Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
dinsdag 1 februari 2011 om 15:26
Marriss, Ik houd normaal al niet van vakantie naar een onbekende plek en moet er nu helemaal niet aan denken, dus ik kan ook niks opbeurends bedenken om te zeggen.
Ik heb op het moment weer heel erg de neiging boos te worden op mezelf terwijl ik eigenlijk gewoon heel verdrietig ben dat ik nog niet kan doen wat ik wil en dat ik teleurgesteld ben in mezelf en dan vooral in mijn lichaam. Ik heb weer spierpijn na het sporten, regelmatig hoofdpijn (gelukkig niet hele dagen) en ben ook weer zo moe en duizelig. Daar baal ik echt van. De watten uit mijn hoofd zijn weg (komen slechts af en toe nog even terug), de storm is gaan liggen, maar mijn lichaam wil nog steeds niet wat ik wil en dat vind ik heel frustrerend. Zelf zo erg dat ik terwijl ik dit schrijf bijna begin te janken.
Ik heb op het moment weer heel erg de neiging boos te worden op mezelf terwijl ik eigenlijk gewoon heel verdrietig ben dat ik nog niet kan doen wat ik wil en dat ik teleurgesteld ben in mezelf en dan vooral in mijn lichaam. Ik heb weer spierpijn na het sporten, regelmatig hoofdpijn (gelukkig niet hele dagen) en ben ook weer zo moe en duizelig. Daar baal ik echt van. De watten uit mijn hoofd zijn weg (komen slechts af en toe nog even terug), de storm is gaan liggen, maar mijn lichaam wil nog steeds niet wat ik wil en dat vind ik heel frustrerend. Zelf zo erg dat ik terwijl ik dit schrijf bijna begin te janken.
dinsdag 1 februari 2011 om 15:33
Marriss, het klinkt misschien raar, maar ik vind het heel goed van je dat je zo jezelf kan laten zien aan je ouders. De enige keren dat ik gehuild heb bij mijn ouders sinds ik 'groot' ben is toen mijn oma overleed 10 jaar terug en afgelopen zomer toen mijn opa overleed. En dan ook nog maar minimaal.
dinsdag 1 februari 2011 om 15:34
Je bent bang, zo bang alsof je voor het eerst met de liefde van je leven uitgaat. Je wilt zo graag dat het leuk wordt dat je je niet kunt voorstellen dat het dat echt wordt. Je wilt dat verwarrende gevoel delen met een ander, maakt niet uit wie, maar je weet niet hoe je het moet verwoorden want je vindt dat je dat gevoel helemaal niet mag hebben. Je probeert bevrediging te vinden in whatever voor andere bezigheid maar alles mislukt omdat je alleen maar aan die ene gebeurtenis kan denken. Je vindt jezelf stom en je wilt heel erg graag dat anderen dat ontkennen. Daarom breek je jezelf vervolgens openlijk af middels je mislukte lijstje zodat er positieve berichten komen, althans, dat hoop je. Omdat je zelf niks positiefs over jezelf kan verzinnen wil je het van buiten af horen. Zometeen komt vriend thuis en krijgt hij de wind van voren omdat je AANDACHT wilt.
Terwijl je donders goed weet dat de waardering uit jezelf moet komen. Want je weet heus wel dat wij je allemaal genoeg waard vinden.
Stuur je vriend een SMS dat je straks ws. heel sjaggo bent en dat je graag zou willen dat hij je dan gewoon even vasthoudt. Dat je geen ruzie wilt maar dat je het wel voelt aankomen.
Ga terug naar je lijstje: Er stond geen enkele Ik Moet op, dus je hebt je target al lang en breeed gehaald vandaag. Je Ik wil lijstje mag maar één ding bevatten: Kies er één en doe die.
Ga douchen en kleed je aan. Bedenk wat je wilt koken en stuur een boodschappenlijst naar je vriend.
Als je wilt dat ik dit weer weghaal, laat het me dan weten. Het is een onaardig bericht maar ik bedoel het goed. Ik voel me beswel schuldig nu.
Terwijl je donders goed weet dat de waardering uit jezelf moet komen. Want je weet heus wel dat wij je allemaal genoeg waard vinden.
Stuur je vriend een SMS dat je straks ws. heel sjaggo bent en dat je graag zou willen dat hij je dan gewoon even vasthoudt. Dat je geen ruzie wilt maar dat je het wel voelt aankomen.
Ga terug naar je lijstje: Er stond geen enkele Ik Moet op, dus je hebt je target al lang en breeed gehaald vandaag. Je Ik wil lijstje mag maar één ding bevatten: Kies er één en doe die.
Ga douchen en kleed je aan. Bedenk wat je wilt koken en stuur een boodschappenlijst naar je vriend.
Als je wilt dat ik dit weer weghaal, laat het me dan weten. Het is een onaardig bericht maar ik bedoel het goed. Ik voel me beswel schuldig nu.
dinsdag 1 februari 2011 om 15:39
quote:abc schreef op 01 februari 2011 @ 15:26:
Marriss, Ik houd normaal al niet van vakantie naar een onbekende plek en moet er nu helemaal niet aan denken, dus ik kan ook niks opbeurends bedenken om te zeggen.
Ik heb op het moment weer heel erg de neiging boos te worden op mezelf terwijl ik eigenlijk gewoon heel verdrietig ben dat ik nog niet kan doen wat ik wil en dat ik teleurgesteld ben in mezelf en dan vooral in mijn lichaam. Ik heb weer spierpijn na het sporten, regelmatig hoofdpijn (gelukkig niet hele dagen) en ben ook weer zo moe en duizelig. Daar baal ik echt van. De watten uit mijn hoofd zijn weg (komen slechts af en toe nog even terug), de storm is gaan liggen, maar mijn lichaam wil nog steeds niet wat ik wil en dat vind ik heel frustrerend. Zelf zo erg dat ik terwijl ik dit schrijf bijna begin te janken.
Waar komt dit nou door? Moet je ongesteld worden? Ben je te lang achter elkaar te vroeg op geweest? Hoeveel Moetjes staan er per dag op je lijstje? Ben je moe van slaaptekort of van teveel beweging of van psychische belasting?
Het is k*t als je moet toegeven dat je lijf iets niet (meer) kan. Ik vind dat ook erg moeilijk. Heb deze week bijna (nog niet helemaal!) besloten dat mijn lijf het niet meer kan, die reisjes naar de USA. Waardoor mijn lijf dus mijn werk in de weg staat, en dat vind ik rot. Teleurstelling. Maar ik heb besloten dat dat geen opgeven is, maar voor mezelf kiezen
Marriss, Ik houd normaal al niet van vakantie naar een onbekende plek en moet er nu helemaal niet aan denken, dus ik kan ook niks opbeurends bedenken om te zeggen.
Ik heb op het moment weer heel erg de neiging boos te worden op mezelf terwijl ik eigenlijk gewoon heel verdrietig ben dat ik nog niet kan doen wat ik wil en dat ik teleurgesteld ben in mezelf en dan vooral in mijn lichaam. Ik heb weer spierpijn na het sporten, regelmatig hoofdpijn (gelukkig niet hele dagen) en ben ook weer zo moe en duizelig. Daar baal ik echt van. De watten uit mijn hoofd zijn weg (komen slechts af en toe nog even terug), de storm is gaan liggen, maar mijn lichaam wil nog steeds niet wat ik wil en dat vind ik heel frustrerend. Zelf zo erg dat ik terwijl ik dit schrijf bijna begin te janken.
Waar komt dit nou door? Moet je ongesteld worden? Ben je te lang achter elkaar te vroeg op geweest? Hoeveel Moetjes staan er per dag op je lijstje? Ben je moe van slaaptekort of van teveel beweging of van psychische belasting?
Het is k*t als je moet toegeven dat je lijf iets niet (meer) kan. Ik vind dat ook erg moeilijk. Heb deze week bijna (nog niet helemaal!) besloten dat mijn lijf het niet meer kan, die reisjes naar de USA. Waardoor mijn lijf dus mijn werk in de weg staat, en dat vind ik rot. Teleurstelling. Maar ik heb besloten dat dat geen opgeven is, maar voor mezelf kiezen
dinsdag 1 februari 2011 om 15:51
Ik weet niet goed waar het door komt. Ik slaap weer slechter (droom veel), ga te laat naar bed omdat ik het zat ben om elke keer alleen in bed te liggen (maar ben wel relatief vroeg wakker, ook op dagen dat dat helemaal niet nodig is), heb minimaal één moet per werkdag (vaak wel twee) en doe misschien wel te veel bij het sporten. Ongesteldheid heeft nu even geen invloed, want dat was vorige week en daar heb ik heel weinig last van gehad deze keer. Misschien eet ik ook wel te weinig, ik ben zo blij dat ik eindelijk aan het afvallen ben dat ik nu bijna bang ben om weer aan te komen en eet dus vaak net even minder dan ik zou willen.
Qua werk heb ik al gekozen voor mezelf door aan te geven dat ik 32 uur wil gaan werken en niet meer fulltime. Dat vond ik moeilijk, maar ik was ook wel trots op mezelf dat ik voor mezelf gekozen heb. Ik vrees nu echter dat ik nog meer keuzes zal moeten maken omdat mijn lichaam gewoon niet kan wat ik ervan vraag. En dan wil ik ook nog een kind, misschien vraag ik daarmee ook wel veel te veel van mezelf.
Het is dus grotendeels psychisch denk ik. Ik ben me aan het verzetten tegen mijn bo de laatste tijd en dat krijg ik nu keihard terug.
Qua werk heb ik al gekozen voor mezelf door aan te geven dat ik 32 uur wil gaan werken en niet meer fulltime. Dat vond ik moeilijk, maar ik was ook wel trots op mezelf dat ik voor mezelf gekozen heb. Ik vrees nu echter dat ik nog meer keuzes zal moeten maken omdat mijn lichaam gewoon niet kan wat ik ervan vraag. En dan wil ik ook nog een kind, misschien vraag ik daarmee ook wel veel te veel van mezelf.
Het is dus grotendeels psychisch denk ik. Ik ben me aan het verzetten tegen mijn bo de laatste tijd en dat krijg ik nu keihard terug.
dinsdag 1 februari 2011 om 15:57
Huilen is gezond
Leg nu die krant maar even neer,
echt lezen doe je toch niet meer,
huil nou maar even.
Ja, tegen iemands lichaam aan
zou dat natuurlijk beter gaan,
maar huil nou even.
Dat jij de enige niet bent,
dat is een troost die je al kent,
dus huil maar even.
Een ander troosten voor verdriet
dat kan ook niet, dat kan ook niet,
maar huil toch even.
Altijd maar flink zijn is niet goed:
als je niet weet hoe 't verder moet,
huil dan toch even.
Straks, met nog tranen langs je kin
denk je ineens: ik heb weer zin,
om door te leven.
--------------------------------
uit: 'Het beloofde land', 2002.
Leg nu die krant maar even neer,
echt lezen doe je toch niet meer,
huil nou maar even.
Ja, tegen iemands lichaam aan
zou dat natuurlijk beter gaan,
maar huil nou even.
Dat jij de enige niet bent,
dat is een troost die je al kent,
dus huil maar even.
Een ander troosten voor verdriet
dat kan ook niet, dat kan ook niet,
maar huil toch even.
Altijd maar flink zijn is niet goed:
als je niet weet hoe 't verder moet,
huil dan toch even.
Straks, met nog tranen langs je kin
denk je ineens: ik heb weer zin,
om door te leven.
--------------------------------
uit: 'Het beloofde land', 2002.
dinsdag 1 februari 2011 om 16:00
quote:lief_29 schreef op 01 februari 2011 @ 15:57:
Huilen is gezond
Leg nu die krant maar even neer,
echt lezen doe je toch niet meer,
huil nou maar even.
Ja, tegen iemands lichaam aan
zou dat natuurlijk beter gaan,
maar huil nou even.
Dat jij de enige niet bent,
dat is een troost die je al kent,
dus huil maar even.
Een ander troosten voor verdriet
dat kan ook niet, dat kan ook niet,
maar huil toch even.
Altijd maar flink zijn is niet goed:
als je niet weet hoe 't verder moet,
huil dan toch even.
Straks, met nog tranen langs je kin
denk je ineens: ik heb weer zin,
om door te leven.
--------------------------------
uit: 'Het beloofde land', 2002.Nu komen de tranen bij mij echt los....
Huilen is gezond
Leg nu die krant maar even neer,
echt lezen doe je toch niet meer,
huil nou maar even.
Ja, tegen iemands lichaam aan
zou dat natuurlijk beter gaan,
maar huil nou even.
Dat jij de enige niet bent,
dat is een troost die je al kent,
dus huil maar even.
Een ander troosten voor verdriet
dat kan ook niet, dat kan ook niet,
maar huil toch even.
Altijd maar flink zijn is niet goed:
als je niet weet hoe 't verder moet,
huil dan toch even.
Straks, met nog tranen langs je kin
denk je ineens: ik heb weer zin,
om door te leven.
--------------------------------
uit: 'Het beloofde land', 2002.Nu komen de tranen bij mij echt los....
dinsdag 1 februari 2011 om 16:04
quote:lief_29 schreef op 01 februari 2011 @ 15:34:
Je bent bang, zo bang alsof je voor het eerst met de liefde van je leven uitgaat. Je wilt zo graag dat het leuk wordt dat je je niet kunt voorstellen dat het dat echt wordt. 100% waar.... Je wilt dat verwarrende gevoel delen met een ander, maakt niet uit wie, maar je weet niet hoe je het moet verwoorden want je vindt dat je dat gevoel helemaal niet mag hebben. Klopt ook... Je probeert bevrediging te vinden in whatever voor andere bezigheid maar alles mislukt omdat je alleen maar aan die ene gebeurtenis kan denken. Ja, nu je het zegt.... Je vindt jezelf stom en je wilt heel erg graag dat anderen dat ontkennen. Daarom breek je jezelf vervolgens openlijk af middels je mislukte lijstje zodat er positieve berichten komen, althans, dat hoop je. Deze is pijnlijk. Durf ook niet ronduit te zeggen dat dit 100% klopt, maar ik ben bang dat er wel een kern van waarheid in zit. Omdat je zelf niks positiefs over jezelf kan verzinnen wil je het van buiten af horen. Zometeen komt vriend thuis en krijgt hij de wind van voren omdat je AANDACHT wilt. Deels waar. Hij heeft niet de wind van voren gekregen, maar ik wilde wel AANDACHT. Vooral lichamelijk. Weinig praten, veel knuffelen.
Terwijl je donders goed weet dat de waardering uit jezelf moet komen. Want je weet heus wel dat wij je allemaal genoeg waard vinden.
Stuur je vriend een SMS dat je straks ws. heel sjaggo bent en dat je graag zou willen dat hij je dan gewoon even vasthoudt. Dat je geen ruzie wilt maar dat je het wel voelt aankomen. Was niet nodig gelukkig... geen ruzie, ben niet echt sjacho. Wel heel verdriertig
Ga terug naar je lijstje: Er stond geen enkele Ik Moet op, dus je hebt je target al lang en breeed gehaald vandaag. Je hebt gelijk, maar zo voel ik het niet. Mijn ik-wil-dingen interpreteer ik als ik-moet-dingen. En van wie moet dat dan? Van mezelf... Je Ik wil lijstje mag maar één ding bevatten: Kies er één en doe die.
Ga douchen en kleed je aan. Bedenk wat je wilt koken en stuur een boodschappenlijst naar je vriend.
Als je wilt dat ik dit weer weghaal, laat het me dan weten. Het is een onaardig bericht maar ik bedoel het goed. Ik voel me beswel schuldig nu.
Thanks Lief. Je doet je nickname eer aan.
Ook al is het een wat harde confrontatie, ik waardeer je eerlijkheid en openheid enórm.
Je bent bang, zo bang alsof je voor het eerst met de liefde van je leven uitgaat. Je wilt zo graag dat het leuk wordt dat je je niet kunt voorstellen dat het dat echt wordt. 100% waar.... Je wilt dat verwarrende gevoel delen met een ander, maakt niet uit wie, maar je weet niet hoe je het moet verwoorden want je vindt dat je dat gevoel helemaal niet mag hebben. Klopt ook... Je probeert bevrediging te vinden in whatever voor andere bezigheid maar alles mislukt omdat je alleen maar aan die ene gebeurtenis kan denken. Ja, nu je het zegt.... Je vindt jezelf stom en je wilt heel erg graag dat anderen dat ontkennen. Daarom breek je jezelf vervolgens openlijk af middels je mislukte lijstje zodat er positieve berichten komen, althans, dat hoop je. Deze is pijnlijk. Durf ook niet ronduit te zeggen dat dit 100% klopt, maar ik ben bang dat er wel een kern van waarheid in zit. Omdat je zelf niks positiefs over jezelf kan verzinnen wil je het van buiten af horen. Zometeen komt vriend thuis en krijgt hij de wind van voren omdat je AANDACHT wilt. Deels waar. Hij heeft niet de wind van voren gekregen, maar ik wilde wel AANDACHT. Vooral lichamelijk. Weinig praten, veel knuffelen.
Terwijl je donders goed weet dat de waardering uit jezelf moet komen. Want je weet heus wel dat wij je allemaal genoeg waard vinden.
Stuur je vriend een SMS dat je straks ws. heel sjaggo bent en dat je graag zou willen dat hij je dan gewoon even vasthoudt. Dat je geen ruzie wilt maar dat je het wel voelt aankomen. Was niet nodig gelukkig... geen ruzie, ben niet echt sjacho. Wel heel verdriertig
Ga terug naar je lijstje: Er stond geen enkele Ik Moet op, dus je hebt je target al lang en breeed gehaald vandaag. Je hebt gelijk, maar zo voel ik het niet. Mijn ik-wil-dingen interpreteer ik als ik-moet-dingen. En van wie moet dat dan? Van mezelf... Je Ik wil lijstje mag maar één ding bevatten: Kies er één en doe die.
Ga douchen en kleed je aan. Bedenk wat je wilt koken en stuur een boodschappenlijst naar je vriend.
Als je wilt dat ik dit weer weghaal, laat het me dan weten. Het is een onaardig bericht maar ik bedoel het goed. Ik voel me beswel schuldig nu.
Thanks Lief. Je doet je nickname eer aan.
Ook al is het een wat harde confrontatie, ik waardeer je eerlijkheid en openheid enórm.
dinsdag 1 februari 2011 om 16:08
quote:lief_29 schreef op 01 februari 2011 @ 16:07:
Ooowwwwwhhhhhh!!!!!!
Ik wíl niet iedereen aan het huilen maken! Sorry.....Dat geeft niks, het lucht wel op eigenlijk. Ik zat er al een paar dagen tegen te vechten en daar wordt het ook niet beter van. Annemie had zondg toch wel gelijk toen ze schreef dat het klonk alsof ik tegen een potje huilen aan zat. Die zat er inderdaad aan te komen...
Ooowwwwwhhhhhh!!!!!!
Ik wíl niet iedereen aan het huilen maken! Sorry.....Dat geeft niks, het lucht wel op eigenlijk. Ik zat er al een paar dagen tegen te vechten en daar wordt het ook niet beter van. Annemie had zondg toch wel gelijk toen ze schreef dat het klonk alsof ik tegen een potje huilen aan zat. Die zat er inderdaad aan te komen...
dinsdag 1 februari 2011 om 16:09
Huil maar even Abc. (mooi Lief) Het is ook verschrikkelijk frustrerend en moeilijk te accepteren dat je lichaam niet doet wat je zo graag zou willen. Daarnaast boosheid dat je daar dus geen controle over hebt, terwijl wij controlfreaks juist overal controle over willen hebben....
Wat eet je nu op een dag? Want dat kan inderdaad invloed hebben. Lijn je met behulp van een dietist of 'doe je maar wat?' (bedoel ik niet zo oneerbiedig als het eruit komt)
Als je lichaam er aan gewend is om per dag weet ik veel hoeveel suikers te krijgen, en je krijgt nu ineens de helft ervan binnen, dus dat je lichaam daarop reageert lijkt me wel logisch. (ook al ben ik niet zo thuis in de lijnerij.... )
Wat eet je nu op een dag? Want dat kan inderdaad invloed hebben. Lijn je met behulp van een dietist of 'doe je maar wat?' (bedoel ik niet zo oneerbiedig als het eruit komt)
Als je lichaam er aan gewend is om per dag weet ik veel hoeveel suikers te krijgen, en je krijgt nu ineens de helft ervan binnen, dus dat je lichaam daarop reageert lijkt me wel logisch. (ook al ben ik niet zo thuis in de lijnerij.... )
dinsdag 1 februari 2011 om 16:09
Lieve allemaal, sorry dat ik inbreek, maar ik wil even zeggen dat ik ontzettend met jullie meeleef. Ik ben hier een paar jaar geleden ook doorheen gegaan, voor de tweede keer en ik herken zoveel in jullie stukken. Wat zou ik blij geweest zijn met zulke onderlinge steun, maar ik forumde toen nog niet, dus dat was wel doodalleen janken op de bank, schreeuwen naar de kopjes in de kast en mijn arme echtgenoot het leven zuur maken. Goddank heeft hij een groot incasseringsvermogen.
Je moet er zelf doorheen geweest zijn om te weten hoeveel moed je nodig hebt om weer je oude zelf te worden. Nee, dat zeg ik verkeerd, dat word je niet meer. Je nieuwe zelf, nog veel beter, want stukken gegroeid. Nou, aan moed ontbreekt het jullie bepaald niet. Huizenhoog respect voor jullie allemaal!
Je moet er zelf doorheen geweest zijn om te weten hoeveel moed je nodig hebt om weer je oude zelf te worden. Nee, dat zeg ik verkeerd, dat word je niet meer. Je nieuwe zelf, nog veel beter, want stukken gegroeid. Nou, aan moed ontbreekt het jullie bepaald niet. Huizenhoog respect voor jullie allemaal!
dinsdag 1 februari 2011 om 16:12
Dees is wel van toepassing voor dit topic vind ik.
Je zegt ik ben vrij maar jij bedoelt ik ben zo eenzaam
Je voelt je te gek zeg jij maar ik zit niet te dromen
Want die blikken in je ogen zegen alles tegen mij
Ik voel me precies als jij dus jij kan eerlijk zijn
Je voelt je heel goed zeg jij je mond begint te trillen
Ik weet dat ik jou kan helpen maar je moet zelf willen
Elkaar nu een dienst bewijzen dat is alles wat ik vraag
Zet weg nu die angst ik wist het al het is mijn dag vandaag
Geef mij nu je angst ik geef je er hoop voor terug
Geef mij nu de nacht ik geef je hem morgen terug
Zolang ik je niet verlies vind ik heus wel de weg met jou
Kijk mij nu eens aan nee zeg maar niets je mag best zwijgen
Het valt nu nog zwaar maar ik weet dat ik jou kan krijgen
Dit hoeft nooit meer te gebeuren als je bij me blijft vannacht
Want dan zal je zien als jij straks wakker wordt dat jij weer lacht
Geef mij het gevoel dat ik er weer bij hoor voortaan
Ik ga met je mee want ik laat je nu nooit meer gaan
Geef mij nu je angst ik geef je er hoop voor terug
Geef mij nu de nacht ik geef je hem morgen terug
Zolang ik je niet verlies vind ik heus wel de weg met jou
Geef mij het gevoel dat ik er weer bij hoor voortaan
Ik ga met je mee want ik laat je nu nooit meer gaan
Geef mij nu je angst ik geef je er hoop voor terug
Geef mij nu de nacht ik geef je hem morgen terug
Zolang ik je niet verlies vind ik heus wel de weg met jou
Je zegt ik ben vrij maar jij bedoelt ik ben zo eenzaam
Je voelt je te gek zeg jij maar ik zit niet te dromen
Want die blikken in je ogen zegen alles tegen mij
Ik voel me precies als jij dus jij kan eerlijk zijn
Je voelt je heel goed zeg jij je mond begint te trillen
Ik weet dat ik jou kan helpen maar je moet zelf willen
Elkaar nu een dienst bewijzen dat is alles wat ik vraag
Zet weg nu die angst ik wist het al het is mijn dag vandaag
Geef mij nu je angst ik geef je er hoop voor terug
Geef mij nu de nacht ik geef je hem morgen terug
Zolang ik je niet verlies vind ik heus wel de weg met jou
Kijk mij nu eens aan nee zeg maar niets je mag best zwijgen
Het valt nu nog zwaar maar ik weet dat ik jou kan krijgen
Dit hoeft nooit meer te gebeuren als je bij me blijft vannacht
Want dan zal je zien als jij straks wakker wordt dat jij weer lacht
Geef mij het gevoel dat ik er weer bij hoor voortaan
Ik ga met je mee want ik laat je nu nooit meer gaan
Geef mij nu je angst ik geef je er hoop voor terug
Geef mij nu de nacht ik geef je hem morgen terug
Zolang ik je niet verlies vind ik heus wel de weg met jou
Geef mij het gevoel dat ik er weer bij hoor voortaan
Ik ga met je mee want ik laat je nu nooit meer gaan
Geef mij nu je angst ik geef je er hoop voor terug
Geef mij nu de nacht ik geef je hem morgen terug
Zolang ik je niet verlies vind ik heus wel de weg met jou
dinsdag 1 februari 2011 om 16:15
quote:sri schreef op 01 februari 2011 @ 16:09:
Lieve allemaal, sorry dat ik inbreek, maar ik wil even zeggen dat ik ontzettend met jullie meeleef. Ik ben hier een paar jaar geleden ook doorheen gegaan, voor de tweede keer en ik herken zoveel in jullie stukken. Wat zou ik blij geweest zijn met zulke onderlinge steun, maar ik forumde toen nog niet, dus dat was wel doodalleen janken op de bank, schreeuwen naar de kopjes in de kast en mijn arme echtgenoot het leven zuur maken. Goddank heeft hij een groot incasseringsvermogen.
Je moet er zelf doorheen geweest zijn om te weten hoeveel moed je nodig hebt om weer je oude zelf te worden. Nee, dat zeg ik verkeerd, dat word je niet meer. Je nieuwe zelf, nog veel beter, want stukken gegroeid. Nou, aan moed ontbreekt het jullie bepaald niet. Huizenhoog respect voor jullie allemaal!
Sri! Joehoe! Ik ben hieie-hieieierrrrr!!!!!!!!!!!!
Lieve allemaal, sorry dat ik inbreek, maar ik wil even zeggen dat ik ontzettend met jullie meeleef. Ik ben hier een paar jaar geleden ook doorheen gegaan, voor de tweede keer en ik herken zoveel in jullie stukken. Wat zou ik blij geweest zijn met zulke onderlinge steun, maar ik forumde toen nog niet, dus dat was wel doodalleen janken op de bank, schreeuwen naar de kopjes in de kast en mijn arme echtgenoot het leven zuur maken. Goddank heeft hij een groot incasseringsvermogen.
Je moet er zelf doorheen geweest zijn om te weten hoeveel moed je nodig hebt om weer je oude zelf te worden. Nee, dat zeg ik verkeerd, dat word je niet meer. Je nieuwe zelf, nog veel beter, want stukken gegroeid. Nou, aan moed ontbreekt het jullie bepaald niet. Huizenhoog respect voor jullie allemaal!
Sri! Joehoe! Ik ben hieie-hieieierrrrr!!!!!!!!!!!!
dinsdag 1 februari 2011 om 16:19
quote:_maris_ schreef op 01 februari 2011 @ 16:09:
Huil maar even Abc. (mooi Lief) Het is ook verschrikkelijk frustrerend en moeilijk te accepteren dat je lichaam niet doet wat je zo graag zou willen. Daarnaast boosheid dat je daar dus geen controle over hebt, terwijl wij controlfreaks juist overal controle over willen hebben....
Wat eet je nu op een dag? Want dat kan inderdaad invloed hebben. Lijn je met behulp van een dietist of 'doe je maar wat?' (bedoel ik niet zo oneerbiedig als het eruit komt)
Als je lichaam er aan gewend is om per dag weet ik veel hoeveel suikers te krijgen, en je krijgt nu ineens de helft ervan binnen, dus dat je lichaam daarop reageert lijkt me wel logisch. (ook al ben ik niet zo thuis in de lijnerij.... )
Wat mij nu ook heel erg frustreert is dat ik niet weet wat qua reactie van mijn lichaam oorzaak of gevolg is. Daar was ik me niet van bewust maar dat had mijn coach geschreven in haar verslag van de intake. Zij heeft dat blijkbaar toch uit mijn verhalen gehaald en daar heeft ze wel een goed punt mee.
Ik eet 's morgens een boterham of een paar crackers of rijstwafels met 30+ kaas of ham of duo penotti of een snelle Jelle. En daarbij een beker vifit. Tussen de middag twee boterhammen met zelfde beleg met beker melk/vifit/optimel. 's middags fruit (peer, sinaasappels en/of kiwi) en 's avonds gewoon één bord warm eten. Af en toe één of twee dropjes of een blokje chocola. In het weekend een paar stukjes chips of nootjes. Qua drinken veel water, thee, slappe ranja en af en toe een glas vruchtensap of dubbelfriss minder zoet. Het is niet eens zoveel minder dan het was, het enige wat nu weg is is het frustratie en gewoonte eten wat ik vooral deed als ik net thuis kwam uit mijn werk.
Huil maar even Abc. (mooi Lief) Het is ook verschrikkelijk frustrerend en moeilijk te accepteren dat je lichaam niet doet wat je zo graag zou willen. Daarnaast boosheid dat je daar dus geen controle over hebt, terwijl wij controlfreaks juist overal controle over willen hebben....
Wat eet je nu op een dag? Want dat kan inderdaad invloed hebben. Lijn je met behulp van een dietist of 'doe je maar wat?' (bedoel ik niet zo oneerbiedig als het eruit komt)
Als je lichaam er aan gewend is om per dag weet ik veel hoeveel suikers te krijgen, en je krijgt nu ineens de helft ervan binnen, dus dat je lichaam daarop reageert lijkt me wel logisch. (ook al ben ik niet zo thuis in de lijnerij.... )
Wat mij nu ook heel erg frustreert is dat ik niet weet wat qua reactie van mijn lichaam oorzaak of gevolg is. Daar was ik me niet van bewust maar dat had mijn coach geschreven in haar verslag van de intake. Zij heeft dat blijkbaar toch uit mijn verhalen gehaald en daar heeft ze wel een goed punt mee.
Ik eet 's morgens een boterham of een paar crackers of rijstwafels met 30+ kaas of ham of duo penotti of een snelle Jelle. En daarbij een beker vifit. Tussen de middag twee boterhammen met zelfde beleg met beker melk/vifit/optimel. 's middags fruit (peer, sinaasappels en/of kiwi) en 's avonds gewoon één bord warm eten. Af en toe één of twee dropjes of een blokje chocola. In het weekend een paar stukjes chips of nootjes. Qua drinken veel water, thee, slappe ranja en af en toe een glas vruchtensap of dubbelfriss minder zoet. Het is niet eens zoveel minder dan het was, het enige wat nu weg is is het frustratie en gewoonte eten wat ik vooral deed als ik net thuis kwam uit mijn werk.
dinsdag 1 februari 2011 om 16:19
dinsdag 1 februari 2011 om 16:24
quote:sri schreef op 01 februari 2011 @ 16:19:
Heeee Lieieief!! Wat lollig om jou hier te treffen! (Nou ja, natuurlijk eigenlijk helemaal niet, hoe dom kan een mens zich uitdrukken ). Wat heerlijk dat je weer zo strijdvaardig begint te klinken, je bent allang niet meer dat zieke vogeltje van een paar maanden geleden. Good for you! Wacht maar tot IK een dip krijg
Heeee Lieieief!! Wat lollig om jou hier te treffen! (Nou ja, natuurlijk eigenlijk helemaal niet, hoe dom kan een mens zich uitdrukken ). Wat heerlijk dat je weer zo strijdvaardig begint te klinken, je bent allang niet meer dat zieke vogeltje van een paar maanden geleden. Good for you! Wacht maar tot IK een dip krijg
