Psyche
alle pijlers
borderline- "stille" variant
donderdag 26 november 2015 om 22:16
Hoi
Ben een meid van bijna 35 en na zo'n 30 jaar worstelen compleet ineen geklapt begin dit jaar. Ben sinds die tijd in therapie, en ik vind het ongelooflijk zwaar!
Ik zoek wat contact met mensen die iets soortgelijks doormaken...voor de buitenwereld amper zichtbaar dat je lijdt, dat je de gekste mechanismen inbouwt om te overleven en achter je masker te blijven. Mechanismen die de chaos compleet maken! Ben er achter, er zijn zoveel soorten borderliners..ik ben het type dat leek te functioneren maar in loop der jaren ten onder gegaan is. De borderliner die haast voor de omgeving niet als zodanig te herkennen is ( want borderliners zijn toch mensen die ongecontroleerde woede uitbarstingen naar anderen hebben,claimen, dreigen?!) Was dat bij mij maar zo geweest, dan was het zoveel eerder onderkend! Sinds maart ben ik in therapie. Ik zit daar op mijn plek, heb het getroffen met een hele goede fijne psychologe en dito psychiaatster.
Vind het moeilijk mijn " verhaal" hier in een notedop te omschrijven maar ga het toch proberen.
Ik ben opgegroeid in een "normaal" gezin. We hadden geen religie, maar mijn ouders zijn zelf wel katholiek opgevoed. Ik heb 1 oudere zus, die rustig en beheerst is.
Er waren bij ons sterke waarde oordelen in huis aanwezig over mensen en hun onvolkomenheden. Die heb ik opgepikt. Ik was en ben gevoelig en er was geen ruimte voor emoties. Huilen aan mijn zolderraam om een reden die niet legitiem, kom naar beneden- doe even normaal. Boosheid uiten- het huis was te klein, hoe haalde ik het in mijn hoofd. Het is achteraf makkelijk lullen: er was geen ruimte voor emoties die in het algemeen als negatief ervaren worden. En er ontstond een sterk bewustzijn van hoe je er mogelijk wel mag zijn ( toen niet bewust nee!). Dat heeft in gang gezet dat ik me meer en meer in een keurslijf propte, en me daarbij ook heel bewust werd van het feit dat er lelijk gesproken werd over "dikke" mensen. Naast dat mijn moeder mij al eens op dieet zette toen ik 9 was omdat ik wat forser was dan klasgenootsprietjes, maar niet dik- ging dat hele " hoe dunner hoe liever ik gevonden word" een grote rol speken. Op mijn veertiende viel ik dan ook 10 kilo af tot 53 kg. Veel complimentjes van mijn moeder- maar toen ik het niet volhield en weer tot prima gewicht voor mn 1.75 aankwam kreeg ik geld geboden af te vallen. Toen ik nee zei, een reactie erop met de toevoeging "dikkie".
Ik ontwikkelde boulimia, was als de dood aan te komen maar moest eten om de leegte te vullen. Aankomen mocht niet dus kotste het uit. Toen duidelijk werd dat ik boulimia had volgde naast het is slecht voor je heel veel: wij lijden hier ontzettend onder. Wij gaan hieraan onderdoor. Vaak " we moeten even praten en dan dat horen. Nooit: waarom moet je dit doen, wat is het dat je je zo naar voelt? Hoe kunnen we je helpen? Altijd het gevoel: je moet beter en anders zwaait er wat. Geen slaan, geen schreeuwen maar een diepe doordringing van hoe slecht je bezig bent en hoeveel last anderen ervan hebben. En dat..moet de motivator zijn, het beter te doen. Wat rest, is er van alles om heen bouwen " beter" te lijken of te doen- wat totaal niet lukt omdat de voorwaarden voor acceptatie duidelijk voelbaar zijn. Om het niet een nog veel te langer verhaal te maken: ik ben gaan liegen, ontwijken, vluchten tot en met. Alles om te voorkomen dat mijn ouders en in het verlengde, anderen, me af zouden keuren. Ik kon niet omgaan met het gevoel en de foute gedachten: ik ben niet goed genoeg- ik moet beter. Maar met spanningslevels als de mijne, werd het alleen maar groter. En werd ik leger en leger van binnen. In nul staat iets kalm en rationeel aan te pakken. Waarmee de gevoelens van onvermogen en frustratie, leegte, impulsieve drangen me even niet tot het dak onrustig te voelen alleen maar groeiden. Van mijn 23e tm 29e relatieve rust gehad, relatie, huisje boompje beestje. Leegte kwam terug en ik kon mijn acties (ook door drang spanning zoeken niet meer overzien) Relatie strandde..erna in rap tempo instabieler. En meer acties gericht op vermijden schema's, vermijden in het algemeen, vluchten, extremen opzoeken steeds meer. Van met 120 een bocht in gaan tot aan in een relatie gaan die totaal niet veilig was ( maar voor mij wel- ik wwwt me geen raad met een liefdevolle man die 100% voor me gaat, 1 die dat wel zegt maar waarmee ik afstand voelde, was "veilig"). Nevertheless, ik raakte gehecht en we vonden elkaar buiten andere dingen in moeilijk in het leven staan. Het laatste halfjaar: hij depressies en veel blabla, ik vertrouwde hem. Ging in hem op, vond dat logisch- als de ander het moeilijk heeft en je wilt samen verder, wat we steeds uitspraken- dan maak je je keuze: ik trek dit niet of ik ga door met jou en als ik het niet meer trek zeg ik het. Ten onrechte vertrouwd, hij bleek zo depressief dat ie er een ander op nahield. Niet 1 x, een 2e relatie. Dat was een doodsklap- ik had iemand van wie ik hield- mij begreep, wist van hoe ik in elkaar zit en handel, maar hij stak me een mes in mijn rug. Dat heeft lange tijd mijn gedachten beheerst en doet nog steeds in bepaalde mate maar durf te zeggen- ik ben er niet meer zo door bevangen als in maart. Het gaat beter. Maar de strijd, het erachterkomen in therapie wat voor enorme kluwens er liggen- vind ik zo zwaar. Een bron van mijn schema's ligt in de relatie tussen mij en mijn ouders. Prima dat je een stoornis blijkt te hebben en goed dat je er aan werkt- maar we willen wel dat we nog steeds mogen blijven zeggen op een heel ernstige manier waar we ons zorgen over maken. En vragen stellen waarop maar 1 antwoord mogelijk lijkt: iets wat ze tevreden stemt. We hebben nu weer een clash, omdat ZIJ niet blij zijn hoe IK iets in MIJN leven doe,iets wat mij nig niet helemaal lukt zoals ik zou willen- waarin me in therapie geleerd word mezelf niet te veroordelen, maar het oordeel alsnog bij hen krijg. Ben ik, als hun oordeel over wat ik nog niet helemaal kan - maar puur gaan over zorgen die zij hebben over hoe ik iets doe naar mijn beste kunnen (maar voor gen niet genoeg is), een egoist? MOET ik dingen beter kunnen die zij belangrijk vinden, zorgen over hebben? Het gaat over geld. Daar ben ik slecht mee. Mn schulden lopen mondjesmaat af. Het gaat beter. En vind het zelf ook een probleem. Maar ben ik gek als ik stel: ik doe mijn best en dat is echt zo- reken me er niet op af dat het niet zo snel gaat als jullie willen? En ben ik gek als ik stel, jullie zorgen over mijn schulden, zijn van jullie? Ik ga niet " beter" doen als jullie me vertellen hoe slecht dat wel niet is. Zijn er ervaringen van anderen, in hoeverre je je een schuldgevoel mag laten aanpraten/ een grens hierin trekken? Want voor mijn ouders lijkt: dat vinden WIJ belangrijk en als je daar geen prioriteit aan geeft dan..zijn we onvriendelijk. Het is zo fucking frustrerend uit te leggen dat de randvoorwaarden het te kunnen nodiger zijn. Ik ben geen problematische schuldenaar, heb prima salaris en geen achterstanden. Mijn focus ligt op me beter voelen, niet dood willen, de randvoorwaarde rust creeeren om zulke problemen ook sterker aan te kunnen pakken. Ik verzet me dan ook heftig tegen hun ontevreden onvriendelijke houding erin. Ik krijg terug: moeten wij dan maar alles accepteren? Maar dat snap ik niet, ik ben nooit het type borderliner geweest dat ageerde tegen haar ouders. Het voelt voor mij als: moeten wij dan maar steeds accepteren dat je niet bent zoals wij willen? Dat wij daar onder lijden? Oh hoe fel ik daar nu tegen ageer, en toch de neiging uit te leggen: ik ben nog aan het leren het beter te kunnen allemaal hoor! Tegelijk: dikke lul zoek het uit. Eens voelen dat het ok is boos te zijn op je ouders. Dat daar niet de wereld mee verloren gaat.
Nou, misschien was dit vooral een dagboek voor mezelf- moeilijk voor te stellen dat iemand deze post tot eind uitgelezen heeft. En da's prima. Reageer als je een vriendelijke en mag ook heus kritische houding hebt- maar als het eerste ontbreekt, zoek een ander! ( Ken het fenomeen forum, TO lijkt soms een boksbal- wie zich aangesproken voelt, denk eens na, daarvoor is niemand hier.) Good night
Ben een meid van bijna 35 en na zo'n 30 jaar worstelen compleet ineen geklapt begin dit jaar. Ben sinds die tijd in therapie, en ik vind het ongelooflijk zwaar!
Ik zoek wat contact met mensen die iets soortgelijks doormaken...voor de buitenwereld amper zichtbaar dat je lijdt, dat je de gekste mechanismen inbouwt om te overleven en achter je masker te blijven. Mechanismen die de chaos compleet maken! Ben er achter, er zijn zoveel soorten borderliners..ik ben het type dat leek te functioneren maar in loop der jaren ten onder gegaan is. De borderliner die haast voor de omgeving niet als zodanig te herkennen is ( want borderliners zijn toch mensen die ongecontroleerde woede uitbarstingen naar anderen hebben,claimen, dreigen?!) Was dat bij mij maar zo geweest, dan was het zoveel eerder onderkend! Sinds maart ben ik in therapie. Ik zit daar op mijn plek, heb het getroffen met een hele goede fijne psychologe en dito psychiaatster.
Vind het moeilijk mijn " verhaal" hier in een notedop te omschrijven maar ga het toch proberen.
Ik ben opgegroeid in een "normaal" gezin. We hadden geen religie, maar mijn ouders zijn zelf wel katholiek opgevoed. Ik heb 1 oudere zus, die rustig en beheerst is.
Er waren bij ons sterke waarde oordelen in huis aanwezig over mensen en hun onvolkomenheden. Die heb ik opgepikt. Ik was en ben gevoelig en er was geen ruimte voor emoties. Huilen aan mijn zolderraam om een reden die niet legitiem, kom naar beneden- doe even normaal. Boosheid uiten- het huis was te klein, hoe haalde ik het in mijn hoofd. Het is achteraf makkelijk lullen: er was geen ruimte voor emoties die in het algemeen als negatief ervaren worden. En er ontstond een sterk bewustzijn van hoe je er mogelijk wel mag zijn ( toen niet bewust nee!). Dat heeft in gang gezet dat ik me meer en meer in een keurslijf propte, en me daarbij ook heel bewust werd van het feit dat er lelijk gesproken werd over "dikke" mensen. Naast dat mijn moeder mij al eens op dieet zette toen ik 9 was omdat ik wat forser was dan klasgenootsprietjes, maar niet dik- ging dat hele " hoe dunner hoe liever ik gevonden word" een grote rol speken. Op mijn veertiende viel ik dan ook 10 kilo af tot 53 kg. Veel complimentjes van mijn moeder- maar toen ik het niet volhield en weer tot prima gewicht voor mn 1.75 aankwam kreeg ik geld geboden af te vallen. Toen ik nee zei, een reactie erop met de toevoeging "dikkie".
Ik ontwikkelde boulimia, was als de dood aan te komen maar moest eten om de leegte te vullen. Aankomen mocht niet dus kotste het uit. Toen duidelijk werd dat ik boulimia had volgde naast het is slecht voor je heel veel: wij lijden hier ontzettend onder. Wij gaan hieraan onderdoor. Vaak " we moeten even praten en dan dat horen. Nooit: waarom moet je dit doen, wat is het dat je je zo naar voelt? Hoe kunnen we je helpen? Altijd het gevoel: je moet beter en anders zwaait er wat. Geen slaan, geen schreeuwen maar een diepe doordringing van hoe slecht je bezig bent en hoeveel last anderen ervan hebben. En dat..moet de motivator zijn, het beter te doen. Wat rest, is er van alles om heen bouwen " beter" te lijken of te doen- wat totaal niet lukt omdat de voorwaarden voor acceptatie duidelijk voelbaar zijn. Om het niet een nog veel te langer verhaal te maken: ik ben gaan liegen, ontwijken, vluchten tot en met. Alles om te voorkomen dat mijn ouders en in het verlengde, anderen, me af zouden keuren. Ik kon niet omgaan met het gevoel en de foute gedachten: ik ben niet goed genoeg- ik moet beter. Maar met spanningslevels als de mijne, werd het alleen maar groter. En werd ik leger en leger van binnen. In nul staat iets kalm en rationeel aan te pakken. Waarmee de gevoelens van onvermogen en frustratie, leegte, impulsieve drangen me even niet tot het dak onrustig te voelen alleen maar groeiden. Van mijn 23e tm 29e relatieve rust gehad, relatie, huisje boompje beestje. Leegte kwam terug en ik kon mijn acties (ook door drang spanning zoeken niet meer overzien) Relatie strandde..erna in rap tempo instabieler. En meer acties gericht op vermijden schema's, vermijden in het algemeen, vluchten, extremen opzoeken steeds meer. Van met 120 een bocht in gaan tot aan in een relatie gaan die totaal niet veilig was ( maar voor mij wel- ik wwwt me geen raad met een liefdevolle man die 100% voor me gaat, 1 die dat wel zegt maar waarmee ik afstand voelde, was "veilig"). Nevertheless, ik raakte gehecht en we vonden elkaar buiten andere dingen in moeilijk in het leven staan. Het laatste halfjaar: hij depressies en veel blabla, ik vertrouwde hem. Ging in hem op, vond dat logisch- als de ander het moeilijk heeft en je wilt samen verder, wat we steeds uitspraken- dan maak je je keuze: ik trek dit niet of ik ga door met jou en als ik het niet meer trek zeg ik het. Ten onrechte vertrouwd, hij bleek zo depressief dat ie er een ander op nahield. Niet 1 x, een 2e relatie. Dat was een doodsklap- ik had iemand van wie ik hield- mij begreep, wist van hoe ik in elkaar zit en handel, maar hij stak me een mes in mijn rug. Dat heeft lange tijd mijn gedachten beheerst en doet nog steeds in bepaalde mate maar durf te zeggen- ik ben er niet meer zo door bevangen als in maart. Het gaat beter. Maar de strijd, het erachterkomen in therapie wat voor enorme kluwens er liggen- vind ik zo zwaar. Een bron van mijn schema's ligt in de relatie tussen mij en mijn ouders. Prima dat je een stoornis blijkt te hebben en goed dat je er aan werkt- maar we willen wel dat we nog steeds mogen blijven zeggen op een heel ernstige manier waar we ons zorgen over maken. En vragen stellen waarop maar 1 antwoord mogelijk lijkt: iets wat ze tevreden stemt. We hebben nu weer een clash, omdat ZIJ niet blij zijn hoe IK iets in MIJN leven doe,iets wat mij nig niet helemaal lukt zoals ik zou willen- waarin me in therapie geleerd word mezelf niet te veroordelen, maar het oordeel alsnog bij hen krijg. Ben ik, als hun oordeel over wat ik nog niet helemaal kan - maar puur gaan over zorgen die zij hebben over hoe ik iets doe naar mijn beste kunnen (maar voor gen niet genoeg is), een egoist? MOET ik dingen beter kunnen die zij belangrijk vinden, zorgen over hebben? Het gaat over geld. Daar ben ik slecht mee. Mn schulden lopen mondjesmaat af. Het gaat beter. En vind het zelf ook een probleem. Maar ben ik gek als ik stel: ik doe mijn best en dat is echt zo- reken me er niet op af dat het niet zo snel gaat als jullie willen? En ben ik gek als ik stel, jullie zorgen over mijn schulden, zijn van jullie? Ik ga niet " beter" doen als jullie me vertellen hoe slecht dat wel niet is. Zijn er ervaringen van anderen, in hoeverre je je een schuldgevoel mag laten aanpraten/ een grens hierin trekken? Want voor mijn ouders lijkt: dat vinden WIJ belangrijk en als je daar geen prioriteit aan geeft dan..zijn we onvriendelijk. Het is zo fucking frustrerend uit te leggen dat de randvoorwaarden het te kunnen nodiger zijn. Ik ben geen problematische schuldenaar, heb prima salaris en geen achterstanden. Mijn focus ligt op me beter voelen, niet dood willen, de randvoorwaarde rust creeeren om zulke problemen ook sterker aan te kunnen pakken. Ik verzet me dan ook heftig tegen hun ontevreden onvriendelijke houding erin. Ik krijg terug: moeten wij dan maar alles accepteren? Maar dat snap ik niet, ik ben nooit het type borderliner geweest dat ageerde tegen haar ouders. Het voelt voor mij als: moeten wij dan maar steeds accepteren dat je niet bent zoals wij willen? Dat wij daar onder lijden? Oh hoe fel ik daar nu tegen ageer, en toch de neiging uit te leggen: ik ben nog aan het leren het beter te kunnen allemaal hoor! Tegelijk: dikke lul zoek het uit. Eens voelen dat het ok is boos te zijn op je ouders. Dat daar niet de wereld mee verloren gaat.
Nou, misschien was dit vooral een dagboek voor mezelf- moeilijk voor te stellen dat iemand deze post tot eind uitgelezen heeft. En da's prima. Reageer als je een vriendelijke en mag ook heus kritische houding hebt- maar als het eerste ontbreekt, zoek een ander! ( Ken het fenomeen forum, TO lijkt soms een boksbal- wie zich aangesproken voelt, denk eens na, daarvoor is niemand hier.) Good night
donderdag 26 november 2015 om 22:32
Mooi geschreven. Je hebt je ouders altijd "gelukkig" moeten maken, omdat ze het zelf niet zijn. En omdat geluk nou eenmaal niet van een kind kan en mag afhangen was het nooit goed genoeg en zal het dat ook nooit zijn. Hoe mooi is het dat jij het nu het geluk bij jezelf zoekt ipv jouw eventuele kinderen weer hetzelfde aan te doen. Veel succes!
donderdag 26 november 2015 om 22:40
Je lijkt me wel een lieverd ! Je ouders zeiden niet echt handige dingen ...maar overal is wel wat.
Mijn moeder was alcoholiste, en mijn vader erg dominant en sloeg haar uit onmacht.
Ik heb er onderhand wel vrede mee, blij dat ik dat ontgroeid ben.
Mensen die dat soort dingen doen moeten niet bij elkaar blijven ...gelukkig gaan mensen nu vaker en sneller uit elkaar. Prima !
Lullig dat je vriend een ander had en je hem vertrouwde, dat doet pijn ...
Je verdiend wel beter.
Als ik t zo als buitenstaander lees zou ik zeggen: probeer vanaf NU verder te kijken, vind een therapeut die je helpt je verleden te verwerken in zoverre t op het heden nog invloed heeft ...en ga verder !
Diagnoses ...wat heb je eraan ? Je bent toch gewoon een mens, en best eentje die me de moeite waard lijkt !
Succes joh !
Mijn moeder was alcoholiste, en mijn vader erg dominant en sloeg haar uit onmacht.
Ik heb er onderhand wel vrede mee, blij dat ik dat ontgroeid ben.
Mensen die dat soort dingen doen moeten niet bij elkaar blijven ...gelukkig gaan mensen nu vaker en sneller uit elkaar. Prima !
Lullig dat je vriend een ander had en je hem vertrouwde, dat doet pijn ...
Je verdiend wel beter.
Als ik t zo als buitenstaander lees zou ik zeggen: probeer vanaf NU verder te kijken, vind een therapeut die je helpt je verleden te verwerken in zoverre t op het heden nog invloed heeft ...en ga verder !
Diagnoses ...wat heb je eraan ? Je bent toch gewoon een mens, en best eentje die me de moeite waard lijkt !
Succes joh !
donderdag 26 november 2015 om 22:44
en ...probeer jezelf echt gewoon als mens te zien !! Ipv "borderline" patient ...ik heb ook wat, ga t hier niet zeggen...
Ik heb mezelf er jaren klote onder gevoeld, alsof ik "mijn diagnose" was en minder waard !!
Kop op, er zijn echt mensen overal die jou WEL de moeite waard vinden !! Focus je op leuke dingen, ga feesten, probeer structuur te krijgen, en vertrouw goede vrienden, als is het er 1 of 2...
Ik heb mezelf er jaren klote onder gevoeld, alsof ik "mijn diagnose" was en minder waard !!
Kop op, er zijn echt mensen overal die jou WEL de moeite waard vinden !! Focus je op leuke dingen, ga feesten, probeer structuur te krijgen, en vertrouw goede vrienden, als is het er 1 of 2...
vrijdag 27 november 2015 om 00:30
Ik vond het moeilijk lezen zo zonder alinea's. De woorden en letters spoken nog voor mijn ogen.
Ik vind het erg voor je dat je nooit steun en aanmoediging gehad hebt van jouw ouders.
Wat mij trof in jouw verhaal, was dat jij net als ik geen emoties mocht tonen thuis. Zoals niet hard lachen of huilen. Ik zelf ben ook een "borderliner". Ik ben nog even jouw verhaal aan het verwerken...wat ik allemaal gelezen heb.
Ik vind het erg voor je dat je nooit steun en aanmoediging gehad hebt van jouw ouders.
Wat mij trof in jouw verhaal, was dat jij net als ik geen emoties mocht tonen thuis. Zoals niet hard lachen of huilen. Ik zelf ben ook een "borderliner". Ik ben nog even jouw verhaal aan het verwerken...wat ik allemaal gelezen heb.
vrijdag 27 november 2015 om 22:11
Hi
Thanks voor jullie reacties. En emmetje sorry van je ogen! Neem je alineatip ter harte
. Zit in zo'n fase dat als ik eenmaal begin...nota bene op mn telefoon . ..dan golft er heel veel uit.
Matia, je hebt gelijk, ze zijn niet heel gelukkig en hebben hun troubles. Zelf niet geleerd te uiten, wat je doet is belangrijker dan wat je voelt. Een kind dat juist het omgekeerde nodig heeft, erkenning voor gevoel, dat dat er mag zijn is totaal onbekend terrein. Ze proberen me te helpen op hen manier- maar dat is soms een manier die mij in een aggressieve egel transformeert!
Emmetje, heb jij inmiddels een gezonder contact met je emoties?
Ik vind het echt onwijs moeilijk om tegelijk mijn schema's te veranderen maar ook mijn ouders te zien. Gaat prima als ze niet teveel zorgen over me hebben ( ergo: als ik binnen de lijntjes kleur) maar zij menen sterk, als we over dingen moeten kunnen praten moeten we ook ons ongenoegen mogen uiten over wat wij vinden dat je niet goed doet. Het gaat dan over zaken in mijn leven-dus niet in mijn gedrag naar hen. Dat komt pas als ik voor mezelf opkom, aangeef dat ik me niet wil laten veroordelen over dingen die ik nog minder onder controle heb. Dan komen er vlekken voor mijn ogen!
Ik neem nu wel de rust het even te laten, wat dat betreft heb ik vette winst geboekt-niet meteen het gevoel "mn ouders zijn boos" weg
te willen maken door me in mijn rol te proppen die ik onmogelijk waar kan maken. Hoeft ook niet meen ik. Maar maakt me verdrietig, de voorwaardelijkheid.
Tegelijk, brengt me kracht- het gaat om mij. En mij word niet beter als ik me schik in valse veiligheid van mijn ouders pleasen. Want die veiligheid stort ineen zodra ik niet accepteer een oordeel te krijgen.
Ik hoop, de angel eruit te krijgen samen. Want ze zijn goede mensen met onvolkomenheden. Waar ik me helaas alleen veilig bij voel als ik " het goed doe" of dat kan pretenderen. Die tijd is voorbij..maar wil de relatie verbeteren. Hoe?
Mee op een gesprek bij mijn psych, wat kan, is tricky denk ik. Is mijn eerste idee, maar risico is dat er breukjes ontstaan in relatie van mn psych en mij. Dat er invloed van buitenaf komt.
Ben ik onredelijk als ik van hen vraag: als jullie het zo moeilijk vinden, wie jullie dochter is- wat ze niet kan hoe belangrijk jullie het ook vinden- zoek zelf hulp voor jullie ( ipv het op mijn bord erbij te pleuren maar zo zeg ik dat dan weer niet )?
De gedachte die mij opgedrongen wordt is: wij hebben hier last van. Liggen er wakker van dat jij schulden hebt. En ze maar minimal aflost. Voor mij, is het feit dat ik uberhaubt aflos, ik er niet meer bij maak een succes..en betaal mn rekeningen- geen incasso's, achterstanden etc..ben ik " makkelijk" als ik zeg, ik bevecht zoveel tegelijk, dat ik het niet ineend financieel beter kan ( dat niet kunnen, een gevolg zijnde van)?
Maar vooral: ben ik een egoist als ik vind: jullie moeite met iets wat ik niet zo goed kan- is jullie probleem- niet iets om er bij mij bij te pleuren : je moet het gewoon kunnen anders voelen wij ons kut. Puntje daarin: ouders zijn 2 mensen..maar lijken nu, precies hetzelfde te vinden en voelen. Als 1 persoon, terwijl ze het al jaren over alles niet eens zijn.
Grrrrrrr!
Thanks voor jullie reacties. En emmetje sorry van je ogen! Neem je alineatip ter harte
. Zit in zo'n fase dat als ik eenmaal begin...nota bene op mn telefoon . ..dan golft er heel veel uit. Matia, je hebt gelijk, ze zijn niet heel gelukkig en hebben hun troubles. Zelf niet geleerd te uiten, wat je doet is belangrijker dan wat je voelt. Een kind dat juist het omgekeerde nodig heeft, erkenning voor gevoel, dat dat er mag zijn is totaal onbekend terrein. Ze proberen me te helpen op hen manier- maar dat is soms een manier die mij in een aggressieve egel transformeert!
Emmetje, heb jij inmiddels een gezonder contact met je emoties?
Ik vind het echt onwijs moeilijk om tegelijk mijn schema's te veranderen maar ook mijn ouders te zien. Gaat prima als ze niet teveel zorgen over me hebben ( ergo: als ik binnen de lijntjes kleur) maar zij menen sterk, als we over dingen moeten kunnen praten moeten we ook ons ongenoegen mogen uiten over wat wij vinden dat je niet goed doet. Het gaat dan over zaken in mijn leven-dus niet in mijn gedrag naar hen. Dat komt pas als ik voor mezelf opkom, aangeef dat ik me niet wil laten veroordelen over dingen die ik nog minder onder controle heb. Dan komen er vlekken voor mijn ogen!
Ik neem nu wel de rust het even te laten, wat dat betreft heb ik vette winst geboekt-niet meteen het gevoel "mn ouders zijn boos" weg
te willen maken door me in mijn rol te proppen die ik onmogelijk waar kan maken. Hoeft ook niet meen ik. Maar maakt me verdrietig, de voorwaardelijkheid.
Tegelijk, brengt me kracht- het gaat om mij. En mij word niet beter als ik me schik in valse veiligheid van mijn ouders pleasen. Want die veiligheid stort ineen zodra ik niet accepteer een oordeel te krijgen.
Ik hoop, de angel eruit te krijgen samen. Want ze zijn goede mensen met onvolkomenheden. Waar ik me helaas alleen veilig bij voel als ik " het goed doe" of dat kan pretenderen. Die tijd is voorbij..maar wil de relatie verbeteren. Hoe?
Mee op een gesprek bij mijn psych, wat kan, is tricky denk ik. Is mijn eerste idee, maar risico is dat er breukjes ontstaan in relatie van mn psych en mij. Dat er invloed van buitenaf komt.
Ben ik onredelijk als ik van hen vraag: als jullie het zo moeilijk vinden, wie jullie dochter is- wat ze niet kan hoe belangrijk jullie het ook vinden- zoek zelf hulp voor jullie ( ipv het op mijn bord erbij te pleuren maar zo zeg ik dat dan weer niet )?
De gedachte die mij opgedrongen wordt is: wij hebben hier last van. Liggen er wakker van dat jij schulden hebt. En ze maar minimal aflost. Voor mij, is het feit dat ik uberhaubt aflos, ik er niet meer bij maak een succes..en betaal mn rekeningen- geen incasso's, achterstanden etc..ben ik " makkelijk" als ik zeg, ik bevecht zoveel tegelijk, dat ik het niet ineend financieel beter kan ( dat niet kunnen, een gevolg zijnde van)?
Maar vooral: ben ik een egoist als ik vind: jullie moeite met iets wat ik niet zo goed kan- is jullie probleem- niet iets om er bij mij bij te pleuren : je moet het gewoon kunnen anders voelen wij ons kut. Puntje daarin: ouders zijn 2 mensen..maar lijken nu, precies hetzelfde te vinden en voelen. Als 1 persoon, terwijl ze het al jaren over alles niet eens zijn.
Grrrrrrr!
zaterdag 28 november 2015 om 11:36
Jeetje, wat spelen je ouders (nog) een rol in je leven ! Laat ze ! Je bent bijna 35 zeg ..kom op.
Waarom zou je ze niet mee kunnen nemen naar je psych ? Dan ziet hij/zijn wellicht beter hoe de verhoudingen liggen en waar het over gaat ...
En nee, je bent niet onredelijk. Hun verwachtingspatroon is dat van hen, je bent een volwassen vrouw ! Laat ze lekker.
Ze bedoelen het kennelijk goed en stellen zich als 1 front naar jou op, terwijl ze het onderling oneens zijn. jij doorziet dat wel.
Pieker dat er nu ook niet nog eens bij. Wat kan jou t schelen ? Als ze je kunnen helpen: mooi. Zo niet: laat t van je af glijden.
"invullen" of "oordelen" schiet niet op van hun kant als jij er niet verder mee komt !
Heb je geen broers of zussen ? Je maakt zo 'n afhankelijke indruk zo van je ouders. Zijn er niet andere (vertrouwens) personen ? Vrienden, familie ?
Waarom zou je ze niet mee kunnen nemen naar je psych ? Dan ziet hij/zijn wellicht beter hoe de verhoudingen liggen en waar het over gaat ...
En nee, je bent niet onredelijk. Hun verwachtingspatroon is dat van hen, je bent een volwassen vrouw ! Laat ze lekker.
Ze bedoelen het kennelijk goed en stellen zich als 1 front naar jou op, terwijl ze het onderling oneens zijn. jij doorziet dat wel.
Pieker dat er nu ook niet nog eens bij. Wat kan jou t schelen ? Als ze je kunnen helpen: mooi. Zo niet: laat t van je af glijden.
"invullen" of "oordelen" schiet niet op van hun kant als jij er niet verder mee komt !
Heb je geen broers of zussen ? Je maakt zo 'n afhankelijke indruk zo van je ouders. Zijn er niet andere (vertrouwens) personen ? Vrienden, familie ?
zaterdag 28 november 2015 om 18:56
zondag 29 november 2015 om 13:15
Ik herken er veel in.
Ik heb niet de antwoorden maar je mag me mailen ( fictieve naam)
Juliadenders@hotmail.com
Ik heb niet de antwoorden maar je mag me mailen ( fictieve naam)
Juliadenders@hotmail.com
woensdag 2 december 2015 om 20:23
Poesiepoes je slaat de spijker op de kop. Ik begin het te leren, voor mezelf kiezen- daarom clasht het denk ik des te harder want dat is me nu juist niet geleerd! Vreemd genoeg voel ik me wel sterk en OK momenteel ( ofwel de wereld blijkt niet te vergaan als ik ze even in hun sop laat gaarkoken.
Kom er meer er meer achter hoe het me tegenstaat me in bochten te wringen. En doe het ook zo min mogelijk nu. Misschien schiet ik even door in aan mezelf denken maar so be it..zal hopelijk in balans komen!
Marly1083, het lijkt me fijn je te mailen- zal dat zeker doen.
Kom er meer er meer achter hoe het me tegenstaat me in bochten te wringen. En doe het ook zo min mogelijk nu. Misschien schiet ik even door in aan mezelf denken maar so be it..zal hopelijk in balans komen!
Marly1083, het lijkt me fijn je te mailen- zal dat zeker doen.
donderdag 3 december 2015 om 23:47
Wauw, wat herkenbaar allemaal... Hier ook een 'stille' Borderliner. Al is het tegen de mensen dicht om mij heen (ouders, partner) niet altijd even stil, hehe. Maar jeetje, ook waar je bent opgegroeid. Het hele doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. En normaal is dan vooral wat je ouders normaal vinden. En dat ze nu nog steeds zo'n oordeel hebben, vinden dat dingen te langzaam gaan, je het gevoel geven dat je niet goed genoeg bent... Echt allemaal enorm herkenbaar!
Ben, na jaren 1x per week individuele therapie, vorig jaar begonnen met een intensieve therapie (14 weken opgenomen geweest, 7 maanden 4 dagen id week dagbehandeling gehad en daarna begonnen met dialectische gedragstherapie waar ik nog wel een tijd zoet mee ben) en heb mezelf en o.a. mijn Borderline heel goed leren kennen. Confronterend, maar fijn omdat ik er nu bewust wat mee doe. Gezonder met mijn emoties om leer gaan. Hoe moeilijk dat soms ook nog is!
Weet niet of mijn bericht een toegevoegde waarde heeft. Maar vond het allemaal zo herkenbaar dat ik toch even wou reageren. En we zijn dus niet alleen..
Liefs en heel veel succes met alles!
Ben, na jaren 1x per week individuele therapie, vorig jaar begonnen met een intensieve therapie (14 weken opgenomen geweest, 7 maanden 4 dagen id week dagbehandeling gehad en daarna begonnen met dialectische gedragstherapie waar ik nog wel een tijd zoet mee ben) en heb mezelf en o.a. mijn Borderline heel goed leren kennen. Confronterend, maar fijn omdat ik er nu bewust wat mee doe. Gezonder met mijn emoties om leer gaan. Hoe moeilijk dat soms ook nog is!
Weet niet of mijn bericht een toegevoegde waarde heeft. Maar vond het allemaal zo herkenbaar dat ik toch even wou reageren. En we zijn dus niet alleen..
Liefs en heel veel succes met alles!
Laat los wie je denkt te moeten zijn.
vrijdag 4 december 2015 om 00:01
Ik heb jullie verhalen gelezen, en hoewel het een ver- van- mijn- bed- show is, wil ik even mijn bewondering voor jullie uitspreken.
Jessiee, wat moeilijk, maar ontzettend goed wat je hebt gedaan, en nog steeds doet!
Voor jou ook TO, wat ben je gegroeid in de jaren, vind je niet? Wees maar trots op jezelf.
Veel geluk allebei, het is jullie gegund
Jessiee, wat moeilijk, maar ontzettend goed wat je hebt gedaan, en nog steeds doet!
Voor jou ook TO, wat ben je gegroeid in de jaren, vind je niet? Wees maar trots op jezelf.
Veel geluk allebei, het is jullie gegund
zaterdag 5 december 2015 om 01:06
Hoi hoi,
Ik ben zelf ook een stille borderliner..
Een jaar of 9 geleden ben ik compleet de weg kwijt geraakt (ik ben ondertussen 33).
Op het moment heb ik niet de rust of concentratie om je hele verhaal te lezen
Maar ik wil je in ieder geval heel graag zeggen dat zolang je aan jezelf blijft werken en leren het steeds beter zal gaan!
Ik ben zelf ook een stille borderliner..
Een jaar of 9 geleden ben ik compleet de weg kwijt geraakt (ik ben ondertussen 33).
Op het moment heb ik niet de rust of concentratie om je hele verhaal te lezen
Maar ik wil je in ieder geval heel graag zeggen dat zolang je aan jezelf blijft werken en leren het steeds beter zal gaan!
dinsdag 8 december 2015 om 02:56
Ikzelf heb ook Borderline. Maar wat is dan een stille borderliner?
Ik kan heel stil zijn en niet praten, voor me uitstaren en dagdromen.. Ik kan goed luisteren en praten, maar verlies vaak mijn concentratie en raak dan afgeleid en vergeet wat ik wou zeggen.. Word er gek van.
Ik kan ook heel luidruchtig zijn, zoals: de hele straat heeft gehoord dat ik heb gelachen of wat ik heb gezegt.
Woedeuitbarstingen heb ik (tegenwoordig) onder controle, maar als ze dan toch uitbreken, door iemand die niet weet hoe met mij om te gaan, verlies ik de controle en krijg een black-out. Ik kan gaan gooien met dingen, kwetsende dingen zeggen en je zo hard de grond in boren dat je er niet meer uit wil komen.
En wat ik nog het meeste 'haat' is dat dit enkel gebeurd bij de mensen die het dichtste bij mij staan.. Zo ben ik al veel 'vrienden' verloren. Daarom durf ik nu ook niet meer zo close te zijn met anderen. Behalve mijn zus en mijn partner. Maar ik blijf wel met de angst zitten dat ik ooit eens iets verkeerds zou zeggen.. Ik voel me al schuldig als mijn intonatie veranderd. Al mag dit wel, weet ik ook wel. Maar toch..
In verband met emoties. Ik ben ook HSP'er. High Sensitive Person.
Ik heb geen controle over mijn emoties, heb vaak humeurwisselingen. Kort op elkaar en zeer uiteenlopend.
Ik kan nu heel opgewekt en hyperactief zijn, en nog geen minuut later ben ik zo down en verdrietig dat ik soms niet weet waarom ik eigenlijk aan het huilen ben.. Laatste maanden kan ik niet meer kijken naar films of kleine filmpjes op sociale media, gewoon omdat ik er zo hard in zit dat ik moet huilen om de stomste dingen die erin voorkomen. Zoals iemand die bijv. iets liefs doet voor een ander.. Dan moet ik al huilen.
Wat raar is, en wat ik me afvraag, Am I the only one? Ik heb nog nooit zoveel emoties door elkaar gevoeld. En weet je..
Het doet pijn om die emoties zo door elkaar te voelen op hetzelfde moment. Het is een gevoel dat ik gewoon niet kan beschrijven..
Ondertussen, na de afgelopen 9 maanden in een hel, heb ik eindelijk weer een eigen woning van mezelf, met m'n eigen spulletjes.
En na 9 maanden heb ik eindelijk psychologische hulp. Morgen om 17u heb ik mijn 3e gesprek. Het is zwaar, intensief, met 2 psychologen tegelijk. Krijg maar 5 gesprekken ivm het systeem dat ze toepassen. Na het 5e gesprek beslissen ze hoe en wat er moet gebeuren, wat voor hulp ik kan krijgen.
Sorry.. Ik ben aan het zagen..
Veel sterkte, be strong, keep strong, Everything will be allright.
Ik kan heel stil zijn en niet praten, voor me uitstaren en dagdromen.. Ik kan goed luisteren en praten, maar verlies vaak mijn concentratie en raak dan afgeleid en vergeet wat ik wou zeggen.. Word er gek van.
Ik kan ook heel luidruchtig zijn, zoals: de hele straat heeft gehoord dat ik heb gelachen of wat ik heb gezegt.
Woedeuitbarstingen heb ik (tegenwoordig) onder controle, maar als ze dan toch uitbreken, door iemand die niet weet hoe met mij om te gaan, verlies ik de controle en krijg een black-out. Ik kan gaan gooien met dingen, kwetsende dingen zeggen en je zo hard de grond in boren dat je er niet meer uit wil komen.
En wat ik nog het meeste 'haat' is dat dit enkel gebeurd bij de mensen die het dichtste bij mij staan.. Zo ben ik al veel 'vrienden' verloren. Daarom durf ik nu ook niet meer zo close te zijn met anderen. Behalve mijn zus en mijn partner. Maar ik blijf wel met de angst zitten dat ik ooit eens iets verkeerds zou zeggen.. Ik voel me al schuldig als mijn intonatie veranderd. Al mag dit wel, weet ik ook wel. Maar toch..
In verband met emoties. Ik ben ook HSP'er. High Sensitive Person.
Ik heb geen controle over mijn emoties, heb vaak humeurwisselingen. Kort op elkaar en zeer uiteenlopend.
Ik kan nu heel opgewekt en hyperactief zijn, en nog geen minuut later ben ik zo down en verdrietig dat ik soms niet weet waarom ik eigenlijk aan het huilen ben.. Laatste maanden kan ik niet meer kijken naar films of kleine filmpjes op sociale media, gewoon omdat ik er zo hard in zit dat ik moet huilen om de stomste dingen die erin voorkomen. Zoals iemand die bijv. iets liefs doet voor een ander.. Dan moet ik al huilen.
Wat raar is, en wat ik me afvraag, Am I the only one? Ik heb nog nooit zoveel emoties door elkaar gevoeld. En weet je..
Het doet pijn om die emoties zo door elkaar te voelen op hetzelfde moment. Het is een gevoel dat ik gewoon niet kan beschrijven..
Ondertussen, na de afgelopen 9 maanden in een hel, heb ik eindelijk weer een eigen woning van mezelf, met m'n eigen spulletjes.
En na 9 maanden heb ik eindelijk psychologische hulp. Morgen om 17u heb ik mijn 3e gesprek. Het is zwaar, intensief, met 2 psychologen tegelijk. Krijg maar 5 gesprekken ivm het systeem dat ze toepassen. Na het 5e gesprek beslissen ze hoe en wat er moet gebeuren, wat voor hulp ik kan krijgen.
Sorry.. Ik ben aan het zagen..
Veel sterkte, be strong, keep strong, Everything will be allright.
Am I the only one?
dinsdag 8 december 2015 om 10:38
Hey stargirltj,
Een stille borderliner keert de woede naar binnen ipv naar z'n omgeving..
Wat goed van je dat je nu hulp hebt gezocht! En of je alleen bent? Je gaat er nu heel snel achterkomen dat je ECHT NIET de enige bent
Ik dacht ook dat ik alleen was, tot ik Groeps-therapieën ging doen. Doodeng zijn de eerste keren maar daar ga je je begrepen voelen en zien dat anderen hetzelfde doormaken als jij!!
En het allerbelangrijkste, daar ga je leren met al die klote emoties om te gaan en je zal slimmer worden dan je emoties.
Een stille borderliner keert de woede naar binnen ipv naar z'n omgeving..
Wat goed van je dat je nu hulp hebt gezocht! En of je alleen bent? Je gaat er nu heel snel achterkomen dat je ECHT NIET de enige bent
Ik dacht ook dat ik alleen was, tot ik Groeps-therapieën ging doen. Doodeng zijn de eerste keren maar daar ga je je begrepen voelen en zien dat anderen hetzelfde doormaken als jij!!
En het allerbelangrijkste, daar ga je leren met al die klote emoties om te gaan en je zal slimmer worden dan je emoties.
dinsdag 8 december 2015 om 12:14
quote:Dragisa schreef op 04 december 2015 @ 00:01:
Ik heb jullie verhalen gelezen, en hoewel het een ver- van- mijn- bed- show is, wil ik even mijn bewondering voor jullie uitspreken.
Jessiee, wat moeilijk, maar ontzettend goed wat je hebt gedaan, en nog steeds doet!
Voor jou ook TO, wat ben je gegroeid in de jaren, vind je niet? Wees maar trots op jezelf.
Veel geluk allebei, het is jullie gegundWat ontzettend lief. Dankjewel! x
Ik heb jullie verhalen gelezen, en hoewel het een ver- van- mijn- bed- show is, wil ik even mijn bewondering voor jullie uitspreken.
Jessiee, wat moeilijk, maar ontzettend goed wat je hebt gedaan, en nog steeds doet!
Voor jou ook TO, wat ben je gegroeid in de jaren, vind je niet? Wees maar trots op jezelf.
Veel geluk allebei, het is jullie gegundWat ontzettend lief. Dankjewel! x
Laat los wie je denkt te moeten zijn.
dinsdag 8 december 2015 om 12:15
quote:pinkaholic schreef op 08 december 2015 @ 10:38:
Hey stargirltj,
Een stille borderliner keert de woede naar binnen ipv naar z'n omgeving..
Wat goed van je dat je nu hulp hebt gezocht! En of je alleen bent? Je gaat er nu heel snel achterkomen dat je ECHT NIET de enige bent
Ik dacht ook dat ik alleen was, tot ik Groeps-therapieën ging doen. Doodeng zijn de eerste keren maar daar ga je je begrepen voelen en zien dat anderen hetzelfde doormaken als jij!!
En het allerbelangrijkste, daar ga je leren met al die klote emoties om te gaan en je zal slimmer worden dan je emoties.Welke therapie(ën) heb jij gehad, als ik vragen mag?^^
Hey stargirltj,
Een stille borderliner keert de woede naar binnen ipv naar z'n omgeving..
Wat goed van je dat je nu hulp hebt gezocht! En of je alleen bent? Je gaat er nu heel snel achterkomen dat je ECHT NIET de enige bent
Ik dacht ook dat ik alleen was, tot ik Groeps-therapieën ging doen. Doodeng zijn de eerste keren maar daar ga je je begrepen voelen en zien dat anderen hetzelfde doormaken als jij!!
En het allerbelangrijkste, daar ga je leren met al die klote emoties om te gaan en je zal slimmer worden dan je emoties.Welke therapie(ën) heb jij gehad, als ik vragen mag?^^
Laat los wie je denkt te moeten zijn.
woensdag 9 december 2015 om 22:01
quote:Jessiee schreef op 08 december 2015 @ 12:15:
[...]
Welke therapie(ën) heb jij gehad, als ik vragen mag?^^
Hoi jessiee,
Eerst de 2 jaar 1 op 1 therapie (waar ik geen bal aan heb gehad), daarna in de groep VERS- training en schema therapie.
En vooral de VERS heeft letterlijk mijn leven gered!
Ik vind zelfs dat iedereen die gewoon zou moeten doen zsm met emotie regulatie problemen.
[...]
Welke therapie(ën) heb jij gehad, als ik vragen mag?^^
Hoi jessiee,
Eerst de 2 jaar 1 op 1 therapie (waar ik geen bal aan heb gehad), daarna in de groep VERS- training en schema therapie.
En vooral de VERS heeft letterlijk mijn leven gered!
Ik vind zelfs dat iedereen die gewoon zou moeten doen zsm met emotie regulatie problemen.
donderdag 10 december 2015 om 00:09
quote:pinkaholic schreef op 08 december 2015 @ 10:38:
Hey stargirltj,
Een stille borderliner keert de woede naar binnen ipv naar z'n omgeving..
Wat goed van je dat je nu hulp hebt gezocht! En of je alleen bent? Je gaat er nu heel snel achterkomen dat je ECHT NIET de enige bent
Ik dacht ook dat ik alleen was, tot ik Groeps-therapieën ging doen. Doodeng zijn de eerste keren maar daar ga je je begrepen voelen en zien dat anderen hetzelfde doormaken als jij!!
En het allerbelangrijkste, daar ga je leren met al die klote emoties om te gaan en je zal slimmer worden dan je emoties.
Hmm en nog snap ik niet goed hoe je dan je woede naar binnen keert? Kan je hier wat meer in detail treden?
Mijn hoofd is zo een warboel dat ik gewoon niet helder kan nadenken.
Ja weet niet of het goed is van me. Maar als ik het nu niet doe, zal het er nooit van komen denk ik. Hmm..
Op dit moment krijg ik maar om de 14 dagen een gesprek en heb hier echt geen bal aan.
Ik had gedacht aan dagtherapie, maar dan dagtherapie met een psycholoog voor mezelf, niet in groeptherapie.
Ik wil mijn verhaal niet in een hele groep gooien :S
Hey stargirltj,
Een stille borderliner keert de woede naar binnen ipv naar z'n omgeving..
Wat goed van je dat je nu hulp hebt gezocht! En of je alleen bent? Je gaat er nu heel snel achterkomen dat je ECHT NIET de enige bent
Ik dacht ook dat ik alleen was, tot ik Groeps-therapieën ging doen. Doodeng zijn de eerste keren maar daar ga je je begrepen voelen en zien dat anderen hetzelfde doormaken als jij!!
En het allerbelangrijkste, daar ga je leren met al die klote emoties om te gaan en je zal slimmer worden dan je emoties.
Hmm en nog snap ik niet goed hoe je dan je woede naar binnen keert? Kan je hier wat meer in detail treden?
Mijn hoofd is zo een warboel dat ik gewoon niet helder kan nadenken.
Ja weet niet of het goed is van me. Maar als ik het nu niet doe, zal het er nooit van komen denk ik. Hmm..
Op dit moment krijg ik maar om de 14 dagen een gesprek en heb hier echt geen bal aan.
Ik had gedacht aan dagtherapie, maar dan dagtherapie met een psycholoog voor mezelf, niet in groeptherapie.
Ik wil mijn verhaal niet in een hele groep gooien :S
Am I the only one?
woensdag 27 januari 2016 om 11:01
Hallo allemaal,
Er is al een poosje niet meer gereageerd op dit topic, maar ik hoop toch dat er mensen zijn die nog mee zouden willen schrijven, want ik merk dat ik heel veel behoefte heb een contact met mensen die in hetzelfde schuitje zitten.
Ik herken heel veel in wat TO schrijft. Vier maanden geleden heb ik hulp gezocht voor wat symptomen, ik noem het maar even 'oppervlakte problemen'. Ik zie nu in dat dat een patroon is geweest bij mij: ik ben eerder in therapie geweest, o.a. voor een eetstoornis, maar er is toen telkens alleen naar de oppervlakte gekeken, de directe problemen, en niet naar wat daar aan ten grondslag ligt. Mijn huidige psych had op een gegeven moment wel door dat er iets de kern niet helemaal klopte, en eerlijk gezegd was dat echt een verademing. Ik heb altijd dondersgoed door gehad dat ik anders in elkaar steek dan anderen, maar ik heb dat heel goed weten te verbloemen. Aan de buitenkant merk je niet zoveel bij mij, maar aan de binnenkant is bijna altijd oorlog.
Ik zit nu sinds een maand in een onderzoekstraject, en er is nog geen officiële diagnose omdat de testresultaten nog geïnterpreteerd moeten worden, maar het werd al meteen duidelijk dat ik heel hoog scoor op de 'borderlinemeter'. Net als TO had ik eerst het idee van: huh, borderliners zijn toch heel extreem/explosief/onhandelbaar/manipulatief? Maar toen ik me ging verdiepen in de symptomen herkende ik letterlijk álles.
Ik begin het nu langzaam een beetje te vertellen aan de mensen die dichtbij me staan, en hoewel de meeste mensen begripvol reageren, merk ik dat ze er niet echt iets van begrijpen... Juist omdat iedereen een bepaald beeld heeft van borderline en mensen aan de buitenkant gewoon niets bij mij merken. Ze hebben dan al snel de neiging om te reageren in de trant van: o, maar dat heb ik ook weleens / o, het zal wel meevallen, etc. Heel lief bedoeld, maar het maakt dat ik me zó onbegrepen voel. Er is niemand met wie ik echt kan praten over wat me dwarszit. Zelfs bij mijn psycholoog - die dus heel goed is, omdat zij de eerste is die heeft gezien dat er wat aan de hand is - merk ik dat het haar niet lukt om mij helemaal te doorgronden; simpelweg omdat ik zo gewend ben alles voor mezelf te houden dat ik bij haar ook nog een 'fatsoenlijk masker' opzet en mijn ware gevoelens niet helemaal kan tonen.
Dus ja, ik zou het heel fijn vinden om hier een beetje te kunnen sparren met mensen die met min of meer dezelfde dingen worstelen. Als alles straks uitgekristalliseerd is, hoop ik dat ik misschien ook groepstherapie o.i.d. kan krijgen. Ik heb gewoon zo'n behoefte om echt te voelen dat ik niet de enige ben... Die eenzame leegte drijft me de afgelopen tijd namelijk steeds meer tot suïcidale gedachten, die ik overigens tegen niemand uitspreek. Ik heb niet de intentie om een eind aan m'n leven te maken, nog niet althans, maar ik merk wel dat de gedachten steeds sterker worden en op dit moment heb ik het gevoel dat dat vooral veroorzaakt wordt door het gevoel dat ik alleen ben en dat niemand me ooit zal begrijpen. Ik wil gewoon niet een leven vol worstelingen meer, terwijl ik ook weet dat het goed is dat ik nu in dit proces zit omdat ik dan eindelijk gerichte hulp kan krijgen.
Er is al een poosje niet meer gereageerd op dit topic, maar ik hoop toch dat er mensen zijn die nog mee zouden willen schrijven, want ik merk dat ik heel veel behoefte heb een contact met mensen die in hetzelfde schuitje zitten.
Ik herken heel veel in wat TO schrijft. Vier maanden geleden heb ik hulp gezocht voor wat symptomen, ik noem het maar even 'oppervlakte problemen'. Ik zie nu in dat dat een patroon is geweest bij mij: ik ben eerder in therapie geweest, o.a. voor een eetstoornis, maar er is toen telkens alleen naar de oppervlakte gekeken, de directe problemen, en niet naar wat daar aan ten grondslag ligt. Mijn huidige psych had op een gegeven moment wel door dat er iets de kern niet helemaal klopte, en eerlijk gezegd was dat echt een verademing. Ik heb altijd dondersgoed door gehad dat ik anders in elkaar steek dan anderen, maar ik heb dat heel goed weten te verbloemen. Aan de buitenkant merk je niet zoveel bij mij, maar aan de binnenkant is bijna altijd oorlog.
Ik zit nu sinds een maand in een onderzoekstraject, en er is nog geen officiële diagnose omdat de testresultaten nog geïnterpreteerd moeten worden, maar het werd al meteen duidelijk dat ik heel hoog scoor op de 'borderlinemeter'. Net als TO had ik eerst het idee van: huh, borderliners zijn toch heel extreem/explosief/onhandelbaar/manipulatief? Maar toen ik me ging verdiepen in de symptomen herkende ik letterlijk álles.
Ik begin het nu langzaam een beetje te vertellen aan de mensen die dichtbij me staan, en hoewel de meeste mensen begripvol reageren, merk ik dat ze er niet echt iets van begrijpen... Juist omdat iedereen een bepaald beeld heeft van borderline en mensen aan de buitenkant gewoon niets bij mij merken. Ze hebben dan al snel de neiging om te reageren in de trant van: o, maar dat heb ik ook weleens / o, het zal wel meevallen, etc. Heel lief bedoeld, maar het maakt dat ik me zó onbegrepen voel. Er is niemand met wie ik echt kan praten over wat me dwarszit. Zelfs bij mijn psycholoog - die dus heel goed is, omdat zij de eerste is die heeft gezien dat er wat aan de hand is - merk ik dat het haar niet lukt om mij helemaal te doorgronden; simpelweg omdat ik zo gewend ben alles voor mezelf te houden dat ik bij haar ook nog een 'fatsoenlijk masker' opzet en mijn ware gevoelens niet helemaal kan tonen.
Dus ja, ik zou het heel fijn vinden om hier een beetje te kunnen sparren met mensen die met min of meer dezelfde dingen worstelen. Als alles straks uitgekristalliseerd is, hoop ik dat ik misschien ook groepstherapie o.i.d. kan krijgen. Ik heb gewoon zo'n behoefte om echt te voelen dat ik niet de enige ben... Die eenzame leegte drijft me de afgelopen tijd namelijk steeds meer tot suïcidale gedachten, die ik overigens tegen niemand uitspreek. Ik heb niet de intentie om een eind aan m'n leven te maken, nog niet althans, maar ik merk wel dat de gedachten steeds sterker worden en op dit moment heb ik het gevoel dat dat vooral veroorzaakt wordt door het gevoel dat ik alleen ben en dat niemand me ooit zal begrijpen. Ik wil gewoon niet een leven vol worstelingen meer, terwijl ik ook weet dat het goed is dat ik nu in dit proces zit omdat ik dan eindelijk gerichte hulp kan krijgen.