Overig
alle pijlers
Onzinnige ergernissen
zondag 15 maart 2026 om 14:17
Soms erger ik mij ergens aan en meestal betreft dit iets wat ook voor anderen irritant kan zijn. Om maar wat voorbeelden te noemen: arrogant gedrag, achtergelaten troep in een park, keiharde muziek wanneer je probeert te slapen.
Maar vandaag realiseerde ik me dat ik soms gruwel van iets wat bij anderen waarschijnlijk geen irritatie oproept. Ik vroeg mij af waaróm ik me erger aan iets totaal onschuldigs en ik krijg het antwoord niet helder.
Vanochtend was ik net thuis na het uitlaten van de hond en ik wurmde mij uit mijn dikke winterjas. Het zag er lenteachtig uit buiten: de zon scheen en het beloofde een mooie dag te worden. Maar jemig....wat was het koud! 3 graden, zag ik op de thermometer.
Voor mijn huis langs wandelde een stel met een kinderwagen en een hondje. De vrouw trok vlak voor mijn raam haar jas uit en knoopte deze met de mouwen vast rond haar middel. Ze had verder alleen een T-shirt met korte mouwen aan.
"Hallo, doe normaal, het is 3 graden..." mompelde ik en het viel mij op dat ik irritatie voelde.
Natuurlijk had ik geen enkele reden om mij te ergeren: als iemand met blote armen in de kou wil wandelen is daar helemaal niets op tegen.
Daarover nadenkend besefte ik dat het mij irriteert wanneer mensen op een frisse dag, zodra de zon begint te schijnen erbij gaan lopen of het hartje zomer is.
Deze wrevel slaat helemaal nergens op en natuurlijk zal ik er nooit een opmerking over maken.
Zijn er meer mensen die dergelijke onzinnige ergernissen ervaren?
Maar vandaag realiseerde ik me dat ik soms gruwel van iets wat bij anderen waarschijnlijk geen irritatie oproept. Ik vroeg mij af waaróm ik me erger aan iets totaal onschuldigs en ik krijg het antwoord niet helder.
Vanochtend was ik net thuis na het uitlaten van de hond en ik wurmde mij uit mijn dikke winterjas. Het zag er lenteachtig uit buiten: de zon scheen en het beloofde een mooie dag te worden. Maar jemig....wat was het koud! 3 graden, zag ik op de thermometer.
Voor mijn huis langs wandelde een stel met een kinderwagen en een hondje. De vrouw trok vlak voor mijn raam haar jas uit en knoopte deze met de mouwen vast rond haar middel. Ze had verder alleen een T-shirt met korte mouwen aan.
"Hallo, doe normaal, het is 3 graden..." mompelde ik en het viel mij op dat ik irritatie voelde.
Natuurlijk had ik geen enkele reden om mij te ergeren: als iemand met blote armen in de kou wil wandelen is daar helemaal niets op tegen.
Daarover nadenkend besefte ik dat het mij irriteert wanneer mensen op een frisse dag, zodra de zon begint te schijnen erbij gaan lopen of het hartje zomer is.
Deze wrevel slaat helemaal nergens op en natuurlijk zal ik er nooit een opmerking over maken.
Zijn er meer mensen die dergelijke onzinnige ergernissen ervaren?
lieneke wijzigde dit bericht op 16-03-2026 12:03
1.11% gewijzigd
vrijdag 10 april 2026 om 13:17
Ohhhh die 'het heeft je wel sterker gemaakt'
Nee, absoluut niet.
Alleen lijkt dat zo omdat ik vanaf jonge leeftijd al dissocieer waardoor mijn omgeving niet veel merkt van mijn innerlijke strijd (behalve mijn man, die wel door me heen prikt).
Sterker, nee absoluut niet.
Ik functioneer omdat het moet en had liever alles overgeslagen wat me nu zogenaamd sterk gemaakt heeft.
Nee, absoluut niet.
Alleen lijkt dat zo omdat ik vanaf jonge leeftijd al dissocieer waardoor mijn omgeving niet veel merkt van mijn innerlijke strijd (behalve mijn man, die wel door me heen prikt).
Sterker, nee absoluut niet.
Ik functioneer omdat het moet en had liever alles overgeslagen wat me nu zogenaamd sterk gemaakt heeft.
vrijdag 10 april 2026 om 13:26
Ik was mijn haar thuis.cognac schreef: ↑10-04-2026 11:57Ook nog een onzinnige ergernis: de wasbakken bij de kapper.
Ben al bij verschillende kappers geweest, maar die wasbakken vind ik altijd echt een crime...
Bij eentje jaren geleden werd je plat liggend op een soort stretcherbed gewassen maar dat vond ik toch ook maar een vage boel.
Die wasbakken zijn niet berekend op mensen van 1,90 m.
Self-reflection: You were an idiot then, and you are still an idiot now.
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 10 april 2026 om 13:27
Ik moet het soms helaas, als ik te weinig kracht heb om te fietsen...Cheshire-cat schreef: ↑10-04-2026 13:03Misschien al een keer genoemd maar ga niet 65 pagina’s doorlezen: mensen die met de fiets aan de hand lopen. Ze lopen altijd in de weg. Je kunt er niets langs want die fiets blokkeert alles.
vrijdag 10 april 2026 om 13:27
En je dochter had geen commentaar dat je 4 woorden gebruikte?
Self-reflection: You were an idiot then, and you are still an idiot now.
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
:
vrijdag 10 april 2026 om 13:29
Ik gebruik tegenwoordig mijn fiets als rollator of als rolstoel, dan fiets ik over de stoep. Nog erger.Cheshire-cat schreef: ↑10-04-2026 13:03Misschien al een keer genoemd maar ga niet 65 pagina’s doorlezen: mensen die met de fiets aan de hand lopen. Ze lopen altijd in de weg. Je kunt er niets langs want die fiets blokkeert alles.
Maar ja, lislopen gaat ff niet.
Self-reflection: You were an idiot then, and you are still an idiot now.
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 10 april 2026 om 13:32
Is dat diezelfde als "ik merk écht niets van je ASS, ben je zeker dat je het hebt"Kuzu schreef: ↑10-04-2026 13:17Ohhhh die 'het heeft je wel sterker gemaakt'
Nee, absoluut niet.
Alleen lijkt dat zo omdat ik vanaf jonge leeftijd al dissocieer waardoor mijn omgeving niet veel merkt van mijn innerlijke strijd (behalve mijn man, die wel door me heen prikt).
Sterker, nee absoluut niet.
Ik functioneer omdat het moet en had liever alles overgeslagen wat me nu zogenaamd sterk gemaakt heeft.
?Kom eens een week met mij samenleven thuis.
In plaats van dat ik op kantoor of elders permanent standaard poog te maskeren.
Wat kennelijk naar sommigen toe zeer goed lukt.
En nee ook niet "iedereen heeft toch wel een beetje autisme in zich". Braak.
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
vrijdag 10 april 2026 om 13:35
Maar helemaal woest ben ik op mensen die juist zo moeten benadrukken dat jij (of een naaste in hun omgeving) er níet sterk mee omgaat. En hoe zij voorbeelden kennen van mensen die dat wel kunnen, doen of deden. En dan bekruipt mij toch een beetje het gevoel dat je liever "die sterke vrouw" ziet omdat dat makkelijker, aangenamer of minder confronterend is voor jou... Ook al weet jij dus helemaal niet wat daar achter schuilt. Misschien heeft ze inderdaad een sterker karakter, misschien is het ook een masker, overleving of weet ik veel. Maar zeer hinderlijk om met andermans voorbeelden te komen.Kuzu schreef: ↑10-04-2026 13:17Ohhhh die 'het heeft je wel sterker gemaakt'
Nee, absoluut niet.
Alleen lijkt dat zo omdat ik vanaf jonge leeftijd al dissocieer waardoor mijn omgeving niet veel merkt van mijn innerlijke strijd (behalve mijn man, die wel door me heen prikt).
Sterker, nee absoluut niet.
Ik functioneer omdat het moet en had liever alles overgeslagen wat me nu zogenaamd sterk gemaakt heeft.
vrijdag 10 april 2026 om 13:40
Toch is dat zo.Wissewis schreef: ↑10-04-2026 13:32Is dat diezelfde als "ik merk écht niets van je ASS, ben je zeker dat je het hebt"
Kom eens een week met mij samenleven thuis.
In plaats van dat ik op kantoor of elders permanent standaard poog te maskeren.
Wat kennelijk naar sommigen toe zeer goed lukt.
En nee ook niet "iedereen heeft toch wel een beetje autisme in zich". Braak.
Autistische kenmerken zijn heel normale menselijke eigenschappen. Iedereen heeft ze.
Self-reflection: You were an idiot then, and you are still an idiot now.
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 10 april 2026 om 14:06
Andere mensen als voorbeeld geven wanneer het gaat over leed/ziekte en hoe daar mee om te gaan is sowieso te achterlijk voor woorden.
Alsof ik me toch even extra achter mijn oren moet krabben omdat ik geen pure cacao sessie tussen de geiten en brandnetels in Peru doe om van mijn CPTSS af te komen, omdat de nicht van de buurvrouw van iemand zn schoonmoeder er ook zo van is opgeknapt.
'Oh ja nou dan moet je het zelf weten, het was maar gewoon goedbedoeld advies, maar als je dat liever naast je neerlegt...'
Alsof ik me toch even extra achter mijn oren moet krabben omdat ik geen pure cacao sessie tussen de geiten en brandnetels in Peru doe om van mijn CPTSS af te komen, omdat de nicht van de buurvrouw van iemand zn schoonmoeder er ook zo van is opgeknapt.
'Oh ja nou dan moet je het zelf weten, het was maar gewoon goedbedoeld advies, maar als je dat liever naast je neerlegt...'
vrijdag 10 april 2026 om 14:07
cognac schreef: ↑10-04-2026 13:35Maar helemaal woest ben ik op mensen die juist zo moeten benadrukken dat jij (of een naaste in hun omgeving) er níet sterk mee omgaat. En hoe zij voorbeelden kennen van mensen die dat wel kunnen, doen of deden. En dan bekruipt mij toch een beetje het gevoel dat je liever "die sterke vrouw" ziet omdat dat makkelijker, aangenamer of minder confronterend is voor jou... Ook al weet jij dus helemaal niet wat daar achter schuilt. Misschien heeft ze inderdaad een sterker karakter, misschien is het ook een masker, overleving of weet ik veel. Maar zeer hinderlijk om met andermans voorbeelden te komen.
Ja, ik snap je helemaal denk ik.
Het geeft in ieder geval vervelende of vermoeiende vraagstukken en/of onzekerheden. Alsof je het dan allemaal weer bij jezelf moet gaan zoeken.
vrijdag 10 april 2026 om 14:08
vrijdag 10 april 2026 om 14:54
Ik vind het dan ook weer irritant als mensen zeggen "maar je kunt wel x, y en z" dus het valt wel mee. Nee Gerda, dat valt niet mee. Maar jij ziet niet dat ik al jarenlang max 4 uur per nacht slaap vanwege zenuwpijn, dat mijn zieke kind überhaupt niet naar school kan als ik hem niet breng en ik wil niet dat hij nog meer mist in zijn leven dan hij al doet. Je ziet me inderdaad op de momenten dat het redelijk of goed gaat, maar je ziet me niet als ik doodziek van de pijn op bed lig, afspraken af moet zeggen of tollend op mijn benen eten sta klaar te maken voor mijn gezin, alle therapieën en ziekenhuizen die ik gehad heb, daar heb jij ook geen benul van Gerda. Dus vorm geen mening als je alleen wilt zien wanneer ik iets doe wat voor mij leuk is. Dat is slechts een klein stukje van mijn leven.Kuzu schreef: ↑10-04-2026 14:06Andere mensen als voorbeeld geven wanneer het gaat over leed/ziekte en hoe daar mee om te gaan is sowieso te achterlijk voor woorden.
Alsof ik me toch even extra achter mijn oren moet krabben omdat ik geen pure cacao sessie tussen de geiten en brandnetels in Peru doe om van mijn CPTSS af te komen, omdat de nicht van de buurvrouw van iemand zn schoonmoeder er ook zo van is opgeknapt.
'Oh ja nou dan moet je het zelf weten, het was maar gewoon goedbedoeld advies, maar als je dat liever naast je neerlegt...'
Sorry, tot zover mijn frustratie over mensen die altijd een mening hebben over anderen maar nooit eens echt geïnteresseerd zijn in hun leven.....
vrijdag 10 april 2026 om 14:59
Oh Solomio, ik moet hier gewoon even op reageren, zonder dat ik de reacties op jouw bericht van anderen nog heb gelezen. Het is zo fijn dat iemand dit eens schrijft. Toen ons eerste kind overleed, ze was toen 3 maanden, heb ik zoveel kaartjes en berichtjes gekregen met de strekking 'dat ze te mooi voor het leven, maar dat ik gelukkig ZO'N STERKE VROUW ben.' En ook mondeling, steeds maar dat gewauwel over dat ik zo'n sterke vrouw ben, alleen maar omdat ik ook gewoon doorademende en daarom dus overleefde en niet 24/7 liep te janken want tja, dat is ook vermoeiend hoor, ik had er niet eens de kracht voor. Echt, afschuwelijk. Vaker geruzied dan gelachen met man hierover, want het was toch goed bedoeld en we moesten vooral dankbaar zijn in zijn ogen. Het is elke keer weer een klap in je gezicht. Mensen dekken zich ook alvast in als ze tegen je zeggen dat je 'zo sterk' bent, want dat is alvast een drempel voor mocht je toch overwegen toch een keer te gaan janken. Ik vind het lastig er woorden aan te geven, ze zeggen maar snel iets heel positiefs en bewonderends over je, en tegelijkertijd snijden ze een weg voor je af. Want als iemand die geen idee heeft steeds zegt MAAR JIJ KUNT DIT wordt het ineens lastig om het eens even een dagje helemaal niet te kunnen, wat toch vrij menselijk is na de dood van je kind.Solomio schreef: ↑10-04-2026 09:12Ik ben nogal cynisch, zeker wat dat soort zweverigheid betreft.
Toen het tweede kind van mijn tweeling overleed (eerste was al overleden) zei ik tegen mijn moeder: 'wat zal ik een prachtig sterk mens worden'.
Hebben we samen hartelijk om gelachen, ja, toen al.
Vreselijk vind ik dat soort dingen.
Och, ik snap ook wel dat het ongemak en onhandigheid is, maar waarom moeten anderen steeds voor mij beslissen dat mijn dochter 'te mooi' was voor het leven, zweefteverij, en dat ik zo sterk ben! Ze hebben helemaal geen idee hoe ik mij voel.
Wat erg dat het jou ook overkwam.
vrijdag 10 april 2026 om 15:02
apiejapie schreef: ↑10-04-2026 14:54Ik vind het dan ook weer irritant als mensen zeggen "maar je kunt wel x, y en z" dus het valt wel mee. Nee Gerda, dat valt niet mee. Maar jij ziet niet dat ik al jarenlang max 4 uur per nacht slaap vanwege zenuwpijn, dat mijn zieke kind überhaupt niet naar school kan als ik hem niet breng en ik wil niet dat hij nog meer mist in zijn leven dan hij al doet. Je ziet me inderdaad op de momenten dat het redelijk of goed gaat, maar je ziet me niet als ik doodziek van de pijn op bed lig, afspraken af moet zeggen of tollend op mijn benen eten sta klaar te maken voor mijn gezin, alle therapieën en ziekenhuizen die ik gehad heb, daar heb jij ook geen benul van Gerda. Dus vorm geen mening als je alleen wilt zien wanneer ik iets doe wat voor mij leuk is. Dat is slechts een klein stukje van mijn leven.
Sorry, tot zover mijn frustratie over mensen die altijd een mening hebben over anderen maar nooit eens echt geïnteresseerd zijn in hun leven.....
Ik geef je helemaal gelijk.
vrijdag 10 april 2026 om 15:06
En dit!!!! Hier bij ons een domme zus die bij de dood van ons kind zei: 'Alles gebeurt voor een reden'.Hallodaar schreef: ↑10-04-2026 09:28Ohhh! Kan ik me helemaal voorstellen! Vreselijk! zulke opmerkingen.
Weet nog dat na het onverwachte overlijden van mijn broer er een bloemstuk met kaart bij zijn kist stond met het opschrift: "Het is goed zo!"
Het liefst had ik die kaart ter plekke eraf gerukt, bespuugd, verscheurd, eroverheen gepist en daarna in de fik gestoken!
Met je: "het is goed zo!"
Het is verd#mme helemaal niet goed zo!
Hij was 50, vader en echtgenoot, geliefd en kon niet gemist worden.
Rot toch op met je wijze woorden!!!
(Sorry, ik ging even los)
Los van dat die zin grammaticaal krukkig is, had ik haar wel een schop willen geven. Oh ja? Wat is voor jou een goede reden dan dat een prachtige baby op het laatst zo geleden heeft en in de kist ligt in plaats van bij haar ouders in de armen?
Wat erg van je broer, natuurlijk was het niet goed zo, wie durft zoiets even voor hem te beslissen?!
Ik lees later pas verder want deze berichtjes maken even iets los en het heeft ook geen zin het forum daarmee te overspoelen in dit te gekke draadje over onzinnige ergernissen, maar ik wilde alleen maar even zeggen hoe belangrijk het is dat mensen zich hier eens tegen uitspreken, gekkigheid.
vrijdag 10 april 2026 om 15:14
Naaaaaaah!!!!
Ik was vanochtend eigenwijs en besloot een bonzend hoofd te negeren want ik wilde niet wéér naar het ziekenhuis. Ik ben er namelijk net uit. Maar tegen de tijd dat ik fliebertjes voor mijn ogen kreeg, ging ik toch maar bellen.
Kom ik met de taxi aan bij het zkh, staat er een auto pontificaal in de weg op het parkeerterreintje voor taxi's en invaliden. Niemand kon erlangs, omstanders gebaarden nog wat maar die auto bleef gewoon staan. Dus na vijf minuten wachten, stap ik toch maar uit de taxi...
En ik tik -een tíkje, ik sleurde haar niet de deur uit ofzo- even op de voorruit, wijs naar mijn sonde en andere apparatuur die ik mee moet slepen, en loop het ziekenhuis huis in.
Komt ze mij achterna, helemaal door het lint, ik probeer het nog met argumentatie terwijl ik weet dat argumenten helemaal onderaan de overtuigingsladder staan, maak het daarmee alleen maar erger en krijg een doodsbedreiging
naar mijn half verblinde en duizelige hoofd. Ik was helemaal alleen op dat moment maar gelukkig stoof ze toen terug naar haar auto.
Djiezzzz.
Ik was vanochtend eigenwijs en besloot een bonzend hoofd te negeren want ik wilde niet wéér naar het ziekenhuis. Ik ben er namelijk net uit. Maar tegen de tijd dat ik fliebertjes voor mijn ogen kreeg, ging ik toch maar bellen.
Kom ik met de taxi aan bij het zkh, staat er een auto pontificaal in de weg op het parkeerterreintje voor taxi's en invaliden. Niemand kon erlangs, omstanders gebaarden nog wat maar die auto bleef gewoon staan. Dus na vijf minuten wachten, stap ik toch maar uit de taxi...
En ik tik -een tíkje, ik sleurde haar niet de deur uit ofzo- even op de voorruit, wijs naar mijn sonde en andere apparatuur die ik mee moet slepen, en loop het ziekenhuis huis in.
Komt ze mij achterna, helemaal door het lint, ik probeer het nog met argumentatie terwijl ik weet dat argumenten helemaal onderaan de overtuigingsladder staan, maak het daarmee alleen maar erger en krijg een doodsbedreiging
naar mijn half verblinde en duizelige hoofd. Ik was helemaal alleen op dat moment maar gelukkig stoof ze toen terug naar haar auto. Djiezzzz.
vrijdag 10 april 2026 om 16:54
Ja, ik denk dan dat het toch wel duidelijk is dat ik hier niet the asshole ben, maar dat denken anderen op hun beurt ook.
Ik bood ooit iemand die op het schoolplein haar hond liet kakken, een poepzakje aan -ik heb zelf ook een hond- in de veronderstelling dat zij dit natuurlijk ook heel vervelend vond. Kreeg ik meteen Hector in m'n nek.
En toen ik jaren geleden een gehandicaptenparkeerkaart had, mijn kind van school haalde en een stel op het oog vriendelijke grootouders erop wees dat ik daar écht moest staan: "Maar dan moeten wij lópen om Sjerrul op te halen, takkewijf".
Waarschijnlijk denken zij net als ik: "Jij spoort niet". En dóór.
vrijdag 10 april 2026 om 18:11
Ow, wat verdrietig dat jij dat ook hebt meegemaakt.Homuncula schreef: ↑10-04-2026 14:59Oh Solomio, ik moet hier gewoon even op reageren, zonder dat ik de reacties op jouw bericht van anderen nog heb gelezen. Het is zo fijn dat iemand dit eens schrijft. Toen ons eerste kind overleed, ze was toen 3 maanden, heb ik zoveel kaartjes en berichtjes gekregen met de strekking 'dat ze te mooi voor het leven, maar dat ik gelukkig ZO'N STERKE VROUW ben.' En ook mondeling, steeds maar dat gewauwel over dat ik zo'n sterke vrouw ben, alleen maar omdat ik ook gewoon doorademende en daarom dus overleefde en niet 24/7 liep te janken want tja, dat is ook vermoeiend hoor, ik had er niet eens de kracht voor. Echt, afschuwelijk. Vaker geruzied dan gelachen met man hierover, want het was toch goed bedoeld en we moesten vooral dankbaar zijn in zijn ogen. Het is elke keer weer een klap in je gezicht. Mensen dekken zich ook alvast in als ze tegen je zeggen dat je 'zo sterk' bent, want dat is alvast een drempel voor mocht je toch overwegen toch een keer te gaan janken. Ik vind het lastig er woorden aan te geven, ze zeggen maar snel iets heel positiefs en bewonderends over je, en tegelijkertijd snijden ze een weg voor je af. Want als iemand die geen idee heeft steeds zegt MAAR JIJ KUNT DIT wordt het ineens lastig om het eens even een dagje helemaal niet te kunnen, wat toch vrij menselijk is na de dood van je kind.
Och, ik snap ook wel dat het ongemak en onhandigheid is, maar waarom moeten anderen steeds voor mij beslissen dat mijn dochter 'te mooi' was voor het leven, zweefteverij, en dat ik zo sterk ben! Ze hebben helemaal geen idee hoe ik mij voel.
Wat erg dat het jou ook overkwam.
Maar idd, wat zijn 'wij' toch beroerd in 'troosten'.
Zullen we een voorlichtingscampagne beginnen?
Self-reflection: You were an idiot then, and you are still an idiot now.
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 10 april 2026 om 18:16
vrijdag 10 april 2026 om 18:25
Lady*Voldemort schreef: ↑10-04-2026 18:16Ik weet eigenlijk nooit wat ik zeggen moet in dat soort gevallen. 'Jij bent zo sterk' en 'je kindje was te mooi voor het leven' zijn voor mij geen optie, maar wat dan wel? Meestal volsta ik er maar mee te zeggen dat ik niet weet wat ik zeggen moet maar of mensen daar nou blij van worden?
Ik zeg zoiets wel als ik er geen woorden voor heb, het is ook moeilijk maar ik probeer de clichés te vermijden.
There's nothing fair in this world,there's nothing sure in this world,there is nothing pure,so you better look for something left in this world.
vrijdag 10 april 2026 om 18:33
Blij is wat ambitieus, maar echt, dit is zoveel fijner dan na zes weken na het verlies van een kind iets als 'ben je er al overheen'? Gebeurde mijn moeder.Lady*Voldemort schreef: ↑10-04-2026 18:16Ik weet eigenlijk nooit wat ik zeggen moet in dat soort gevallen. 'Jij bent zo sterk' en 'je kindje was te mooi voor het leven' zijn voor mij geen optie, maar wat dan wel? Meestal volsta ik er maar mee te zeggen dat ik niet weet wat ik zeggen moet maar of mensen daar nou blij van worden?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
