Burnout?

Toffe,

Als je echt niet kunt werken, moet je dat ook echt niet doen! Als jij er vantevoren al zo'n last van hebt, dan is het volgens mij nog te vroeg voor jou om te gaan werken. Wie heeft deze beslissing genomen?



Lekx,

Ik bedoelde het niet verkeerd hoor, wat ik schreef. Het is ook heel goed om het te zien staan. Ik vind het alleen allemaal zo confronterend en moeilijk.



Annemie,

Ik lees eigenlijk nooit terug. Waaraan kon jij dan zo goed zien dat Toffe en ik veel gedaan hebben afgelopen week. Hoe voel jij je verder? Heeft zo'n operatie voor jou ook nog invloed op je mentale gestel?



Ik heb vandaag niet echt een goede dag. Waarschijnlijk gister toch weer te veel gedaan en te laat naar bed gegaan. Ik vind het heel lastig nu om op tijd naar bed te gaan. Ik ben wel heel moe en wil wel op tijd slapen, maar het is 's avonds ook wel heel gezellig met mijn vriend. Ik denk dan steeds dat ik wel kan uitslapen, dus het maakt niet uit dat ik laat naar bed ga, maar ondertussen word ik elke ochtend wel wakker als mijn vriend opstaat en ben ik vaak al voor acht uur uit bed. Ik denk dat ik zo eerst maar eens in bad ga, dat vind ik wel heel lekker en relaxed.

Toffe,

Ik kan dat ook niet hoor, nee zeggen. Dat is juist een deel van het probleem denk ik. Bij ons allemaal waarschijnlijk. Als de bedrijfsarts tegen mij zegt dat ik weer moet gaan werken, dan zal ik daar ook geen nee tegen kunnen zeggen.



Ik vind werken over het algemeen ook heel fijn en heb ook altijd gewerkt naast mijn school en studie. En zelden met tegenzin heen gegaan. Ik kan me ook heel goed voorstellen dat je het moeilijk vindt om stommetjes werk te moeten doen en je door een minder ervaren filiaalmanager dan jij zelf bent te later vertellen wat en hoe je het moet doen. Als ik weer ga werken, wil ik gewoon mijn eigen werk doen en niet het (voor mij) makkelijke routine werk wat in de productie gedaan wordt. dan kunnen ze me zo weer afschrijven, verveling lijkt me nog veel erger dan stress.



Als je volgende week weer heen gaat, zorg er dan voor dat je echt goed naar je lichaam luistert en op tijd weer naar huis gaat. Ook als het wel goed gaat niet te lang blijven en dan toch weer over je grens heen gaan. (Zeg je dit ook nog een keer tegen mij als ik weer ga werken )



Ik had gister nog een mail naar mijn baas gestuurd om het verschil tussen mijn bericht van woensdag (ik ga weer werken) en het bericht van gister (sorry, lukt nog niet) uit te leggen. Hij was heel begripvol en vind het heel belangrijk dat ik weer gelukkig word, het werk komt dan vanzelf wel. Ik moest me vooral niet schuldig voelen, maar hij schreef er ook bij dat hij dat idee toch niet uit mijn hoofd kreeg. Hij zal me niet tegenhouden als ik weer wil werken, maar zal ook geen druk zetten en als het nodig is zal hij me afremmen. Volgens hem krijg ik bericht over een afspraak bij de bedrijfsarts voor volgende week vrijdag. Als ik daar nu aan denk, krijg ik er al buikpijn van .



De drempel om weer heen te gaan, wordt toch wel steeds hoger merk ik.

Ik reageer voor het eerst op dit forum. Ik wil mijn ervaringen met de burn-out wel kwijt. Je vraag is vooral hoe is de ziekmelding gegaan en hoe is het contact met de huisarts (in mijn geval de vooral bedrijfsarts) gegaan?



Ik focus me even op de bedrijfsart omdat je daar nu buikpijn van krijgt. Dat kreeg ik ook maar ik had wel zelf de afspraak gemaakt en niet de werkgever. De bedrijfsarts is immers degene die ruimte voor je kan maken en je werkgever kan aansporen om je rust en ruimte te geven.



De bedrijfsarts werkt natuurlijk voor mijn werkgever. Het was daarom belangrijk om eerlijk voor te leggen waar ik tegen aan liep. Ik had een conflict op het werk. Toch is het ook goed mogelijk om bijvoorbeeld eerlijk te zeggen 'ik kan moeilijk nee zeggen en heb teveel op mn hals gehaald, ik kan mijn grenzen niet stellen, ik zit vast en merk dat aan deze lichamelijke klachten en dat blokkeert me' (en stoot dan door naar wat je wilt en wat je al doet om dat voor elkaar te krijgen).



Eigen initiatief dat je zelf probeert om beter te worden wordt gewaardeerd. Ik had zelf een haptonoom ingeschakeld om in contact te komen met mijn lichaam en emoties. Het was duidelijk aan mijn kwalen dat dat een goed idee was. Shiatsu helpt daar ook bij. Als je liever psychologische hulp wilt dan kan je dat misschien regelen. Ik wil wel zeggen dat je je serieus moet afvragen of je het aankan om nu pijnlijke herinneringen en situaties op te rakelen. Misschien kan je eerst aan herstel van je energieniveau werken... (burn-out type 1: sporten, burn-out type 2: meditatie en yoga).



Ik heb uiteindelijk met de bedrijfsarts besproken dat ik een traject zou gaan volgen bij PsyQ. Zij geven ook arbeidsgerelateerde psychologische hulp. De wergever is daar 'blij' mee want er wordt iets aan de situatie gedaan. In de tussentijd hoefde ik niet aan het werk want ik had voor dat traject ook nog huiswerk om te maken.



Misschien kan je - als je dat wilt- aan de bedrijfsarts zelf vragen of je kan worden doorverwezen. De bedrijfsarts zal zien dat je er over hebt nagedacht, dat je serieus beter wilt worden maar dat je nu advies en begeleiding nodig hebt om te bepalen wat de juiste aanpak is. Vraag dan hoe de bedrijfsarts dat ziet.



Mijn bedrijfsarts heeft ook contact gehad met mijn haptonoom. Zo heb ik kunnen afspreken dat al het contact via de bedrijfsarts zou verlopen en niet rechtstreeks met mijn werkgever (voor een poosje) omdat het teveel stress gaf.



Je bedrijfsarts zal je waarschijnlijk niet opeten als hij/zij ziet dat je serieus wilt werken aan je herstel. Ik hoop dat je hier iets aan hebt.

Amy,

Bedankt voor je ervaringen. Ik weet niet of je alles terug gelezen hebt, dus even heel kort mijn verhaal. Ik heb een chronische nierziekte en astma en ik ken mijn eigen grenzen niet. De afgelopen jaren zaten we op het werk met onderbezetting en veel grote belangrijke projecten. Ik ben vreselijk over mijn grenzen heen gegaan en zit nu dus met een burnout thuis. Mijn relatie met mijn baas (en overige collega's) is goed, geen sprake van conflicten op het werk dus.



Ik ben door de huisarts doorverwezen naar de psycholoog, ben zelf naar yoga gegaan om me bewuster te worden van mijn lichaam en ga een afspraak maken bij de fysio om onder begeleiding mijn conditie en energieniveau op te krikken.



Op zich ben ik niet bang dat de bedrijfsarts me op zal eten, die man is volgens mijn baas heel geschikt. Waar ik wel tegen op zie is om een wildvreemde mijn verhaal te vertellen. Ik moet eerst een band met iemand hebben en vertrouwen voelen voor ik mezelf enigszins bloot kan geven. Ik ben er heel goed in om me groot te houden en dat is bij een bedrijfsarts natuurlijk niet verstandig omdat hij dan een verkeerd beeld van me krijgt. Maar ook dat weet mijn baas en hij wou wel even contact op nemen met de bedrijfsarts voor ik erheen ga. Komt dus allemaal wel goed.



Dat ik er buikpijn van krijg dat ik naar de bedrijfsarts moet, moet je dus met een korreltje zout nemen. Vanmorgen kreeg ik nog buikpijn van het idee dat ik me moest gaan douchen en aankleden.

Hoi abc. Ik vond het lastig om alles te lezen en dat goed een plaats te geven. Ik raakte af en toe een beetje in de war. Ik zie ook dat er al een mooie band is ontstaan met mede-forummers en ik had het idee dat ik als het ware een beetje inbreek. Ik ben blij om te horen dat dat van de bedrijfsarts met een korreltje zout genomen kan worden. Ikzelf kreeg letterlijk buikpijn (soms nog steeds) van spannende dingen en in het begin ook zeker van die bedrijfsarts.



Ik herken het je groot willen houden (niet zielig willen zijn bij mij ook) maar ik heb het inmiddels een beetje achter me kunnen laten. Ik ben nu (nog) niet in topvorm. So be it. Dat komt wel weer.



Ikzelf ben al bijna over mijn burn-out heen. Ik heb dat wel eens eerder gedacht maar het gaat nu de goede kant op. Ik weet nog dat toen ik er midden inzat er mensen waren die tegen me zeiden 'het komt allemaal wel goed', 'na regen komt zonneschijn'. Het begint er bij mij op te lijken en ik hoop dat dat voor jou en de anderen die het nu zwaar hebben ook snel zal gebeuren.

Amy,

Ik dacht al wel dat het lastig zou zijn om alles terug te lezen. Dat was bij mij ook de reden dat ik niet eerder in een ander topic heb gereageerd. Deze heb ik vanaf het begin gevolgd en dat is makkelijker. Je bent welkom hoor.



Hoe merk je dat je over je burnout heen bent? Mensen om me heen zeggen nu dat ik tijd voor mezelf moet nemen en dat het dan heus wel weer goed komt, maar ik weer graag wanneer het weer goed is. Het liefst zo snel mogelijk natuurlijk, maar als ik nu zeker zou weten dat het over drie maanden over is, vind ik het ook goed. Die onzekerheid kan ik niet goed tegen. Ik weet graag waar ik aan toe ben, maar dat zit er nu even niet in helaas.

Toffe: Meis wat waardeloos dat je zo voor het blok gezet word, en eigenlijk nu je net voor jezelf zo ver was dat je, je er bij neerlegde. Ik kan me zo voorstellen dat je er niet aan moet denken om in een nieuw filiaal te beginnen. Ik denk dat het misschien een idee is om even naar de psycholoog te bellen, en haar advies te vragen hoe nu verder?





Abc: Wat ik bedoelde met dat jullie zo hard waren gegaan de afgelopen week, was toen ik wegging jullie er allebei, maar vooral jij zo ontzettend veel moeite mee hadden om je werk los te laten. Terwijl ik nu tussen de regels steeds meer lees, dat het je lukt om voor jezelf te zorgen, en dat je tegen je baas kan zeggen: sorry het lukt me even niet. Twee weken geleden was het nog onmogelijk voor je om een dag vrij te nemen. Ik vind het superknap van je.



Amy: Ik ken het gevoel dat je niet in durft te breken in een forum, had ik de vorige keer ook. Maar je bent van harte welkom hoor meis, ik ben ook al wel iets verder in het traject maar ik kan nog steeds veel van de anderen leren, en het helpt me nog steeds om hier dingen van me af te schrijven.



Met mij gaat het redelijk, ik ben alleen voor mijn gevoel weer even helemaal terug bij af. Ik ben zo onwijs moe, en ik kan huilen om het feit dat er een vogel voorbij vliegt. Ik was vanmorgen even bij de huisarts om de hechtingen te laten verwijderen, toen gaf ik ook aan dat ik bang was om weer helemaal bij het begin te zijn. Maar ja ze zei ook dat het een enorme ingreep is zowel lichamelijk als mentaal dus dat het niet gek is als je daar een aantal weken flink van ondersteboven bent. Ik hoop dus maar dat het goed komt.

quote:annemie800 schreef op 24 september 2010 @ 21:01:

Abc: Wat ik bedoelde met dat jullie zo hard waren gegaan de afgelopen week, was toen ik wegging jullie er allebei, maar vooral jij zo ontzettend veel moeite mee hadden om je werk los te laten. Terwijl ik nu tussen de regels steeds meer lees, dat het je lukt om voor jezelf te zorgen, en dat je tegen je baas kan zeggen: sorry het lukt me even niet. Twee weken geleden was het nog onmogelijk voor je om een dag vrij te nemen. Ik vind het superknap van je.



Echt loslaten lukt nog steeds niet hoor. Ik log bijna elke dag wel even in om te kijken wat voor mail er is (maar reageer er niet op en heb daar ook geen behoefte aan). Volgende week is een belangrijke deadline voor een project waar ik mee bezig was en ik ben wel nieuwsgierig of die gehaald wordt. Daar zitten ook een aantal afhankelijkheden in met politieke ontwikkelingen en ik wil daar graag van op de hoogte blijven.



Ik ben nu echter wel zover dat ik gewoon aan mezelf merk dat ik er niet aan toe ben om echt weer te gaan werken. Ik kan er op dit moment gewoon niet tegen dat iemand iets van me verwacht, dan klap ik volledig dicht en ik meteen weer hoofdpijn. Daarmee geeft mijn lichaam gewoon aan dat ik nu even niet meer moet doen dan wat echt moet (ziekenhuis enzo) en de dingen waar ik zelf zin in heb. Ik luister dus nu naar de (overduidelijke) signalen van mijn lichaam.



Met mij gaat het redelijk, ik ben alleen voor mijn gevoel weer even helemaal terug bij af. Ik ben zo onwijs moe, en ik kan huilen om het feit dat er een vogel voorbij vliegt. Ik was vanmorgen even bij de huisarts om de hechtingen te laten verwijderen, toen gaf ik ook aan dat ik bang was om weer helemaal bij het begin te zijn. Maar ja ze zei ook dat het een enorme ingreep is zowel lichamelijk als mentaal dus dat het niet gek is als je daar een aantal weken flink van ondersteboven bent. Ik hoop dus maar dat het goed komt.Dat klinkt niet heel goed. Ik hoop voor je dat dit een gevolg is van je operatie en dat je je zodra je lichamelijk opknapt ook mentaal weer minstens net zo ver bent als voor de operatie.

Hoi abc, ik merk dat ik over mijn burn-out heen begin te komen omdat er veel kwaaltjes aan het wegtrekken zijn. Ik durf nieuwe dingen te ondernemen ookal gaat dat nog met ups en downs. Mijn energieniveau is hoger (ookal is het nog niet wat het moet zijn) maar ik merk het vooral omdat ik over een langere periode meer goede of gemiddelde dagen heb dan de slechte.



Ik wilde natuurlijk ook zo graag zsm weer beter zijn maar met een burn-out gaat dat niet zo makkelijk, heb ik gemerkt. Eigenlijk zat daar bij mij juist een kern van het probleem. Ik vind altijd dat ik van alles moet. Dus moe(s)t ik ook zsm beter worden. Het werkte niet om te focussen op zsm beter worden. De situatie accepteren, loslaten van bepaalde opvattingen en ideeen (als 'ik moet sterk zijn') en kritisch kijken naar wat mijn prioriteiten zijn was veel beter. Mezelf op de eerste plaats zetten (en leren wat dat eigenlijk precies concreet betekent) was voor mij het belangrijkste.



Toffe, ik heb na ziekte meegemaakt dat ik officieel in een lagere functie werd geplaatst (niet als reintegratie-traject). Dat was de laatste druppel voor de burn-out bij mij. Mijn ervaring is dat zoiets alleen maar kan lukken als je gevoelens van trots opzij kan zetten en kan accepteren dat dit een pad is naar herstel. Ik kon dat niet, ik voelde me in en in gekrenkt ook omdat mensen anders met mij omgingen dan eerst, dat was moeilijk te verkroppen. Ik had zo hard gewerkt en zoveel opgeofferd om te bereiken wat ik had... Deze gedachten hebben mij tegengehouden om op een betere manier met de situatie om te gaan. Als jij dit herkent dan is het misschien een idee om psychologische begeleiding te vragen. Zodat je duidelijk krijgt wat deze situatie precies met je doet en waarom dat zo is en hoe je dat kan ombuigen zodat het voor je gaat werken.



Annemie, jij hebt nu zelfs een zware operatie gehad. Dat is niet niks maar natuurlijk komt het wel goed. Ookal duurt het wat langer dan je lief is. Jouw lichaam (muv de hersens die vinden dat het herstel ws. sneller moet) vertelt je alles wat je nodig hebt en zo te lezen luister je er naar dus het herstel komt vast en zeker. Misschien moet je dan weer bij het "begin" beginnen (of niet, dat kan ook:). Bij het begin begint niemand want die is al geweest en sindsdien heb je al weer zoveel inzichten opgedaan die jou vast en zeker helpen. Het komt echt goed, geef het de tijd.



Ik heb in het verleden (echt) gehuild om een vogel. Voor mij was het omdat ik wilde dat ik kon wegvliegen van alles. Mijn oplossing (die kwam pas later daarna): mijn koffers inpakken, zodat ze klaar stonden voor het moment dat ik het niet meer trok, dat gaf rust, als ik wegwilde dan kon dat ook meteen. Ik heb er uiteindelijk geen gebruik van gemaakt.



Wat lief van jullie allemaal om mij zo te ontvangen in dit topic. Voel me welkom. Thx. Het is wel een opgave om de posts niet zo lang te maken daar moet ik nog aan werken.

Als eerste wil ik jullie bedanken voor jullie steun. Het helpt echt dat jullie zeggen dat het weer goed komt. Ik probeer het te geloven.



Toffe: Ik zou willen dat ik wat voor je kan doen, je klinkt zo verloren. Toen ik een aantal weken geleden op at basis weer een paar uurtjes mocht werken, kreeg ik ook de beperking van de arbo arts dat ik niet onder druk mocht werken. Ik was en ben daar nog steeds zo verdrietig van, want je krijgt dan alleen de domme klusjes nog maar toegeschoven. Als ik het zo lees, hebben we er allemaal last van om onze trots opzij te zetten.



Abc: Ik kan niet anders dan nogmaals zeggen dat ik het ontzettend knap van je vind, dat je zo hard gaat. Probeer het vast te houden hoor meis.



Amy: Fijn dat je je ervaringen met ons wil delen, En de posts niet te lang maken? Hebben we tenminste wat te lezen. :-

Toffe,

Ik had je berichtje nog niet gezien toen ik gisteravond poste, we waren vast tegelijk aan het posten, maar jij was net wat sneller. Ik heb net de brief van de arbo gekregen dat ik vrijdag eind van de ochtend een afspraak heb. Spreekuur van de bedrijfsarts is bij op onze locatie alleen op vrijdag, dus daarom zo laat. Ik ben dan al 3,5 week ziek.



Ik maak af en toe ook ruzie met mijn vriend hoor, dus niet schuldig over voelen. Soms zit ik zo vast in mezelf, dan heb ik dat niet eens door, maar als hij dan iets zegt is het of huilen (bijna paniekaanval) of ik word heel boos. Dat is voor hem ook wel heel moeilijk omdat hij zijn emoties soms ook kwijt moet en dat bij mij niet altijd kan nu.



Dat schrijven moet je gewoon doen, ik ben op den duur ook gewoon begonnen en heb niks terug gelezen. Nu ben ik zover dat ik wel stukjes terug gelezen heb en het ook aan mijn vriend heb laten lezen. Het is heel duidelijk dat het me steeds beter af gaat om mijn gevoel te beschrijven. In het begin is het heel feitelijk, later komt er steeds meer gevoel bij. De schrijfstijlen zijn wel per dag anders en er zitten wat kromme zinnen tussen, maar dat geeft helemaal niks. Het is mijn verhaal en dat heb ik op mijn manier opgeschreven. Alles wat jij opschrijft is goed, want het is jouw verhaal en dat mag je zo opschrijven als jij dat wilt.



Amy,

Volgens mij is dat wel een gedeelde eigenschap van veel mensen met een burnout, dat ze vinden dat ze vanalles moeten en zich willen bewijzen. Ik moet ook vanalles van mezelf en dat wat nu echt moet (voor mezelf zorgen) lukt me maar heel moeilijk. Ik moet nu ook mezelf op de eerste plaats zetten, maar ik weet nog niet hoe dat concreet moet. Ik hoop dat ik dat de komende tijd wel ga leren.



Lange posts zijn helemaal niet erg hoor. Ik vind het prettig om jullie verhalen en ervaringen te lezen, dus schrijf maar zoveel je wilt.



Annemie,

Natuurlijk komt het weer goed. Het zal niet van vandaag op morgen zijn, maar over een poosje kun je terugkijken op deze periode en met overtuiging zeggen dat je dacht dat het nooit over zou gaan, maar dat je er toch sterker uit gekomen bent. Want we komen er uiteindelijk allemaal sterker uit, daar ben ik van overtuigd. We leren namelijk voor onszelf zorgen en van onszelf houden. En zoals mijn vriend altijd zegt, als je niet van jezelf houdt, kun je ook niet van anderen houden. Volgens mij hebben we allemaal een lieve partner (Amy, hoe is jouw gezingssituatie?) en jullie hebben ook (een) kind(eren), dus mensen om ons heen die van ons houden en waar wij van houden. Het komt dus wel goed!



Met mij gaat het vandaag wel goed, ben redelijk op tijd naar bed gegaan gisteravond en dat is toch wel heel belangrijk. Vandaag heel veel zitten schrijven (ik vond de laatste dagen nogal heftig en moest dat even van me af schrijven) en net even boodschappen gedaan. Mijn vriend heeft van de week een nieuwe eettafel gekocht (ik had er een uitgezocht op internet, maar die was niet mooi volgens hem, dus heeft hij een andere hele mooie meegenomen) en daar zit ik echt heerlijk aan. Ik heb helemaal mijn plekje gevonden daar. Lekker met een kop thee, mijn 'dagboek' en mijn laptop aan tafel terwijl mijn vriend piano aan het spelen was en zat te zingen. Daar werd ik nou echt heel blij en ontspannen van vandaag.

Goedemorgen,



Iedereen goed geslapen?



Ik heb niet heel goed geslapen, zit toch wel een beetje met die bedrijfsarts in mijn maag en met een bezoek aan het ziekenhuis van de week waar ik uitslag krijg van een voor mij belangrijk onderzoek. Ben dus niet helemaal fit vandaag.

abc: Ik zie je helemaal zitten aan de tafel, luisterend naar je vriend. Heerlijk voor je dat je kan beginnen met genieten van de leuke dingen in je leven.

Jammer dat je dan weer niet goed slaapt, en gelijk weer allemaal spoken tegen komt. Probeer het los te laten en over je heen te laten komen. De uitslag in het ziekenhuis kan je helaas niet veranderen. En de bedrijfsarts eet je ook niet op hoor.

Ik word vandaag lekker in de watten gelegd, ik hoef niks en ik word door mijn man op mijn wenken bedient. Ik heb behoorlijk last van mijn buik, ik probeer het maar te accepteren dat het er even bij hoort en dat het alleen maar beter word.

Hoi Toffe. Wat heb je eigenlijk altijd al willen doen waar je niet aan toe kwam op je werk? Heb je nog andere interesses en vaardigheden waar je iets mee wilt doen? Ben je misschien creatief en kan je dat kwijt op een sales en marketing afdeling? Ben je goed met mensen en wil je gaan praten met werknemers over hoe het werk prettiger, efficienter en effectiever kan? Misschien zijn er wel onderdelen van de organisatie (financien / administratie/ P&O/ ...) waar je minder inzicht in hebt en waar je straks je voordeel mee kan doen. Dan heb je er straks tenminste ook nog wat aan en wordt het misschien wat makkelijker voor je.



Hoi abc, ik heb een vriend en (nog) geen kinderen. Dat wil ik wel heel graag (de tijd dringt). Ik wil alleen wel fit zijn en zeker weten dat ik door wil met mijn huidige relatie. Mijn vriend was natuurlijk niet gewend dat zijn zelfstandige en onafhankelijke vrouw ineens in elkaar zou zakken. Ik ben er nu pas achtergekomen dat ik altijd degene was die alles regelde. Toen ik dat niet meer kon bleef alles liggen (financiele zaken, klusjes in huis, quality time met elkaar, noem het maar op) ookal vroeg ik aan hem om het op te pakken. Ik heb ook -voor mijn gevoel- weinig steun van hem gehad. Toch is hij wel lief, zeurt nooit wanneer ik niet kook of wanneer het huis een puinhoop is, wordt eigenlijk nooit boos, ik hoef / moet niks van hem en hij luistert ook naar al mijn twijfels, frustraties, etc. Ik weet alleen niet of het genoeg is.



Ik vraag mijzelf steeds vaker af, is dit goed voor mij? Is het contact met bepaalde personen eigenlijk wel zo goed voor mij, is het wel zo goed voor mij om naar dat feestje (sociale verplichting) te gaan en dan drie dagen nodig hebben om er van bij te komen? Is het antwoord nee, dan doe ik het (meestal) niet meer. Dat komt omdat ik mijzelf steeds belangrijker ben gaan vinden. Anderen houden geen rekening met mij, zij vertrouwen er op dat ik dat zelf wel doe. Ik heb anderen ook nooit eerder vertelt dat ik hulp nodig had. Dat krijg ik nu dus ook niet (ze zijn het niet gewend om het te geven, denk ik). Ik heb het gevoel dat ik alles alleen moet doen en dat is soms zwaar.

Annemie, laat je maar lekker verwennen vandaag. Zo'n operatie die jij gehad hebt is niet niks en dan kun je een verwendagje wel gebruiken.



Ik weet dat ik niks aan de uitslag kan veranderen en dat de bedrijfsarts me niet opeet, maar het spookt toch steeds door mijn hoofd. Als de uitslag dinsdag slecht is dan heeft dat heel veel consequenties voor de toekomst, als het goed is dan kan er nog wat gedaan worden. Het is geen kwestie van leven of dood hoor, maar wel belangrijk voor mijn toekomst.



Bij de bedrijfsarts zie ik er vooral tegenop om in een keer duidelijk mijn verhaal te doen. Ik heb ik mijn hoofd al wel tien keer mijn verhaal voorbereid, maar ik heb geen idee hoe het er vrijdag uit zal komen. Waarschijnlijk sla ik helemaal dicht en zeg ik dat het allemaal wel goed is (en dan stuurt hij me natuurlijk weer aan het werk) of ik ga daar vreselijk zitten janken. Weet eigenlijk niet wat ik erger vind.

Amy, moeilijkheden in je relatie er ook nog bij zullen niet makkelijk zijn. Ik doe hier thuis ook altijd de regeldingen, ik denk dat als ik alles laat liggen er hier ook veel dingen blijven liggen. Maar dat is ook mijn eigen schuld, ik heb alles naar me toe getrokken vanaf het moment dat we samen gingen wonen, dus ik heb hem zelf lui gemaakt mbt de regeldingen. Hij doet nu tegenwoordig wel de boodschappen en bedenkt ook wat we gaan eten dus dat vind ik al heel fijn. Mijn administratie wil ik niet uit handen geven, dat zal hij vast wel kunnen, maar ik doe dat liever zelf en op mijn manier.



Ik vraag me ook wel af welke mensen goed voor mij zijn, de mensen waar ik niks van terug krijg, die geef ik ook niks meer. Sommige verjaardagen ga ik uit verplichting nog wel heen, maar dan zet ik echt mijn verstand op nul. Stop er totaal geen energie in om toch een leuke avond te hebben, dat kost me veel minder energie dan proberen het leuk te hebben. Pas er wel voor op dat je nu niet teveel mensen afstoot. Je reageert nu misschien wel iets kort, houd daar rekening mee.

Toffe,

Ik wou dat ik iets voor je kon doen. Je klinkt zo verloren. Het lijkt me heel verstandig om nog eens naar de huisarts te gaan. Misschien kan hij de bedrijfsarts er va overtuigen dat je nu echt complete rust nodig hebt zonder druk vanuit je baas of de arbo.



Slaapmedicatie heb ik geen ervaring mee. Ik slaap ook vaak slecht, maar ik slaap wel. Het kost me moeite om in slaap te komen en slaap heel onrustig waardoor ik moe wakker word. Als je huisarts het heeft aangeboden kun je er in ieder geval een keer naar vragen en samen met de arts de voor- en nadelen bespreken. Misschien doet het jou wel heel veel goed om even een paar weken goed te slapen en komt je natuurlijke slaapritme dan ook weer terug.



Ik heb vannacht ook niet echt goed geslapen, ik had een liedje in mijn hoofd die ik er niet uit kreeg, mijn vriend heeft griep en was heel onrustig vannacht en om 7.15u vanmorgen ging mijn telefoon (iemand die een verkeerd nummer gebeld had). Ben nu dus ook heel erg moe.

Wat een rust hier vandaag. Ik heb ondanks de vermoeidheid wel een redelijke dag gehad. Lekker zitten schrijven, heerlijk ontspannen in bad gelegen en beetje voor mijn vriend gezorgd. Die heeft echt een goede griep te pakken, ik hoop dat ik het niet krijg, voel me net wat beter en als ik naar hem kijk heb ik echt heel veel medelijden met hem.



Bij de psycholoog was het wel goed. Ze vond dat ik op de goede weg was, ik had wel een ernstige burnout te pakken, maar ga nu wel heel snel de goede kant op. Ik ben er nog niet en mocht ook absoluut nog niet aan het werk, maar het gaat sneller dan ze verwacht had.



Nadat ik bij de psycholoog weg kwam ben ik nog even naar de Hema geweest (in plaats waar ik werk) dat was echt een overwinning op mezelf. Sinds ik ziek gemeld ben, ben ik niet meer in het centrum van de plaats waar ik werk geweest omdat ik daar vaak collega's tegenkom en daar had ik niet echt zin in. Ik heb nieuwe schriften gekocht om in te schrijven, mijn eerste schrift is bijna vol en ik wou graag dezelfde weer.



Woensdag ga ik op kraamvisite bij een collega en ik heb voor haar zoontje leuke spijkerbroek en stoere bloes gekocht. Ik hoop dat ze het leuk vindt, ik vind het best moeilijk voor jongens, voor meisjes zijn er zoveel leuke dingen, voor jongens veel minder.

Toffe: Wat ellendig dat je je zo radeloos voelt, ik denk echt dat er even iemand voor je moet zorgen. Wat vind je man ervan dat je weer aan het werk moet? Het zou bij mij ook het allerlaatste zijn wat gebeurd hoor, maar is het een idee dat hij je baas belt en zegt dat het echt niet gaat lukken? En dat er iemand met je meegaat naar de arbo? Ik heb wel ervaring met slaapmedicatie, ik heb kort alle pammen gebruikt die er zijn. Van oxazepam tot lorazepam, het heeft me geholpen om weer een beetje in het slaapritme te komen. Zolang je ze kort gebruikt hoef je er niet echt bang voor te zijn hoor. Het zijn zgn inslapers, ze zorgen er voor dat je kan ontspannen en daardoor makkelijker in slaap valt. Maar het is niet zo dat je de hele dag van de wereld bent.



Abc: Fijn dat het de goede kant opgaat bij jou. Merk je echt dat je al veel aan de psycholoog hebt? Zo vaak ben je nog niet geweest toch? Ik ben inmiddels wel 30 keer geweest en ik af en toe vraag ik me nog steeds af, wat ik er nu eigenlijk ben wezen doen. Wel fijn dat ze je steunt, dat je nog even niet moet gaan werken, sta je ook wat sterker voor je gevoel als je van de week naar de arbo gaat. Wat een overwinning dat je naar de stad bent geweest, en dat je op kraamvisite durf te gaan bij een collega vind ik ook wel heel knap van je. Ga je eerlijk vertellen tegen haar waarom dat je even niet werkt?



Ik ben vanmorgen weer naar psychomotore therapie geweest. Was wel heel heftig, ik moest voelen waar mijn kracht zat. Dat was in mijn armen, ze vroeg welk gebaar ik zou willen maken, en of ik dat daadwerkelijk wilde doen. Ik wilde het gebaar maken van iemand een flinke opdonder geven. Ik kwam niet verder dan mijn vuist ballen en mijn arm in de houding zetten. Op het moment dat ik wilde stoten lukte dat dus absoluut niet, en draaide mijn arm alleen maar naar mezelf toe. (klinkt wel heel maf) Ik moest zo vreselijk huilen. De therapeut legde het uit als, dat ik constant wil vechten, en enorm veel boosheid in me heb, maar uiteindelijk het alleen maar opmezelf richt, volgende week gaan we met hele kleine stapjes proberen, de vuist iets minder vast te maken, en hem in ieder geval niet meer naar mezelf te richten.

Annemie,

Ik ben nu zes keer bij de psycholoog geweest volgens mij. Ik heb eigenlijk het meest gehad aan de boeken die ze me heeft aangeraden, daar heb ik meer uitgehaald dan uit de gesprekken. Iets lezen komt bij mij meestal beter binnen dan iets horen. Bovendien kon ik in die boeken makkelijk iets terug lezen. Op de een of andere manier heeft ze me er wel van kunnen overtuigen dat ik iets moest gaan doen en dat zetje had ik blijkbaar net nodig. Ze had vrij snel al wel wat oorzaken gevonden en dat heeft me wel aan het denken gezet. Ik zal zelf moeten veranderen, dat kan zij niet voor me doen. Ik twijfel ook wel hoelang ik daar nog heen moet, vandaag was wel goed, maar had voor mij niet veel toegevoegde waarde meer. Over drie weken gaat ze ruim een maand met vakantie, ik ben benieuwd hoe het bevalt als ik dan vijf weken oversla.



Ik heb ook veel aan jouw teksten hier, jij weet wat het is en je hebt hele mooie dingen geschreven die me aan het denken gezet hebben.



De collega waar ik op kraamvisite ga is mijn kamergenoot die op het werk op een gegeven moment constateerde dat het niet goed met me ging en die me daar in tranen heeft gekregen met die simpele opmerking. We hebben de laatste vier weken voor mijn vakantie en haar zwangerschapsverlof al het werk met zijn tweeen moeten doen omdat onze andere collega en baas vakantie hadden, ze heeft toen wel gezien hoe het met me ging en zodra ze hoorde dat ik ziek was wist ze wel genoeg.



Zij is ook degene aan wie ik als eerste verteld heb dat de arts in het ziekenhuis had gezegd dat ik een burnout heb. Ze is dus al op de hoogte, ze stelde zelf voor dat ik alleen zou komen ipv met andere collega's zoals we normaal doen. Daar was ik wel heel blij mee, wou dat ook net aan haar voorstellen. Nu kan ik gewoon mezelf zijn en hoef ik niet anders te doen dan ik ben.



Die therapie klinkt heel heftig. Je reactie is ook weer heel herkenbaar, mijn psych zei vanmiddag ook dat ik wel heel veroordelend en hard naar mezelf ben. Sterke ermee volgende keer.



Wat ik ook wel heel opvallend vond vanmiddag (blijkbaar haal ik er toch nog wel meer uit dan ik in eerste instantie dacht) was dat ze mijn hervonden hobby's (boeken lezen en computerspelletjes spelen) zo typerend vond. Ze had er een specifiek woord voor, maar die ben ik vergeten. Zowel lezen als computerspelletjes (vooral puzzelspelletjes) is iets wat veel hersenactiviteit vergt en waarbij ik dus (onbewust) weer veel van mezelf vraag. Vroeger vond ik borduren ook leuk, dat was volgens de psych ontspannender voor me en dus ook wel goed om weer te gaan doen. Ik heb niks meer van de borduurspulletjes die ik gehad heb. Ik heb net via internet een compleet borduurpakketje besteld. Het is een afbeelding van Winnie de Pooh, leek me wel leuk voor mijn nichtje.



Toffe, het idee van Annemie om iemand mee te nemen naar de arbo of je man contact op te laten nemen met je baas vind ik wel goed klinken. Zo te lezen heb jij echt rust nodig en kun je die dingen nu even niet (alleen) aan. Denk je dat je man dat zou willen/kunnen? Mijn baas gaf vorige week na mijn move van weer werken naar nog niet werken zelf aan dat mijn vriend misschien maar contact met hem moest opnemen zodat ze me samen kunnen afremmen en mijn vriend ook aan kan geven of hij het ermee eens is als ik weer wil werken.



Uit jouw verhalen blijkt echter wel dat jouw baas een stuk minder mee denkt dan de mijne, dus ik weet niet of je baas dat kan waarderen. Ik ben echt blij dat ik een goede baas heb, als je zoals jij vanuit je werk tegengewerkt wordt en bijna wordt gedwongen om te vroeg weer aan het werk te gaan dan wordt het nog moeilijker dan het al is.

Goedemorgen,



Ik heb eigenlijk niet veel te vertellen, mijn vriend is nog steeds ziek en ik ga vanmiddag dus alleen naar het ziekenhuis. We wouden graag samen heen, zodat we meteen beide het hele verhaal kennen en hij niet afhankelijk is van wat ik vertel. Hij vraagt vaakt wat verder door en is iets minder emotioneel als het om zulke zaken gaat. Ik ben straks heel blij of heel verdrietig en in beide gevallen vergeet ik te vragen wat we eigenlijk wel willen weten.

Beste Toffe, ik kan me zo goed voorstellen dat je er zo mee in je maag zit dat je weer moet gaan werken. Ik begrijp nu ook dat de vragen die ik je stelde even teveel zijn, sorry daarvoor. Het allerbelangrijkste is dat jij rust en de juiste begeleiding voor jezelf krijgt. Misschien is het een idee om tegen de arbo-arts te zeggen dat als je weer aan het werk gaat dat je dan wel psychologische begeleiding wilt? Naar jouw psycholoog luistert hij niet maar misschien wel naar degene waar hij je naar verwijst. Ik heb het al eens genoemd, ikzelf ben bij PsyQ geweest (via de bedrijfsarts) en die psychologen hebben ervaring met het praten met bedrijfsartsen. Deze psychologen kunnen je ook gericht met je werk-vragen helpen. Zij kunnen ruimte voor je creeren als je dat nodig hebt. Als je de bedrijfsarts voorstelt dat hij je doorverwijst (kan ook naar een andere instantie), ter ondersteuning van je herstel dan kan hij dat toch moeilijk weigeren? Het is allemaal om er voor te zorgen dat jij aan het werk kan en kan blijven. Bij mij is het overigens zo gegaan dat het beter was om het traject met hun eerst af te maken en dan pas weer aan het werk te gaan. Dat zou ook zo maar het advies kunnen zijn bij jou... dan hoef je niet meteen weer aan het werk en kan je even op adem komen. Misschien kan je inderdaad iemand meenemen, zou dat niet fijn zijn?



Ik heb geen ervaring met slaapmedicatie, heb je geprobeerd om ontspanningsoefeningen te doen voor het slapen gaan? Bij sommige mensen helpt het, heb ik gehoord.



Abc, veel sterkte straks in het ziekenhuis! Helpt het om je vragen op te schrijven en misschien ook in het ziekenhuis het eea te noteren? Ik heb meestal dat ik achteraf nog allerlei vragen heb, dan kan je meestal nog wel even bellen. Eerst het nieuws laten bezinken en dan komt de rest wel. Ik hoop dat je straks hardstikke blij bent.



Annemie, die psychomotore klinkt als een heel goede therapie. Als ik er eerder over gehoord had dan had ik het misschien zelf ook wel gedaan.



Ik schreef al eens eerder dat ik voor het eerst op een forum ben. Ik merk dat het lezen van julie verhalen veel bij mij naar boven haalt. Veel herinneringen maar ook veel pijn nog. Ik weet niet zo goed hoe ik daar mee om moet gaan. Ik wil 'doorgaan' met het weer opbouwen van mijn leven maar heb duidelijk nog heel wat te verwerken. Allebei doen vind ik erg lastig. Ik raak geblokkeerd door emoties maar durf diezelfde emoties ook weer niet onder het tapijt te vegen. Misschien moet ik het wat rust geven. Ik dacht dat ik het allemaal wel een plekje had gegeven... Het liefst zou -ook ik- mij weer wilen storten in een huilbui (maar de schilder is er nu).