Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
dinsdag 26 oktober 2010 om 23:06
Glendoria: Ik was tegelijk met jou aan het schrijven, dus had je post even gemist. Het enige advies wat ik je kan geven is: ziekmelden, nu gelijk stante pede.
Dat zegt wat hoor, dat ik dat zo zeg, normaal gesproken ben ik niet zo direct. Maar als het is zoals je schrijft, kan het echt niet langer. Laat ze maar komen, ze mogen je niet zomaar ontstlaan, en als ze het wel doen komt altijd het uwv nog in beeld. Voor deze mensen wil je toch niet werken.
Lief: Fijn dat, je in ieder geval geen last meer hebt van hormonen van buitenaf. Al zou het maar 25 % schelen in je psychische gesteldheid, zou het al heel veel schelen. Ik heb trouwens bijna 3 jaar mirena gehad, en heb er een heel andere mening over dan jou huisarts, maar goed dat is voor jou niet meer aan de orde.
Dat zegt wat hoor, dat ik dat zo zeg, normaal gesproken ben ik niet zo direct. Maar als het is zoals je schrijft, kan het echt niet langer. Laat ze maar komen, ze mogen je niet zomaar ontstlaan, en als ze het wel doen komt altijd het uwv nog in beeld. Voor deze mensen wil je toch niet werken.
Lief: Fijn dat, je in ieder geval geen last meer hebt van hormonen van buitenaf. Al zou het maar 25 % schelen in je psychische gesteldheid, zou het al heel veel schelen. Ik heb trouwens bijna 3 jaar mirena gehad, en heb er een heel andere mening over dan jou huisarts, maar goed dat is voor jou niet meer aan de orde.
woensdag 27 oktober 2010 om 11:13
Annemie,
Ik weet dat je acht weken geleden ongeveer hetzelfde naar mij schreef. Ik ben heel blij dat je dat gedaan hebt en ik heb gemerkt dat het echt gewerkt heeft, dus ik geef het goede advies graag door .
Glendoria,
Een ziekmelding is geen reden om iemand te ontslaan. Als jij je proeftijd voorbij bent, dan mogen ze je niet zomaar ontslaan. En als ze dat wel doen, dan is er inderdaad altijd nog het UWV. Wat heb je eraan als je een baan hebt, maar verder geen leven?
Lief,
Bij mij heeft de psych vooral duidelijk gemaakt waarom ik zo ben als ik ben, dat ik niet anders ben dan anderen en dat ik naar mijn lichaam moet luisteren. Op zich niet eens heel spectaculair, maar ik vond het wel prettig om met een vreemde te praten die zonder vooroordelen gewoon luistert en advies geeft.
Hormonen kan ik je geen advies over geven. Ik ben 11 jaar zonder problemen aan de pil geweest. Ben er nu bijna twee jaar af ivm kinderwens en heb meer last van mijn menstruatie dan met de pil, maar het is prima te doen vind ik.
Mijn oor jeukt, dat zal wel een teken zijn van genezing, maar ik vind het heel irritant. Het zit binnenin, dus ik kan ook niet krabben.
Ik weet dat je acht weken geleden ongeveer hetzelfde naar mij schreef. Ik ben heel blij dat je dat gedaan hebt en ik heb gemerkt dat het echt gewerkt heeft, dus ik geef het goede advies graag door .
Glendoria,
Een ziekmelding is geen reden om iemand te ontslaan. Als jij je proeftijd voorbij bent, dan mogen ze je niet zomaar ontslaan. En als ze dat wel doen, dan is er inderdaad altijd nog het UWV. Wat heb je eraan als je een baan hebt, maar verder geen leven?
Lief,
Bij mij heeft de psych vooral duidelijk gemaakt waarom ik zo ben als ik ben, dat ik niet anders ben dan anderen en dat ik naar mijn lichaam moet luisteren. Op zich niet eens heel spectaculair, maar ik vond het wel prettig om met een vreemde te praten die zonder vooroordelen gewoon luistert en advies geeft.
Hormonen kan ik je geen advies over geven. Ik ben 11 jaar zonder problemen aan de pil geweest. Ben er nu bijna twee jaar af ivm kinderwens en heb meer last van mijn menstruatie dan met de pil, maar het is prima te doen vind ik.
Mijn oor jeukt, dat zal wel een teken zijn van genezing, maar ik vind het heel irritant. Het zit binnenin, dus ik kan ook niet krabben.
woensdag 27 oktober 2010 om 12:16
Wat een k*t dag
Lig nog steeds in bed en kan me er gewoon niet toe zetten om eruit te komen. Vriend heeft wel een poging gedaan, deed de gordijnen open, maar toen begon ik alleen maar harder te huilen. Ik voel me zwak en ellendig...krijg al dagen geen hap door mn keel, de kilos vliegen eraf. Ik zou willen dat ik de puf had om een stukje te gaan lopen of fietsen, maar op dit moment heb ik niet eens de puf om mn bed uit te komen.
Lig nog steeds in bed en kan me er gewoon niet toe zetten om eruit te komen. Vriend heeft wel een poging gedaan, deed de gordijnen open, maar toen begon ik alleen maar harder te huilen. Ik voel me zwak en ellendig...krijg al dagen geen hap door mn keel, de kilos vliegen eraf. Ik zou willen dat ik de puf had om een stukje te gaan lopen of fietsen, maar op dit moment heb ik niet eens de puf om mn bed uit te komen.
woensdag 27 oktober 2010 om 12:29
woensdag 27 oktober 2010 om 13:24
Heb zojuist de beschuit die vriend naast mn bed had gezet opgegeten, hopelijk geeft dat wat energie. Ik hoef niet van mezelf te verlangen dat ik vandaag wat ga doen, maar ik wil wel graag naar beneden. En daar ga ik na het typen van dit bericht maar eens moed voor verzamelen.
abc, ik lees dat jij geen anti conceptie meer gebruikt ivm kinderwens, is deze al vervuld? Ik probeer ook al twee jaar zwanger te worden...zonder succes...hebben de medische molen al gehad en zijn nu eerst weer naar huis gestuurd voor een jaar.
Annemie, dank voor je lieve bericht. Ik weet niet of ik moet bellen, huisarts zei heel duidelijk: hier zijn geen pillen voor, en ik schrijf ook niets voor tegen je klachten....rust rust rust...
Ik gebruik wel die sint janskruid, dat vond ie ok.
abc, ik lees dat jij geen anti conceptie meer gebruikt ivm kinderwens, is deze al vervuld? Ik probeer ook al twee jaar zwanger te worden...zonder succes...hebben de medische molen al gehad en zijn nu eerst weer naar huis gestuurd voor een jaar.
Annemie, dank voor je lieve bericht. Ik weet niet of ik moet bellen, huisarts zei heel duidelijk: hier zijn geen pillen voor, en ik schrijf ook niets voor tegen je klachten....rust rust rust...
Ik gebruik wel die sint janskruid, dat vond ie ok.
woensdag 27 oktober 2010 om 13:38
Hoi,
Annemie,geloof dat jij het vroeg, op mijn werk is het als leidinggevende normaal om contact te houden met je personeel bij ziekte. als iemand van mijn team ziek ik dan moet ik aan de had van de ernst contact houden. heeft iemand gewoon griep ofzo dan moet ik zorgen voor dagelijks contact, dus of ik bel of ik spreek af dat ze mij bellen rond een bepaalde tijd. als het ernstiger is, bijvoorbeeld operatie ofzo dan MOET ik kaartjes sturen bossen bloemen en liefst ook ff langs gaan, bellen is dan niet dagelijks, maar wekelijks ofzo.
Nou vind ik dat op zich geen moeten ik vind het niet meer dan normaal of zoiets te doen, al vind ik het dagelijkse contact wel eg overdreven, maar ja dat zijn regels die ik op gelegd krijg.
Ik kan best begrijpen dat mijn leiding gevende iets gezegt kan hebben dat ze me met rust moeten laten, maar ik betwijfel of hij dat gedaan heeft. maar door die regels die mij opgelegd zijn, dus regelmatig contact hebben met ziek personeel, irriteert het mij enorm dat ik nu meer dan 2 maanden thuis zit en dat MIJN leidinggevende blijkbaar helemaal geen interesse in mij heeft, want hij heeft nog geen een keer gebeld, geen kaartje en als ik hem sprak, ik belde dan zelf of had een afspraak met het gemaakt, hij nog niet eens het fatsoen op kan brengen om te vragen hoe het gaat. dat doe ik normaal al als ik iemand spreek die niet ziek is, he hoi hoe gaat het. Dat is voornamelijk waar ik boos, teleugesteld en verdrietig ik over ben. Ik heb in mijn laatste filiaal ook een collega die al meer dan een jaar ziek ik. die ken ik niet heb ik nooit gezien of gesproken. dan vind ik het wel heel moeilijk om contact met die gene te hebben en ook een beetje raar. dat is net als of ik iemand uit het telefoon boek prik en ga zitten bellen. dus heb ik iemand uit dat team de taak gegeven dat er contact met haar gehouden werd, 2 wekelijks. ik heb nog een kaartje namens het team gestuurd. dat is toch niet meer dan normaal of ben ik nou gek?
een andere collega bijvoorbeeld is ook ziek, is ongeveer tegelijk met mijn ziekmelding naar buiten gekomen. nu is zij heel eg ziek en heeft een veselijke ziekte en ik ben heel blij dat ik dit maar heb en niet die rotziekte. Maar ( ja ik ben me e bewust van dat dit heel kinderachtig klinkt) voor haar worden er kaarten acties op gezet, elke week stuurt een ander filiaal een kaartje of bosje bloemen, er word geld in gezameld voor een kado enz enz. begrijp me aub niet verkeerd hoor ik gun haar alle goeds en alle kaartjes enzo echt waar. het gaat me gewoon om het hele idee. en ik ben er van overtuigd dat als ik wel af en toe een kaartje ( al was het er maar een) of een telefoontje van mijn leiding gevende had gehad, ik me beter over mezelf had gevoeld. want nu voel ik me alsof ik echt een nummer ben, die 13 jaar die ik daar al gewerkt heb voelen voor mij nu alsof het niets betekend heeft voor hun. en ik snap ook wel dat bij zo n groot bedrijf ze diecteuren echt niet om mij zullen treuren of wekelijks overleg zullen hebben mbt hoe het met mij gaat. Maar ja mag toch wel van je leiding gevende vewachten, zeker als je daar al diverse gespekken mee hebt gehad dat je het niet aan kan en hulp gevraagd hebt, dat ie dan een beetje interesse toont? het is ook niet dat ik me er dagelijks druk over maak, maar als ik dan even een afwachtende houding aan neem en afwacht wanneer hij me belt en dat ie dat niet doet en ik krijg via via te horen dat ik hem maa moet bellen, dan komt het stoom mij uit mijn oren. als ik dan maandag een email naar hem stuur omdat ik me niet wil laten kennen en me van de beste kan wil laten zien en hij heeft nu nog niet gereageerd dan gaat mijn bloed koken. kom op zeg die man leest elke dag zijn mail en als ik op werk mail heb ik meestal binnen een uur reactie via de mail als het anders is dan belt ie wel of stuurt ie een mail in de trant gelezen maar geen tijd morgen meer. dus je kan er van uit gaan dat hij die mail wel gelezen heeft. en dan kan ik ook nog zover denken dat hij misschien niet weet hoe hij er mee om moet gaan, maar dat moet hij dan maar leren of zich er over heen zetten.ik moet me er ook echt toe zetten om hem te bellen of te mailen, maar ja dat doe je dan.
Ik heb wel een paar collega´s uit de andere winkels waar ik contact mee heb, maar dat is omdat wij ook vriendinnen zijn.
Ik zie dat dit een tikkeltje agressief over komt , das absoluut niet naar jullie hoor, maar ik zit me gewoon weer enorm boos te maken hier over.
anyway...ik ben weer helemaal kwijt wat iedereen geschreven heeft hahah, zag een paar nieuwe namen dus welkom. abc en annemie hebben het beste advies al gegeven.
Ik ben vandaag helemaal gaar weer.
had gister een verjaardag waar ik echt niet onderuit kon, was heel gezellig enzo maar een enorme energie vreter.
ik ga nu maar ff boodschappen doen enzo en de rest van de dag niets meer
Annemie,geloof dat jij het vroeg, op mijn werk is het als leidinggevende normaal om contact te houden met je personeel bij ziekte. als iemand van mijn team ziek ik dan moet ik aan de had van de ernst contact houden. heeft iemand gewoon griep ofzo dan moet ik zorgen voor dagelijks contact, dus of ik bel of ik spreek af dat ze mij bellen rond een bepaalde tijd. als het ernstiger is, bijvoorbeeld operatie ofzo dan MOET ik kaartjes sturen bossen bloemen en liefst ook ff langs gaan, bellen is dan niet dagelijks, maar wekelijks ofzo.
Nou vind ik dat op zich geen moeten ik vind het niet meer dan normaal of zoiets te doen, al vind ik het dagelijkse contact wel eg overdreven, maar ja dat zijn regels die ik op gelegd krijg.
Ik kan best begrijpen dat mijn leiding gevende iets gezegt kan hebben dat ze me met rust moeten laten, maar ik betwijfel of hij dat gedaan heeft. maar door die regels die mij opgelegd zijn, dus regelmatig contact hebben met ziek personeel, irriteert het mij enorm dat ik nu meer dan 2 maanden thuis zit en dat MIJN leidinggevende blijkbaar helemaal geen interesse in mij heeft, want hij heeft nog geen een keer gebeld, geen kaartje en als ik hem sprak, ik belde dan zelf of had een afspraak met het gemaakt, hij nog niet eens het fatsoen op kan brengen om te vragen hoe het gaat. dat doe ik normaal al als ik iemand spreek die niet ziek is, he hoi hoe gaat het. Dat is voornamelijk waar ik boos, teleugesteld en verdrietig ik over ben. Ik heb in mijn laatste filiaal ook een collega die al meer dan een jaar ziek ik. die ken ik niet heb ik nooit gezien of gesproken. dan vind ik het wel heel moeilijk om contact met die gene te hebben en ook een beetje raar. dat is net als of ik iemand uit het telefoon boek prik en ga zitten bellen. dus heb ik iemand uit dat team de taak gegeven dat er contact met haar gehouden werd, 2 wekelijks. ik heb nog een kaartje namens het team gestuurd. dat is toch niet meer dan normaal of ben ik nou gek?
een andere collega bijvoorbeeld is ook ziek, is ongeveer tegelijk met mijn ziekmelding naar buiten gekomen. nu is zij heel eg ziek en heeft een veselijke ziekte en ik ben heel blij dat ik dit maar heb en niet die rotziekte. Maar ( ja ik ben me e bewust van dat dit heel kinderachtig klinkt) voor haar worden er kaarten acties op gezet, elke week stuurt een ander filiaal een kaartje of bosje bloemen, er word geld in gezameld voor een kado enz enz. begrijp me aub niet verkeerd hoor ik gun haar alle goeds en alle kaartjes enzo echt waar. het gaat me gewoon om het hele idee. en ik ben er van overtuigd dat als ik wel af en toe een kaartje ( al was het er maar een) of een telefoontje van mijn leiding gevende had gehad, ik me beter over mezelf had gevoeld. want nu voel ik me alsof ik echt een nummer ben, die 13 jaar die ik daar al gewerkt heb voelen voor mij nu alsof het niets betekend heeft voor hun. en ik snap ook wel dat bij zo n groot bedrijf ze diecteuren echt niet om mij zullen treuren of wekelijks overleg zullen hebben mbt hoe het met mij gaat. Maar ja mag toch wel van je leiding gevende vewachten, zeker als je daar al diverse gespekken mee hebt gehad dat je het niet aan kan en hulp gevraagd hebt, dat ie dan een beetje interesse toont? het is ook niet dat ik me er dagelijks druk over maak, maar als ik dan even een afwachtende houding aan neem en afwacht wanneer hij me belt en dat ie dat niet doet en ik krijg via via te horen dat ik hem maa moet bellen, dan komt het stoom mij uit mijn oren. als ik dan maandag een email naar hem stuur omdat ik me niet wil laten kennen en me van de beste kan wil laten zien en hij heeft nu nog niet gereageerd dan gaat mijn bloed koken. kom op zeg die man leest elke dag zijn mail en als ik op werk mail heb ik meestal binnen een uur reactie via de mail als het anders is dan belt ie wel of stuurt ie een mail in de trant gelezen maar geen tijd morgen meer. dus je kan er van uit gaan dat hij die mail wel gelezen heeft. en dan kan ik ook nog zover denken dat hij misschien niet weet hoe hij er mee om moet gaan, maar dat moet hij dan maar leren of zich er over heen zetten.ik moet me er ook echt toe zetten om hem te bellen of te mailen, maar ja dat doe je dan.
Ik heb wel een paar collega´s uit de andere winkels waar ik contact mee heb, maar dat is omdat wij ook vriendinnen zijn.
Ik zie dat dit een tikkeltje agressief over komt , das absoluut niet naar jullie hoor, maar ik zit me gewoon weer enorm boos te maken hier over.
anyway...ik ben weer helemaal kwijt wat iedereen geschreven heeft hahah, zag een paar nieuwe namen dus welkom. abc en annemie hebben het beste advies al gegeven.
Ik ben vandaag helemaal gaar weer.
had gister een verjaardag waar ik echt niet onderuit kon, was heel gezellig enzo maar een enorme energie vreter.
ik ga nu maar ff boodschappen doen enzo en de rest van de dag niets meer
woensdag 27 oktober 2010 om 13:39
Mariss: Probeer idd even te gaan douchen en naar beneden te gaan, vaak breekt dat de cirkel van het huilen in ieder geval een beetje. (alhans bij mij wel).
Is misschien ook een idee voor als je iets betere dag hebt: een schema maken om te zien wat voor jou helpt om uit zo een bui te komen, en die op de koelkast plakken. Was een idee van mijn psych en heeft me heel erg geholpen.
Bijvoorbeeld: Als ik echt zo aan het huilen ben, dat ik zelfs mijn bed niet meer uitkom, is daar al heel veel aan vooraf gegaan. Eerst voel je je gespannen, dat voel je meestal zelf wel in bijvoorbeeld je spieren, daarna voel je je prikkelbaar, dat uit zich in chagerijnen tegen je huisgenoten. De fase daarna was voor mij dat ik in mezelf heel verdrietig werd, dat uitte zich dat ik heel stil werd. Daarna ontplofte de bom, en had ik net zo een dag als dat jij nu hebt.
Door na te gaan voor iedere situatie, wat mij zou kunnen helpen en dat op te schrijven, kwam ik al een stuk verder. Dus bijvoorbeeld, als ik gespannen ben helpt het me, om lekker te gaan soppen, of een kast op te ruimen, ik ben dan letterlijk dingen aan het wegpoetsen. Als ik prikkelbaar ben helpt het me om lekker onder de douche te gaan staan, en het letterlijk van me af te spoelen.
Dat het op de koelkast hing, was om mezelf er aan te herinneren, maar ook dat mijn man me er op aan kon spreken, als hij bepaald gedrag signaleerde dat hij me kon helpen dat ik niet helemaal in het onderste rijte terecht kwam.
Door op deze manier heel goed naar mezelf te gaan luisteren, komt het eigenlijk nooit meer zover dat ik echt een hele dag kwijt ben, maar daar is al wel heeeel veeeel tijd over heen gegaan.
Ik lees dat je heel graag moeder zou willen worden, ik denk dat dat iets is wat ook wel de nodige tijd en energie kost, sterkte daarmee.
Er zijn wel de nodige pillen zoals de oxazepam, dat zorgt er voor nood voor dat je wat tot rust komt. Je moet ze idd niet structureel gebruiken, maar soms kan je gewoon even niet zonder.
Is misschien ook een idee voor als je iets betere dag hebt: een schema maken om te zien wat voor jou helpt om uit zo een bui te komen, en die op de koelkast plakken. Was een idee van mijn psych en heeft me heel erg geholpen.
Bijvoorbeeld: Als ik echt zo aan het huilen ben, dat ik zelfs mijn bed niet meer uitkom, is daar al heel veel aan vooraf gegaan. Eerst voel je je gespannen, dat voel je meestal zelf wel in bijvoorbeeld je spieren, daarna voel je je prikkelbaar, dat uit zich in chagerijnen tegen je huisgenoten. De fase daarna was voor mij dat ik in mezelf heel verdrietig werd, dat uitte zich dat ik heel stil werd. Daarna ontplofte de bom, en had ik net zo een dag als dat jij nu hebt.
Door na te gaan voor iedere situatie, wat mij zou kunnen helpen en dat op te schrijven, kwam ik al een stuk verder. Dus bijvoorbeeld, als ik gespannen ben helpt het me, om lekker te gaan soppen, of een kast op te ruimen, ik ben dan letterlijk dingen aan het wegpoetsen. Als ik prikkelbaar ben helpt het me om lekker onder de douche te gaan staan, en het letterlijk van me af te spoelen.
Dat het op de koelkast hing, was om mezelf er aan te herinneren, maar ook dat mijn man me er op aan kon spreken, als hij bepaald gedrag signaleerde dat hij me kon helpen dat ik niet helemaal in het onderste rijte terecht kwam.
Door op deze manier heel goed naar mezelf te gaan luisteren, komt het eigenlijk nooit meer zover dat ik echt een hele dag kwijt ben, maar daar is al wel heeeel veeeel tijd over heen gegaan.
Ik lees dat je heel graag moeder zou willen worden, ik denk dat dat iets is wat ook wel de nodige tijd en energie kost, sterkte daarmee.
Er zijn wel de nodige pillen zoals de oxazepam, dat zorgt er voor nood voor dat je wat tot rust komt. Je moet ze idd niet structureel gebruiken, maar soms kan je gewoon even niet zonder.
woensdag 27 oktober 2010 om 13:42
Mariss,
sint jans kruid kan icm andere medicijnen een wisselwerking geven, weet niet of je andere medicijnen gebruikt, maar dan weet je het. ook schijnt ie niet goed samen te gaan met de pil, maar ik begrijp dat je die toch niet gebruikt. in iedergeval is het niet zo onschuldig als gedacht word dus kijk het ff na aub.
ik ben zelf meer voor valeriaan of bach bloesem remedi. ( weet niet of ik het helemaal goed schrijf) die laatste zijn duppels die je op je tong doet en werkt erg rust gevend en ook direct.
sint jans kruid kan icm andere medicijnen een wisselwerking geven, weet niet of je andere medicijnen gebruikt, maar dan weet je het. ook schijnt ie niet goed samen te gaan met de pil, maar ik begrijp dat je die toch niet gebruikt. in iedergeval is het niet zo onschuldig als gedacht word dus kijk het ff na aub.
ik ben zelf meer voor valeriaan of bach bloesem remedi. ( weet niet of ik het helemaal goed schrijf) die laatste zijn duppels die je op je tong doet en werkt erg rust gevend en ook direct.
woensdag 27 oktober 2010 om 13:52
Toffe: Lucht het op, om het er op deze manier even uit te knallen? Als ik het zo lees kan ik het me heel goed voorstellen, dat je er vreselijk boos, maar nog veel meer verschrikkelijk verdrietig van word. Zoals je het uitlegt, past dit absoluut niet bij jullie beleid, en valt het ook echt niet goed te praten. Hebben jullie binnen het bedrijf een vertrouwenspersoon oid. Ik denk wel dat dit heel belangrijk is dat het uitgesproken word, want alleen dit vreet al een hele dag energie, en als je dan heel vaak met deze man samen moet werken, komt het denk ik niet goed.
Bepreek het ook met je psych, als het goed is kan zij je handvaten geven dat jij er wat minder last van hebt. Want dat is vaak het probleem he, de wereld om ons heen kunnen we niet veranderen, maar we kunnen wel leren, dat we er beter mee om kunnen gaan. (waardeloos trouwens, dat je nog maar twee gesprekken gehad hebt)
Bepreek het ook met je psych, als het goed is kan zij je handvaten geven dat jij er wat minder last van hebt. Want dat is vaak het probleem he, de wereld om ons heen kunnen we niet veranderen, maar we kunnen wel leren, dat we er beter mee om kunnen gaan. (waardeloos trouwens, dat je nog maar twee gesprekken gehad hebt)
woensdag 27 oktober 2010 om 14:53
Toffe,
Ik begrijp heel goed dat je boos bent en teleurgesteld dat jouw baas zo met jou om gaat terwijl er zo duidelijk een protocol is bij jullie bedrijf over hoe je met zieke medewerkers om moet gaan. Hij kan het dan nog zo moeilijk vinden, een bloemetje of een kaartje sturen kan hij desnoods door iemand anders laten regelen. Het gaat erom dat hij even aan je denkt en je laat weten dat hij je niet is vergeten en dat je je geen nummer meer voelt, maar een mens. Lucht het op om het van je af te schrijven?
Heb je trouwens al een afspraak bij de arbo arts gekregen?
Marriss,
Ik kan niet veel meer zeggen dan dat Annemie gelijk heeft en dat je moet proberen om zo'n dag te doorbreken. Ga inderdaad douchen en probeer even wat frisse lucht te krijgen. Klein stukje lopen of fietsen om even je gedachten wat te verzetten.
Mijn kinderwens is nog niet vervuld. Eerste maanden dat ik van de pil af was mocht ik nog niet zwanger worden ivm medicijnen, maar moest ik van de arts wel vast stoppen om mijn lichaam weer in de natuurlijke cyclus te laten komen. Na 8 maanden mochten we de overige anticonceptie laten staan maar dat heeft tot op heden helaas geen zwangerschap opgeleverd. Twee maanden terug zijn we doorgestuurd naar de gynaecoloog omdat het al zolang duurde en daar kwam uit dat de kans dat ik op een natuurlijke manier zwanger word heel klein is. Ik heb een verstoorde hormoonhuishouding (aangeboren) en mijn vriend heeft weinig beweging in zijn zaad. Die combinatie maakt het praktisch onmogelijk om spontaan zwanger te worden. Begin december moeten we terug voor een extra zaadonderzoek en in januari wordt er dan een plan gemaakt voor een behandeling waarmee ik toch zwanger kan worden. De kans dat het uiteindelijk wel lukt is volgens de gyn best groot. Ze zegt dat er maar één goede zaadcel nodig is en die is wel te verkrijgen en bij mij kunnen ze met hormonen ook wel een eisprong opwekken waarschijnlijk.
Waarom hebben ze jullie voor een jaar weer naar huis gestuurd? Is er een oorzaak gevonden waardoor jij niet zwanger wordt? Dit is misschien niet de juiste plek om hierover te praten, maar meeschrijven op een topic hierover op de kinderpijler vind ik lastig omdat die topics daar al zo lang lopen en ik het moeilijk vind om me daar in te mengen.
Ik begrijp heel goed dat je boos bent en teleurgesteld dat jouw baas zo met jou om gaat terwijl er zo duidelijk een protocol is bij jullie bedrijf over hoe je met zieke medewerkers om moet gaan. Hij kan het dan nog zo moeilijk vinden, een bloemetje of een kaartje sturen kan hij desnoods door iemand anders laten regelen. Het gaat erom dat hij even aan je denkt en je laat weten dat hij je niet is vergeten en dat je je geen nummer meer voelt, maar een mens. Lucht het op om het van je af te schrijven?
Heb je trouwens al een afspraak bij de arbo arts gekregen?
Marriss,
Ik kan niet veel meer zeggen dan dat Annemie gelijk heeft en dat je moet proberen om zo'n dag te doorbreken. Ga inderdaad douchen en probeer even wat frisse lucht te krijgen. Klein stukje lopen of fietsen om even je gedachten wat te verzetten.
Mijn kinderwens is nog niet vervuld. Eerste maanden dat ik van de pil af was mocht ik nog niet zwanger worden ivm medicijnen, maar moest ik van de arts wel vast stoppen om mijn lichaam weer in de natuurlijke cyclus te laten komen. Na 8 maanden mochten we de overige anticonceptie laten staan maar dat heeft tot op heden helaas geen zwangerschap opgeleverd. Twee maanden terug zijn we doorgestuurd naar de gynaecoloog omdat het al zolang duurde en daar kwam uit dat de kans dat ik op een natuurlijke manier zwanger word heel klein is. Ik heb een verstoorde hormoonhuishouding (aangeboren) en mijn vriend heeft weinig beweging in zijn zaad. Die combinatie maakt het praktisch onmogelijk om spontaan zwanger te worden. Begin december moeten we terug voor een extra zaadonderzoek en in januari wordt er dan een plan gemaakt voor een behandeling waarmee ik toch zwanger kan worden. De kans dat het uiteindelijk wel lukt is volgens de gyn best groot. Ze zegt dat er maar één goede zaadcel nodig is en die is wel te verkrijgen en bij mij kunnen ze met hormonen ook wel een eisprong opwekken waarschijnlijk.
Waarom hebben ze jullie voor een jaar weer naar huis gestuurd? Is er een oorzaak gevonden waardoor jij niet zwanger wordt? Dit is misschien niet de juiste plek om hierover te praten, maar meeschrijven op een topic hierover op de kinderpijler vind ik lastig omdat die topics daar al zo lang lopen en ik het moeilijk vind om me daar in te mengen.
woensdag 27 oktober 2010 om 15:31
Toffe, ik begrijp je boosheid zoo goed! Ze zeggen ook vaak: je kunt beter een been breken dan psychische problemen hebben...wanneer mensen aan je kunnen zien dat er iets aan de hand is, krijg je vaak veel meer steun en begrip. Dat staat trouwens helemaal los van hoe je baas reageert en zou moeten reageren hoor... raar he, dat mensen zelf niet zien dat ze twee zieke werknemers totaal verschillend benaderen.
Abc, wat balen zeg, hoe het ervoor staat bij jullie mbt de kinderwens. Benieuwd wat voor plan ze voor jullie op gaan stellen. Bij mij bleek alles in orde, alleen vriends zaad is niet goed, te lage concentratie. De cellen die er in zitten doen het goed qua beweeglijkheid, alleen er zitten heel weinig in. Ze geven ons een kans van 37% op spontane zwangerschap binnen een jaar, en dat is hun ogen hoog genoeg om (nog) niet voor behandelingen in aanmerking te komen.
Ik ben uit bed, zit nu in mn pyjama op de bank. Het zeikt hier al de hele dag van de regen, dus even een blokje om heb ik ook weinig zin in. Mn moeder had nog wel gevraagd of ik kwam eten, maar daar heb ik ook geen zin in (vriend is aan het werk tot 23u) heb ook enorme hoofdpijn vandaag...
Abc, wat balen zeg, hoe het ervoor staat bij jullie mbt de kinderwens. Benieuwd wat voor plan ze voor jullie op gaan stellen. Bij mij bleek alles in orde, alleen vriends zaad is niet goed, te lage concentratie. De cellen die er in zitten doen het goed qua beweeglijkheid, alleen er zitten heel weinig in. Ze geven ons een kans van 37% op spontane zwangerschap binnen een jaar, en dat is hun ogen hoog genoeg om (nog) niet voor behandelingen in aanmerking te komen.
Ik ben uit bed, zit nu in mn pyjama op de bank. Het zeikt hier al de hele dag van de regen, dus even een blokje om heb ik ook weinig zin in. Mn moeder had nog wel gevraagd of ik kwam eten, maar daar heb ik ook geen zin in (vriend is aan het werk tot 23u) heb ook enorme hoofdpijn vandaag...
woensdag 27 oktober 2010 om 17:08
Hoi allemaal,
om eerlijk te zijn lucht het niet helemaal op, ik ben wel heel blij dat jullie het met me eens zijn en het niet aan mij ligt.
ik heb eigenlijk ontzettend de behoefte om dit gewoon tegen mijn baas te zeggen, maar dat durf ik niet hahaha.
abc en mariss wat mij betreft kunnen jullie hier ook je ei kwijt mbt kinderwens en de problemen daar mee. ik kan me voorstellen dat het moeilijk is om op een ander topic in te breken en hier zit je al dus ik vind het prima hoor. daarbij, ik ben gezegend met 2 kinderen, maar kan me heel goed voor stellen hoe frustrerend dus is voor jullie en ik vind het wel interessant om te lezen.
mariss, ik heb voor mezelf ook een soort van schema, niet dat ik me er aan hou, maar het zorgt er voor dat ik in iedergeval elke dag mijn bed uit kom op een normale tijd en aangekleed en gedoucht beneden kom.Toen ik nog niet ziek was deed mijn man de kids verzorgen omdat hij thuis werkte voornemelijk. ik vanaf dag 3 dat ik thuis ben besloten om het zelf te gaan doen.
elke dag sta ik om dezelfde tijd op( weekenden iets later maar probeer hooguit uurtje late te doen), ik moet wel want ik moet de kids helpen en naar school brengen. s avonds bedenk ik me wat ik de volgende dag ga doen, maar ik bekijk echt op het moment of ik het echt ga doen of niet. zo had ik gister bedacht dat ik mn badkamer zou gaan soppen, boodschappen zou doen en woonkamer/keuken gewoon weer op orde brengen. boodschappen zijn gegaan en dat was het. ik zit nu op de bank met folders om me heen, boodschappen staan midden in de keuken want geen puf om op te bergen en de badkamer ben ik alleen in geweest om te douchen. jammer kan me er niet druk om maken.
maar ik vind het wel belangrijk om dus iig mn bed uit te komen op bepaalde tijd en wel het idee te hebben dat ik wat op de planning heb staan, want als ik de enegie heb dan ga ik het ook doen, heb ik niets op de planning dan zit ik rustig de hele dag op de bank, geen pobleem haah.
om eerlijk te zijn lucht het niet helemaal op, ik ben wel heel blij dat jullie het met me eens zijn en het niet aan mij ligt.
ik heb eigenlijk ontzettend de behoefte om dit gewoon tegen mijn baas te zeggen, maar dat durf ik niet hahaha.
abc en mariss wat mij betreft kunnen jullie hier ook je ei kwijt mbt kinderwens en de problemen daar mee. ik kan me voorstellen dat het moeilijk is om op een ander topic in te breken en hier zit je al dus ik vind het prima hoor. daarbij, ik ben gezegend met 2 kinderen, maar kan me heel goed voor stellen hoe frustrerend dus is voor jullie en ik vind het wel interessant om te lezen.
mariss, ik heb voor mezelf ook een soort van schema, niet dat ik me er aan hou, maar het zorgt er voor dat ik in iedergeval elke dag mijn bed uit kom op een normale tijd en aangekleed en gedoucht beneden kom.Toen ik nog niet ziek was deed mijn man de kids verzorgen omdat hij thuis werkte voornemelijk. ik vanaf dag 3 dat ik thuis ben besloten om het zelf te gaan doen.
elke dag sta ik om dezelfde tijd op( weekenden iets later maar probeer hooguit uurtje late te doen), ik moet wel want ik moet de kids helpen en naar school brengen. s avonds bedenk ik me wat ik de volgende dag ga doen, maar ik bekijk echt op het moment of ik het echt ga doen of niet. zo had ik gister bedacht dat ik mn badkamer zou gaan soppen, boodschappen zou doen en woonkamer/keuken gewoon weer op orde brengen. boodschappen zijn gegaan en dat was het. ik zit nu op de bank met folders om me heen, boodschappen staan midden in de keuken want geen puf om op te bergen en de badkamer ben ik alleen in geweest om te douchen. jammer kan me er niet druk om maken.
maar ik vind het wel belangrijk om dus iig mn bed uit te komen op bepaalde tijd en wel het idee te hebben dat ik wat op de planning heb staan, want als ik de enegie heb dan ga ik het ook doen, heb ik niets op de planning dan zit ik rustig de hele dag op de bank, geen pobleem haah.
woensdag 27 oktober 2010 om 17:14
Marriss,
Goed dat je uit bed bent gekomen. Met regen naar buiten is inderdaad niet lekker. Ik zit ook te wachten tot het droog wordt, ik moet nog boodschappen doen, maar ik heb ook geen zin om door de regen te gaan. Bovendien ben ik een heel spannend boek aan het lezen en ik heb veel meer zin om die uit te lezen dan dan boodschappen te gaan doen.
Zorg wel dat je wel iets eet. Ik kan me voorstellen dat je geen zin hebt om bij je moeder te gaan eten, maar eet wel iets. Desnoods een cup-a-soup met een broodje ofzo. Door niet te eten krijg je soms juist extra hoofdpijn en nog minder energie.
Balen dat ze jullie nog niet willen helpen. Bij ons wordt het waarschijnlijk ICSI of IVF maar daar wou de gynaecoloog nog niet verder op in gaan de vorige keer. Ze wou eerst het tweede zaadonderzoek afwachten en dan werd er een definitief plan gemaakt. Eigenlijk vond ik dat toen ook niet zo erg, ik had genoeg aan mijn hoofd en had op dat moment helemaal geen zin in al die ziekenhuisbezoeken. De laatste week dat ik gewerkt heb en de eerste weken dat ik thuis zat zat ik soms wel drie keer per week in het ziekenhuis bij drie verschillende poli's en dan ook nog elke week naar de psych. Ik was toen wel even klaar was met al dat medische gedoe. Het is over iets meer dan twee maanden al januari en na twee jaar wachten kunnen die twee maanden er ook nog wel bij.
Goed dat je uit bed bent gekomen. Met regen naar buiten is inderdaad niet lekker. Ik zit ook te wachten tot het droog wordt, ik moet nog boodschappen doen, maar ik heb ook geen zin om door de regen te gaan. Bovendien ben ik een heel spannend boek aan het lezen en ik heb veel meer zin om die uit te lezen dan dan boodschappen te gaan doen.
Zorg wel dat je wel iets eet. Ik kan me voorstellen dat je geen zin hebt om bij je moeder te gaan eten, maar eet wel iets. Desnoods een cup-a-soup met een broodje ofzo. Door niet te eten krijg je soms juist extra hoofdpijn en nog minder energie.
Balen dat ze jullie nog niet willen helpen. Bij ons wordt het waarschijnlijk ICSI of IVF maar daar wou de gynaecoloog nog niet verder op in gaan de vorige keer. Ze wou eerst het tweede zaadonderzoek afwachten en dan werd er een definitief plan gemaakt. Eigenlijk vond ik dat toen ook niet zo erg, ik had genoeg aan mijn hoofd en had op dat moment helemaal geen zin in al die ziekenhuisbezoeken. De laatste week dat ik gewerkt heb en de eerste weken dat ik thuis zat zat ik soms wel drie keer per week in het ziekenhuis bij drie verschillende poli's en dan ook nog elke week naar de psych. Ik was toen wel even klaar was met al dat medische gedoe. Het is over iets meer dan twee maanden al januari en na twee jaar wachten kunnen die twee maanden er ook nog wel bij.
woensdag 27 oktober 2010 om 17:19
Ik wil heel even een berichtje achterlaten voor Marriss...Misschien ken je me nog wel, ik ben een van de buurvrouwen
Ik las op jullie topic dat je hier meeschreef...Ik heb geen burnout gehad, maar wel een periode gehad met enorme paniekaanvallen. Ook doordat alles maar opstapelde en doorging. Het is inderdaad bizar hoe ziek je daar lichamelijk van kunt zijn. Ik dacht dat ik me nooit meer beter zou gaan voelen. Ik ben met iemand gaan praten en dat heeft me zo enorm opgelucht. Als ik eerlijk ben dan denk ik wel dat je nog een lange weg te gaan hebt...maar echt er komt een moment dat je weer kunt lachen, je weer kunt concentreren en weer meerdere dingen tegelijk kunt doen. Vanaf deze kant een dikke knuffel.
En ik hoop dat je het niet erg vind dat ik even voor je inbreek.
Ik las op jullie topic dat je hier meeschreef...Ik heb geen burnout gehad, maar wel een periode gehad met enorme paniekaanvallen. Ook doordat alles maar opstapelde en doorging. Het is inderdaad bizar hoe ziek je daar lichamelijk van kunt zijn. Ik dacht dat ik me nooit meer beter zou gaan voelen. Ik ben met iemand gaan praten en dat heeft me zo enorm opgelucht. Als ik eerlijk ben dan denk ik wel dat je nog een lange weg te gaan hebt...maar echt er komt een moment dat je weer kunt lachen, je weer kunt concentreren en weer meerdere dingen tegelijk kunt doen. Vanaf deze kant een dikke knuffel.
En ik hoop dat je het niet erg vind dat ik even voor je inbreek.
woensdag 27 oktober 2010 om 17:21
Ik heb vandaag al meer gegeten dan gisteren de hele dag: 2 beschuiten, 3 koppen thee en een bak vanillevla met appel en kaneel. En ga straks nog maar iets van avondeten brouwen, denk inderdaad een soepje met een plakje brood. *trots* Morgen wil ik de deur even uit, want ik ben sinds maandagmiddag niet meer buiten geweest.
Abc en Toffe, ik schrijf al twee jaar op een topic voor mn kinderwens. Alleen is iedereen daar allang moeder en zijn een aantal al zwanger van de 2e... en liggen onze werelden dus iets verder uit elkaar. Maar schrijf er nog wel regelmatig.
Abc en Toffe, ik schrijf al twee jaar op een topic voor mn kinderwens. Alleen is iedereen daar allang moeder en zijn een aantal al zwanger van de 2e... en liggen onze werelden dus iets verder uit elkaar. Maar schrijf er nog wel regelmatig.
woensdag 27 oktober 2010 om 18:14
Mariss: Goed van je dat je de dag toch hebt kunnen breken.
Ik ben wel een beetje trots op mezelf, ik heb net mijn 5 km achter de rug, in de zeikregen, maar ja dat is het voordeel van een hond he, je hebt geeen keus.
Ik vind het ook niet erg hoor, als jullie schrijven over jullie kinderwens, Gelukkig heb ik er een, maar ja door de laatste operatie zit een tweede er echt niet meer in. We hadden er niet direct plannen voor, maar nu het echt definitief is, kan het me toch wel heel zeer doen.
Ik ben wel een beetje trots op mezelf, ik heb net mijn 5 km achter de rug, in de zeikregen, maar ja dat is het voordeel van een hond he, je hebt geeen keus.
Ik vind het ook niet erg hoor, als jullie schrijven over jullie kinderwens, Gelukkig heb ik er een, maar ja door de laatste operatie zit een tweede er echt niet meer in. We hadden er niet direct plannen voor, maar nu het echt definitief is, kan het me toch wel heel zeer doen.
woensdag 27 oktober 2010 om 18:17
Laat die tranen maar stromen hoor ...Ik herken gewoon veel uit je verhaal. En ik wilde je even laten weten dat het ook weer helemaal goed kan en gaat komen. Het kost alleen wel veel tijd...Nu ik er zo over nadenk weet ik nog heel goed hoe ik me voelde die eerste paar dagen. Zo ontheemd. Zo verdrietig dat mij dit overkwam. Dat misselijke gevoel, het huilen en de paniek...allemaal herkenbaar.
Zoek hulp en wacht daar niet te lang mee...ga met iemand praten.
Zoek hulp en wacht daar niet te lang mee...ga met iemand praten.
woensdag 27 oktober 2010 om 18:42
quote:annemie800 schreef op 26 oktober 2010 @ 23:06:
Lief: Fijn dat, je in ieder geval geen last meer hebt van hormonen van buitenaf. Al zou het maar 25 % schelen in je psychische gesteldheid, zou het al heel veel schelen. Ik heb trouwens bijna 3 jaar mirena gehad, en heb er een heel andere mening over dan jou huisarts, maar goed dat is voor jou niet meer aan de orde.Ik ben er nog niet vanaf. Hij moet nog drie maanden spoelen zeg maar en dan moet het worden getest en als het dan goed is dan kan ik stoppen.
Lief: Fijn dat, je in ieder geval geen last meer hebt van hormonen van buitenaf. Al zou het maar 25 % schelen in je psychische gesteldheid, zou het al heel veel schelen. Ik heb trouwens bijna 3 jaar mirena gehad, en heb er een heel andere mening over dan jou huisarts, maar goed dat is voor jou niet meer aan de orde.Ik ben er nog niet vanaf. Hij moet nog drie maanden spoelen zeg maar en dan moet het worden getest en als het dan goed is dan kan ik stoppen.
woensdag 27 oktober 2010 om 18:54
Wat lief dat je naar ons vraagt annemie. Ik was werken.... en daar kan ik niet op viva.nl.
Vandaag een soort geschenk uit de hemel: Projectleider heeft er twee mensen bijgeregeld voor me. Ik voel me ook enorm gefaald, maar dat is nergens voor nodig zeggen ze allemaal. Eén van die twee is mijn oude leidinggevende, die kent me goed en die gaat me ook een beetje coachen om weer wat controle erin te brengen. Lucht wel op.
Toffe. oh jij hebt net zo'n eikel van een baas als ik. Die vraag niet eens hoe het is gegaan als ik terug kom van een week ploeteren aan de andere kant van de wereld. Ik heb hem er op aangesproken en hij zei dat het niet nodig was om te vragen hoe het was gegaan want hij had al iemand anders gesproken. Tsss. Maar dat maakt je werk wel beladen hoor vind ik, want een beetje waardering zou geen kwaad kunnen. Bij mij komt ook geregeld het stoom uit de oren.
Vandaag een soort geschenk uit de hemel: Projectleider heeft er twee mensen bijgeregeld voor me. Ik voel me ook enorm gefaald, maar dat is nergens voor nodig zeggen ze allemaal. Eén van die twee is mijn oude leidinggevende, die kent me goed en die gaat me ook een beetje coachen om weer wat controle erin te brengen. Lucht wel op.
Toffe. oh jij hebt net zo'n eikel van een baas als ik. Die vraag niet eens hoe het is gegaan als ik terug kom van een week ploeteren aan de andere kant van de wereld. Ik heb hem er op aangesproken en hij zei dat het niet nodig was om te vragen hoe het was gegaan want hij had al iemand anders gesproken. Tsss. Maar dat maakt je werk wel beladen hoor vind ik, want een beetje waardering zou geen kwaad kunnen. Bij mij komt ook geregeld het stoom uit de oren.
woensdag 27 oktober 2010 om 20:01
Wat fijn dat je ondersteuning krijgt Lief, dat is toch een teken dat ze jou en de werkdruk serieus nemen. Hopelijk is het voor jou genoeg om je weer beter te gaan voelen...
Mn moeder kwam net langs met tafeltje-dekje maaltijd Had wel even een huilmomentje, maar over het algemeen was het best even gezellig dat ze er was.
Ik wil morgen even een stukje gaan wandelen met vriend. Zo gek, ik kon me een week geleden toch echt niet voorstellen dat zoiets stoms als een wandeling, een doel / opgave voor me zou kunnen zijn...
Mn moeder kwam net langs met tafeltje-dekje maaltijd Had wel even een huilmomentje, maar over het algemeen was het best even gezellig dat ze er was.
Ik wil morgen even een stukje gaan wandelen met vriend. Zo gek, ik kon me een week geleden toch echt niet voorstellen dat zoiets stoms als een wandeling, een doel / opgave voor me zou kunnen zijn...
woensdag 27 oktober 2010 om 20:39
Marriss, het doet mij erg goed om naar buiten te gaan, dus zeker doen! Ik merkte dat ik al heel lang niet meer buiten was geweest omdat ik óf werkte, óf moe thuis zat. Even de kop in de wind helpt echt, zelfs frisse regen op je neus (hoewel een zonnetje fijner is). Toch even met de fiets ergens heen ipv de auto.
Ik ben erg blij met mijn projectleider, maar ja, mijn leidinggevende is nog altijd een beetje een knurft. Morgen functioneringsgesprek, ik probeer nu te bedenken wat ik nog meer kan zeggen over de werkomstandigheden. Dat de reorganisatie geen goed doet, dat er geen teamgevoel meer is, dat de sfeer grimmig is. Maar ik durf me af te vragen of hij het ook ziet. Er zijn gelukkig wel veel meer collega's die dit ook aangeven, maar die hebben een andere chef. Ik weet eigenlijk niet of mijn twee collega's er ook over geklaagd hebben. Nou ja.... als er in totaal vijf mensen zijn die klagen in het functioneringsgesprek, dan moet PZ er toch iets mee doen? Dat valt toch op?
Ik ben erg blij met mijn projectleider, maar ja, mijn leidinggevende is nog altijd een beetje een knurft. Morgen functioneringsgesprek, ik probeer nu te bedenken wat ik nog meer kan zeggen over de werkomstandigheden. Dat de reorganisatie geen goed doet, dat er geen teamgevoel meer is, dat de sfeer grimmig is. Maar ik durf me af te vragen of hij het ook ziet. Er zijn gelukkig wel veel meer collega's die dit ook aangeven, maar die hebben een andere chef. Ik weet eigenlijk niet of mijn twee collega's er ook over geklaagd hebben. Nou ja.... als er in totaal vijf mensen zijn die klagen in het functioneringsgesprek, dan moet PZ er toch iets mee doen? Dat valt toch op?
