Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
donderdag 4 augustus 2016 om 19:09
Ik zal ook maar weer eens laten merken dat ik nog leef, drukdrukdruk met andere dingen.
Op het moment studeer ik nog maar werk daarnaast wel gewoon, heb geen Wajong of iets, mijn zusje daarentegen wel.
Werken gaat mij op zich verder goed af ik heb alleen wat langer nodig 'dan gemiddeld' om op een bedrijf te wennen en het mezelf helemaal eigen te maken.
Andere onderwerp, jaa hakken zijn leuk, kan er prima op lopen en heb er hier ook best wel wat staan. Maar met werken kan ik ze sowieso niet aan, dan loop ik er ruim 10 uur achter elkaar op :P Autsj.
Wat vervelend Mother Earth, logisch dat je wat minder op je gemak voelt als de avond nadert, maar met een hond aan je zijde voel je je hopelijk wat rustiger. Ik hoop dat je wat kan slapen vannacht.
Op het moment studeer ik nog maar werk daarnaast wel gewoon, heb geen Wajong of iets, mijn zusje daarentegen wel.
Werken gaat mij op zich verder goed af ik heb alleen wat langer nodig 'dan gemiddeld' om op een bedrijf te wennen en het mezelf helemaal eigen te maken.
Andere onderwerp, jaa hakken zijn leuk, kan er prima op lopen en heb er hier ook best wel wat staan. Maar met werken kan ik ze sowieso niet aan, dan loop ik er ruim 10 uur achter elkaar op :P Autsj.
Wat vervelend Mother Earth, logisch dat je wat minder op je gemak voelt als de avond nadert, maar met een hond aan je zijde voel je je hopelijk wat rustiger. Ik hoop dat je wat kan slapen vannacht.
You have to go on and be crazy, craziness is like heaven.
donderdag 4 augustus 2016 om 20:01
Niet stoppen hoor, met schrijven! ???? Ik lees al een tijdje mee, en het is zo fijn om de herkenbaarheid te lezen! Die had ik al gevonden in een boek (13 vrouwen met autisme), maar een boek is statisch, en jullie leven ????.
In het kort mijn verhaal: al vanaf tiener eigenlijk op en af depressief, en werd naarmate ik meer verantwoordelijkheden ging krijgen, steeds erger. Ik heb 2 kinderen en een universitaire baan in de zorg en dat ging steeds moeilijker. Maar ik heb ook een (te!) grote wilskracht, waardoor ik altijd maar door ging. Tot het niet meer ging, ik een ernstige depressie kreeg en zelfs een paar maanden intensieve klinische therapie gehad heb (daarvoor ook al een paar jaar gewone praattherapie). Pas afgelopen oktober ging bij mij het lampje branden dat ik misschien autisme zou kunnen hebben. En opeens snapte ik heel mijn leven en waarom ik altijd moeite had met bepaalde dingen! Afgelopen maanden onderzoek laten doen en er is inderdaad een autisme spectrum stoornis vastgesteld (Asperger). En ik ben nu 33... Wat de diagnose heeft 'opgeleverd' is dat ik eindelijk niet meer keihard mijn best doe om net te zijn als anderen. En dat ik mezelf niet meer continu op de kop geef omdat ik het toch ook allemaal moet kunnen, want ja, iedereen van mijn leeftijd en van mijn studie enz. kan het toch ook?!
Wat ik heel moeilijk vind om uit te leggen aan anderen is mijn spanningsveld van aan de ene kant uitdaging nodig hebben en het gevoel echt mijn vak uit te willen oefenen, en aan de andere kant dat me dat niet lukt! Precies waar jullie ook mee worstelen... Ook de ellende van sociale dingen, en teveel prikkels herken ik erg.
Ik ben eigenlijk vooral een lezer op het forum, maar voor jullie kruip ik mijn hok uit; ik hoop dat het me lukt om enigszins actief mee te schrijven!
In het kort mijn verhaal: al vanaf tiener eigenlijk op en af depressief, en werd naarmate ik meer verantwoordelijkheden ging krijgen, steeds erger. Ik heb 2 kinderen en een universitaire baan in de zorg en dat ging steeds moeilijker. Maar ik heb ook een (te!) grote wilskracht, waardoor ik altijd maar door ging. Tot het niet meer ging, ik een ernstige depressie kreeg en zelfs een paar maanden intensieve klinische therapie gehad heb (daarvoor ook al een paar jaar gewone praattherapie). Pas afgelopen oktober ging bij mij het lampje branden dat ik misschien autisme zou kunnen hebben. En opeens snapte ik heel mijn leven en waarom ik altijd moeite had met bepaalde dingen! Afgelopen maanden onderzoek laten doen en er is inderdaad een autisme spectrum stoornis vastgesteld (Asperger). En ik ben nu 33... Wat de diagnose heeft 'opgeleverd' is dat ik eindelijk niet meer keihard mijn best doe om net te zijn als anderen. En dat ik mezelf niet meer continu op de kop geef omdat ik het toch ook allemaal moet kunnen, want ja, iedereen van mijn leeftijd en van mijn studie enz. kan het toch ook?!
Wat ik heel moeilijk vind om uit te leggen aan anderen is mijn spanningsveld van aan de ene kant uitdaging nodig hebben en het gevoel echt mijn vak uit te willen oefenen, en aan de andere kant dat me dat niet lukt! Precies waar jullie ook mee worstelen... Ook de ellende van sociale dingen, en teveel prikkels herken ik erg.
Ik ben eigenlijk vooral een lezer op het forum, maar voor jullie kruip ik mijn hok uit; ik hoop dat het me lukt om enigszins actief mee te schrijven!
.
donderdag 4 augustus 2016 om 21:23
Soggie, welkom! En je post is prima.
Ik heb even een scheldmomentje. Een verandering die, weer eens, te groot is voor mij. Ik ga al jaren naar dezelfde kapsalon en vandaag kreeg ik te horen dat de eigenaar ermee wil stoppen en een andere eigenaar zoekt met behoud van het personeel. Ook gaat een andere kapster ermee stoppen en die vond ik heel aardig. Ik merk dat ik van mijn stuk gebracht ben en nu niet lekker in mijn vel zit. Nu spookt ook door mijn hoofd dat als er geen andere eigenaar wordt gevonden ik op zoek moet naar een andere kapper. Dat is iets wat ik echt niet wil. Deze kapsalon is heel goed, weten precies wat ik wil en nemen de tijd voor je. Ik ga graag naar de kapper.
Ik heb even een scheldmomentje. Een verandering die, weer eens, te groot is voor mij. Ik ga al jaren naar dezelfde kapsalon en vandaag kreeg ik te horen dat de eigenaar ermee wil stoppen en een andere eigenaar zoekt met behoud van het personeel. Ook gaat een andere kapster ermee stoppen en die vond ik heel aardig. Ik merk dat ik van mijn stuk gebracht ben en nu niet lekker in mijn vel zit. Nu spookt ook door mijn hoofd dat als er geen andere eigenaar wordt gevonden ik op zoek moet naar een andere kapper. Dat is iets wat ik echt niet wil. Deze kapsalon is heel goed, weten precies wat ik wil en nemen de tijd voor je. Ik ga graag naar de kapper.
donderdag 4 augustus 2016 om 22:00
Mag ik hier een kwestie voorleggen? Mijn dochter heeft in stressvolle situaties meer last van haar autisme, of eigenlijk heeft haar omgeving er dan meer last van. We gaan overmorgen op vakantie, en hoewel ik al een week geleden vroeg om haar was aan te leveren kreeg ik vanavond een enorme berg spullen die nog gewassen mee moet. Prima, kan ik aan (met wat gemopper). Verder wil ze gedetailleerd weten hoe laat we waar zullen zijn, hoe laat de taxi komt, wat we dan gaan doen etc etc. En ze wil in het vliegtuig per se bij het raam anders lopen er mensen langs haar, gaan vreemde mensen haar bekijken, en moet ze misschien wel tegen iemand praten. Probleem is dat ik nog een kind heb dat ook wel bij het raam wil zitten, en vindt dat haar zus niet altijd de dienst hoeft uit te maken vanwege haar autisme. Dochter met ASS speelt het hoog op, en weigert mee te gaan als ze niet bij het raam mag. Zusje mag eventueel halverwege 30 minuten bij het raam zitten, maar dan mag ik die 30 minuten niet van de stoel bij het gangpad af, anders kunnen er mensen tegen haar aanlopen.
Zucht... Moet ik daar nu in meegaan? Het is altijd zo lastig schipperen tussen wat verwend gedrag is en wat echt niet te handelen is voor haar.
Zucht... Moet ik daar nu in meegaan? Het is altijd zo lastig schipperen tussen wat verwend gedrag is en wat echt niet te handelen is voor haar.
donderdag 4 augustus 2016 om 22:07
Lastig, Minke. Ik herken mezelf hier ook wel in moet ik zeggen. Ik wil in het vliegtuig ook bij het raam zitten en man heeft dan pech. Ik wil ook de tijden weten wanneer we waar zijn en wat we ongeveer tot precies gaan doen (ligt aan de situatie en dat kan per keer verschillen. De ene keer maakt het me niet uit wat we gaan doen, de andere keer wil ik het wel precies weten).
Mss dochter met ASS de eerste helft aan het raam laten zitten en de andere helft andere dochter, zoals je zei? Ik weet het ook niet en denk nog even verder na hierover.
Mss dochter met ASS de eerste helft aan het raam laten zitten en de andere helft andere dochter, zoals je zei? Ik weet het ook niet en denk nog even verder na hierover.
donderdag 4 augustus 2016 om 22:13
Minke, dat schipperen is erg lastig. Want je ziet en weet dat je kind met ASS bepaalde dingen niet kan, maar sommige dingen kunnen ze best leren, andere niet. En dat blijft een uitzoekerij.
Anderen bestempelen het al snep als verwennen, maar vaak is er gewoon geen andere mogelijkheid.
En ik snap ook dat haar zus er van baalt als zij niet bij het raam kan zitten.
Is het te doen, dat jij bij het gangpad blijft zitten zolang je andere kind bij het raam zit?
Ik ga zo veel mogelijk mee in dit soort situaties, mede omdat ik al die strijd niet wil en ook weet dat mijn kinderen met ASS sommige dingen gewoon echt niet aankunnen.
Anderen bestempelen het al snep als verwennen, maar vaak is er gewoon geen andere mogelijkheid.
En ik snap ook dat haar zus er van baalt als zij niet bij het raam kan zitten.
Is het te doen, dat jij bij het gangpad blijft zitten zolang je andere kind bij het raam zit?
Ik ga zo veel mogelijk mee in dit soort situaties, mede omdat ik al die strijd niet wil en ook weet dat mijn kinderen met ASS sommige dingen gewoon echt niet aankunnen.
Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
donderdag 4 augustus 2016 om 22:38
Klopt, maar ik denk wel eens dat ze het wel zou moeten kunnen. Het zit natuurlijk ook gewoon in haar hoofd maar doordat ze zich zo vastbijt in haar voorgestelde plaatje en dat niet kan loslaten komt ze vanzelf in een paniek- of hyperventilatieaanval. Dat doet ze natuurlijk niet expres, dat snap ik ook wel. Het is alleen sneu dat de wensen van jongste daardoor vaak moeten wijken.
donderdag 4 augustus 2016 om 23:16
Ik ook. Ik doe in de ogen van anderen soms extreme - maar geen onverantwoorde - dingen. Een begeleidster zei ooit eens: "Hans, doe eens een keer gek!" Zij bedoelde ermee dat ik een keer uit de comfort-zone moest. Ik ga één keer per jaar op reis naar een ver land. In 2010 ging ik naar Florida. In 2012 ging ik naar Sint-Petersburg in Rusland. In 2014 ging ik naar Zuid-Afrika. In 2013 en 2015 ging ik in mijn eentje naar Londen. Zometeen, in 2016 dus, ga ik weer naar Zuid-Afrika. Volgend jaar ga ik naar Japan, en misschien in 2020 nog een keer.
Koken en schoonmaken vind ik vervelend, maar tja... dat hoort nu eenmaal bij. Aan boodschappen doen heb ik trouwens geen grote hekel. Mijn eigen financiën doen (de administratie bijhouden) vind ik eigenlijk wel leuk, omdat de computer daarin een grote rol speelt.
Werk en wel of geen relatie heb ik niet zelf in de hand. De bovengenoemde reizen wel, en daar heb ik (bijna) de volledige regie over. Ik heb geen hekel aan anderen, maar als ik van hen afhankelijk ben, kan dat soms lastig zijn.
World of Warcraft: Legion
donderdag 4 augustus 2016 om 23:28
donderdag 4 augustus 2016 om 23:32
Ik vind het ook lastig voor Minke, maar voor mijzelf niet zo. Ik word zondag met koffer door mijn ouders opgehaald. Daar is een vrije precieze tijd voor. Ze komen met de auto, dus ze kunnen redelijk op tijd zijn. Als ze 5 minuten te laat of te vroeg zijn, is dat geen probleem. Maandag ga ik met de trein naar Schiphol. Dat is precies gepland op de minuut nauwkeurig. Dan zit ik op het vliegveld en moet ik wachten op de shuttlebus naar het hotel. Geen idee hoe laat die vertrekt, volgens mij zijn er twee bussen per uur van het vliegveld naar het hotel en terug.
De vlucht van Schiphol naar Johannesburg is ook weer precies: 10:25 uur vertrekken, en om 21:15 in Johannesburg landen. Ik weet ongeveer hoe dat gaat. Op het vliegveld moeten ik kijken naar een man met een bord met een naam erop. Daar moet iedereen zich melden. Dan gaat de groep met de gids, de touringcar in, en deze rijdt naar een hotel. Daar stappen we uit. Bagage wordt naar de kamer gebracht door mij of door een bediende (een porter). Die avond zijn we vrij. De mensen zullen waarschijnlijk wel moe zijn en gaan ze naar het hotel.
De gids intussen zegt hoe laat we wat gaan doen. Die tijden noteer ik in de agenda. Er kan altijd wel enige onnauwkeurigheid inzitten.
Voor mij hoeft alles niet precies op tijd te zijn. Door overmacht kunnen er wat vertragingen oplopen. De gids probeert dat zelf te mijden omdat anders zaken niet goed op elkaar afgestemd zullen zijn op de georganiseerde reis.
Ik heb een andere reden om naast het raam te willen zitten. Dat kan niet altijd vanwege mijn boarding pass. Bij het opstijgen vind ik het leuk om te zien hoe mensen en auto's veranderen in poppetjes en speelgoedautootjes. Net alsof ik naar Madurodam kijk.
Bij de landing worden de poppetjes groter en groter en worden "normale" mensen.
World of Warcraft: Legion
donderdag 4 augustus 2016 om 23:41
Herkenbaar Hans, zo maakt mijn dochter ook van tevoren haar plannen voor de reis. Ze wil dan liefst ook nog dat ik vooraf met het hotel bespreek dat we niet op de begane grond in een appartement zitten (dat is 'gevaarlijk') en dat we vooraf het programma voor elke dag vastleggen. Dat doe ik niet, omdat ik ter plaatse wil kunnen plannen omdat sommige bezienswaardigheden misschien gesloten zijn op sommige dagen.
vrijdag 5 augustus 2016 om 00:27
Ik ben afgelopen winter een aantal weken naar midden amerika geweest (ik houd het even vaag vanwege herkenbaarheid). Mijn reisgenote vond me vooral aan het begin van de reis nogal stressig en rigide, later werd ik meer ontspannen. Deze reis was behoorlijk 'los en flexibel'. We hadden tickets geboekt en eerste twee nachten slapen en dat was het. Vervolgens zijn we de ochtend na het vliegen door de stad geslenterd voornamelijk op zoek naar een huurauto.
Ik had thuis wel globaal een planning gemaakt wat we gingen bekijken en hoe dat het meest efficient ging al reizende.. Maar de weersomstandigheden gooiden vooral de eerste week veel roet in het eten.. Daar kon ik wel wat chagrijnig van worden.
Ik had thuis wel globaal een planning gemaakt wat we gingen bekijken en hoe dat het meest efficient ging al reizende.. Maar de weersomstandigheden gooiden vooral de eerste week veel roet in het eten.. Daar kon ik wel wat chagrijnig van worden.
vrijdag 5 augustus 2016 om 00:40
Oeh ik heb mijn afspraak voor intake bij ggz twee weken vooruit geschoven (dat lag voornamelijk aan hun rigide 'het moet perse op woensdag en nee t kan niet 's ochtends mentaliteit). En ge-eist op vriendelijke toon per email op werk dat er maar iemand extra getraind moet worden omdat het toch niet zo kan zijn dat ik niet meer ziek of weg kan in een noodgeval, ik hoorde van een collega dat dat sowieso al de planning was maar goed toen had ik die mail al gestuurd.
vrijdag 5 augustus 2016 om 08:32
vrijdag 5 augustus 2016 om 08:34
Minke, ik denk dat het inderdaad lastig voor je is om in te schatten! Wat ik denk ik zou doen is om in het vliegtuig wel met haar mee te bewegen (en van te voren misschien afspreken hoe lang en op welke tijd zus bij het raam mag zitten). En ik weet niet of je dochter met ASS daarvoor openstaat, maar je zou ook kunnen bespreken wat ze zo vervelend vindt aan het gangpad en welke dingen ze zelf zou kunnen doen om dat te verminderen. Het echte oefenen om om te gaan met het leven en dat je niet alles kunt hebben zoals jij dat wil, ook al heb je ASS, zou ik bewaren voor momenten dat er geen extra spanning is van een vakantie oid. Alleen dan is er ruimte om om te kunnen gaan met de stress die het oplevert als je moet oefenen met moeilijke situaties. Die ruimte wordt nu opgeslokt door alle andere onzekerheden die bij de vakantie horen.
.
vrijdag 5 augustus 2016 om 11:09
vrijdag 5 augustus 2016 om 11:18
Ik ben eerder bezorgd dat mijn mail misschien toch minder vriendelijk overkomt en dat mijn irritatie er een beetje doorheen schijnt, en dat ik daar dan weer commentaar op ga krijgen. Ik heb dat wel vaker, ik denk iets vrij normaals te doen of zeggen maar een ander reageert weer eens veels te overgevoelig (in mijn beleving) op het gezegde/getypte.
