeite waardIk begrijp je insteek maar heb toch moeite met het geheel van je schrijven. Afgelopen jaren zaten/zitten man en ik in een positie dat we langs alle kanten mantelzorg verlenen terwijl ikzelf ook chronisch ziek ben en voltijds werk. We wonen ver weg van de mensen die onze zorg nodig hebben en spenderen zowat al onze 'niet-werktijd' aan reizen en zorgen. Dat is na meer dan twee jaar gewoon niet meer vol te houden. Vind ik de mensen waar we voor zorgen dan niet de moeite waard? Ja zeker wel maar niemand heeft er baat bij als man of ik instorten of dat onze relatie op deze druk klapt. Er wordt van overheidswege zoveel meer verwacht. Je moet voor je ouders zorgen maar ook werken want door te werken draag je bij aan het sociale stelsel. Ik snap het allemaal, maar in de praktijk betekent dit dat wij fulltime aan het werken, zorgen en reizen zijn. En dat zorgen en reizen kost veel geld. Voor ons. Dus van dat bijdragen aan het sociale stelsel wat man en ik beiden al ons hele leven doen, merk ik weinig return. En dan hou ik mijn hart vast. Wij voeden geen kinderen op, hebben niet de NL nationaliteit, geen familie in de buurt. Wie gaat dit ooit voor ons doen? Niet de buurman van 80 wiens vrouw 2 jaar geleden voor euthanasie moest kiezen en waar man en ik alles voor geregeld en verzorgd hebben en waar we nu nog steeds een paar keer per week gaan kijken of het wel goed gaat en wat er moet gebeuren.
[...]
De werkelijkheid is dat vrijwel iedereen vrijwel niemand "de moeite" waard vindt. Vrijwel iedereen doet geen enkele moeite voor vrijwel iedereen.
Ik heb daar geen enkel bezwaar tegen overigens, ik bewaak ook, net als vrijwel iedereen, mijn grenzen. Helemaal prima wmb.
Maar dat gratuite "jij bent echt de moeite waard", "jij verdient beter" en meer van dat soort clichés kan ik echt niet anders zien dan als medelijden-masturbatie. Als je iemand de moeite waard vindt, dan doe je die moeite.
En nogmaals, Nederland zit vol met, letterlijk, opslagplaatsen met al die "waardevolle" mensen waar NOOIT iemand op bezoek komt, of op andere wijze moeite voor doet behalve tegen betaling. Ik ken dat stoort mensen-stallen en ik walg er van. En, geen illusies, van mezelf als ik moet toegeven: ook ik vind die mensen kennelijk helemaal niet de moeite waardIk begrijp je insteek maar heb toch moeite met het geheel van je schrijven. Afgelopen jaren zaten/zitten man en ik in een positie dat we langs alle kanten mantelzorg verlenen terwijl ikzelf ook chronisch ziek ben en voltijds werk. We wonen ver weg van de mensen die onze zorg nodig hebben en spenderen zowat al onze 'niet-werktijd' aan reizen en zorgen. Dat is na meer dan twee jaar gewoon niet meer vol te houden. Vind ik de mensen waar we voor zorgen dan niet de moeite waard? Ja zeker wel maar niemand heeft er baat bij als man of ik instorten of dat onze relatie op deze druk klapt. Er wordt van overheidswege zoveel meer verwacht. Je moet voor je ouders zorgen maar ook werken want door te werken draag je bij aan het sociale stelsel. Ik snap het allemaal, maar in de praktijk betekent dit dat wij fulltime aan het werken, zorgen en reizen zijn. En dat zorgen en reizen kost veel geld. Voor ons. Dus van dat bijdragen aan het sociale stelsel wat man en ik beiden al ons hele leven doen, merk ik weinig return. En dan hou ik mijn hart vast. Wij voeden geen kinderen op, hebben niet de NL nationaliteit, geen familie in de buurt. Wie gaat dit ooit voor ons doen? Niet de buurman van 80 wiens vrouw 2 jaar geleden voor euthanasie moest kiezen en waar man en ik alles voor geregeld en verzorgd hebben en waar we nu nog steeds een paar keer per week gaan kijken of het wel goed gaat en wat er moet gebeuren.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
dinsdag 16 augustus 2016 om 20:10
quote:AllieBrosh schreef op 16 augustus 2016 @ 20:04:
[...]
Iemand die altijd een woordje waagde over zichzelf, bedoel je?Ook. En daar kan men uithalen wat men wil, herkenning of juist niet of weer iets anders.
[...]
Iemand die altijd een woordje waagde over zichzelf, bedoel je?Ook. En daar kan men uithalen wat men wil, herkenning of juist niet of weer iets anders.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
dinsdag 16 augustus 2016 om 20:10
quote:Bugs_Bunny schreef op 16 augustus 2016 @ 17:55:
[...]
De werkelijkheid is dat vrijwel iedereen vrijwel niemand "de moeite" waard vindt. Vrijwel iedereen doet geen enkele moeite voor vrijwel iedereen.
Ik heb daar geen enkel bezwaar tegen overigens, ik bewaak ook, net als vrijwel iedereen, mijn grenzen. Helemaal prima wmb.
Maar dat gratuite "jij bent echt de moeite waard", "jij verdient beter" en meer van dat soort clichés kan ik echt niet anders zien dan als medelijden-masturbatie. Als je iemand de moeite waard vindt, dan doe je die moeite.
En nogmaals, Nederland zit vol met, letterlijk, opslagplaatsen met al die "waardevolle" mensen waar NOOIT iemand op bezoek komt, of op andere wijze moeite voor doet behalve tegen betaling. Ik ken dat stoort mensen-stallen en ik walg er van. En, geen illusies, van mezelf als ik moet toegeven: ook ik vind die mensen kennelijk helemaal niet de moeite waardIk moest ook meteen denken aan roeptoeters die vinden dat vluchtelingen weer terug het water in geduwd moeten worden. "Iedereen is de moeite waard", maar sommigen zijn toch iets meer de moeite waard dan anderen.
[...]
De werkelijkheid is dat vrijwel iedereen vrijwel niemand "de moeite" waard vindt. Vrijwel iedereen doet geen enkele moeite voor vrijwel iedereen.
Ik heb daar geen enkel bezwaar tegen overigens, ik bewaak ook, net als vrijwel iedereen, mijn grenzen. Helemaal prima wmb.
Maar dat gratuite "jij bent echt de moeite waard", "jij verdient beter" en meer van dat soort clichés kan ik echt niet anders zien dan als medelijden-masturbatie. Als je iemand de moeite waard vindt, dan doe je die moeite.
En nogmaals, Nederland zit vol met, letterlijk, opslagplaatsen met al die "waardevolle" mensen waar NOOIT iemand op bezoek komt, of op andere wijze moeite voor doet behalve tegen betaling. Ik ken dat stoort mensen-stallen en ik walg er van. En, geen illusies, van mezelf als ik moet toegeven: ook ik vind die mensen kennelijk helemaal niet de moeite waardIk moest ook meteen denken aan roeptoeters die vinden dat vluchtelingen weer terug het water in geduwd moeten worden. "Iedereen is de moeite waard", maar sommigen zijn toch iets meer de moeite waard dan anderen.
Slik die kikker!
dinsdag 16 augustus 2016 om 20:12
quote:AllieBrosh schreef op 16 augustus 2016 @ 20:10:
[...]
Ik moest ook meteen denken aan roeptoeters die vinden dat vluchtelingen weer terug het water in geduwd moeten worden. "Iedereen is de moeite waard", maar sommigen zijn toch iets meer de moeite waard dan anderen.Waarom nou die vluchtelingenGodwin?
[...]
Ik moest ook meteen denken aan roeptoeters die vinden dat vluchtelingen weer terug het water in geduwd moeten worden. "Iedereen is de moeite waard", maar sommigen zijn toch iets meer de moeite waard dan anderen.Waarom nou die vluchtelingenGodwin?
dinsdag 16 augustus 2016 om 20:21
dinsdag 16 augustus 2016 om 20:29
quote:missie_m schreef op 16 augustus 2016 @ 20:06:
[...]
Medisch contact
Frans Meulenberg 28 maart 2006 4 minuten leestijd
Dementie en geluk
Laatst bezocht ik een, letterlijk, oude bekende. Een erudiet man van respectabele leeftijd - negentig jaar - die de laatste twee jaar aan het dementeren is. Hij komt zijn huis nauwelijks meer uit, wordt alsmaar eenzamer en verzorgt zichzelf minder en minder. Lange haren, ongewassen kleding, vuile nagels. Zulk soort dingen. Is dat een triest gezicht? Deels wel, omdat ik als vriend het proces bezie vanuit het perspectief van en herinnering aan een vitale, gezonde en schrandere man. Anderzijds valt mij op dat hij beslist niet ongelukkiger is dan voorheen. Als vanouds valt er veel met hem te lachen en ik zie hem zichtbaar genieten van zijn leven binnen vier muren, van zijn muziek en van zijn boeken, die hij uiterst zorgvuldig en liefdevol van de ene stapel op de andere legt.
Nu is dit alles míjn indruk, en dus een louter individuele ervaring. Literatuur heeft het vermogen alles op een meer universeel niveau zichtbaar en kenbaar te maken.
Mijmerend na mijn bezoek gingen mijn gedachten uit naar een beroemde passage over Teletubbies in Elegie voor Iris. Het boek is een hommage van John Bayley aan zijn vrouw Iris Murdoch, beroemd schrijfster en filosoof, die haar laatste jaren doorbracht in de schemering van de ziekte van Alzheimer.
De Teletubbies - voor wie het niet weet: een programma voor de allerkleinsten - maakt deel uit van het ochtendritueel van het echtpaar. ?Het is een van de weinige programma?s die we samen met dezelfde geestdrift kunnen bekijken. ?Daar zijn de konijntjes,? roep ik opgewonden. Het virtual reality-landschap dat ons wordt voorgezet is een van de charmes van dit zeer bijzondere programma. (?) De Teletubbies hebben een eigen ondergronds huis, netjes afgedekt met gras.
Er steekt een periscoop uit. Er verschijnt een echt babykopje in de lucht. Ik trek er altijd een gezicht tegen, Iris glimlacht stralend terug.? Deze ?vorm van kinderlijkheid? doet Bayley terugdenken aan de reisjes die hij vroeger samen met Iris ondernam. En soms neemt hij haar opnieuw mee. Maar de betovering van eertijds is verdwenen. Hij ziet overduidelijk dat zij niet langer geniet van de trips, en zegt geruststellend: ?We zijn zo weer terug in Teletubbieland.?
Een groot en intellectueel schrijfster, aan het eind van haar leven gefascineerd door de Teletubbies. Juist deze scènes uit het boek van John Bayley leiden tot felle discussies.
Voor de ene partij is dit gegeven illustratief voor de neergang van het menselijke verstand en vernuft. Zij lezen deze passages als intriest en uitermate tragisch, waarbij sommigen zelfs beweren dat Iris Murdoch in een staat van ontmenselijking is geraakt: ?Zo te moeten eindigen, is absolute horror.?
Anderen maken hiertegen bezwaar, op evenzo felle wijze: van ontmenselijking is geen sprake. Zij zien ouderdom - als voorfase van de dood - weliswaar gepaard gaan met veel eenzaamheid en verdriet, maar het inkrimpen van de hersenen behoedt ons voor de beleving ervan. Geen ontmenselijkend proces dus, maar veel meer een beschermingsmechanisme tot behoud van geluk. En Iris is onmiskenbaar gelukkig als ze kirrend van plezier de Teletubbies bekijkt.
Deze twee zienswijzen verdragen elkaar slecht. Nooit heb ik meegemaakt dat de partijen het eens werden. Het geluk van Iris en John is echter evident. Ver van de dagelijkse realiteit en de zorgen over een mogelijke toekomst, rust dit geluk op een gezamenlijk verleden, in de virtuele wereld van Teletubbies en? Alzheimer. Maar dit geluk is ambivalent: deels is het daadwerkelijk ervaren geluk, maar het is tevens veel minder spontaan en minder waarachtig dan voorheen. Zelfs een beetje kitscherig.
Lange tijd ging de literatuur schroomvallig om met dementie en de ziekte van Alzheimer. Talloze egodocumenten verschenen - vol met tragische beschrijingen van dementerende vrienden en familieleden - voordat de heuse literatuur eindelijk, in de vorm van gedachte-experimenten, de schroom aflegde of, wie weet, het respect voor deze aangrijpende aandoeningen terzijde schoof. Anders dan het gewone leven - de dagelijkse werkelijkheid schiet gewoon tekort - is literatuur in staat om uitersten met elkaar te combineren. Tragiek en humor, het diep menselijke met de ontmenselijking, pure kunst en heuse kitsch.
Recente moderne verhalen verkennen die grensvlakken uitdrukkelijk. Ik denk aan het verhaal
Eetlust van Julian Barnes (uit de bundel De citroentafel) waarin een voormalig verpleegster haar minnaar, een dementerend arts op leeftijd (?een stout kind van vijfenzeventig?), alsmaar weer voorleest uit kookboeken. Een ander voorbeeld komt van misschien wel de meest originele schrijver van Nederland, Tonnus Oosterhoff. In het verhaal Lucht in water oplossen uit de bundel Dans zonder vloer is een man druk in de weer met mummies, die hij in water laat weken om ze vervolgens doodleuk in de serre op stoelen te plaatsen. Leuk gezelschap voor zijn demente moeder die hij ophaalt uit haar tehuis.
Gruwelijk? Grotesk? Tragisch? Mensonwaardig? Het is maar hoe je het bekijkt. Want ?eetlezen? (Barnes), mummies maken (Oosterhoff) en de Teletubbies (Bayley) maken de dementerende zonder meer gelukkig. Wat is daar mis mee? De mens is een geluksvogel. Niet dat de mens dat geluk altijd bezit, maar hij streeft er wel naar. Een zoektocht die eindigt in Teletubbiehemel.
Frans Meulenberg, onderzoeker aan de afdeling Medische Ethiek, Erasmus MC, RotterdamVan mij mag Frans n.a.v. deze voorbeelden (en/of andere) zelf weten of hij voor zichzelf dat stadium vóór wil zijn. Als Frans niet wil dat anderen hem zo gaan zien, als Frans wil dat hij doodgaat vóór hij helemaal gelukkig van de Teletubbies wordt, mag hij dat van mij zelf weten. Ook of misschien juist omdat anderen dat juist vertederend vinden en 'hij is helemaal niet lastig'. Het Teletubbiestadium is al eens geleefd, ik kan me best voorstellen dat mensen voor zichzelf niet weer in zo'n fase willen komen, ook al is dat -soms- de natuurlijke weg naar de dood.
[...]
Medisch contact
Frans Meulenberg 28 maart 2006 4 minuten leestijd
Dementie en geluk
Laatst bezocht ik een, letterlijk, oude bekende. Een erudiet man van respectabele leeftijd - negentig jaar - die de laatste twee jaar aan het dementeren is. Hij komt zijn huis nauwelijks meer uit, wordt alsmaar eenzamer en verzorgt zichzelf minder en minder. Lange haren, ongewassen kleding, vuile nagels. Zulk soort dingen. Is dat een triest gezicht? Deels wel, omdat ik als vriend het proces bezie vanuit het perspectief van en herinnering aan een vitale, gezonde en schrandere man. Anderzijds valt mij op dat hij beslist niet ongelukkiger is dan voorheen. Als vanouds valt er veel met hem te lachen en ik zie hem zichtbaar genieten van zijn leven binnen vier muren, van zijn muziek en van zijn boeken, die hij uiterst zorgvuldig en liefdevol van de ene stapel op de andere legt.
Nu is dit alles míjn indruk, en dus een louter individuele ervaring. Literatuur heeft het vermogen alles op een meer universeel niveau zichtbaar en kenbaar te maken.
Mijmerend na mijn bezoek gingen mijn gedachten uit naar een beroemde passage over Teletubbies in Elegie voor Iris. Het boek is een hommage van John Bayley aan zijn vrouw Iris Murdoch, beroemd schrijfster en filosoof, die haar laatste jaren doorbracht in de schemering van de ziekte van Alzheimer.
De Teletubbies - voor wie het niet weet: een programma voor de allerkleinsten - maakt deel uit van het ochtendritueel van het echtpaar. ?Het is een van de weinige programma?s die we samen met dezelfde geestdrift kunnen bekijken. ?Daar zijn de konijntjes,? roep ik opgewonden. Het virtual reality-landschap dat ons wordt voorgezet is een van de charmes van dit zeer bijzondere programma. (?) De Teletubbies hebben een eigen ondergronds huis, netjes afgedekt met gras.
Er steekt een periscoop uit. Er verschijnt een echt babykopje in de lucht. Ik trek er altijd een gezicht tegen, Iris glimlacht stralend terug.? Deze ?vorm van kinderlijkheid? doet Bayley terugdenken aan de reisjes die hij vroeger samen met Iris ondernam. En soms neemt hij haar opnieuw mee. Maar de betovering van eertijds is verdwenen. Hij ziet overduidelijk dat zij niet langer geniet van de trips, en zegt geruststellend: ?We zijn zo weer terug in Teletubbieland.?
Een groot en intellectueel schrijfster, aan het eind van haar leven gefascineerd door de Teletubbies. Juist deze scènes uit het boek van John Bayley leiden tot felle discussies.
Voor de ene partij is dit gegeven illustratief voor de neergang van het menselijke verstand en vernuft. Zij lezen deze passages als intriest en uitermate tragisch, waarbij sommigen zelfs beweren dat Iris Murdoch in een staat van ontmenselijking is geraakt: ?Zo te moeten eindigen, is absolute horror.?
Anderen maken hiertegen bezwaar, op evenzo felle wijze: van ontmenselijking is geen sprake. Zij zien ouderdom - als voorfase van de dood - weliswaar gepaard gaan met veel eenzaamheid en verdriet, maar het inkrimpen van de hersenen behoedt ons voor de beleving ervan. Geen ontmenselijkend proces dus, maar veel meer een beschermingsmechanisme tot behoud van geluk. En Iris is onmiskenbaar gelukkig als ze kirrend van plezier de Teletubbies bekijkt.
Deze twee zienswijzen verdragen elkaar slecht. Nooit heb ik meegemaakt dat de partijen het eens werden. Het geluk van Iris en John is echter evident. Ver van de dagelijkse realiteit en de zorgen over een mogelijke toekomst, rust dit geluk op een gezamenlijk verleden, in de virtuele wereld van Teletubbies en? Alzheimer. Maar dit geluk is ambivalent: deels is het daadwerkelijk ervaren geluk, maar het is tevens veel minder spontaan en minder waarachtig dan voorheen. Zelfs een beetje kitscherig.
Lange tijd ging de literatuur schroomvallig om met dementie en de ziekte van Alzheimer. Talloze egodocumenten verschenen - vol met tragische beschrijingen van dementerende vrienden en familieleden - voordat de heuse literatuur eindelijk, in de vorm van gedachte-experimenten, de schroom aflegde of, wie weet, het respect voor deze aangrijpende aandoeningen terzijde schoof. Anders dan het gewone leven - de dagelijkse werkelijkheid schiet gewoon tekort - is literatuur in staat om uitersten met elkaar te combineren. Tragiek en humor, het diep menselijke met de ontmenselijking, pure kunst en heuse kitsch.
Recente moderne verhalen verkennen die grensvlakken uitdrukkelijk. Ik denk aan het verhaal
Eetlust van Julian Barnes (uit de bundel De citroentafel) waarin een voormalig verpleegster haar minnaar, een dementerend arts op leeftijd (?een stout kind van vijfenzeventig?), alsmaar weer voorleest uit kookboeken. Een ander voorbeeld komt van misschien wel de meest originele schrijver van Nederland, Tonnus Oosterhoff. In het verhaal Lucht in water oplossen uit de bundel Dans zonder vloer is een man druk in de weer met mummies, die hij in water laat weken om ze vervolgens doodleuk in de serre op stoelen te plaatsen. Leuk gezelschap voor zijn demente moeder die hij ophaalt uit haar tehuis.
Gruwelijk? Grotesk? Tragisch? Mensonwaardig? Het is maar hoe je het bekijkt. Want ?eetlezen? (Barnes), mummies maken (Oosterhoff) en de Teletubbies (Bayley) maken de dementerende zonder meer gelukkig. Wat is daar mis mee? De mens is een geluksvogel. Niet dat de mens dat geluk altijd bezit, maar hij streeft er wel naar. Een zoektocht die eindigt in Teletubbiehemel.
Frans Meulenberg, onderzoeker aan de afdeling Medische Ethiek, Erasmus MC, RotterdamVan mij mag Frans n.a.v. deze voorbeelden (en/of andere) zelf weten of hij voor zichzelf dat stadium vóór wil zijn. Als Frans niet wil dat anderen hem zo gaan zien, als Frans wil dat hij doodgaat vóór hij helemaal gelukkig van de Teletubbies wordt, mag hij dat van mij zelf weten. Ook of misschien juist omdat anderen dat juist vertederend vinden en 'hij is helemaal niet lastig'. Het Teletubbiestadium is al eens geleefd, ik kan me best voorstellen dat mensen voor zichzelf niet weer in zo'n fase willen komen, ook al is dat -soms- de natuurlijke weg naar de dood.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
dinsdag 16 augustus 2016 om 20:29
quote:Phaedra_ schreef op 16 augustus 2016 @ 20:23:
[...]
Hij komt hier in heel veel topics voorbij. En zo er niet toe doend.
Hoezo mag je niet benoemen dat je het hypocriet vind dat een forummer in het ene topic benoemt dat alle levens ertoe doen, en eerder veel plezier heeft gehad over dode mensen?
Idioot dat dat geginnegap überhaupt mag op dit forum maar dat is een ander verhaal.
[...]
Hij komt hier in heel veel topics voorbij. En zo er niet toe doend.
Hoezo mag je niet benoemen dat je het hypocriet vind dat een forummer in het ene topic benoemt dat alle levens ertoe doen, en eerder veel plezier heeft gehad over dode mensen?
Idioot dat dat geginnegap überhaupt mag op dit forum maar dat is een ander verhaal.
dinsdag 16 augustus 2016 om 20:30
quote:Het-groepje schreef op 16 augustus 2016 @ 20:29:
[...]
Hoezo mag je niet benoemen dat je het hypocriet vind dat een forummer in het ene forummer benoemt dat alle levens ertoe doen en eerder veel plezier heeft gehad over dode mensen?
Idioot dat dat geginnegap überhaupt mag op dit forum maar dat is een ander verhaal.Omdat het dan weer een vluchtelingendiscussie gaat worden.
[...]
Hoezo mag je niet benoemen dat je het hypocriet vind dat een forummer in het ene forummer benoemt dat alle levens ertoe doen en eerder veel plezier heeft gehad over dode mensen?
Idioot dat dat geginnegap überhaupt mag op dit forum maar dat is een ander verhaal.Omdat het dan weer een vluchtelingendiscussie gaat worden.
dinsdag 16 augustus 2016 om 20:31
quote:Het-groepje schreef op 16 augustus 2016 @ 20:29:
[...]
Hoezo mag je niet benoemen dat je het hypocriet vind dat een forummer in het ene topic benoemt dat alle levens ertoe doen, en eerder veel plezier heeft gehad over dode mensen?
Idioot dat dat geginnegap überhaupt mag op dit forum maar dat is een ander verhaal.Dat.
[...]
Hoezo mag je niet benoemen dat je het hypocriet vind dat een forummer in het ene topic benoemt dat alle levens ertoe doen, en eerder veel plezier heeft gehad over dode mensen?
Idioot dat dat geginnegap überhaupt mag op dit forum maar dat is een ander verhaal.Dat.
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET
