beren uit het verleden

Herken het wel, maar ook als iets wat bij een periode in je leven hoort. Zaken komen weer meer in balans als je eenmaal zelf kinderen hebt. Althans, zo werkte het bij mij.

Ja ik herken het en ja ik ben met een psych gaan praten. Voor mij werkte het niet omdat de muren te dik waren maar nu, jaren later merk ik dat ze steeds meer afbouwen. Ik zit daarom nu ook weer bij maatschappelijkk werk,ben benieuwd of het me nu wel lukt.

Als je nu als volwassene nog steeds gelooft dat je als kind geen liefde verdiende, lijkt therapie me een goed idee.

Heb ik ook hoor! Mijn persoonlijkheid is echt gevormd door gebeurtenissen in m'n jeugd. Mijn ouders hebben beide psychische problemen (mijn vader PTSS en een hersenbeschadoging, moeder depressief met boulimia trekken). Dit hebben ze altijd op mij geprojecteerd waardoor ik op mn 16e ook depressief was.



Mijn ouders hadden altijd moeite om zich op mij af te stemmen. Ze hadden huize hoge verwachtingen maar wisten me niet adequaat te begeleiden. Er was bij tijd en wijle ook weinig aandacht voor mij omdat ze zo in de ban waren van hun eigen problemen. hierdoor heb ik weinig eigenwaarde, verlatingsangst en ben ik soms (net als mijn vader) een tikje suïcidaal.



Begint inmoddels te komen dat ik hierover kan praten maar nog steeds kan ik de bijpassende emoties niet toelaten. Mijn man begrijpt het niet omdat hij een hele goede jeugd heeft gehad. Ik ben ook nog opZoek naar de manier en persoon om dit te verwerken

elk mens wordt "getekend" door dingen uit het verleden, je wordt gevormd door de opvoeding van je ouders, de dingen die je meemaakt in je kindertijd, en door je eigen karakter.



eind 2010 is bij mij depressie vastgesteld, en heb ik therapie gekregen om dingen uit het verleden te verwerken. heb altijd het gevoel gehad dat ik niks waard was, en dan niemand om mij gaf. bullshit natuurlijk. ik voel me nu zoveel beter en die " beren", daar kan ik steeds beter mee omgaan. misschien niet eens verkeerd om met je arts te gaan praten en kijken wat hij erover zegt.

quote:cocodiver schreef op 16 mei 2012 @ 08:11:

terecht, want ik was geen leuk kind



Onterecht!



Ik sluit me aan bij Dubio. Ga met een psych praten.

Yup, ga praten met een psych. Heb ik ook gedaan om de 'beren' uit mijn jeugd een plekje te geven en die muren af te breken. Verwacht geen wonderen, want het harde werk moet je helemaal zelf doen, maar goede begeleiding is in deze goud waard.

Alle kinderen zijn leuk! Zelfs de kinderen die niet leuk zijn, die zijn stiekum toch leuk!

Alleen doen die dat in het geheim en moet je goed opletten, maar als je het dan ziet.... Nou... Dan zie je ook wat!



Ik ben ook eens met iemand (of 3 zelfs) gaan babbelen... Dat geeft wel wat duidelijkheid ja.

Ook een psych kan je hiermee helpen. Die heeft echt wel eens raardere dingen gehoord..

Een psych kan je op het juiste spoor zetten met het dealen met die consequenties als die al terecht zijn want als je de domme keuzes zoals jij ze noemt gemaakt hebt als kind hoeven ze helemaal niet zo dom te zijn maar omdat je kind was heel dom lijken.



Zoek een psych waar mee het klikt (belangrijk) en praat daarmee.

Zeuren? Welnee! Iedereen heeft wel van dit soort periodes, maar daar moet je je niet door uit het veld laten slaan hoor



Praten met een psycholoog is geen teken van zwakte maar van sterkte. Je wilt aan jezelf werken, wat is daar nou niet goed aan?



Sterkte

Ik sluit me aan bij anderen hier; als jij je ouders nog steeds zo 'beschermd', vindt dat jij niet mag zeuren en dat je een stom kind was, dan moet je echt met een psycholoog gaan praten.



Ik ben zelf ook in therapie geweest en ga nu weer. Mijn moeder ontkent altijd in alle toonaarden dat mijn jeugd vervelend kan zijn geweest voor mij, schildert het af als leuk, gezellig. Dat het vervelend kan zijn geweest is gewoon een probleem in mijn hoofd waar zij niets mee te maken heeft. Dit voorbeeld illustreert goed het probleem uit mijn hele jeugd; mijn moeder heeft maar zeer beperkt inlevend en empatisch vermogen, vermogen om met tegenslagen en teleurstellingen om te gaan (net als de rest van mijn familie), waardoor ik eigenlijk een soort emotioneel verwaarloosd ben geweest.



Voordat ik in therapie ging zag ik mijn moeder als 'perfect', 'zoals het hoort'; ik wist simpelweg niet beter, en dacht ik dat alle problemen uit mijn jeugd mijn verantwoordelijkheid en mijn eigen schuld waren. Precies zoals jij dus. Maar waarom zou een kind, een klein kind, en daarna jij als volwassene, zo'n enorme last met zich mee moeten dragen? De verantwoordelijkheid voor zijn eigen opvoeding?

Je was geen leuk kind? Wie heeft je dat aangepraat?

Tijd om dat achter je te laten, al dan niet met hulp. Als dingen uit het verleden je gevoel en gedrag van nu nog steeds beïnvloeden is het tijd om daar wat aan te doen.

Sterkte en wijsheid gewenst.

@cocodiver: lees svp ook wat ik geschreven heb over in therapie gaan, op het topic "schone schijn bedriegt" (lang verhaal, dus ga het hier niet herhalen, haha).



Als je blijft hangen in dat gevoel van niks waard zijn, wat je ook bereikt hebt, laat je zelf soort van toe dat je jezelf belemmert door het kind in je, dat tekort is gekomen.



"En terecht, ik was geen leuk kind" is volstrekte onzin! Kinderen worden gevormd, ze zijn dus niet zo, maar zo geworden, met een reden. Vaak vindt jij jezelf een lastiger kind dan hoe dat werkelijk was, een verkleurd beeld wat jij ervan hebt.



Je persoonlijkheid, reactie- en overlevingsmechanismen (en verzet) worden gevormd in je (3!) vroegste jaren, nog voordat je logisch kan redeneren. Daardoor zitten in die gevoelens (die je nog niet kan duiden als kind) onlogische redenaties, die je als volwassene rationeel wel kan begrijpen nu, maar dat gevoel niet zomaar bewust aan de kant kan schuiven.



Naar een psych gaan is niks stoms aan. Iedereen doet dat tegenwoordig, omdat het gewoon veel sneller gaat en meer oplevert dan jaren in je eentje onderhuids tobben/ proberen te onderdrukken. Werken aan jezelf heet dat, en dat is "in". Daar hoef je geen specifieke rotjeugd voor gehad te hebben en ook geen stoornissen!!



Het zijn waarschijnlijk niet meer dan diepe overtuigingen, die je er als kind van gemaakt hebt (niemand houdt van me, ik ben een rotkind), maar die je nu wel blokkeren om te groeien, te stralen als mens, als volwassene je tegenhouden om (wat je ook presteert of aan succesvolle dingen doet) van jezelf te houden en te voelen dat ook jij de moeite waard bent.



Geef jezelf die "moeite" dus cadeau, dat je door die (lang geleden opgebouwde) muren heen, die eigenliefde en eigenwaarde (in je kern, als persoon) wel kan zien en voelen.



Dat hoeft niet eens een psych te zijn, er zijn ook allerlei alternatieve therapieen en cursussen, al worden die vaak niet vergoed. Alle moeite die je in jezelf steekt om te ontdekken wie er nu werkelijk onder die muren verstopt en (door jouzelf) verbannen/onderdrukt wordt, zal je lonen! Liefde is er, die hoef je niet te verdienen (met goed en braaf gedrag en jezelf eea moeten "bewijzen" of vervullen wat anderen verwachten)..



Je ouders hebben dit waarschijnlijk echt niet bedoeld, dat is vaak het lullige, je betrekt als kind alles op jezelf, terwijl het vaak hun eigen onvermogen is en zij weer product waren van hun opvoeding en tijdgeest. Mensen hebben vaak geen idee hoe iets overkomt op een kind, wat het kind ervan maakt of hoe die zich erbij voelt. Vaak worden ouders genoeg door eigen sores in beslag genomen en hebben geen idee wat dat voor boodschappen geeft aan een kind.. (ook al omdat een kind geen overzicht heeft wat er nog meer in het leven van die ouders voorvalt en denkt dat ie zelf de oorzaak is van hun problemen).



Het helpt echt om te weten hoe dat allemaal ontstaat, maar mbv therapie kan je ook bij die gevoelens komen, waar je zelf vaak geen idee van hebt hoe je daar nog bij moet komen.. Alsnog verwerken kan zo opluchten, zodat je niet langer belemmerd wordt om (het tegendeel) je mooiste. stralendste zelf te worden (die je nu niet ziet/voelt).



Er hoeven dus geen wereldschokkende dingen te zijn om psychische hulp te zoeken! Alle aandacht die je mbv een professional besteedt aan je mentale gezondheid, helpt je een andere, positievere kant op! (en dat kan dus ook een lifecoach oid zijn, er zijn mildere benaderingen, waarin je leert voelen en houden van jezelf). Zoek iets wat bij je past, als je een psych te heavy vindt en een drempel te hoog is voor je..



Succes!

Hoi cocodriver,

Ten eerste vind ik dit absoluut geen gezeur!

Fijn, dat je leven nu goed loopt en wat ik zelf heb ervaren is als alles op rolletjes loopt er plaats komt voor andere dingen. Zoals verwerken van verleden, eventuele nieuwe dingen opakken in de toekomst enz.

Ook ik loop al een tijdje voor depressie bij een psychologe. Ik zag er enorm tegenop. Maar het heeft en doet me nog steeds zo goed!

Tijdens de therapie kwamen er zeker ook moeilijke situaties van vroeger naar voren. Waar ik toen heel blij mee was, was dat mijn psychologe begreep, dat ik, ondanks dat ik niet misbruikt ben of andere heftige dingen, toch wel zat met wat dingen die gebeurd zijn. Ze begreep, dat ik heel veel van mijn ouders hou, maar dat het desondanks zeker niet zo makkelijk was. Omdat ook mijn moeder regelmatig last had van depressies bv, omdat er niet veel geld was enz.

Ten tweede, een kind kan alleen zichzelf zijn, niets eerlijkers dan een kind. Verkeerde keuzes van kinderen moeten begeleid worden en zal echt niet af moeten doen aan hoeveel een ouder van zijn kind houdt.

Ik werk zelf met verst gehandicapten met behoorlijk veel gedragsproblemen, maar wat duidelijk is, is dat die ouders echt zielsveel van hun kind houden. Hoe moeilijk hun gedrag soms ook mag zijn.

Ieder kind verdient het om van gehouden te worden en bescherming en een liefdevolle bejegening/aansturing te krijgen.

Hartstikke goed, dat je je rotgevoelens aan wilt pakken en echt ...de stap naar de psycholoog leek alleen groot in mijn hoofd. Gewoon doen!

Heel veel sterkte gewenst,

groetjeSofie

Hey Cocodiver,



Wat fijn, maar ook verdrietig voor jou dat je zo veel in mijn post herkende. Ik wil graag tegen je zeggen dat je hier altijd verder mag schrijven als je wilt, het is absoluut niet zo dat je ons 'misbruikt' als psychologen. Ik vind het juist fijn om mensen verder te helpen en ook voor mij persoonlijk is het fijn als mensen mijn verdriet/problemen herkennen. Je kan bijvoorbeeld als je zou willen verder blijven schrijven in je eigen topic, of bijvoorbeeld op het sterke vrouwen topic (hier schrijven meer stoere, onafhankelijke vrouwen die bezig zijn te veranderen). Maar voel je absoluut niet verplicht ofzo, ik dacht gewoon misschien goed om te weten dat dat kan, dat je het echt niet alleen hoeft te doen of ons belast.



Een van mijn nieuwe inzichten is inderdaad een beetje zoals Suzy zegt, dat mijn moeder wel een bepaald (hetzij nog steeds beperkt, in mijn opinie) empatisch vermogen heeft, maar gewoon geen empatisch vermogen wat bij mijn behoeften aansluit. Zij werkt met kinderen en ik zie dat ook terug bij kinderen die net zo waren als ik vroeger. Een beetje bozige kinderen, daar heeft zij gewoon geen goede aanpak voor. Ze beknot ze en straft hun boosheid af, in plaats van dat dat soort kinderen (in mijn beleving) juist meer ruimte nodig hebben en zij hen die geeft.



Ik was ook heel erg teruggetrokken, kon niet echt hulpvragen, wilde dood en was permanent kwaad. Daar werd niets mee gedaan. Niemand brak door mijn schild van eenzaamheid, kwaadheid en verdriet heen, mijn moeder zag die schreeuw om aandacht niet maar zette me weg als 'puber' en 'binnenvetter' (net als de rest van m'n familie).



Ik denk echt dat je wat betreft dat geld stelen te hard oordeelt over jezelf. Net zoals mijn kwaadheid (ik haat je en dat soort dingen meerdere malen per week door het huis of lekker op zondagochtend door de tuin schreeuwen) was dat denk ik gewoon een vorm van schreeuwen om aandacht, een wanhoopsdaad om gezien te worden. Ik denk dat het belangrijk is dat je dat soort acties in perspectief leert te zien. Je deed dat soort dingen om een reden. Dingen zijn niet per se goed of fout, zwart of wit. Geld stelen van je ouders is niet oke, maar je deed dat echt niet omdat je een 'slecht persoon' bent ofzo.