Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
vrijdag 5 augustus 2016 om 11:21
Ik moet zeggen dat je verhaal veel bij me losmaakt, Minke.
Dat is helemaal niet erg hoor, eigenlijk is het juist heel goed.
Ik heb de diagnose ASS pas anderhalf jaar, dus toen ik zo oud was als jouw dochter nu was het helemaal nog niet bekend.
Toch herken ik heel veel van wat je vertelt over je dochter, en ik vind het dan met terugwerkende kracht zo ontzettend sneu voor mezelf als kind. Ik ben niet opgegroeid bij mijn moeder maar bij mijn opa en oma, wat erin resulteerde dat ik altijd met Jan en alleman mee 'mocht' op vakantie. 'Mocht' tussen aanhalingstekens, want voor mij voelde het als moeten. Ik wilde helemaal niet, ik wilde lekker bij m'n opa en oma blijven.
Maar goed, mij werd van tevoren niks verteld. Ik moest me maar schikken naar de plannen van het gezin waarmee ik wegging. En wat heb ik het altijd zwaar gehad. Ik voel nog het drukkende gevoel wat ik altijd in mijn keel had, omdat ik moest huilen maar niet durfde. Omdat ik zo'n heimwee had. Nu ik weet dat ik autisme heb, begrijp ik zo goed dat ik het zo moeilijk had toen. En ben ik eigenlijk nog steeds best boos op mijn familie, die zag dat het niet goed met mij ging maar niets deed. In plaats daarvan kreeg ik te horen: 'Kijk nou eens hoe verdrietig je je nichtje maakt!', als ik naar huis wilde. Of: 'Je gaat hier toch niet voor de caravan zitten lezen, dat kun je thuis ook doen'. Inderdaad ja, ik wenste ook dat ik thuis was.
Dat alles overdenkend vind ik het niet zo gek dat ik nu extreem gehecht ben aan mijn eigen omgeving, en allergisch ben voor mensen die dingen van me willen.
Het is geen antwoord op jouw vraag, Minke. Ik zou eerlijk gezegd niet weten hoe je het aan moet pakken met je dochter. Vooral omdat er nog een andere dochter in het spel is. Ik wens je veel wijsheid, en hoop dat de vakantie voor jullie allemaal een succes wordt.
You don't have to fit into the format
vrijdag 5 augustus 2016 om 11:28
Jeetje Lotte wat verdrietig. Het raakt me en ik zie het zo voor me.
Lastige kwestie Minke. Ik weet het antwoord ook niet. Misschien beide de helft van de vliegreistijd bij het raam laten zitten. Ik herken wel dat ze precies wilt weten waar wanneer hoe laat etc, dat heb ik ook heel erg. Ik weet alleen niet of ik dat als kind ook had. Pas toen ik de diagnose kreeg is het me opgevallen en let ik er nu meer op.
Ben momenteel op vakantie met mijn ouders, gewoon in Nederland. Vanavond is er feest en mijn moeder wilt daar graag heen dus ik ga ook wel mee. Maar ik begrijp dat nooit hè. Er wordt muziek gedraaid, en dan denk ik ja wat moet je daar, je kunt niet echt kletsen met elkaar want muziek staat te hard, dansen mwah ben ik niet het type voor hahaha. En dan vraag ik me nu ook al af hoe laat we gaan en tot hoe laat we blijven.
Lastige kwestie Minke. Ik weet het antwoord ook niet. Misschien beide de helft van de vliegreistijd bij het raam laten zitten. Ik herken wel dat ze precies wilt weten waar wanneer hoe laat etc, dat heb ik ook heel erg. Ik weet alleen niet of ik dat als kind ook had. Pas toen ik de diagnose kreeg is het me opgevallen en let ik er nu meer op.
Ben momenteel op vakantie met mijn ouders, gewoon in Nederland. Vanavond is er feest en mijn moeder wilt daar graag heen dus ik ga ook wel mee. Maar ik begrijp dat nooit hè. Er wordt muziek gedraaid, en dan denk ik ja wat moet je daar, je kunt niet echt kletsen met elkaar want muziek staat te hard, dansen mwah ben ik niet het type voor hahaha. En dan vraag ik me nu ook al af hoe laat we gaan en tot hoe laat we blijven.
vrijdag 5 augustus 2016 om 11:36
voor Lotte. Ik had je graag leukere vakantieherrinneringen gegund. Ik moest onwillekeurig ineens denken aan mijn broer. Die zal t ook niet heel makkelijk gehad hebben met zo'n 'raar' zusje. Hij treiterde me nog al eens, ook niet heel aardig.. Maar snap het wel, zijn manier waarschijnlijk om met zn frustraties om te gaan.
Hij moest ook nog wel eens leuke dingen missen dankzij mijn rariteiten op vakantie
vrijdag 5 augustus 2016 om 11:44
Bedankt!
Ik heb overigens echt wel een lieve familie hoor, en ze waren denk ik in de overtuiging dat ze me een plezier deden door me mee te nemen. Maar ze hadden gewoon niet echt oog voor 'mensen die afweken', of wilden daar geen oog voor hebben.
Eeuwig zonde, ze hadden me echt kunnen helpen.
Ik heb overigens echt wel een lieve familie hoor, en ze waren denk ik in de overtuiging dat ze me een plezier deden door me mee te nemen. Maar ze hadden gewoon niet echt oog voor 'mensen die afweken', of wilden daar geen oog voor hebben.
Eeuwig zonde, ze hadden me echt kunnen helpen.
You don't have to fit into the format
vrijdag 5 augustus 2016 om 11:50
Lisa, waarom blijf je niet lekker thuis/in de tent/op de kamer als jij geen plezier beleeft aan zo'n feestje ? Maak het jezelf toch niet zo moeilijk. Ik kom op de autigroep meer mensen tegen die zichzelf geweld aan blijven doen. Ik vind dat eerlijk gezegd een beetje dom. Ga gewoon niet, als het niks voor jou is.
.
vrijdag 5 augustus 2016 om 11:57
Dit.
@Lotte: wat verdrietig om te lezen, maar ook zo herkenbaar. Ik ben er gelukkig inmiddels van overtuigd dat dat soort dingen met de beste bedoelingen gebeurden, maar wat eenzaam kun je je er door voelen.
Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
vrijdag 5 augustus 2016 om 12:01
Ik ben het gedeeltelijk met je eens. Ik doe ook nog wel eens iets waar ik eigenlijk geen zin in heb. Ik vind soms kun je jezelf ook eens opzij zetten voor een ander waar je om geeft. En soms trek je een grens. Geven en nemen werkt nou eenmaal twee kanten op. Als je wil dat een ander zich af en toe aan jou aanpast zul je zelf af en toe ook eens water bij de wijn moeten doen.
vrijdag 5 augustus 2016 om 12:02
Destijds was er waarschijnlijk minder kennis over ASS, en als je er niets over weet herken je het niet. Mijn dochter was ook gewoon 'alleen maar verlegen en angstig'. Lastige afweging dus of je haar moet ontzien of juist een beetje uit haar comfortzone moet pushen, ook nu ze een diagnose heeft overigens.
vrijdag 5 augustus 2016 om 12:07
En ik ben het weer gedeeltelijk met jou eens
Ja, heel soms ga ik ergens heen voor een ander. Naar het 50-jarig huwelijksfeest van mijn ouders bijvoorbeeld. En laatst met een vriendin, omdat zij héél erg graag wilde dat ik mee ging, we onze afspraken de afgelopen weken steeds hadden moeten afzeggen en dit eigenlijk de enige mogelijkheid was om elkaar op redelijke termijn wel te zien. Dus ja, soms is het even kaken op elkaar en gaan.
Maar dit, gewoon een feestavondje tijdens een vakantie, valt daar voor mij zéker niet onder,
.
vrijdag 5 augustus 2016 om 12:07
Cheers dan maar! Ik krijg er spontaan zin van in een likeurtje.. Maar ik moet vanmiddag mijn eigen arbeidsvermogen nog gebruiken dus dat likeurtje zal even moeten wachten. In gedachte proost ik dan maar op je duendeeee. Oleeeee:
Ik krijg net de uitslag van het UWV: Ik heb geen arbeidsvermogen!(klinkt natuurlijk heel raar) Ik ben aan het huilen van blijdschap! Eindelijk voel ik me serieus genomen!!!
vrijdag 5 augustus 2016 om 12:11
Dat begrijp ik heel goed. Ik vind dat zelf ook een hele lastige. Pushen is niet goed. Maar iemand helemaal ontzien en niet stimuleren om eens iets buiten de comfortzone te doen, óók niet. Ik denk dat ik me een stuk minder goed ontwikkeld zou hebben als ik wél een vroege diagnose had gehad en daar veel rekening mee zou zijn gehouden. Maar voor andere mensen geldt dat weer andersom.
.
vrijdag 5 augustus 2016 om 12:11
Wat een vervelende ervaring, Lotte. Je familie dacht alleen maar aan je nichtje, niet om wat jij wilde. Dan voel je je echt onbegrepen.
Mijn vakantie waren altijd wel leuk, op 1 na. Tot mijn 9e had ik geen last van vakantiestress. Daarna begon ik er steeds meer tegenop te zien. Hoewel ik wel blij was als ik daar eenmaal was.
Eén vakantie was rot en dat was Tunesië. We gingen twee weken en het grootste deel ging goed. Al had ik wel diarree, maar dat hadden we wel vaker in een vreemd land. Nooit ernstig. Maar hier gebruikten ze heel veel ofijfolie (bodem van 2 cm dik in de pan) en dat was ik niet gewend. Vanaf de 10e dag werd het steeds erger en werd ik ook misselijk waardoor mijn eetlust verdween. Vooral mijn vader nam het me heel erg kwalijk dat ik niet meer wilde eten. Ik kreeg het niet meer weg, had constant een droge keel. Normaal gingen we altijd even wandelen over het strand na het ontbijt. Maar die dag mocht ik niet mee van mijn vader. Hij vond dat ik hun vakantie verpest had en dacht dat ik expres niet meer at. Ik kon blijven zeggen dat het niet waar was en het niet lukte. Dat vond hij onzin. "Willen is kunnen. GVD, eet!" Ze gingen met z'n tweeën wandelen. Ik moest op de hotelkamer blijven. Ik kon er wel uit, maar er niet terug in. Dus ik had geen keus. Na 20 minuten kwam mijn moeder me ineens huilend halen. "Ik kan niet zonder jou", zei ze. Pa was kwaad op haar geworden en had geprobeerd haar tegen te houden. Dat lukte niet. Als ik dan met mijn voeten door het water liep, duwde pa me weg. Want anders zou ik uitdrogen. Ik mocht er ook helemaal niet over praten van ze, want dan werd ma weer verdrietig. Snapten ze nou niet hoe rot IK me voelde? Draaide het nu allemaal maar om hen? Ik kon er met mijn hoofd niet bij.
Gelukkig verbeterde de sfeer weer 's avonds en mijn eetlust kwam een beetje terug. Ik denk dat ze toch inzagen dat pushen averechts werkt. Ze benaderden me nu veel rustiger. Maar hierdoor ben ik nooit meer naar dat land geweest.
Mijn vakantie waren altijd wel leuk, op 1 na. Tot mijn 9e had ik geen last van vakantiestress. Daarna begon ik er steeds meer tegenop te zien. Hoewel ik wel blij was als ik daar eenmaal was.
Eén vakantie was rot en dat was Tunesië. We gingen twee weken en het grootste deel ging goed. Al had ik wel diarree, maar dat hadden we wel vaker in een vreemd land. Nooit ernstig. Maar hier gebruikten ze heel veel ofijfolie (bodem van 2 cm dik in de pan) en dat was ik niet gewend. Vanaf de 10e dag werd het steeds erger en werd ik ook misselijk waardoor mijn eetlust verdween. Vooral mijn vader nam het me heel erg kwalijk dat ik niet meer wilde eten. Ik kreeg het niet meer weg, had constant een droge keel. Normaal gingen we altijd even wandelen over het strand na het ontbijt. Maar die dag mocht ik niet mee van mijn vader. Hij vond dat ik hun vakantie verpest had en dacht dat ik expres niet meer at. Ik kon blijven zeggen dat het niet waar was en het niet lukte. Dat vond hij onzin. "Willen is kunnen. GVD, eet!" Ze gingen met z'n tweeën wandelen. Ik moest op de hotelkamer blijven. Ik kon er wel uit, maar er niet terug in. Dus ik had geen keus. Na 20 minuten kwam mijn moeder me ineens huilend halen. "Ik kan niet zonder jou", zei ze. Pa was kwaad op haar geworden en had geprobeerd haar tegen te houden. Dat lukte niet. Als ik dan met mijn voeten door het water liep, duwde pa me weg. Want anders zou ik uitdrogen. Ik mocht er ook helemaal niet over praten van ze, want dan werd ma weer verdrietig. Snapten ze nou niet hoe rot IK me voelde? Draaide het nu allemaal maar om hen? Ik kon er met mijn hoofd niet bij.
Gelukkig verbeterde de sfeer weer 's avonds en mijn eetlust kwam een beetje terug. Ik denk dat ze toch inzagen dat pushen averechts werkt. Ze benaderden me nu veel rustiger. Maar hierdoor ben ik nooit meer naar dat land geweest.
vrijdag 5 augustus 2016 om 12:26
Inderdaad een heel vervelend verhaal, hondenmens.
Je vertelt weleens dat eten bij jou ook best gevoelig ligt, in die zin dat je precies wilt weten hoe laat en zo.
Denk je dat dat misschien toen ontstaan is?
Ik zou me daar namelijk best iets bij voor kunnen stellen.
Je vertelt weleens dat eten bij jou ook best gevoelig ligt, in die zin dat je precies wilt weten hoe laat en zo.
Denk je dat dat misschien toen ontstaan is?
Ik zou me daar namelijk best iets bij voor kunnen stellen.
You don't have to fit into the format
vrijdag 5 augustus 2016 om 12:38
Hoe laat ik wil eten ontstond wel al eerder. Ik weet niet precies wanneer. Maar toen ik 13 was kwamen op Nieuwjaarsdag ineens buren om 12:30 nieuwjaar wensen. De soep die ik "besteld" had bij mijn ouders stond al op. Maar ik kon niet gaan eten, want ik moest ze binnen laten. Tot mijn grote ergernis. Ze bleven een uur zitten en zat met smart te wachten tot ze weg gingen. Want ik had zo'n honger.
Maar slecht kunnen eten met andere mensen en ergens anders ontstond al mijn 9e, dus in Tunesië speelde dat al. Zo heb vanaf die leeftijd tot in Tunesië geen brood kunnen eten. De ommekeer kwam wel na die vakantie. Ik vond het zelf ook ongemakkelijk worden en ben het langzaam gaan proberen met geroosterd brood. Later wit brood en pas sinds vorig jaar weer gewoon bruin brood. Het heeft lang geduurd, dat brood. Veel mensen vinden mij nog een moeilijke eter, maar ik vind van niet. Er zijn toch al een hoop dingen bijgekomen die ik nu wel eet. En anders is het dat het probleem van een ander.
vrijdag 5 augustus 2016 om 12:42
Ik word dan ook niet graag door anderen in de comfortzone gehouden. Je ontwikkelt je, als je je daar iets buiten begeeft. Het UVW wil mij in de comfortzone houden. Dat wil ik zelf niet. Ik wil een keer op mijn bek gaan, om het plat te zeggen. Eigenlijk is dat één van de redenen om verre en enigszins dure vakanties te boeken.
World of Warcraft: Legion
vrijdag 5 augustus 2016 om 12:53
Tjonge zeg, wat een ellendig verhaal hondenmens! Is de relatie met je ouders nu wel goed?
@Lotte: herkenbaar, je vakantieverhaal! En dat je er zelf ook nog geen woorden aan kan geven en kan uitleggen waarom je dingen niet of juist wel fijn vindt.
Ik werd vroeger altijd een grote zeur genoemd, want ik had het te warm, of te koud, of de zon was te fel, of er was teveel lawaai... Ik ben tot in mijn volwassenheid geplaagd met dat ik als klein kind al vroeg of de mensen om me heen wat rustiger wilden doen, want ik vond het zo druk. En allemaal maar lachen om dat kind. Terwijl ik er toen toch al echt last van had! Maar werd alleen maar als aanstellerig gezien.
@hondenmens: die mailtjes formuleren blijft lastig hè? Ik moet altijd overdreven sociaal doen voor mijn gevoel, en dan valt het bij anderen precies goed. En soms heb ik daar geen zin in, en krijg ik commentaar dat ik te bot ben, of te stellig, of te assertief....
@ Lisa: eens met de anderen, lekker doen wat jij fijn vindt, het is nota bene vakantie, dus juist gelegenheid om lekker uit te rusten op de manier die jij zelf fijn vindt!
@Lotte: herkenbaar, je vakantieverhaal! En dat je er zelf ook nog geen woorden aan kan geven en kan uitleggen waarom je dingen niet of juist wel fijn vindt.
Ik werd vroeger altijd een grote zeur genoemd, want ik had het te warm, of te koud, of de zon was te fel, of er was teveel lawaai... Ik ben tot in mijn volwassenheid geplaagd met dat ik als klein kind al vroeg of de mensen om me heen wat rustiger wilden doen, want ik vond het zo druk. En allemaal maar lachen om dat kind. Terwijl ik er toen toch al echt last van had! Maar werd alleen maar als aanstellerig gezien.
@hondenmens: die mailtjes formuleren blijft lastig hè? Ik moet altijd overdreven sociaal doen voor mijn gevoel, en dan valt het bij anderen precies goed. En soms heb ik daar geen zin in, en krijg ik commentaar dat ik te bot ben, of te stellig, of te assertief....
@ Lisa: eens met de anderen, lekker doen wat jij fijn vindt, het is nota bene vakantie, dus juist gelegenheid om lekker uit te rusten op de manier die jij zelf fijn vindt!
.
