Overig
alle pijlers
Stamcafe XXXI
donderdag 8 februari 2018 om 19:33
Haai! Carnaval: Ik kende het helemaal niet tot ik man leerde kennen. Schoonmoeder vond dat ik nogal goed kon maquilleren dus mocht ik een maand na onze kennismaking Teletubbies opmaken. 
Man is ooit nog jeugdprins geweest en de foto's daarvan zijn hilarisch. Maar mag duidelijk zijn dat ik carnaval niet echt begrijp; verkleden en drinken en hossen? Neuh.
Man is ooit nog jeugdprins geweest en de foto's daarvan zijn hilarisch. Maar mag duidelijk zijn dat ik carnaval niet echt begrijp; verkleden en drinken en hossen? Neuh.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
zaterdag 10 februari 2018 om 08:59
Tsja ik heb Limburgs bloed dus bij mij zit het erin. Mijn ouders,beide uit Limburg, hebben overigens niks met carnaval.
Mijn man vindt er ook niet veel aan , de muziek is natuurlijk ook verschrikkelijk maar toch vind ik het leuk.
Eerst even ontbijt,dan Ff op en neer naar de winkel en dan ga ik aan de slag met mijn haar en make-up. Wil mijn haren touperen en op de een of andere manier opsteken.
Mijn man vindt er ook niet veel aan , de muziek is natuurlijk ook verschrikkelijk maar toch vind ik het leuk.
Eerst even ontbijt,dan Ff op en neer naar de winkel en dan ga ik aan de slag met mijn haar en make-up. Wil mijn haren touperen en op de een of andere manier opsteken.
zaterdag 10 februari 2018 om 11:14
Veel plezier, Dolfje!dolfje schreef: ↑10-02-2018 08:59Tsja ik heb Limburgs bloed dus bij mij zit het erin. Mijn ouders,beide uit Limburg, hebben overigens niks met carnaval.
Mijn man vindt er ook niet veel aan , de muziek is natuurlijk ook verschrikkelijk maar toch vind ik het leuk.
Eerst even ontbijt,dan Ff op en neer naar de winkel en dan ga ik aan de slag met mijn haar en make-up. Wil mijn haren touperen en op de een of andere manier opsteken.
Dat verkleden vind ik het enige leuke aan carnaval en bepaalde liedjes vind ik ook nog wel leuk (maar dat is maar een hand vol).
woensdag 14 februari 2018 om 12:11
Was het leuk, Dolfje?
Jeetje jongens, ik heb nu een verhaal, ik weet niet eens waar te beginnen...
Op mijn werk is het al heel lang pet. Twee jaar geleden is er een nieuw bestuur gekomen (twee man ipv één). Die hebben, nou ja één van hen vooral, een organisatieverandering ingezet. En die deden en doen dat zo amateuristisch (doordat ze zo bevlogen zijn), dat alles op zijn kop staat. Niemand weet nog hoe of wat, het ziekteverzuim rijst de pan uit, goede mensen gaan weg... De juiste mensen worden niet of niet op tijd betrokken, dus er zit ook geen lijn in de strategie en de communicatie. En daar voel ik me dan weer verantwoordelijk voor.
Afijn, het gaat hard bergafwaarts. Met de tent en met mij idem dito.
Dacht, na een heel moeilijk, maar wel goed gesprek vorige week, dat ze het licht hadden gezien. Maar nee, maandag werd een collega (die een heel terechte en goede opmerking maakte, op basis van haar rol en vakkennis) weer zó geschoffeerd en ik de dag erop ook... ik zat echt te koken. Wil hier gewoon niet meer aan meedoen. En dat doet pijn, want het is/was zo'n mooie organisatie, met een goed doel. En die visie van die bestuurder is ook prachtig, sta ik helemaal achter. Maar door hun gekloot wordt alles kapotgemaakt, zo voelt het.
Gisteren was ik vrij en ik dacht 'fuck it (sorry, maar dat dacht ik), ik ga gewoon eens de stoute schoenen aantrekken' en ben bij een plaatselijke ondernemer hier in de buurt langsgegaan. Ik had ooit gehoord dat daar iemand met pensioen zou gaan en dat kwam ineens bovendrijven. Dus ik in mijn vieze paardenkleren binnengestapt. Toevallig was de eigenaar er. Ik vroeg alleen maar 'kan ik iets voor jullie betekenen, want ik wil het roer omgooien en ik hoorde de verkoopster laatst zeggen dat ze met pensioen ging.' Zegt die eigenaar: 'nou hèhè, je komt als geroepen, heb je even tijd voor een babbel?'
We hebben anderhalf uur zitten praten - het gesprek ging alle kanten op, heel leuk - en puntje bij paaltje: hij wou net op zoek gaan naar iemand die 'de voorkant' van zijn toko gaat runnen en meedenkt over manieren om de boel aantrekkelijker te maken. Lang verhaal kort: hij vroeg of ik dat wilde doen. Financieel is het een stuk minder dan nu - dus ik moet alles nog eens goed narekenen - maar djeez, wat een kans! Kan ik in een beschermde omgeving, want in loondienst, de ondernemer uithangen. Ik zeg 'koffiehoek, 's zomers iets buiten, workshops etc.' en de eigenaar vindt het heerlijk dat ik zo denk. Het voelt alsof ik in een Amerikaanse film zit, maar het is echt.
Gisteravond ook nog telefonisch verder gesproken. Hij snapt dat ik het financieel goed moet uitwerken, er kan nog wat geschoven, maar hij is ontzettend enthousiast. Ik kom precies op het goede moment, hij zat te bedenken hoe hij dit nou kon aanpakken en met wie...
Dus het kan zomaar zijn dat ik straks niet langer op 5-hoog in mijn kantoor met systeemwanden en dito plafond zit weg te kwijnen, maar dat ik hier in mijn eigen buurt een toko - die al decennia jaar 'gewoon prima' draait - mag runnen en opleuken
Typisch een gevalletje-Pippie Langkous: "Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!"
Doodeng, dit, maar wat een kans! Het kan mislukken, en ik kan weer op safe gaan spelen. Maar ik kan het ook gewoon maar gaan dóen!
Jeetje jongens, ik heb nu een verhaal, ik weet niet eens waar te beginnen...
Op mijn werk is het al heel lang pet. Twee jaar geleden is er een nieuw bestuur gekomen (twee man ipv één). Die hebben, nou ja één van hen vooral, een organisatieverandering ingezet. En die deden en doen dat zo amateuristisch (doordat ze zo bevlogen zijn), dat alles op zijn kop staat. Niemand weet nog hoe of wat, het ziekteverzuim rijst de pan uit, goede mensen gaan weg... De juiste mensen worden niet of niet op tijd betrokken, dus er zit ook geen lijn in de strategie en de communicatie. En daar voel ik me dan weer verantwoordelijk voor.
Afijn, het gaat hard bergafwaarts. Met de tent en met mij idem dito.
Dacht, na een heel moeilijk, maar wel goed gesprek vorige week, dat ze het licht hadden gezien. Maar nee, maandag werd een collega (die een heel terechte en goede opmerking maakte, op basis van haar rol en vakkennis) weer zó geschoffeerd en ik de dag erop ook... ik zat echt te koken. Wil hier gewoon niet meer aan meedoen. En dat doet pijn, want het is/was zo'n mooie organisatie, met een goed doel. En die visie van die bestuurder is ook prachtig, sta ik helemaal achter. Maar door hun gekloot wordt alles kapotgemaakt, zo voelt het.
Gisteren was ik vrij en ik dacht 'fuck it (sorry, maar dat dacht ik), ik ga gewoon eens de stoute schoenen aantrekken' en ben bij een plaatselijke ondernemer hier in de buurt langsgegaan. Ik had ooit gehoord dat daar iemand met pensioen zou gaan en dat kwam ineens bovendrijven. Dus ik in mijn vieze paardenkleren binnengestapt. Toevallig was de eigenaar er. Ik vroeg alleen maar 'kan ik iets voor jullie betekenen, want ik wil het roer omgooien en ik hoorde de verkoopster laatst zeggen dat ze met pensioen ging.' Zegt die eigenaar: 'nou hèhè, je komt als geroepen, heb je even tijd voor een babbel?'
We hebben anderhalf uur zitten praten - het gesprek ging alle kanten op, heel leuk - en puntje bij paaltje: hij wou net op zoek gaan naar iemand die 'de voorkant' van zijn toko gaat runnen en meedenkt over manieren om de boel aantrekkelijker te maken. Lang verhaal kort: hij vroeg of ik dat wilde doen. Financieel is het een stuk minder dan nu - dus ik moet alles nog eens goed narekenen - maar djeez, wat een kans! Kan ik in een beschermde omgeving, want in loondienst, de ondernemer uithangen. Ik zeg 'koffiehoek, 's zomers iets buiten, workshops etc.' en de eigenaar vindt het heerlijk dat ik zo denk. Het voelt alsof ik in een Amerikaanse film zit, maar het is echt.
Gisteravond ook nog telefonisch verder gesproken. Hij snapt dat ik het financieel goed moet uitwerken, er kan nog wat geschoven, maar hij is ontzettend enthousiast. Ik kom precies op het goede moment, hij zat te bedenken hoe hij dit nou kon aanpakken en met wie...
Dus het kan zomaar zijn dat ik straks niet langer op 5-hoog in mijn kantoor met systeemwanden en dito plafond zit weg te kwijnen, maar dat ik hier in mijn eigen buurt een toko - die al decennia jaar 'gewoon prima' draait - mag runnen en opleuken
Typisch een gevalletje-Pippie Langkous: "Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!"Doodeng, dit, maar wat een kans! Het kan mislukken, en ik kan weer op safe gaan spelen. Maar ik kan het ook gewoon maar gaan dóen!
woensdag 14 februari 2018 om 12:36
woensdag 14 februari 2018 om 12:39
Heb vandaag al drie keer gedacht: 'Joh, whatèver!'
woensdag 14 februari 2018 om 12:41
Niets gebeurt per toeval!
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
woensdag 14 februari 2018 om 12:46
Mijn man zei ook 'devine intervention'. Maar we moeten wel kunnen rondkomen....
Overigens zei de eigenaar dat hij dan tegen de zomer wil kijken of mijn salaris nog wel in verhouding staat met wat ik dan doe of voor elkaar heb gekregen. Maar hij kan mij natuurlijk ook niet op mijn bruingroene ogen aannemen in een schaal die tig keer hoger is dan een verkoopster die al 20 jaar ervaring heeft... Oooo mán!
Overigens zei de eigenaar dat hij dan tegen de zomer wil kijken of mijn salaris nog wel in verhouding staat met wat ik dan doe of voor elkaar heb gekregen. Maar hij kan mij natuurlijk ook niet op mijn bruingroene ogen aannemen in een schaal die tig keer hoger is dan een verkoopster die al 20 jaar ervaring heeft... Oooo mán!
woensdag 14 februari 2018 om 14:29
Voorheen SA en je hebt mij op fb.Hunniebunnie schreef: ↑14-02-2018 14:20Voorheen BD? Ik hoop dat je blijft klimmen en dat de nare periode dan achter je ligt!
Miskraam, burn out bah bah bah maar het gaat al stukken beter hoor.
woensdag 14 februari 2018 om 14:32
Oh sorry, natuurlijk!
Getver, wat een ellende! Daar zou ieder mens stil van worden. Maar ik ben blij dat het weer wat beter gaat.
(En ik lees nu pas 'dreum', ook goeiemorgen...)
woensdag 14 februari 2018 om 14:54
Oooh ladies. Vanavond uit eten met vriendlief, ik mag alleen niet weten waar. Ik weet alleen dat hij me komt ophalen van m'n werk, daarna nog een klein plannetje heeft (die richting kan ik inmiddels wel op denken) en dan dus uit eten.
Ik wil het weten.. Máár... Hij laat dus niks los. Echt helemaal niks.
Ik wil het weten.. Máár... Hij laat dus niks los. Echt helemaal niks.
woensdag 14 februari 2018 om 14:54
woensdag 14 februari 2018 om 14:58
Ik kreeg een app'je van man: x april, twee uur rijden: Hotel 1 - zwemmen, dineren, entertainment. X+1 april: uurtje rijden, Hotel 2: shoppen, wandelen, dineren, concert: X+2 april: uurtje rijden, Hotel 3: Lunchen, museum, wandeling, dineren, wijnbar,... En zo gaat het door tot Hotel 5.Azarole schreef: ↑14-02-2018 14:54Oooh ladies. Vanavond uit eten met vriendlief, ik mag alleen niet weten waar. Ik weet alleen dat hij me komt ophalen van m'n werk, daarna nog een klein plannetje heeft (die richting kan ik inmiddels wel op denken) en dan dus uit eten.
Ik wil het weten.. Máár... Hij laat dus niks los. Echt helemaal niks.
App ik terug: Leuk, ik hoop dat ik vrij kan regelen enne... sinds wanneer doe jij aan Valentijn? Krijg ik terug: Hoezo? We zijn op x april toch 20 jaar getrouwd?
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
woensdag 14 februari 2018 om 14:59
Hunniebunnie schreef: ↑14-02-2018 14:32Oh sorry, natuurlijk!
Getver, wat een ellende! Daar zou ieder mens stil van worden. Maar ik ben blij dat het weer wat beter gaat.
(En ik lees nu pas 'dreum', ook goeiemorgen...)
Dreum gaat al bijna wennen op de kleuterschool.
