Psyche
alle pijlers
Burnout! Het vervolg
woensdag 9 februari 2011 om 17:27
vrijdag 13 mei 2011 om 14:22
Ben ik even, moet zo weer weg dus even snel over de kamer.
Het was een leuk huis, leuke meiden. Maar de kamer was erg donker, op het plafond en de schuine wand van die houten schrootjes en 2 muren hadden donker-rode stenen. 1 muur kon geschilderd worden de rest mag niets aan gebeuren. Er waren nog 2 meiden waarvan 1 heel erg enthousiast. En op zich was ik ook wel enthousiast maar toen ik terug reed naar huis besloot ik toch om het niet te doen. Eenmaal thuis had ik een email dat ik uitgekozen was en ze me graag verwelkomen. Vind het dan extra moeilijk om ze te teleurstellen maar kon ook wel tegen mezelf zeggen dat ik ook het recht heb om het te weigeren. Heb de mail net pas verstuurd, wilde nog even extra overdenken (lees: piekeren) om niet te impulsief een beslissing te maken.
Nog geen kamer nu dus. Maar iedereen zoekt mee, dus heb er ook wel vertrouwen in dat de perfecte kamer wel te vinden is voor september.
Verder nu erg moe en (weer) snotterig. Heb ook al weer een paar dagen keelpijn. Om gek van te worden, bah. Dit weekend komt mijn vriend hier. Mijn ouders zijn zaterdag op zondag weg, dus dan hebben we het rijk voor ons alleen.
Zal straks even reageren op de rest, moet nu even weg!
Het was een leuk huis, leuke meiden. Maar de kamer was erg donker, op het plafond en de schuine wand van die houten schrootjes en 2 muren hadden donker-rode stenen. 1 muur kon geschilderd worden de rest mag niets aan gebeuren. Er waren nog 2 meiden waarvan 1 heel erg enthousiast. En op zich was ik ook wel enthousiast maar toen ik terug reed naar huis besloot ik toch om het niet te doen. Eenmaal thuis had ik een email dat ik uitgekozen was en ze me graag verwelkomen. Vind het dan extra moeilijk om ze te teleurstellen maar kon ook wel tegen mezelf zeggen dat ik ook het recht heb om het te weigeren. Heb de mail net pas verstuurd, wilde nog even extra overdenken (lees: piekeren) om niet te impulsief een beslissing te maken.
Nog geen kamer nu dus. Maar iedereen zoekt mee, dus heb er ook wel vertrouwen in dat de perfecte kamer wel te vinden is voor september.
Verder nu erg moe en (weer) snotterig. Heb ook al weer een paar dagen keelpijn. Om gek van te worden, bah. Dit weekend komt mijn vriend hier. Mijn ouders zijn zaterdag op zondag weg, dus dan hebben we het rijk voor ons alleen.
Zal straks even reageren op de rest, moet nu even weg!
vrijdag 13 mei 2011 om 15:30
Ik ben op mijn werk geweest vanmorgen. Bijgekletst met een paar collega's en bij de bedrijfsarts geweest. Bedrijfsarts was heel streng, ik mag de komende twee weken nog niet werken van hem . Ik was nogal kortademig toen ik bij hem zat (ik had daarvoor veel gepraat en hij zit aan de andere kant van het gebouw en een verdieping lager) en hij vond dat ik eerst maar mijn conditie weer een beetje moest opbouwen. Ergens weet ik wel dat hij gelijk heeft en dat het beter voor me is als ik nog even niet werk en eerst zorg dat mijn lichaam dat ook weer aan kan, maar aan de andere kant baal ik er ook enorm van. Ik begin me te vervelen thuis en ik wil graag weer iets doen. Maar dan kan ik beter eerst beginnen met iets leuks doen, uitgebreid koken, een taart bakken, mijn vriend helpen in de tuin, desnoods even winkelen. Eerst mijn privé leven weer kunnen volhouden en dan pas werken. De oude abc komt soms boven en die stelt werk boven alles (uit plichtsbesef) maar de nieuwe verstandige abc wist dit eigenlijk wel en is wel blij dat de ba dit zegt.
Ik merk ook dat mijn werk me eigenlijk nog niet zoveel interesseert. Als ik heel eerlijk ben dan heb ik daar gewoon de energie nog niet voor, ik vind andere dingen eigenlijk belangrijker. Maar ergens in mij zit nog de overtuiging dat ik plichten en rechten heb en dat ik eerst mijn plichten moet vervullen (werken dus) voor ik recht heb op mijn rechten (leuke dingen en een sociaal leven).
Volgens de ba kom ik straks sneller weer op het niveau waar ik op zat voor ik ziek werd als ik nu eerst de tijd neem om lichamelijk te herstellen. Als ik volgende week weer een paar halve dagen zou gaan werken (wat mijn voorstel was), dan duurt het volgens hem alleen maar langer. En omdat mijn lichaam dan gaat protesteren en ik daar waarschijnlijk weer gefrustreerd over raak heb ik ook weer meer kans op een terugval in het herstel van mijn bo. De ba had ervaring met dit soort gevallen en hij gaf heel duidelijk aan dat dit tijd nodig heeft, mijn hormoonhuishouding is nog steeds niet op orde en erge vermoeidheid en slecht slapen horen hier ook gewoon bij. De klachten zijn dus grotendeels hetzelfde als bij mijn bo, maar de oorzaak is nu heel duidelijk en met een week of twee zal het echt een stuk beter gaan en dan kan ik ook weer rustig beginnen met werken en staat mijn lichaam de veranderingen in houding en gedrag op het werk niet meer in de weg. Als ik nu te veel van mijn lichaam vraag dan doe ik de mentale veranderingen teniet.
Mijn baas was best verbaasd toen ik hem vertelde wat de ba gezegd had. Hij vroeg wel meteen wat ik er zelf van vond als ik heel eerlijk was naar mezelf. Toen heb ik de ba dus wel gelijk gegeven en aangegeven dat ik nu ook wel heel moe en kortademig was na twee uurtjes op het werk te zijn geweest (baas was er niet, dus ik heb hem gebeld toen ik weer thuis was, dat hadden we dinsdag afgesproken).
Ik ben nu volledig kapot en kan wel janken van boosheid, verdriet, vermoeidheid, ik weet niet waarvan, maar ik voel me k*t nu.
Het is een beetje een vaag verhaal geloof ik zo.
Korte samenvatting. Ik weet dat het heel verstandig is om nu nog even wat extra rust te nemen, maar ik vind het moeilijk om te accepteren dat dat nodig is. Het eeuwige gevecht tussen weten, voelen en accepteren dat dat stomme wrakkige lichaam van me nu eenmaal een eigen wil heeft.
Ik merk ook dat mijn werk me eigenlijk nog niet zoveel interesseert. Als ik heel eerlijk ben dan heb ik daar gewoon de energie nog niet voor, ik vind andere dingen eigenlijk belangrijker. Maar ergens in mij zit nog de overtuiging dat ik plichten en rechten heb en dat ik eerst mijn plichten moet vervullen (werken dus) voor ik recht heb op mijn rechten (leuke dingen en een sociaal leven).
Volgens de ba kom ik straks sneller weer op het niveau waar ik op zat voor ik ziek werd als ik nu eerst de tijd neem om lichamelijk te herstellen. Als ik volgende week weer een paar halve dagen zou gaan werken (wat mijn voorstel was), dan duurt het volgens hem alleen maar langer. En omdat mijn lichaam dan gaat protesteren en ik daar waarschijnlijk weer gefrustreerd over raak heb ik ook weer meer kans op een terugval in het herstel van mijn bo. De ba had ervaring met dit soort gevallen en hij gaf heel duidelijk aan dat dit tijd nodig heeft, mijn hormoonhuishouding is nog steeds niet op orde en erge vermoeidheid en slecht slapen horen hier ook gewoon bij. De klachten zijn dus grotendeels hetzelfde als bij mijn bo, maar de oorzaak is nu heel duidelijk en met een week of twee zal het echt een stuk beter gaan en dan kan ik ook weer rustig beginnen met werken en staat mijn lichaam de veranderingen in houding en gedrag op het werk niet meer in de weg. Als ik nu te veel van mijn lichaam vraag dan doe ik de mentale veranderingen teniet.
Mijn baas was best verbaasd toen ik hem vertelde wat de ba gezegd had. Hij vroeg wel meteen wat ik er zelf van vond als ik heel eerlijk was naar mezelf. Toen heb ik de ba dus wel gelijk gegeven en aangegeven dat ik nu ook wel heel moe en kortademig was na twee uurtjes op het werk te zijn geweest (baas was er niet, dus ik heb hem gebeld toen ik weer thuis was, dat hadden we dinsdag afgesproken).
Ik ben nu volledig kapot en kan wel janken van boosheid, verdriet, vermoeidheid, ik weet niet waarvan, maar ik voel me k*t nu.
Het is een beetje een vaag verhaal geloof ik zo.
Korte samenvatting. Ik weet dat het heel verstandig is om nu nog even wat extra rust te nemen, maar ik vind het moeilijk om te accepteren dat dat nodig is. Het eeuwige gevecht tussen weten, voelen en accepteren dat dat stomme wrakkige lichaam van me nu eenmaal een eigen wil heeft.
vrijdag 13 mei 2011 om 17:27
Mijn vriend was onverwacht vroeg thuis terwijl ik net zat te huilen op de bank. Nadat ik mijn verhaal en gevoel verteld had, had hij er een heel goed woord voor. Hij noemde het confronterend en dat is het precies. Ik word weer geconfronteerd met de beperkingen van mijn lichaam en dat is nog steeds moeilijk.
vrijdag 13 mei 2011 om 18:27
En zo is het maar net, abc. Je (ik) wéét het wel, maar dat gevóél zegt wat anders... Het kan zo k*t voelen dat je iets wil maar gewoonweg niet kan omdat het op is, en je weet dat het bij een ander, of onder andere omstandigheden niet op zou zijn.
Ik voelde vanochtend op mijn werk ineens alle energie wegstromen. Zat een beetje voor me uit te staren. Er gebeurde (wéér) wat in mijn project en er moesten wéér nieuwe dingen = experimenten = praktisch werk worden gestart. En toen hoorde ik me in het overleg ineens zeggen: "Ik kan dat lichamelijk gezien niet opstarten vandaag. Maandag weer. Anders stort mijn lijf in want ik voel nu al heel erg dat ik de hele week veel heb trappen gelopen." wiezeidatwiezeidat?
Ik voelde vanochtend op mijn werk ineens alle energie wegstromen. Zat een beetje voor me uit te staren. Er gebeurde (wéér) wat in mijn project en er moesten wéér nieuwe dingen = experimenten = praktisch werk worden gestart. En toen hoorde ik me in het overleg ineens zeggen: "Ik kan dat lichamelijk gezien niet opstarten vandaag. Maandag weer. Anders stort mijn lijf in want ik voel nu al heel erg dat ik de hele week veel heb trappen gelopen." wiezeidatwiezeidat?
vrijdag 13 mei 2011 om 18:53
Wow Lief, ik ben trots op je!!!! Het is misschien niet wat je wílt zeggen, maar helaas wel wat je móet zeggen. Maar dan moet je het ook nog kúnnen zeggen en dat is heel moeilijk. Maar je hebt het gedáán, en dat is harstikke knap!!!
Abc dikke shitzooi, dat is het. Het is inderdaad confronterend, je hebt jarenlang dingen kunnen wegmoffelen, het ging niet altijd goed met je lichaam maar ach, je kon er wel om doorwerken en je ding redelijk blijven doen... maar nu word je zó gedwongen om naar je lichaam te luisteren en dingen in te leveren, en dat is k*t! De strijd tussen verstand en gevoel is vreselijk vermoeiend en deprimerend. Om over acceptatie maar niet te spreken....
Over acceptatie gesproken... ik heb vandaag overlegd met vriend over de vakantie. We zouden over 2 maanden naar noorwegen gaan, maar als ik héél eerlijk ben naar mezelf, zie ik dat helemaal niet zitten. Ik voel me gewoon nog zo vaak vermoeid en down, en ik raak ontzettend in de stress van onbekende situaties. Natuurlijk, het duurt nog twee maanden, maar goed, mn herstel verloopt zó langzaam, dat ik inmiddels wel redelijk kan inschatten dat ik me over twee maanden nog niet sterk genoeg voel om die reis te maken Dat waren dus weer tranen vanmiddag... ik ben er zat van om mn leven te laten beheersen door mn bo, ik wil zélf weer kunnen bepalen wat ik doe. En natuurlijk, volgend jaar kunnen we ook gewoon naar Noorwegen, maar we hadden eigenlijk bedacht om dat dit jaar te doen, omdat we nu nog met z'n tweetjes zijn, en we hopen toch echt volgend jaar wel een kindje te hebben / krijgen... en dan is rondtrekken door noorwegen toch een stuk minder goed te doen. Het is maar iets kleins en het is een luxeprobleem, ik weet het. Maar ik baal er wel even van, en dan met name van het feit dat ik weer iets moet inleveren voor de klote bo....
Abc dikke shitzooi, dat is het. Het is inderdaad confronterend, je hebt jarenlang dingen kunnen wegmoffelen, het ging niet altijd goed met je lichaam maar ach, je kon er wel om doorwerken en je ding redelijk blijven doen... maar nu word je zó gedwongen om naar je lichaam te luisteren en dingen in te leveren, en dat is k*t! De strijd tussen verstand en gevoel is vreselijk vermoeiend en deprimerend. Om over acceptatie maar niet te spreken....
Over acceptatie gesproken... ik heb vandaag overlegd met vriend over de vakantie. We zouden over 2 maanden naar noorwegen gaan, maar als ik héél eerlijk ben naar mezelf, zie ik dat helemaal niet zitten. Ik voel me gewoon nog zo vaak vermoeid en down, en ik raak ontzettend in de stress van onbekende situaties. Natuurlijk, het duurt nog twee maanden, maar goed, mn herstel verloopt zó langzaam, dat ik inmiddels wel redelijk kan inschatten dat ik me over twee maanden nog niet sterk genoeg voel om die reis te maken Dat waren dus weer tranen vanmiddag... ik ben er zat van om mn leven te laten beheersen door mn bo, ik wil zélf weer kunnen bepalen wat ik doe. En natuurlijk, volgend jaar kunnen we ook gewoon naar Noorwegen, maar we hadden eigenlijk bedacht om dat dit jaar te doen, omdat we nu nog met z'n tweetjes zijn, en we hopen toch echt volgend jaar wel een kindje te hebben / krijgen... en dan is rondtrekken door noorwegen toch een stuk minder goed te doen. Het is maar iets kleins en het is een luxeprobleem, ik weet het. Maar ik baal er wel even van, en dan met name van het feit dat ik weer iets moet inleveren voor de klote bo....
vrijdag 13 mei 2011 om 19:04
Lieve maris
Wat is het verschil in gevoel tussen je laatste reis en deze? De lengte? Het soort reis omdat dit een trekreis is (begrijp ik het goed?)? Valt er niet hier en daar iets meer pauze in te lassen door wat langer op een plek te blijven om uit te slapen rusten? Weet je zeker dat het niet achteraf mee valt, zoals het de afgelopen keer ook deed?
Ik vind het zo zonde, en ik vind ook dat je echt wel vooruit bent gegaan sinds de vorige keer, toen je zo'n stress ervan had vooraf... Maar jij weet beter hoe je je voelt dan ik. Ik kijk vréselijk uit naar alle vakanties die ik voor dit jaar nog heb staan.
Klote is het hoor, dat de bo de baas is en niet jij, voor je gevoel. Vind het rot voor je, dat je zo moet plannen om je bo heen.
Overigens zegt mijn psychiater dat het een goed teken is als je zat hebt van ziek zijn, van behandelingen, van dat hele gezeur. Dat betekent dat je, ook al is het maar heel diep van binnen, wel weer zin in het leven krijgt en er ook vertrouwen in hebt dat het weer goed gaat komen.
Wat is het verschil in gevoel tussen je laatste reis en deze? De lengte? Het soort reis omdat dit een trekreis is (begrijp ik het goed?)? Valt er niet hier en daar iets meer pauze in te lassen door wat langer op een plek te blijven om uit te slapen rusten? Weet je zeker dat het niet achteraf mee valt, zoals het de afgelopen keer ook deed?
Ik vind het zo zonde, en ik vind ook dat je echt wel vooruit bent gegaan sinds de vorige keer, toen je zo'n stress ervan had vooraf... Maar jij weet beter hoe je je voelt dan ik. Ik kijk vréselijk uit naar alle vakanties die ik voor dit jaar nog heb staan.
Klote is het hoor, dat de bo de baas is en niet jij, voor je gevoel. Vind het rot voor je, dat je zo moet plannen om je bo heen.
Overigens zegt mijn psychiater dat het een goed teken is als je zat hebt van ziek zijn, van behandelingen, van dat hele gezeur. Dat betekent dat je, ook al is het maar heel diep van binnen, wel weer zin in het leven krijgt en er ook vertrouwen in hebt dat het weer goed gaat komen.
vrijdag 13 mei 2011 om 19:07
quote:_maris_ schreef op 13 mei 2011 @ 18:53:
Wow Lief, ik ben trots op je!!!! Het is misschien niet wat je wílt zeggen, maar helaas wel wat je móet zeggen. Maar dan moet je het ook nog kúnnen zeggen en dat is heel moeilijk. Maar je hebt het gedáán, en dat is harstikke knap!!!
Dank je. Je hebt het erg goed verwoord.
Het is zelfs nog erger... Ik ben in de loop van de dag opgeknapt. Heb nog een paar keer tegen mezelf moeten zeggen dat ik ook kon bellen/emailen in plaats van wéér die trappen op te rennen, maar het ging in het algemeen best wel goed en ik voel me nu beter dan vanmorgen.
Wow Lief, ik ben trots op je!!!! Het is misschien niet wat je wílt zeggen, maar helaas wel wat je móet zeggen. Maar dan moet je het ook nog kúnnen zeggen en dat is heel moeilijk. Maar je hebt het gedáán, en dat is harstikke knap!!!
Dank je. Je hebt het erg goed verwoord.
Het is zelfs nog erger... Ik ben in de loop van de dag opgeknapt. Heb nog een paar keer tegen mezelf moeten zeggen dat ik ook kon bellen/emailen in plaats van wéér die trappen op te rennen, maar het ging in het algemeen best wel goed en ik voel me nu beter dan vanmorgen.
vrijdag 13 mei 2011 om 19:39
Het belangrijkste punt is dat ik niet goed kan genieten momenteel. Niet vantevoren, en niet op het moment zelf. Ik heb de voorpret niet van een vakantie, alleen maar extra stress (wat nou als ik me daar niet goed voel, dan zit ik in het buitenland!) Als ik er ben weet ik (of denk ik zeker te weten) dat ik niet zo kan genieten als ik zou willen. Ik zie veel beren op de weg en de kleinste dingen bezorgen me stress en tranen. Ik ben nog steeds vaker down dan dat ik me ok en lekker voel, en het voelt niet goed om in deze stemming op vakantie te gaan...
Mn vorige vakantie viel inderdaad mee achteraf, maar toch was het absoluut niet de vakantie zoals ik die anders gevierd had. (veel tranen, veel stress, niets ondernomen) Dat was toen wel oke, maar ik weet niet of ik nog een vakantie zo wil inleveren.
Mn vorige vakantie viel inderdaad mee achteraf, maar toch was het absoluut niet de vakantie zoals ik die anders gevierd had. (veel tranen, veel stress, niets ondernomen) Dat was toen wel oke, maar ik weet niet of ik nog een vakantie zo wil inleveren.
vrijdag 13 mei 2011 om 19:42
Vriend stelde voor om in de zomer twee weken vakantie op te nemen en dan thuis te blijven (of wat dagjes of een paar dagen weg, afhankelijk van hoe het gaat) en dan in bijv. november nog twee weken met het vliegtuig weg. Dan zijn we weer een half jaar verder, neem toch aan dat ik me dan wel weer een stukje beter voel dan nu / in juli. Ik geloof dat ik dat niet zo'n gek idee vind.
vrijdag 13 mei 2011 om 20:05
Dat is inderdaad een goed compromis van je vriend.
Op deze wil ik nog even reageren:
quote:_maris_ schreef op 13 mei 2011 @ 19:39:
Dat was toen wel oke, maar ik weet niet of ik nog een vakantie zo wil inleveren.Als ik dit zou zeggen, dan zou ik het zeggen omdat ik dan vast te moe ging zijn en dus moest 'inleveren'. De vraag is of je het als 'inleveren' moet zien, of als 'lekker goed voor jezelf zijn'. Dus als je niks onderneemt, is dat dan erg? En waarom dan? Ik zeg het mooi hoor, kan het zelf ook niet goed. En ik begrijp wel dat je niet op vakantie je rot wilt voelen. Maar als je thuis blijft, komt die bui ook... Ben je op vakantie niet juist zo afgeleid dat je er sneller overheen komt? Ik weet het niet hoor, maar volgens mij hoorde ik je toen achteraf zeggen dat het wel leek of je geen bo had in G., dat je lust en leven weer helemaal ouderwets goed was, op een 'paar' dipjes na.
Op deze wil ik nog even reageren:
quote:_maris_ schreef op 13 mei 2011 @ 19:39:
Dat was toen wel oke, maar ik weet niet of ik nog een vakantie zo wil inleveren.Als ik dit zou zeggen, dan zou ik het zeggen omdat ik dan vast te moe ging zijn en dus moest 'inleveren'. De vraag is of je het als 'inleveren' moet zien, of als 'lekker goed voor jezelf zijn'. Dus als je niks onderneemt, is dat dan erg? En waarom dan? Ik zeg het mooi hoor, kan het zelf ook niet goed. En ik begrijp wel dat je niet op vakantie je rot wilt voelen. Maar als je thuis blijft, komt die bui ook... Ben je op vakantie niet juist zo afgeleid dat je er sneller overheen komt? Ik weet het niet hoor, maar volgens mij hoorde ik je toen achteraf zeggen dat het wel leek of je geen bo had in G., dat je lust en leven weer helemaal ouderwets goed was, op een 'paar' dipjes na.
vrijdag 13 mei 2011 om 23:04
Klopt hoor Lief. Maar het verschil is wel dat we in G. heel goed niks konden doen. Lekker lezen en luieren bij het zwembad, en dat voelde toen goed. In Noorwegen willen we juist veel doen, veel zien, rondtrekken, en we 'moeten' voor elke nacht een nieuwe slaapplek zoeken. En dat is precies waar ik nu tegenop zie / de energie nog niet voor heb.
(vind het wel heel lief van je dat je er zo op ingaat )
(vind het wel heel lief van je dat je er zo op ingaat )
zaterdag 14 mei 2011 om 14:50
Pfff... ben nog steeds moe. Heb deze week 16,5 uur gewerkt. Gisteren ben ik gestopt toen ik er genoeg van had. Heb toch wel moeite met de herrie om me heen. Moet mezelf echt weer aan gaan wennen om op tijd naar bed te gaan als ik er zo vroeg uit moet. De te korte nachtrust van deze week breekt me nu wel op.
Gelukkig hoef ik volgende week pas om half vier beginnen. Dit is veel fijner en gezelliger
Ondanks dat niet iedereen het zo voelt, gaan we toch echt allemaal kleine stapjes vooruit. Vind het mooi om dit hier te lezen.
Gelukkig hoef ik volgende week pas om half vier beginnen. Dit is veel fijner en gezelliger
Ondanks dat niet iedereen het zo voelt, gaan we toch echt allemaal kleine stapjes vooruit. Vind het mooi om dit hier te lezen.
zondag 15 mei 2011 om 18:11
Wat een stilte hier....
Ik heb vanmiddag voetbal gekeken bij een vriend en daarna ben ik los gegaan in de webshop van de Hema. Ik zag vanmorgen tijdens het was opvouwen dat onze handdoeken nu echt aan vervanging toe zijn dus ik heb maar een complete nieuwe set besteld.
Er komt zo een ex-collega van mijn vriend eten. Ik ga dus maar even koken, vriend is haar van het station halen. Het is een leuke meid en de vorige keer was heel gezellig, maar ik heb er vandaag niet zo'n zin in. Ben een beetje te actief geweest gister en vandaag.
Ik heb vanmiddag voetbal gekeken bij een vriend en daarna ben ik los gegaan in de webshop van de Hema. Ik zag vanmorgen tijdens het was opvouwen dat onze handdoeken nu echt aan vervanging toe zijn dus ik heb maar een complete nieuwe set besteld.
Er komt zo een ex-collega van mijn vriend eten. Ik ga dus maar even koken, vriend is haar van het station halen. Het is een leuke meid en de vorige keer was heel gezellig, maar ik heb er vandaag niet zo'n zin in. Ben een beetje te actief geweest gister en vandaag.
maandag 16 mei 2011 om 09:54
Goedemorgen!
Het is rustig geweest hier dit weekend. Hopelijk is dat een goed teken!
Zon, ben je weer een beetje uitgerust? 16,5 uur gewerkt, knap hoor!
Maris, jammer dat je Noorwegen moet verplaatsen. Maar ik vind het erg goed van je dat je het aanvoelt dat het te veel is. Vind je vriend het erg jammer?
Lief, wat goed dat je je grens hebt kunnen aangeven op je werk. Ook al voelt het nog wat onwennig, je kúnt het dus wel!
Abc, hoe was je etentje? Heb je er nog van kunnen genieten?
Ik ben nu behoorlijk moe. Mijn vriend was hier dit weekend en hoewel het altijd erg gezellig is, slaap ik slechter als hij bij me is. Vanmorgen moest ik hem om half 8 al op de bus zetten en zulke dingen breken mij altijd vreselijk op. Heb weinig geslapen vannacht en dan om half 7 opstaan, daar kan ik gewoon niet goed tegen. Nooit gekund trouwens. Ik zit nu al vanaf half 8 aangekleed en wel en heb geen idee wat te doen. De dag duurt naar mijn idee dan zó lang. En als ik veel energie had gehad had ik dat geen probleem gevonden. Maar die heb ik niet en dan wil ik het liefst gewoon dat het avond is en tijd om naar bed te gaan. Vanmiddag pianoles en daarna fysio. Gelukkig zijn dat nu geen echte energievreters meer en ben ik blij dat ik wat te doen heb vanmiddag. Maar aan de andere kant ben ik er ook gewoon te moe voor. Deze week verder geen bijzondere dingen gepland. Werken, mindfullness-training en donderdag-avond naailes. Hou het ook voorlopig even zo, geen zin in verdere activiteiten.
Begin ook eigenlijk steeds meer op te zien tegen de zomer. Het is wel 6 dagen per week werken. En hoewel ik weet dat de gezelligheid mij altijd veel energie geeft, ben ik bang dat ik het niet aankan en te moe word. De mindfullness-training leert mij wel steeds meer te accepteren over hoe ik me voel. In plaats van steeds maar boos te worden op mezelf, kan ik het vaker accepteren dat ik me nu eenmaal zo voel.
Het is rustig geweest hier dit weekend. Hopelijk is dat een goed teken!
Zon, ben je weer een beetje uitgerust? 16,5 uur gewerkt, knap hoor!
Maris, jammer dat je Noorwegen moet verplaatsen. Maar ik vind het erg goed van je dat je het aanvoelt dat het te veel is. Vind je vriend het erg jammer?
Lief, wat goed dat je je grens hebt kunnen aangeven op je werk. Ook al voelt het nog wat onwennig, je kúnt het dus wel!
Abc, hoe was je etentje? Heb je er nog van kunnen genieten?
Ik ben nu behoorlijk moe. Mijn vriend was hier dit weekend en hoewel het altijd erg gezellig is, slaap ik slechter als hij bij me is. Vanmorgen moest ik hem om half 8 al op de bus zetten en zulke dingen breken mij altijd vreselijk op. Heb weinig geslapen vannacht en dan om half 7 opstaan, daar kan ik gewoon niet goed tegen. Nooit gekund trouwens. Ik zit nu al vanaf half 8 aangekleed en wel en heb geen idee wat te doen. De dag duurt naar mijn idee dan zó lang. En als ik veel energie had gehad had ik dat geen probleem gevonden. Maar die heb ik niet en dan wil ik het liefst gewoon dat het avond is en tijd om naar bed te gaan. Vanmiddag pianoles en daarna fysio. Gelukkig zijn dat nu geen echte energievreters meer en ben ik blij dat ik wat te doen heb vanmiddag. Maar aan de andere kant ben ik er ook gewoon te moe voor. Deze week verder geen bijzondere dingen gepland. Werken, mindfullness-training en donderdag-avond naailes. Hou het ook voorlopig even zo, geen zin in verdere activiteiten.
Begin ook eigenlijk steeds meer op te zien tegen de zomer. Het is wel 6 dagen per week werken. En hoewel ik weet dat de gezelligheid mij altijd veel energie geeft, ben ik bang dat ik het niet aankan en te moe word. De mindfullness-training leert mij wel steeds meer te accepteren over hoe ik me voel. In plaats van steeds maar boos te worden op mezelf, kan ik het vaker accepteren dat ik me nu eenmaal zo voel.
maandag 16 mei 2011 om 10:37
Burnout: een gezonde reactie
Burn-out: gezonde reactie op ongezonde situatie
11 mei 2011 - Stel u voor: u weet dat u tegen een burn-out aan zit. U krijgt steeds meer psychische en fysieke klachten. U staat op met braakneigingen, omdat de dag weer begint en er weer van alles moet. U bent moe en slaapt ontzettend veel, maar u merkt dat je niet bijtankt.
Toch wilt u het niet weten en dus ontkent u uw klachten. Tegenover uzelf, en zeker tegenover anderen. U wilt sterk zijn en geen slachtoffer zijn, u wilt uw eigen leven regisseren. Uw omgeving helpt ook al niet. Die zegt dingen als: ‘Zet je er overheen, zet de knop om als je thuis bent. Ga door met de orde van de dag, anders raak je nog verder van huis en kun je je carrière vergeten.’ U zet alles op alles om vol te houden, want anderen lukt dat toch ook?
Onzichtbaar z
Maar wat als u de knop niet om kunt zetten? Als u een burn-out krijgt, denkt u dat u faalt en dat u het niet goed doet. U voelt zich niet begrepen, want hoe legt u uit dat u zich vreselijk voelt terwijl er aan de buitenkant niets te zien is? U snapt het zelf nauwelijks dus hoe legt u het anderen dan uit? Ziek zijn zonder lichamelijke klachten is moeilijker dan lichamelijk ziek zijn. Een gebroken been is zichtbaar en legitiem. U hebt goede redenen om ziek te zijn en iedereen ziet dat u niet kunt werken. We kunnen het genezingsproces inschatten en daarna is alles weer goed. Psychisch ziek is niet altijd zichtbaar, niet grijpbaar en wordt vaak met enig wantrouwen bekeken. Is het echt waar en is het nu nog niet over?
Helder signaal
Kern van het probleem is dat een burn-out gezien wordt als iets negatiefs. U faalt in uw dagelijkse gang van zaken en we moeten zorgen dat het leven weer zo snel mogelijk door gaat. Maar is een burn-out ook negatief? Een burn-out is er het gevolg van dat u zichzelf voor lange tijd verwaarloost. U luistert niet goed naar uzelf, geeft meer energie dan u terugkrijgt. De draaglast is groter geworden dan uw draagkracht. Als u niet luistert naar uzelf, grijpt uw lichaam in, en dan krijgt u klachten.
Een burn-out is dus geen teken van zwakte, maar een helder signaal, een beschermingsmechanisme voor uw gezondheid. Als u het zo bekijkt is een burn-out een 'gezonde reactie' op een ongezonde situatie. Een signaal waarvan u kunt leren. Het geeft aan dat u moet luisteren naar uzelf en uw eigen grenzen moet leren kennen en respecteren.
Burn-out: gezonde reactie op ongezonde situatie
11 mei 2011 - Stel u voor: u weet dat u tegen een burn-out aan zit. U krijgt steeds meer psychische en fysieke klachten. U staat op met braakneigingen, omdat de dag weer begint en er weer van alles moet. U bent moe en slaapt ontzettend veel, maar u merkt dat je niet bijtankt.
Toch wilt u het niet weten en dus ontkent u uw klachten. Tegenover uzelf, en zeker tegenover anderen. U wilt sterk zijn en geen slachtoffer zijn, u wilt uw eigen leven regisseren. Uw omgeving helpt ook al niet. Die zegt dingen als: ‘Zet je er overheen, zet de knop om als je thuis bent. Ga door met de orde van de dag, anders raak je nog verder van huis en kun je je carrière vergeten.’ U zet alles op alles om vol te houden, want anderen lukt dat toch ook?
Onzichtbaar z
Maar wat als u de knop niet om kunt zetten? Als u een burn-out krijgt, denkt u dat u faalt en dat u het niet goed doet. U voelt zich niet begrepen, want hoe legt u uit dat u zich vreselijk voelt terwijl er aan de buitenkant niets te zien is? U snapt het zelf nauwelijks dus hoe legt u het anderen dan uit? Ziek zijn zonder lichamelijke klachten is moeilijker dan lichamelijk ziek zijn. Een gebroken been is zichtbaar en legitiem. U hebt goede redenen om ziek te zijn en iedereen ziet dat u niet kunt werken. We kunnen het genezingsproces inschatten en daarna is alles weer goed. Psychisch ziek is niet altijd zichtbaar, niet grijpbaar en wordt vaak met enig wantrouwen bekeken. Is het echt waar en is het nu nog niet over?
Helder signaal
Kern van het probleem is dat een burn-out gezien wordt als iets negatiefs. U faalt in uw dagelijkse gang van zaken en we moeten zorgen dat het leven weer zo snel mogelijk door gaat. Maar is een burn-out ook negatief? Een burn-out is er het gevolg van dat u zichzelf voor lange tijd verwaarloost. U luistert niet goed naar uzelf, geeft meer energie dan u terugkrijgt. De draaglast is groter geworden dan uw draagkracht. Als u niet luistert naar uzelf, grijpt uw lichaam in, en dan krijgt u klachten.
Een burn-out is dus geen teken van zwakte, maar een helder signaal, een beschermingsmechanisme voor uw gezondheid. Als u het zo bekijkt is een burn-out een 'gezonde reactie' op een ongezonde situatie. Een signaal waarvan u kunt leren. Het geeft aan dat u moet luisteren naar uzelf en uw eigen grenzen moet leren kennen en respecteren.
maandag 16 mei 2011 om 10:48
Vind dit wel een mooi artikel. Vooral de laatste alinea sprak mij erg aan. Wilde dit even met jullie delen.
Chocolate, hopelijk kan je deze week weer wat bijtanken. Heb je al een andere kamer gevonden? Klinkt wel heel erg pittig je zomervakantiewerk. Volgens mij is iemand, die lekker in zijn vel ook helemaal uitgeput na zo'n actieve vakantieweek. Alleen zal het voor jou nu wel extra zwaar gaan worden als je nog niet volledig hersteld bent. Kan je ook niet wat nevenactiviteiten gaan doen? Zodat je er toch bij kan zijn?
Hoe is het met de rest van de meiden?
Heb het dit weekend lekker rustig aan gedaan. Alhoewel ik gisteren wel zo ongeveer de hele dag achter de mijn laptop heb gehangen. Overzichten gemaakt, administratie geregeld, muziek en nog een hoop andere dingen. Nog even ruim 2 uur aan de telefoon gekletst met een vriendin. De tijd vliegt dan altijd zo snel voorbij. Maar ik voel me goed. Heb weer zin om vanmiddag te gaan werken.
Chocolate, hopelijk kan je deze week weer wat bijtanken. Heb je al een andere kamer gevonden? Klinkt wel heel erg pittig je zomervakantiewerk. Volgens mij is iemand, die lekker in zijn vel ook helemaal uitgeput na zo'n actieve vakantieweek. Alleen zal het voor jou nu wel extra zwaar gaan worden als je nog niet volledig hersteld bent. Kan je ook niet wat nevenactiviteiten gaan doen? Zodat je er toch bij kan zijn?
Hoe is het met de rest van de meiden?
Heb het dit weekend lekker rustig aan gedaan. Alhoewel ik gisteren wel zo ongeveer de hele dag achter de mijn laptop heb gehangen. Overzichten gemaakt, administratie geregeld, muziek en nog een hoop andere dingen. Nog even ruim 2 uur aan de telefoon gekletst met een vriendin. De tijd vliegt dan altijd zo snel voorbij. Maar ik voel me goed. Heb weer zin om vanmiddag te gaan werken.
maandag 16 mei 2011 om 13:53
Hier alles goed. Niet een heel rustig weekend gehad, maar niet te druk. Een goeie mix van leuke en 'moet' dingen.
Ik zit nu op een mail te wachten van lg of ons 2e gesprek morgen door gaat. Hoop het wel, want ga morgen ontslag indienen (laat me dus niet ontslaan, voor de goeie orde). Krijg nog een vergoeding mee, verder is de vrijheid helemaal aan mijzelf (en de kinderen natuurlijk). Heb wel gesolliciteerd bij 2 bedrijven (post en supermarkt) voor een evt zaterdagbaantje omdat ik wel wat extra centen binnen wil brengen, maar max 1 dag per week. Meer wil ik even niet aan m'n hoofd hebben .
Ik zit nu op een mail te wachten van lg of ons 2e gesprek morgen door gaat. Hoop het wel, want ga morgen ontslag indienen (laat me dus niet ontslaan, voor de goeie orde). Krijg nog een vergoeding mee, verder is de vrijheid helemaal aan mijzelf (en de kinderen natuurlijk). Heb wel gesolliciteerd bij 2 bedrijven (post en supermarkt) voor een evt zaterdagbaantje omdat ik wel wat extra centen binnen wil brengen, maar max 1 dag per week. Meer wil ik even niet aan m'n hoofd hebben .
maandag 16 mei 2011 om 14:19
Ha meiden,
Beetje brutaal om zo maar binnen te komen vallen, maar ik voelde zoveel herkenning met/bij jullie...
Ik weet niet of ik hier met jullie mee mag lomen kletsen???
Ik zit nu eigenlijk middenin een burn out/depressie. Ik vind het heel heftig en ben eigenlijkmop zoek naar herkenning.
Kijk maar of ik er bij mag, ik lees het wel.
Beetje brutaal om zo maar binnen te komen vallen, maar ik voelde zoveel herkenning met/bij jullie...
Ik weet niet of ik hier met jullie mee mag lomen kletsen???
Ik zit nu eigenlijk middenin een burn out/depressie. Ik vind het heel heftig en ben eigenlijkmop zoek naar herkenning.
Kijk maar of ik er bij mag, ik lees het wel.
maandag 16 mei 2011 om 14:32
5x5, weet je dat zeker? Immers, bij ontslag krijgen heb je wél recht op een ww-uitkering, en bij ontslag nemen niet, omdat je dan verwijtbaar werkloos bent, en dat heeft volgens mij nogal veel financiele gevolgen. (tenzij er sprake is van bijzondere omstandigheden maar ik geloof niet dat jij voldoet aan die criteria)
Je zult je er wel in verdiept hebben en deze keuze bewust maken, maar ik moet dit toch even kwijt
Zon, dat is inderdaad een mooi artikel. Oh wat heb ik inderdaad een mislukkeling gevoeld zeg, dat ik thuis kwam te zitten. Wat een kneus was ik, dat ik bij een beetje werkdruk al omviel! Gelukkig kan ik inmiddels stukken beter relativeren en leer ik mn lichaam en mn grenzen steeds beter kennen. Deze week kan je weer uitslapen toch? Ben je weer wat bijgekomen? Hoeveel uur ben jij nu hersteld gemeld?
Abc, hoe gaat het nu? Is je boosheid wat gezakt en merk je nog steed vooruitgang? Ik had het al een paar keer gevraagd maar volgens mij had je nog niet gereageerd (of ik heb er over heen gelezen, kan ook heeel goed) maar wanneer moet je weer naar het zh voor controles oid?
Choco, vervelend dat je zo moe bent. Kan je niet weer gaan slapen dan als je om half 8 al op bent? Ik heb mn nachtrust ook enorm nodig, één slechte nacht breekt me al op, en een goeie, lange nacht kan me echt energie geven. Wanneer zou je met die zomerbaan beginnen? Ik hoop ook dat het je energie geeft... misschien kan je je leidinggevende daar even inlichten dat je niet helemaal 100% fit bent? Zodat hij er rekening mee kan houden dat je misschien af en toe een (half) dagje aan de oplader moet? 6 dagen werken is ook wel veel zeg!
Lief, hoe is het met jou? Leuke dingen gedaan dit weekend en weer energie voor een nieuwe werkweek? Heb je je zelfbeeld-boekwerk al door zitten lezen en heb je er een goed gevoel bij?
Hier gaat het wel ok. Vanmorgen bij de psych geweest, was wel ok. Ze helpt me wel met bepaalde inzichten.
Je zult je er wel in verdiept hebben en deze keuze bewust maken, maar ik moet dit toch even kwijt
Zon, dat is inderdaad een mooi artikel. Oh wat heb ik inderdaad een mislukkeling gevoeld zeg, dat ik thuis kwam te zitten. Wat een kneus was ik, dat ik bij een beetje werkdruk al omviel! Gelukkig kan ik inmiddels stukken beter relativeren en leer ik mn lichaam en mn grenzen steeds beter kennen. Deze week kan je weer uitslapen toch? Ben je weer wat bijgekomen? Hoeveel uur ben jij nu hersteld gemeld?
Abc, hoe gaat het nu? Is je boosheid wat gezakt en merk je nog steed vooruitgang? Ik had het al een paar keer gevraagd maar volgens mij had je nog niet gereageerd (of ik heb er over heen gelezen, kan ook heeel goed) maar wanneer moet je weer naar het zh voor controles oid?
Choco, vervelend dat je zo moe bent. Kan je niet weer gaan slapen dan als je om half 8 al op bent? Ik heb mn nachtrust ook enorm nodig, één slechte nacht breekt me al op, en een goeie, lange nacht kan me echt energie geven. Wanneer zou je met die zomerbaan beginnen? Ik hoop ook dat het je energie geeft... misschien kan je je leidinggevende daar even inlichten dat je niet helemaal 100% fit bent? Zodat hij er rekening mee kan houden dat je misschien af en toe een (half) dagje aan de oplader moet? 6 dagen werken is ook wel veel zeg!
Lief, hoe is het met jou? Leuke dingen gedaan dit weekend en weer energie voor een nieuwe werkweek? Heb je je zelfbeeld-boekwerk al door zitten lezen en heb je er een goed gevoel bij?
Hier gaat het wel ok. Vanmorgen bij de psych geweest, was wel ok. Ze helpt me wel met bepaalde inzichten.
maandag 16 mei 2011 om 16:11
quote:_maris_ schreef op 16 mei 2011 @ 14:32:
5x5, weet je dat zeker? Immers, bij ontslag krijgen heb je wél recht op een ww-uitkering, en bij ontslag nemen niet, omdat je dan verwijtbaar werkloos bent, en dat heeft volgens mij nogal veel financiele gevolgen. (tenzij er sprake is van bijzondere omstandigheden maar ik geloof niet dat jij voldoet aan die criteria)
Je zult je er wel in verdiept hebben en deze keuze bewust maken, maar ik moet dit toch even kwijt
Hier gaat het wel ok. Vanmorgen bij de psych geweest, was wel ok. Ze helpt me wel met bepaalde inzichten.
Ik weet het echt heel zeker ja . Het besluit van mijn man en mij staat gewoon helemaal vast dat ik thuis wil blijven de komende (lange) tijd. En als ik me laat ontslaan, moet ik het officiele re-integratie traject in (nu is het nog allemaal vrij soepel gegaan zeg maar, maar dan moet het gewoon volgens de regels met weer de hele rataplan van bedrijfsarts ed erbij) en daarna via het uwv (en dat terwijl ik er eigenlijk gewoon 100% klaar mee ben bij m'n huidige bedrijf, ben ook totaal niet meer gemotiveerd als ik heel eerlijk ben). Bovendien heb ik als ik (deels) uit de ziektewet ben de verplichting om te solliciteren voor het aantal uur waarvoor je ww ontvangt en dat is juist niet wat ik wil en als ik niet solliciteer riskeer ik ook nog een boete. We hebben er heel goed over nagedacht en financieel moet het mogelijk zijn. We zullen er wel iets op achteruit gaan ivm nu maar ironisch genoeg zullen we net zoveel overhouden als dat ik wel ww zou ontvangen plus alle romslomp van re-integreren in een nieuwe baan en solliciteren...bleh...voor nu even rust voor ons gezin na het afgelopen heftige jaar .
Fijn dat het met jou verder goed gaat!
5x5, weet je dat zeker? Immers, bij ontslag krijgen heb je wél recht op een ww-uitkering, en bij ontslag nemen niet, omdat je dan verwijtbaar werkloos bent, en dat heeft volgens mij nogal veel financiele gevolgen. (tenzij er sprake is van bijzondere omstandigheden maar ik geloof niet dat jij voldoet aan die criteria)
Je zult je er wel in verdiept hebben en deze keuze bewust maken, maar ik moet dit toch even kwijt
Hier gaat het wel ok. Vanmorgen bij de psych geweest, was wel ok. Ze helpt me wel met bepaalde inzichten.
Ik weet het echt heel zeker ja . Het besluit van mijn man en mij staat gewoon helemaal vast dat ik thuis wil blijven de komende (lange) tijd. En als ik me laat ontslaan, moet ik het officiele re-integratie traject in (nu is het nog allemaal vrij soepel gegaan zeg maar, maar dan moet het gewoon volgens de regels met weer de hele rataplan van bedrijfsarts ed erbij) en daarna via het uwv (en dat terwijl ik er eigenlijk gewoon 100% klaar mee ben bij m'n huidige bedrijf, ben ook totaal niet meer gemotiveerd als ik heel eerlijk ben). Bovendien heb ik als ik (deels) uit de ziektewet ben de verplichting om te solliciteren voor het aantal uur waarvoor je ww ontvangt en dat is juist niet wat ik wil en als ik niet solliciteer riskeer ik ook nog een boete. We hebben er heel goed over nagedacht en financieel moet het mogelijk zijn. We zullen er wel iets op achteruit gaan ivm nu maar ironisch genoeg zullen we net zoveel overhouden als dat ik wel ww zou ontvangen plus alle romslomp van re-integreren in een nieuwe baan en solliciteren...bleh...voor nu even rust voor ons gezin na het afgelopen heftige jaar .
Fijn dat het met jou verder goed gaat!
maandag 16 mei 2011 om 17:10
quote:_maris_ schreef op 16 mei 2011 @ 14:32:
Abc, hoe gaat het nu? Is je boosheid wat gezakt en merk je nog steed vooruitgang? Ik had het al een paar keer gevraagd maar volgens mij had je nog niet gereageerd (of ik heb er over heen gelezen, kan ook heeel goed) maar wanneer moet je weer naar het zh voor controles oid?
....
Hier gaat het wel ok. Vanmorgen bij de psych geweest, was wel ok. Ze helpt me wel met bepaalde inzichten.
Wat voor inzichten geeft ze je? Als je dat niet wilt vertellen is het ook goed hoor, maar ik ben wel benieuwd. Misschien kan ik er ook nog wat mee.
Mijn boosheid is inmiddels wel weg. Eigenlijk ben ik zelfs wel blij dat ik nog niet hoef te werken. Lichamelijk kan ik dat nu gewoon nog niet hebben. Psychisch is het allemaal geen probleem, maar daar gaat het nu even niet om. Ik ga straks voor het eerst weer naar sport. Ik heb er echt zin in. Denk wel dat ik na de warming-up al compleet op ben, maar dat zien we dan wel weer. Dan ga ik de rest van het uur wel ontspanningsoefeningen doen, dat is ook lekker.
Ik had volgens mij al gereageerd op je vraag, maar weet het eigenlijk ook niet zeker. Ik hoef eerst niet terug voor controle. De arts heeft nog een keer gebeld en een schema en recepten opgestuurd voor de voorbereiding voor de cryo (=ingevroren embryo) terugplaatsing. Op de eerste dag van mijn volgende menstruatie moet ik beginnen met die nieuwe hormonen. Tenzij ik me dan nog niet goed genoeg voel, dan moet ik een maand wachten. Op dag 10 van de cyclus dan een echo en dan begint het hele circus weer.
5x5, met ontslag nemen verspil je inderdaad je ww uitkering, maar ben je ook alle verplichtingen die daarbij horen kwijt. Als jullie hier goed over nagedacht hebben en hier beide achter staan, dan moet je dat gewoon doen en ervan genieten.
Zon, mooi artikel. Heel herkenbaar, ik voelde me ook een mislukkeling. Mijn collega's werkten immers in dezelfde werkdruk en die konden het wel allemaal aan. Mijn lichaam had al vaak genoeg signalen afgegeven en toen ik doorging trok het aan de noodrem.
Choco, weet je lg op de camping dat je ziek bent? Het lijkt me wel verstandig als je hem/haar inlicht.
Miezemuis, tuurlijk mag je meelezen en -schrijven.
Lief, hoe is het vandaag? Ben je weer een beetje bijgekomen?
Abc, hoe gaat het nu? Is je boosheid wat gezakt en merk je nog steed vooruitgang? Ik had het al een paar keer gevraagd maar volgens mij had je nog niet gereageerd (of ik heb er over heen gelezen, kan ook heeel goed) maar wanneer moet je weer naar het zh voor controles oid?
....
Hier gaat het wel ok. Vanmorgen bij de psych geweest, was wel ok. Ze helpt me wel met bepaalde inzichten.
Wat voor inzichten geeft ze je? Als je dat niet wilt vertellen is het ook goed hoor, maar ik ben wel benieuwd. Misschien kan ik er ook nog wat mee.
Mijn boosheid is inmiddels wel weg. Eigenlijk ben ik zelfs wel blij dat ik nog niet hoef te werken. Lichamelijk kan ik dat nu gewoon nog niet hebben. Psychisch is het allemaal geen probleem, maar daar gaat het nu even niet om. Ik ga straks voor het eerst weer naar sport. Ik heb er echt zin in. Denk wel dat ik na de warming-up al compleet op ben, maar dat zien we dan wel weer. Dan ga ik de rest van het uur wel ontspanningsoefeningen doen, dat is ook lekker.
Ik had volgens mij al gereageerd op je vraag, maar weet het eigenlijk ook niet zeker. Ik hoef eerst niet terug voor controle. De arts heeft nog een keer gebeld en een schema en recepten opgestuurd voor de voorbereiding voor de cryo (=ingevroren embryo) terugplaatsing. Op de eerste dag van mijn volgende menstruatie moet ik beginnen met die nieuwe hormonen. Tenzij ik me dan nog niet goed genoeg voel, dan moet ik een maand wachten. Op dag 10 van de cyclus dan een echo en dan begint het hele circus weer.
5x5, met ontslag nemen verspil je inderdaad je ww uitkering, maar ben je ook alle verplichtingen die daarbij horen kwijt. Als jullie hier goed over nagedacht hebben en hier beide achter staan, dan moet je dat gewoon doen en ervan genieten.
Zon, mooi artikel. Heel herkenbaar, ik voelde me ook een mislukkeling. Mijn collega's werkten immers in dezelfde werkdruk en die konden het wel allemaal aan. Mijn lichaam had al vaak genoeg signalen afgegeven en toen ik doorging trok het aan de noodrem.
Choco, weet je lg op de camping dat je ziek bent? Het lijkt me wel verstandig als je hem/haar inlicht.
Miezemuis, tuurlijk mag je meelezen en -schrijven.
Lief, hoe is het vandaag? Ben je weer een beetje bijgekomen?
maandag 16 mei 2011 om 18:03
Ik heb trouwens woensdag de laatste afspraak bij m'n psych. Het is een 1e lijns en ben door m'n vergoeding voor de behandelingen heen. Ga ook geen 2e lijns zoeken of andere vorm van hulpverlening, heb het gevoel dat ik het wel goed kan afsluiten nu. Heb heel veel aan mijn psych gehad vorig jaar en dit jaar en heb heel sterk het gevoel dat het me zelf weer gaat lukken. Ik ben niet zo bang meer voor een hele heftige terugval, en als ik die wel krijg dan weet ik dat ik die ook wel weer kan handelen. Ook de vorige ben ik weer uitgekomen nl. Dat ik me steeds beter begin te voelen merk ik ook aan dat ik op sommige momenten helemaal geen behoefte heb om hier te komen. Het gaat eigenlijk best goed (zelfs op lichamelijk vlak ) en ook al ben ik er nog niet, ik ben wel goed herstellende merk ik. Ik zorg steeds beter voor mezelf, kortom, ik begin het te leren .
En het wil overigens niet zeggen dat ik niet met jullie meeleef, ik lees nog steeds dagelijks maar heb niet altijd wat te melden eigenlijk en vind het soms lastig om de goeie woorden voor jullie te vinden.
Jouw vakantieverhaal 'moet' ik ook nog steeds op reageren bijv. Maris. Ik denk dat het goed is dat je je gevoel volgt hierin en als jij denkt dat je nog niet toe bent aan zo'n actieve vakantie en 'm liever later in het jaar wil plannen, lekker doen!
Maar ik kan me wel goed voorstellen dat het moeilijk om de verwachtingen die je had bij te stellen. Ik vind iig dat je er heel verstandig mee omgaat.
Choco, jouw vakantievooruitzichten klinken mij best heftig in de oren. Ik zou er nog maar goed over nadenken, denk ik.
abc, leuk dat je weer gaat sporten, veel plezier!
Zon, mooi artikel, heel herkenbaar!
Ik ga vanavond lekker dansen, helemaal zin in .
En het wil overigens niet zeggen dat ik niet met jullie meeleef, ik lees nog steeds dagelijks maar heb niet altijd wat te melden eigenlijk en vind het soms lastig om de goeie woorden voor jullie te vinden.
Jouw vakantieverhaal 'moet' ik ook nog steeds op reageren bijv. Maris. Ik denk dat het goed is dat je je gevoel volgt hierin en als jij denkt dat je nog niet toe bent aan zo'n actieve vakantie en 'm liever later in het jaar wil plannen, lekker doen!
Maar ik kan me wel goed voorstellen dat het moeilijk om de verwachtingen die je had bij te stellen. Ik vind iig dat je er heel verstandig mee omgaat.
Choco, jouw vakantievooruitzichten klinken mij best heftig in de oren. Ik zou er nog maar goed over nadenken, denk ik.
abc, leuk dat je weer gaat sporten, veel plezier!
Zon, mooi artikel, heel herkenbaar!
Ik ga vanavond lekker dansen, helemaal zin in .
maandag 16 mei 2011 om 19:11
5x5, knap dat je de knoop hebt doorgehakt en morgen ontslag gaat indienen. Ik heb geloof ik nooit geantwoord op jou vraag over werken bij de post. Ik werk nu 4 dagen 1.5 uur per dag. In het begin moest ik wel wennen aan het vele lichamelijk werken. Maar na 1 á 2 weken was ik gewend en vind ik de beweging echt heerlijk. Volgens mij kun je zelf aangeven hoeveel dagen en hoeveel uren/wijken je wilt werken. Je kunt ook als zaterdag-kracht aan de slag. En als je niet van fietsen of lopen houdt, kun je ook pakjes gaan bezorgen in een busje. Het is geen vetpot, maar ik vind het zelf wel allemaal goed geregeld voor het personeel. Als je nog meer vragen hebt roep je het maar!
Abc, je klinkt weer wat positiever. Het lijkt alsof je er nu gewoon vrede mee hebt zoals het nu (lichamelijk) met je is. Je begint het inderdaad te leren! Veel plezier met sporten!
Miezemuis, welkom hier!
Lief, hoe gaat het nu met jou? Weer wat bijgekomen?
Abc, je klinkt weer wat positiever. Het lijkt alsof je er nu gewoon vrede mee hebt zoals het nu (lichamelijk) met je is. Je begint het inderdaad te leren! Veel plezier met sporten!
Miezemuis, welkom hier!
Lief, hoe gaat het nu met jou? Weer wat bijgekomen?
maandag 16 mei 2011 om 19:14
Oja, bijna vergeten te antwoorden op de vakantiewerk-vragen.
Ze weten daar van mijn situatie af. 4 jaar geleden zat ik in een soortgelijke situatie, en heb daar ook de zomer gewerkt. Ze gingen er toen heel goed mee om als het me even te veel werd. Ik slaap niet in de zelfde caravans als de rest van het personeel; daar kan het 's avonds vaak nog lang lawaaiig zijn. Ik slaap in een caravan in de tuin van mijn baas
.
Het zal af en toe best zwaar zijn, maar ik weet dat ik altijd even pauze kan nemen, even rustig tot mezelf kan komen. Het is daar een grote familie, iedereen accepteert en respecteert elkaar.
Ik heb er dus wel erg veel zin in, maar vind het ook enorm spannend!
Ze weten daar van mijn situatie af. 4 jaar geleden zat ik in een soortgelijke situatie, en heb daar ook de zomer gewerkt. Ze gingen er toen heel goed mee om als het me even te veel werd. Ik slaap niet in de zelfde caravans als de rest van het personeel; daar kan het 's avonds vaak nog lang lawaaiig zijn. Ik slaap in een caravan in de tuin van mijn baas
.Het zal af en toe best zwaar zijn, maar ik weet dat ik altijd even pauze kan nemen, even rustig tot mezelf kan komen. Het is daar een grote familie, iedereen accepteert en respecteert elkaar.
Ik heb er dus wel erg veel zin in, maar vind het ook enorm spannend!
dinsdag 17 mei 2011 om 15:17
Choco, goed dat je lg daar op de hoogte is. Hopelijk gaat het allemaal goed en kun je genieten van een paar leuke weken (met mooi weer).
Het sporten gister was echt zwaar. Ik heb drie minuten gefietst, een paar buikspieroefeningen, wat armspieroefeningen en toen was het echt op . De fysio vond me ook aardig bleek na het fietsen. Ik was al ruim een uur thuis toen ik eindelijk mijn ademhaling weer onder controle had en niet meer aan het hijgen/puffen was. Mijn conditie is echt nog nooit zo slecht geweest .
Vanmorgen ben ik even met mijn werk bezig geweest. Mijn inbox is weer een beetje opgeschoond en ik heb een manier gevonden om mijn verloren mails alsnog veilig te stellen. Het is heel veel (stompzinnig en saai) werk, maar het kan gelukkig wel. Ik heb de komende tijd dus wel wat te doen.
Het sporten gister was echt zwaar. Ik heb drie minuten gefietst, een paar buikspieroefeningen, wat armspieroefeningen en toen was het echt op . De fysio vond me ook aardig bleek na het fietsen. Ik was al ruim een uur thuis toen ik eindelijk mijn ademhaling weer onder controle had en niet meer aan het hijgen/puffen was. Mijn conditie is echt nog nooit zo slecht geweest .
Vanmorgen ben ik even met mijn werk bezig geweest. Mijn inbox is weer een beetje opgeschoond en ik heb een manier gevonden om mijn verloren mails alsnog veilig te stellen. Het is heel veel (stompzinnig en saai) werk, maar het kan gelukkig wel. Ik heb de komende tijd dus wel wat te doen.
