Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
vrijdag 20 augustus 2010 om 11:31
Indigoblue, ik heb je een vriendenuitnodiging gestuurd. Als je er niets mee wilt, ook alle respect daarvoor hoor.
Je vertelt niet wat er dan precies is gebeurd gisteren. Waarschijnlijk bewust, om herkenbaarheid te voorkomen. Maar het wordt weer even duidelijk dat een eetstoornis altijd latent aanwezig zal blijven.....
Ik heb vannacht niet onaardig geslapen. Voel me nu ook best oké, en kan straks lekker gaan werken. Echt gewéldig voel ik me nog niet, maar elke voortuitgang is positief. Vergeleken met vorige week gaat het gewoon goed.
Nou, hou je haaks hè......
Liefs van mij
Je vertelt niet wat er dan precies is gebeurd gisteren. Waarschijnlijk bewust, om herkenbaarheid te voorkomen. Maar het wordt weer even duidelijk dat een eetstoornis altijd latent aanwezig zal blijven.....
Ik heb vannacht niet onaardig geslapen. Voel me nu ook best oké, en kan straks lekker gaan werken. Echt gewéldig voel ik me nog niet, maar elke voortuitgang is positief. Vergeleken met vorige week gaat het gewoon goed.
Nou, hou je haaks hè......
Liefs van mij
vrijdag 20 augustus 2010 om 15:28
Lieve Indigo,
Die deksel zal nog wel vaker op je neus vallen, vrees ik. Het is een weg met vallen en opstaan. Het kan dagen, weken, maanden goed gaan en dan ineens weet je plotsklaps weer: oja, dus dit is mijn zwakke plek, dat is dat zwarte gat. Is een klotengevoel maar ergens is het ook fijn: je hebt in de gaten wat er aan de hand is en kan dus in geweer komen. Want in die valkuil wil je niet nog een keer stappen. It's a fine line, heel irritant, maar o zo waar.
Als je je verhaal kwijt wilt, mijn mailbox staat voor je open, any time.
Ik herken het trouwens dat je makkelijker je verhaal kwijt kunt bij een relatieve vreemde. Ik huil vrijwel nooit, tot ik 'es bij de dokter zit of een kennis. Blijkbaar is het gemakkelijker om je dan kwetsbaar op te stellen.
Lotte, positivo!
Hoop dat dit de weg naar boven is wat betreft het slapen!!
voor iedereen die 'em nodig heeft!
Die deksel zal nog wel vaker op je neus vallen, vrees ik. Het is een weg met vallen en opstaan. Het kan dagen, weken, maanden goed gaan en dan ineens weet je plotsklaps weer: oja, dus dit is mijn zwakke plek, dat is dat zwarte gat. Is een klotengevoel maar ergens is het ook fijn: je hebt in de gaten wat er aan de hand is en kan dus in geweer komen. Want in die valkuil wil je niet nog een keer stappen. It's a fine line, heel irritant, maar o zo waar.
Als je je verhaal kwijt wilt, mijn mailbox staat voor je open, any time.
Ik herken het trouwens dat je makkelijker je verhaal kwijt kunt bij een relatieve vreemde. Ik huil vrijwel nooit, tot ik 'es bij de dokter zit of een kennis. Blijkbaar is het gemakkelijker om je dan kwetsbaar op te stellen.
Lotte, positivo!
Hoop dat dit de weg naar boven is wat betreft het slapen!!voor iedereen die 'em nodig heeft!
vrijdag 20 augustus 2010 om 15:33
quote:indigoblue schreef op 19 augustus 2010 @ 08:47:
Het is inderdaad niet gek dat mijn vriend het niet echt kan begrijpen. Hij klonk zelfs een beetje "krijg je dit weer" dus ik heb het maar gauw laten zitten. Niet dat hij geïrriteerd was of zo, maar...het heeft gewoon geen zin, hij heeft er helemaal geen weet van, hij kan zich denk ik niet eens een voorstelling maken van hoe de laatste 10 jaar zijn geweest. Hij zei ook, "ik ben ondertussen redelijk wat gewend met jou." En dat is ook zo, toen we elkaar leerden kennen ging het ook een stuk slechter, en de laatste jaren was ik ook zo op en neer met m'n stemming. Het is voor hem ook niet supermakkelijk geweest, maar toch. Ik functioneerde wel. Ik heb een studie afgemaakt, heb altijd gewerkt, heb alles voor de buitenkant best wel normaal weten te houden. Als je eenmaal op gewicht bent zien mensen niks meer aan je en dat gewicht had ik dan toch wel vrij snel weer op peil (1-2 jaar) en dan lijkt alles heel normaal te zijn. Mensen denken zelfs dat ik alles voor elkaar heb. Goede cijfers, woon samen met een leuke vriend, vriendenkringetje...tsja....er is ook niks op aan te merken. Het is vaak zo'n stille strijd. Je kan het ook niet uitleggen aan anderen dus vaak doe je dat ook gewoon niet. Of je begrijpt het zelf niet, dan kan je het ook niet uitleggen.
)
Ik herken dit heel erg: je ziet er normaal uit, je hebt je zaakjes goed voor elkaar en er zijn maar weinig mensen die weten wat je meegemaakt hebt. Soms is dat verdomde lastig, soms vind ik het ergens ook wel prettig!
Al is het soms bijna grappig hoe verbaast mensen kunnen reageren als ze er op een of andere wijze achterkomen wat je meegemaakt hebt: "Jij? Maar jij bent altijd zo sterk en vrolijk en opgewekt en je hebt alles zo goed voor elkaar!" Ja, duh. That's my happy face!
Het is inderdaad niet gek dat mijn vriend het niet echt kan begrijpen. Hij klonk zelfs een beetje "krijg je dit weer" dus ik heb het maar gauw laten zitten. Niet dat hij geïrriteerd was of zo, maar...het heeft gewoon geen zin, hij heeft er helemaal geen weet van, hij kan zich denk ik niet eens een voorstelling maken van hoe de laatste 10 jaar zijn geweest. Hij zei ook, "ik ben ondertussen redelijk wat gewend met jou." En dat is ook zo, toen we elkaar leerden kennen ging het ook een stuk slechter, en de laatste jaren was ik ook zo op en neer met m'n stemming. Het is voor hem ook niet supermakkelijk geweest, maar toch. Ik functioneerde wel. Ik heb een studie afgemaakt, heb altijd gewerkt, heb alles voor de buitenkant best wel normaal weten te houden. Als je eenmaal op gewicht bent zien mensen niks meer aan je en dat gewicht had ik dan toch wel vrij snel weer op peil (1-2 jaar) en dan lijkt alles heel normaal te zijn. Mensen denken zelfs dat ik alles voor elkaar heb. Goede cijfers, woon samen met een leuke vriend, vriendenkringetje...tsja....er is ook niks op aan te merken. Het is vaak zo'n stille strijd. Je kan het ook niet uitleggen aan anderen dus vaak doe je dat ook gewoon niet. Of je begrijpt het zelf niet, dan kan je het ook niet uitleggen.
)
Ik herken dit heel erg: je ziet er normaal uit, je hebt je zaakjes goed voor elkaar en er zijn maar weinig mensen die weten wat je meegemaakt hebt. Soms is dat verdomde lastig, soms vind ik het ergens ook wel prettig!
Al is het soms bijna grappig hoe verbaast mensen kunnen reageren als ze er op een of andere wijze achterkomen wat je meegemaakt hebt: "Jij? Maar jij bent altijd zo sterk en vrolijk en opgewekt en je hebt alles zo goed voor elkaar!" Ja, duh. That's my happy face!
vrijdag 20 augustus 2010 om 19:26
Indigoblue; sterkte!
Lotte, fijn dat het wat beter gaat, ik hoop dat je het kan vasthouden.
Ik ben vanochtend bij de huisarts geweest. Op zich wel een fijn gesprek. Hij was het er wel mee eens dat ik met therapie kan/wou stoppen, maar adviseerde wel om op een andere manier aan mijzelf te blijven werken. Maar ja.... wat dan he? Hoe zorg je ervoor dat je je inzichten ook echt een plek geeft in je leven. Ik vind het af en toe allemaal zo moeilijk. zucht....
Lotte, fijn dat het wat beter gaat, ik hoop dat je het kan vasthouden.
Ik ben vanochtend bij de huisarts geweest. Op zich wel een fijn gesprek. Hij was het er wel mee eens dat ik met therapie kan/wou stoppen, maar adviseerde wel om op een andere manier aan mijzelf te blijven werken. Maar ja.... wat dan he? Hoe zorg je ervoor dat je je inzichten ook echt een plek geeft in je leven. Ik vind het af en toe allemaal zo moeilijk. zucht....
vrijdag 20 augustus 2010 om 22:07
Kanga, ik ben het even kwijt hoor, sorry. Wat voor therapie volg je nu ook alweer?
In je eentje aan jezelf werken is echt heel moeilijk.....
Ik weet verder niet wat ik moet zeggen. Zou iedereen hier zo graag willen helpen! Ik ben zelf natuurlijk ook nog volop in gevecht, maar merk wel dat ik duidelijk op de goede weg ben.
En dat gun ik iedereen gewoon. 't Is zo geweldig om te merken dat je zelf toch sterker bent dan je voor mogelijk hield. Er was een tijd dat ik liever doodging dan dat ik aankwam. Nu ben ik toch een heleboel kilo's zwaarder, en ik leef nog steeds.
Gelukkig......
In je eentje aan jezelf werken is echt heel moeilijk.....
Ik weet verder niet wat ik moet zeggen. Zou iedereen hier zo graag willen helpen! Ik ben zelf natuurlijk ook nog volop in gevecht, maar merk wel dat ik duidelijk op de goede weg ben.
En dat gun ik iedereen gewoon. 't Is zo geweldig om te merken dat je zelf toch sterker bent dan je voor mogelijk hield. Er was een tijd dat ik liever doodging dan dat ik aankwam. Nu ben ik toch een heleboel kilo's zwaarder, en ik leef nog steeds.
Gelukkig......
zaterdag 21 augustus 2010 om 08:17
En dat is ook echt fantastisch om te lezen Lotte Je doet het supergoed. Je hebt hard gevochten om hier te kunnen zijn, dus alleen maar fijn dat het nu ook goed gaat.
Bedankt voor jullie lieve worden, ik kom erop terug wanneer ik wat meer tijd heb. Lotte, bedankt voor je mailtje, daar kom ik uiteraard ook nog op terug! (Heb nu alleen geen tijd om er echt voor te zitten)
Kanga het is zeker lastig. Ben je nu ook aan het werk/studeren/iets anders of is dat nog niet haalbaar? Het is heel moeilijk om te zeggen "wat werkt" Ik merk dat je het vaak pas achteraf ziet, maar ook dat het bij mij heel erg vanzelf is gegaan. Nouja "vanzelf" misschien is onbewust een beter woord. Ik heb niet bewust iets specifieks gedaan om beter te worden, maar stukje bij beetje ging het beter. Ik heb vooral geleefd en ging steeds beter mezelf leren kennen en daardoor ook inzien hoe weinig mijn eetstoornis, maar ook mijn vaste gedachtenpatronen me opleverden (moet wel zeggen dat ik een studie heb gedaan waarbij je veel naar jezelf moet kijken) Het was denk ik niet de makkelijkste of de snelste weg, maar ik ben er wel min of meer mee gekomen.
Bedankt voor jullie lieve worden, ik kom erop terug wanneer ik wat meer tijd heb. Lotte, bedankt voor je mailtje, daar kom ik uiteraard ook nog op terug! (Heb nu alleen geen tijd om er echt voor te zitten)
Kanga het is zeker lastig. Ben je nu ook aan het werk/studeren/iets anders of is dat nog niet haalbaar? Het is heel moeilijk om te zeggen "wat werkt" Ik merk dat je het vaak pas achteraf ziet, maar ook dat het bij mij heel erg vanzelf is gegaan. Nouja "vanzelf" misschien is onbewust een beter woord. Ik heb niet bewust iets specifieks gedaan om beter te worden, maar stukje bij beetje ging het beter. Ik heb vooral geleefd en ging steeds beter mezelf leren kennen en daardoor ook inzien hoe weinig mijn eetstoornis, maar ook mijn vaste gedachtenpatronen me opleverden (moet wel zeggen dat ik een studie heb gedaan waarbij je veel naar jezelf moet kijken) Het was denk ik niet de makkelijkste of de snelste weg, maar ik ben er wel min of meer mee gekomen.
zaterdag 21 augustus 2010 om 08:28
Ik zit in therapie bij een therapeut van Human Concern. Maar ik ben daar echt wel uitgepraat. Het levert me niets meer op. Ik kan daar alles verstandelijk benaderen en uitleggen, maar ik voel er niet zo veel bij.
Begin juli heb ik een soort van retraitre gedaan, en daar kwam ik echt tot de kern, tot mijn gevoel en bij mijn emoties. Maar als je daar weer thuis bent, dan schiet je al gauw weer in je oude modus. Want dat is het makkelijkste he? Werkt het beste.
Mijn huisarts vond dat ik wel klaar was met het therapeutische circuit, maar dacht dat ik wel aan mijn eigen ontwikkeling moest blijven werken. Maar niet zo zeer vanuit mijn ES, maar gewoon om jezelf beter te leren kennen en te waarderen. Ik heb al wat op internet zitten kijken, maar je vervalt toch of in de therapie of al gauw in een of ander vaag circuit.
Ik werk trouwens fulltime, ben nooit gestopt met werken.
Begin juli heb ik een soort van retraitre gedaan, en daar kwam ik echt tot de kern, tot mijn gevoel en bij mijn emoties. Maar als je daar weer thuis bent, dan schiet je al gauw weer in je oude modus. Want dat is het makkelijkste he? Werkt het beste.
Mijn huisarts vond dat ik wel klaar was met het therapeutische circuit, maar dacht dat ik wel aan mijn eigen ontwikkeling moest blijven werken. Maar niet zo zeer vanuit mijn ES, maar gewoon om jezelf beter te leren kennen en te waarderen. Ik heb al wat op internet zitten kijken, maar je vervalt toch of in de therapie of al gauw in een of ander vaag circuit.
Ik werk trouwens fulltime, ben nooit gestopt met werken.
zaterdag 21 augustus 2010 om 16:57
Lotte, ik ben ruim 20kg zwaarder dan toen en ik leef ook nog Ik zie er zelfs best leuk uit! En ik ben geen vadsige koe (ongelooflijk maar waar )
Pelikaan, ik vind het vaak ook prettig dat niemand wat aan je kan zien. Hoef je ten minste niet heel de tijd iets uit te leggen. Maar als het een keer tegenzit, dan sta je er zo alleen voor. Misschien niet letterlijk, maar voor mijn gevoel moet ik het vaak met mezelf oplossen. Terwijl praten bij andere problemen juist oplost. Wel fijn dat dit topic er is dus!
Ik probeer trouwens inderdaad wat zuiniger om te gaan met persoonlijk info met deze nic. Maar heb niks tegen de mail hoor
Pelikaan, ik vind het vaak ook prettig dat niemand wat aan je kan zien. Hoef je ten minste niet heel de tijd iets uit te leggen. Maar als het een keer tegenzit, dan sta je er zo alleen voor. Misschien niet letterlijk, maar voor mijn gevoel moet ik het vaak met mezelf oplossen. Terwijl praten bij andere problemen juist oplost. Wel fijn dat dit topic er is dus!
Ik probeer trouwens inderdaad wat zuiniger om te gaan met persoonlijk info met deze nic. Maar heb niks tegen de mail hoor
zaterdag 21 augustus 2010 om 22:00
quote:indigoblue schreef op 21 augustus 2010 @ 16:57:
Lotte, ik ben ruim 20kg zwaarder dan toen en ik leef ook nog Ik zie er zelfs best leuk uit! En ik ben geen vadsige koe (ongelooflijk maar waar )
Yes, dit soort dingen vind ik zó heerlijk om te horen! Gewoon, concrete gewichten, daar kan ik wat mee. Tegen de tijd dat ik op mijn gezonde gewicht zit, zal ik ook ongeveer 20 kilo zwaarder zijn dan ik was. En dat blijkt dus gewoon te kunnen.
En ook ik zal er alleen maar beter uit gaan zien. Daar kan ik daadwerkelijk naar verlangen. Vooral mijn gezicht is nog erg mager. Ik ben echt veel mooier als dat wat voller is.
Dat weet ik allemaal, en tóch is het eten nog steeds moeilijk. In ieder geval het eten van hoeveelheden waardoor ik zeker aan zal komen. Het lijkt wel of ik die link niet kan leggen. Als ik aan het eten ben, dringt het niet goed tot me door dat ik er beter, mooier, gelukkiger van zal worden. Dat komt waarschijnlijk doordat dat allemaal niet direct te merken en te zien is. Ik moet eerst die slechte gevoelens doorstaan, die eten veroorzaakt, en pas later krijg ik de beloning. Dat vind ik erg moeilijk.
Is het nog een beetje te snappen.....?
Lotte, ik ben ruim 20kg zwaarder dan toen en ik leef ook nog Ik zie er zelfs best leuk uit! En ik ben geen vadsige koe (ongelooflijk maar waar )
Yes, dit soort dingen vind ik zó heerlijk om te horen! Gewoon, concrete gewichten, daar kan ik wat mee. Tegen de tijd dat ik op mijn gezonde gewicht zit, zal ik ook ongeveer 20 kilo zwaarder zijn dan ik was. En dat blijkt dus gewoon te kunnen.
En ook ik zal er alleen maar beter uit gaan zien. Daar kan ik daadwerkelijk naar verlangen. Vooral mijn gezicht is nog erg mager. Ik ben echt veel mooier als dat wat voller is.
Dat weet ik allemaal, en tóch is het eten nog steeds moeilijk. In ieder geval het eten van hoeveelheden waardoor ik zeker aan zal komen. Het lijkt wel of ik die link niet kan leggen. Als ik aan het eten ben, dringt het niet goed tot me door dat ik er beter, mooier, gelukkiger van zal worden. Dat komt waarschijnlijk doordat dat allemaal niet direct te merken en te zien is. Ik moet eerst die slechte gevoelens doorstaan, die eten veroorzaakt, en pas later krijg ik de beloning. Dat vind ik erg moeilijk.
Is het nog een beetje te snappen.....?
zondag 22 augustus 2010 om 08:57
zondag 22 augustus 2010 om 11:09
Hoe sta ik tegenover aankomen.....
Ik denk niet dat ik het ooit écht zal willen. Willen aankomen zit gewoon niet in mijn systeem, om het maar even simpel te zeggen. Dat komt door mijn verleden, waarin ik te zwaar was. Zo vaak heb ik toen geprobeerd om af te vallen, wat ook lukte, maar wat ik vervolgens niet kon vasthouden. Het daarna weer net zo hard aankomen heeft mijn geest zo beschadigd, daar kom ik nooit meer vanaf. Ik kan aankomen niet zien als iets positiefs, daarvoor heeft het mijn leven vroeger teveel verpest.
Dat aankomen op dit moment in mijn leven een totaal andere functie heeft, lijkt maar niet tot me door te dringen. Het blijft aankomen, dus negatief.
Ik doe het nu dus wel, maar puur op mijn verstand. Wat ik wél heel graag wil, uit volle overtuiging, is beter worden. In ieder geval nog een stuk gezonder dan ik nu ben. Daar sta ik helemaal achter. Dat aankomen daarvoor een vereiste is, heb ik inmiddels met pijn en moeite geaccepteerd.
En toch, vlak voordat ik me ga wegen, hoop ik stiekem dat er eventjes iets af is. Al is het maar een onsje..... Terwijl ik actief bezig ben om aan te komen, want ik eet me de klitten, voor mijn gevoel. Het komt dus zelden meer voor dat de weegschaal laat zien dat ik ben afgevallen. En dat accepteer ik dan ook wel weer, hoewel nog regelmatig met veel moeite.
Ik ben dus blij met de vorderingen die ik maak, en die geef ik ook voor geen prijs ter wereld meer op. Maar blij met puur het extra gewicht....... nee.
Ik hoop dat ik ooit zover zal komen dat ik zonder weegschaal verder ga. In principe kan ik honderd worden zonder me ooit nog te wegen. Dan hoef ik nooit meer dat cijfer op de weegschaal te zien. en kan dat me ook niet meer van slag maken. Zolang ik mijn kleding zou blijven passen, zou er ook geen reden tot ongerustheid hoeven zijn.
Maar leven zonder weegschaal, staat voor mij op dit moment nog gelijk aan varen op de Grote Oceaan, maar dan zonder kompas. Véél te onzeker, veel te eng. Dat durf ik echt nog niet.
Ik denk niet dat ik het ooit écht zal willen. Willen aankomen zit gewoon niet in mijn systeem, om het maar even simpel te zeggen. Dat komt door mijn verleden, waarin ik te zwaar was. Zo vaak heb ik toen geprobeerd om af te vallen, wat ook lukte, maar wat ik vervolgens niet kon vasthouden. Het daarna weer net zo hard aankomen heeft mijn geest zo beschadigd, daar kom ik nooit meer vanaf. Ik kan aankomen niet zien als iets positiefs, daarvoor heeft het mijn leven vroeger teveel verpest.
Dat aankomen op dit moment in mijn leven een totaal andere functie heeft, lijkt maar niet tot me door te dringen. Het blijft aankomen, dus negatief.
Ik doe het nu dus wel, maar puur op mijn verstand. Wat ik wél heel graag wil, uit volle overtuiging, is beter worden. In ieder geval nog een stuk gezonder dan ik nu ben. Daar sta ik helemaal achter. Dat aankomen daarvoor een vereiste is, heb ik inmiddels met pijn en moeite geaccepteerd.
En toch, vlak voordat ik me ga wegen, hoop ik stiekem dat er eventjes iets af is. Al is het maar een onsje..... Terwijl ik actief bezig ben om aan te komen, want ik eet me de klitten, voor mijn gevoel. Het komt dus zelden meer voor dat de weegschaal laat zien dat ik ben afgevallen. En dat accepteer ik dan ook wel weer, hoewel nog regelmatig met veel moeite.
Ik ben dus blij met de vorderingen die ik maak, en die geef ik ook voor geen prijs ter wereld meer op. Maar blij met puur het extra gewicht....... nee.
Ik hoop dat ik ooit zover zal komen dat ik zonder weegschaal verder ga. In principe kan ik honderd worden zonder me ooit nog te wegen. Dan hoef ik nooit meer dat cijfer op de weegschaal te zien. en kan dat me ook niet meer van slag maken. Zolang ik mijn kleding zou blijven passen, zou er ook geen reden tot ongerustheid hoeven zijn.
Maar leven zonder weegschaal, staat voor mij op dit moment nog gelijk aan varen op de Grote Oceaan, maar dan zonder kompas. Véél te onzeker, veel te eng. Dat durf ik echt nog niet.
zondag 22 augustus 2010 om 14:20
@Kanga: Ben het eens met Indigoblue dat vooral het leven zelf je kan in laten zien dat er meer is dan je dwang om niet te eten, om af te vallen. Therapie kan je op weg helpen (en heeft mij ook behoed voor erger) en je erdoor slepen. Uiteindelijk moet je het echter wel zélf doen. Ik heb er ook door ingezien dat ik zelf de enige was die de knop om kon zetten. Zolang die knop eigenlijk nog niet om is, is het erg moeilijk om je eetstoornis te overwinnen. Ik heb eens een voor en tegenlijstje gemaakt over de anorexia. Die tegenlijst was toch echt een stuk langer en zinniger dan die voorlijst. Misschien een idee?
@Lotte: Heel herkenbaar hoor, die angst voor aankomen. Ik vond en vind het nog steeds eng. En val stiekem ook liever af. Maar ik wéét dat het me niets oplevert, sterker nog:ik doe mezelf er letterlijk en figuurlijk tekort mee. Dus is de wil om gelukkig en sterk te zijn, niet meer in dat zwarte gat te zitten, veel en veel groter dan de drang om af te vallen. Ik kende de uitdrukking je de klitten eten nog niet ook heel herkenbaar, dat gevoel Goed bezig meid!!
@Indigo: Ja, maf is dat hè? Aan de ene kant is het prettig dat mensen het niet weten, aan de andere kant zou je soms wel van de daken willen schreeuwen: zie je dan niet dat dit echt heel moeilijk voor me is?! Zie je niet hoe ik hier zit te worstelen?! Maar goed, dat is de keuze die je maakt, eigenlijk. Als anorect ben je zichtbaar zwak en dat is een soort van ziektewinst, niet waar? Je hoeft minder want je kunt nou eenmaal minder. Minder verantwoordelijkheid in ieder geval. Nu kies ik ervoor om niet zichtbaar iets te mankeren en dus zelf mijn boontjes te moeten doppen. En over het algemeen vinden mensen dat véél leuker dan een zielig hoopje mens Dat zielig mens demonstreer ik soms nog aan mijn lief, die me dan heel liefdevol oppakt in zijn armen en me troost. Die na een etentje met buffet/BBQ/tapasavond aan me vraagt: vond je het moeilijk lieverd? Je hebt het goed gedaan hoor! Ook tijdens dat soort martelingen (okè, overdreven, haha) af en toe even in mijn hand knijpt: goed bezig. Dat soort bevestiging is voor mij genoeg. Ik hoop dat je vriend ook dat soort dingen voor jou kan doen. Misschien is het voor jezelf ook wel fijn om juist je kwetsbaarheid aan hem te tonen en het jezelf te gunnen dat hij je heerlijk kan troosten en verzorgen. Dat heb je soms ook nodig, niet dan
En inderdaad, fijn dit topic. Ik bespreek dit soort dingen heel erg sporadisch met anderen (en ook niet constant met vriend, ook maar weinig, als het zo te pas komt). Eigenlijk komt het door dit topic dat ik me besef dat ik er toch nog veel vaker mee bezig ben dan dat ik me besef. Is niet erg, is juist goed, want het hier bespreken maakt het lichter:)
Fijne zondag nog dames, geniet ervan!!
!
@Lotte: Heel herkenbaar hoor, die angst voor aankomen. Ik vond en vind het nog steeds eng. En val stiekem ook liever af. Maar ik wéét dat het me niets oplevert, sterker nog:ik doe mezelf er letterlijk en figuurlijk tekort mee. Dus is de wil om gelukkig en sterk te zijn, niet meer in dat zwarte gat te zitten, veel en veel groter dan de drang om af te vallen. Ik kende de uitdrukking je de klitten eten nog niet
ook heel herkenbaar, dat gevoel Goed bezig meid!! @Indigo: Ja, maf is dat hè? Aan de ene kant is het prettig dat mensen het niet weten, aan de andere kant zou je soms wel van de daken willen schreeuwen: zie je dan niet dat dit echt heel moeilijk voor me is?! Zie je niet hoe ik hier zit te worstelen?! Maar goed, dat is de keuze die je maakt, eigenlijk. Als anorect ben je zichtbaar zwak en dat is een soort van ziektewinst, niet waar? Je hoeft minder want je kunt nou eenmaal minder. Minder verantwoordelijkheid in ieder geval. Nu kies ik ervoor om niet zichtbaar iets te mankeren en dus zelf mijn boontjes te moeten doppen. En over het algemeen vinden mensen dat véél leuker dan een zielig hoopje mens
Dat zielig mens demonstreer ik soms nog aan mijn lief, die me dan heel liefdevol oppakt in zijn armen en me troost. Die na een etentje met buffet/BBQ/tapasavond aan me vraagt: vond je het moeilijk lieverd? Je hebt het goed gedaan hoor! Ook tijdens dat soort martelingen (okè, overdreven, haha) af en toe even in mijn hand knijpt: goed bezig. Dat soort bevestiging is voor mij genoeg. Ik hoop dat je vriend ook dat soort dingen voor jou kan doen. Misschien is het voor jezelf ook wel fijn om juist je kwetsbaarheid aan hem te tonen en het jezelf te gunnen dat hij je heerlijk kan troosten en verzorgen. Dat heb je soms ook nodig, niet dan En inderdaad, fijn dit topic. Ik bespreek dit soort dingen heel erg sporadisch met anderen (en ook niet constant met vriend, ook maar weinig, als het zo te pas komt). Eigenlijk komt het door dit topic dat ik me besef dat ik er toch nog veel vaker mee bezig ben dan dat ik me besef. Is niet erg, is juist goed, want het hier bespreken maakt het lichter:)
Fijne zondag nog dames, geniet ervan!!
!
zondag 22 augustus 2010 om 14:23
Lotte, de motivatie spat weer van het scherm!!
Ja, die 20kg. Ik kan het me eigenlijk niet eens voorstellen. De gedachte dat ik nu 20kg zou afvallen vind ik zelfs eng. Dat kán volgens mij niet eens. Waar zou ik in hemelsnaam 20kg vandaan moeten halen!? Maar toch was ik ooit ruim 20kg lichter, wat moet dat er vreselijk uit hebben gezien! Ik heb er zelf geen herinnering van, heb nog nooit in de spiegel gekeken en een skeletje gezien hoewel het niet anders kan dan dat ik er echt als uitgemergeld skeletje eruit zag. Ik ben nu slank, laat staan dat er nog meer dan 20kg af zou moeten. Gek hè? Maar wel heel fijn om het wat realistischer te kunnen bekijken
Ik leef min of meer zonder weegschaal. Heb een tijdlang ook geen weegschaal gehad wat echt heel prettig was! Nu is hij er weer, maar ga ik er niet zo vaak op, deels omdat ik het niet nodig vind, maar toch ook deels uit zelfbescherming.
Hier gaat het al wat beter (ben er nog niet aan toegekomen jullie te mailen) ik merk wel dat het een klap is geweest, dat die gedachten (ik ben dik, ik wil afvallen) weer de kop opsteken, maar ik kan er met mijn gezonde verstand wel weerstand aan bieden. Het is gewoon "geklets" van dat beestje in mijn hoofd alhoewel, ik doe er luchtig over, maar het zorgt wel voor een wat bedrukte stemming en leuk is natuurlijk anders.
Kanga, logisch die paniekgevoelens. Weer leren eten is echt iets dat moet groeien. Ik heb het zelf ervaren als weer vertrouwen krijgen in mijn lichaam. Als je eet, steeds meer en steeds verschillende, nieuwe dingen zul je merken dat je lichaam daar prima mee om kan gaan. Dit is wat lastiger in de fase waarin je moet aankomen, want aankomen is natuurlijk niet leuk. Maar daarna, als je op gewicht mag blijven is het heel prettig om te ervaren dat je lichaam het gewoon kan. Van een pizaatje, patatje, ijsje kom je gewoon niet aan...zelfs niet van een hele week ongezond eten door omstandigheden of wat dan ook. Maar natuurlijk is de weg hier naartoe ook moeilijk en is het belangrijk om aan te komen tot een gezond gewicht.
Oh, ik moet er vandoor! Spreek jullie snel weer, hopelijk zijn jullie lekker van het weekend aan het genieten!
Ja, die 20kg. Ik kan het me eigenlijk niet eens voorstellen. De gedachte dat ik nu 20kg zou afvallen vind ik zelfs eng. Dat kán volgens mij niet eens. Waar zou ik in hemelsnaam 20kg vandaan moeten halen!? Maar toch was ik ooit ruim 20kg lichter, wat moet dat er vreselijk uit hebben gezien! Ik heb er zelf geen herinnering van, heb nog nooit in de spiegel gekeken en een skeletje gezien hoewel het niet anders kan dan dat ik er echt als uitgemergeld skeletje eruit zag. Ik ben nu slank, laat staan dat er nog meer dan 20kg af zou moeten. Gek hè? Maar wel heel fijn om het wat realistischer te kunnen bekijken
Ik leef min of meer zonder weegschaal. Heb een tijdlang ook geen weegschaal gehad wat echt heel prettig was! Nu is hij er weer, maar ga ik er niet zo vaak op, deels omdat ik het niet nodig vind, maar toch ook deels uit zelfbescherming.
Hier gaat het al wat beter (ben er nog niet aan toegekomen jullie te mailen) ik merk wel dat het een klap is geweest, dat die gedachten (ik ben dik, ik wil afvallen) weer de kop opsteken, maar ik kan er met mijn gezonde verstand wel weerstand aan bieden. Het is gewoon "geklets" van dat beestje in mijn hoofd alhoewel, ik doe er luchtig over, maar het zorgt wel voor een wat bedrukte stemming en leuk is natuurlijk anders.
Kanga, logisch die paniekgevoelens. Weer leren eten is echt iets dat moet groeien. Ik heb het zelf ervaren als weer vertrouwen krijgen in mijn lichaam. Als je eet, steeds meer en steeds verschillende, nieuwe dingen zul je merken dat je lichaam daar prima mee om kan gaan. Dit is wat lastiger in de fase waarin je moet aankomen, want aankomen is natuurlijk niet leuk. Maar daarna, als je op gewicht mag blijven is het heel prettig om te ervaren dat je lichaam het gewoon kan. Van een pizaatje, patatje, ijsje kom je gewoon niet aan...zelfs niet van een hele week ongezond eten door omstandigheden of wat dan ook. Maar natuurlijk is de weg hier naartoe ook moeilijk en is het belangrijk om aan te komen tot een gezond gewicht.
Oh, ik moet er vandoor! Spreek jullie snel weer, hopelijk zijn jullie lekker van het weekend aan het genieten!
zondag 22 augustus 2010 om 16:09
quote:Pelikaan schreef op 22 augustus 2010 @ 14:20:
@Kanga: Ik heb eens een voor en tegenlijstje gemaakt over de anorexia. Die tegenlijst was toch echt een stuk langer en zinniger dan die voorlijst. Misschien een idee?
De bekende voor- en nadelen lijst Tja, die heb ik. Meer voor- dan nadelen inderdaad. Maar de voordelen zijn vooral op lange termijn en ik twijfel er ook vaak aan, geloof het diep van binnen niet echt. Waarschijnlijk omdat ik eerst wel dik ben geweest, en toen was ik nou niet echt gelukkig. Aankomen voelt als een keuze voor dik en ongelukkig zijn. Ik weet dat het niet zo is. Dat er tussen aankomen en dik zijn heel veel kg's zitten. Maar weten, voelen en doen zijn soms moeilijk te verenigen.
@Kanga: Ik heb eens een voor en tegenlijstje gemaakt over de anorexia. Die tegenlijst was toch echt een stuk langer en zinniger dan die voorlijst. Misschien een idee?
De bekende voor- en nadelen lijst Tja, die heb ik. Meer voor- dan nadelen inderdaad. Maar de voordelen zijn vooral op lange termijn en ik twijfel er ook vaak aan, geloof het diep van binnen niet echt. Waarschijnlijk omdat ik eerst wel dik ben geweest, en toen was ik nou niet echt gelukkig. Aankomen voelt als een keuze voor dik en ongelukkig zijn. Ik weet dat het niet zo is. Dat er tussen aankomen en dik zijn heel veel kg's zitten. Maar weten, voelen en doen zijn soms moeilijk te verenigen.
zondag 22 augustus 2010 om 16:11
quote:indigoblue schreef op 22 augustus 2010 @ 14:23:
Kanga, logisch die paniekgevoelens. Weer leren eten is echt iets dat moet groeien. Ik heb het zelf ervaren als weer vertrouwen krijgen in mijn lichaam. Dat is mijn grote valkuil, ik vertrouw mijn lichaam niet. Ik wantrouw het zelfs. Maar dat is een fase waar ik door heen moe. Alleen door te ervaren dat ik ongelijk heb, dan mijn lichaam wel te vertrouwen is, kan het vertrouwen herwinnen. Maar dat is wel heel strijdig in mijn hoofd.
Kanga, logisch die paniekgevoelens. Weer leren eten is echt iets dat moet groeien. Ik heb het zelf ervaren als weer vertrouwen krijgen in mijn lichaam. Dat is mijn grote valkuil, ik vertrouw mijn lichaam niet. Ik wantrouw het zelfs. Maar dat is een fase waar ik door heen moe. Alleen door te ervaren dat ik ongelijk heb, dan mijn lichaam wel te vertrouwen is, kan het vertrouwen herwinnen. Maar dat is wel heel strijdig in mijn hoofd.
maandag 23 augustus 2010 om 10:27
Ik snap het Kanga, juist omdat ik me er zo bewust van was dat ik wél weer dat vertrouwen kreeg. En hier stuit je misschien weer op dat controle aspect van een eetstoornis. Als je het maar niet eet, dan hou je de controle over wat er met je lichaam gebeurt, maar als je het wel eet...tsja, dan kan er van alles gebeuren!
Het is inderdaad zo dat je het moet ervaren. Maar dat neemt niet weg dat het beangstigend is om weer te eten. Hopelijk kun je naar mij en Pelikaan kijken en ook naar Lotte om je wat zekerder te voelen hierover.
Ik ben nu op een gezond gewicht en eet heel normaal, ook koek, snoep, patat, pizza, noem maar op. Er is niks wat ik niet eet, omdat ik bang ben voor de calorieën. Ik mijd geen voedselgroepen of voedingsstoffen zoals koolhydraten, suiker of vet. Eigenlijk eet ik alles behalve de dingen die ik niet lust.
Ik eet ook niet heel weinig en sport niet extreem veel. Mijn gewicht is heel stabiel, ik moet wel heel gek doen om aan te komen of af te vallen.
Ik weet dat de strijd in je hoofd zit en dat je gevoel (op dit moment) sterker is dat rationeel denken, maar hopelijk biedt dit je toch iets meer geruststelling en zekerheid
Het is inderdaad zo dat je het moet ervaren. Maar dat neemt niet weg dat het beangstigend is om weer te eten. Hopelijk kun je naar mij en Pelikaan kijken en ook naar Lotte om je wat zekerder te voelen hierover.
Ik ben nu op een gezond gewicht en eet heel normaal, ook koek, snoep, patat, pizza, noem maar op. Er is niks wat ik niet eet, omdat ik bang ben voor de calorieën. Ik mijd geen voedselgroepen of voedingsstoffen zoals koolhydraten, suiker of vet. Eigenlijk eet ik alles behalve de dingen die ik niet lust.
Ik eet ook niet heel weinig en sport niet extreem veel. Mijn gewicht is heel stabiel, ik moet wel heel gek doen om aan te komen of af te vallen.
Ik weet dat de strijd in je hoofd zit en dat je gevoel (op dit moment) sterker is dat rationeel denken, maar hopelijk biedt dit je toch iets meer geruststelling en zekerheid
maandag 23 augustus 2010 om 10:34
quote:Pelikaan schreef op 22 augustus 2010 @ 14:20:
@Lotte: Heel herkenbaar hoor, die angst voor aankomen. Ik vond en vind het nog steeds eng. En val stiekem ook liever af. Maar ik wéét dat het me niets oplevert, sterker nog:ik doe mezelf er letterlijk en figuurlijk tekort mee. Dus is de wil om gelukkig en sterk te zijn, niet meer in dat zwarte gat te zitten, veel en veel groter dan de drang om af te vallen. Ik kende de uitdrukking je de klitten eten nog niet ook heel herkenbaar, dat gevoel Goed bezig meid!!
@Indigo: Ja, maf is dat hè? Aan de ene kant is het prettig dat mensen het niet weten, aan de andere kant zou je soms wel van de daken willen schreeuwen: zie je dan niet dat dit echt heel moeilijk voor me is?! Zie je niet hoe ik hier zit te worstelen?! Maar goed, dat is de keuze die je maakt, eigenlijk. Als anorect ben je zichtbaar zwak en dat is een soort van ziektewinst, niet waar? Je hoeft minder want je kunt nou eenmaal minder. Minder verantwoordelijkheid in ieder geval. Nu kies ik ervoor om niet zichtbaar iets te mankeren en dus zelf mijn boontjes te moeten doppen. En over het algemeen vinden mensen dat véél leuker dan een zielig hoopje mens Dat zielig mens demonstreer ik soms nog aan mijn lief, die me dan heel liefdevol oppakt in zijn armen en me troost. Die na een etentje met buffet/BBQ/tapasavond aan me vraagt: vond je het moeilijk lieverd? Je hebt het goed gedaan hoor! Ook tijdens dat soort martelingen (okè, overdreven, haha) af en toe even in mijn hand knijpt: goed bezig. Dat soort bevestiging is voor mij genoeg. Ik hoop dat je vriend ook dat soort dingen voor jou kan doen. Misschien is het voor jezelf ook wel fijn om juist je kwetsbaarheid aan hem te tonen en het jezelf te gunnen dat hij je heerlijk kan troosten en verzorgen. Dat heb je soms ook nodig, niet dan
En inderdaad, fijn dit topic. Ik bespreek dit soort dingen heel erg sporadisch met anderen (en ook niet constant met vriend, ook maar weinig, als het zo te pas komt). Eigenlijk komt het door dit topic dat ik me besef dat ik er toch nog veel vaker mee bezig ben dan dat ik me besef. Is niet erg, is juist goed, want het hier bespreken maakt het lichter:)
Fijne zondag nog dames, geniet ervan!!
!
Heel treffend Pelikaan, heb even wat stukken dik gedrukt. Herken me er helemaal in.
Met eten heb ik eigenlijk heel weinig moeite meer. Ik moet me niet laten meeslepen als ik bijvoorbeeld per ongeluk wat ben afgevallen (net als een alcoholist die na tig jaar nuchter nog steeds niet dat ene drankje neemt) maar ik ben niet bang voor eten. Zoals ik hierboven schreef eet ik zo goed als alles.
Wat mij inderdaad ook behoorlijk motiveert om gezond te blijven is dat ik zeker weet dat ik een leuker mens ben zonder eetstoornis. Veel echter, veel oprechter, veel gezelliger. Ik heb zo lang geprobeerd mezelf te onderdrukken en zo te zijn zoals ik dacht dat anderen dat wilden, maar eigenlijk vinden mensen je het leukst als je gewoon jezelf bent! En echt, het boeit ze geen hol of dat dik of dun, lang of klein is. Het is dan best raar te beseffen dat juist datgene waar je je zo lang aan hebt vastgehouden, juist dat wat je alles was eigenlijk helemaal geen waarde heeft, heel onbelangrijk is. Als je dat kan ervaren wordt het loslaten makkelijker.
@Lotte: Heel herkenbaar hoor, die angst voor aankomen. Ik vond en vind het nog steeds eng. En val stiekem ook liever af. Maar ik wéét dat het me niets oplevert, sterker nog:ik doe mezelf er letterlijk en figuurlijk tekort mee. Dus is de wil om gelukkig en sterk te zijn, niet meer in dat zwarte gat te zitten, veel en veel groter dan de drang om af te vallen. Ik kende de uitdrukking je de klitten eten nog niet
ook heel herkenbaar, dat gevoel Goed bezig meid!! @Indigo: Ja, maf is dat hè? Aan de ene kant is het prettig dat mensen het niet weten, aan de andere kant zou je soms wel van de daken willen schreeuwen: zie je dan niet dat dit echt heel moeilijk voor me is?! Zie je niet hoe ik hier zit te worstelen?! Maar goed, dat is de keuze die je maakt, eigenlijk. Als anorect ben je zichtbaar zwak en dat is een soort van ziektewinst, niet waar? Je hoeft minder want je kunt nou eenmaal minder. Minder verantwoordelijkheid in ieder geval. Nu kies ik ervoor om niet zichtbaar iets te mankeren en dus zelf mijn boontjes te moeten doppen. En over het algemeen vinden mensen dat véél leuker dan een zielig hoopje mens
Dat zielig mens demonstreer ik soms nog aan mijn lief, die me dan heel liefdevol oppakt in zijn armen en me troost. Die na een etentje met buffet/BBQ/tapasavond aan me vraagt: vond je het moeilijk lieverd? Je hebt het goed gedaan hoor! Ook tijdens dat soort martelingen (okè, overdreven, haha) af en toe even in mijn hand knijpt: goed bezig. Dat soort bevestiging is voor mij genoeg. Ik hoop dat je vriend ook dat soort dingen voor jou kan doen. Misschien is het voor jezelf ook wel fijn om juist je kwetsbaarheid aan hem te tonen en het jezelf te gunnen dat hij je heerlijk kan troosten en verzorgen. Dat heb je soms ook nodig, niet dan En inderdaad, fijn dit topic. Ik bespreek dit soort dingen heel erg sporadisch met anderen (en ook niet constant met vriend, ook maar weinig, als het zo te pas komt). Eigenlijk komt het door dit topic dat ik me besef dat ik er toch nog veel vaker mee bezig ben dan dat ik me besef. Is niet erg, is juist goed, want het hier bespreken maakt het lichter:)
Fijne zondag nog dames, geniet ervan!!
!
Heel treffend Pelikaan, heb even wat stukken dik gedrukt. Herken me er helemaal in.
Met eten heb ik eigenlijk heel weinig moeite meer. Ik moet me niet laten meeslepen als ik bijvoorbeeld per ongeluk wat ben afgevallen (net als een alcoholist die na tig jaar nuchter nog steeds niet dat ene drankje neemt) maar ik ben niet bang voor eten. Zoals ik hierboven schreef eet ik zo goed als alles.
Wat mij inderdaad ook behoorlijk motiveert om gezond te blijven is dat ik zeker weet dat ik een leuker mens ben zonder eetstoornis. Veel echter, veel oprechter, veel gezelliger. Ik heb zo lang geprobeerd mezelf te onderdrukken en zo te zijn zoals ik dacht dat anderen dat wilden, maar eigenlijk vinden mensen je het leukst als je gewoon jezelf bent! En echt, het boeit ze geen hol of dat dik of dun, lang of klein is. Het is dan best raar te beseffen dat juist datgene waar je je zo lang aan hebt vastgehouden, juist dat wat je alles was eigenlijk helemaal geen waarde heeft, heel onbelangrijk is. Als je dat kan ervaren wordt het loslaten makkelijker.
maandag 23 augustus 2010 om 10:59
quote:indigoblue schreef op 23 augustus 2010 @ 10:27:
Het is inderdaad zo dat je het moet ervaren. Maar dat neemt niet weg dat het beangstigend is om weer te eten. Hopelijk kun je naar mij en Pelikaan kijken en ook naar Lotte om je wat zekerder te voelen hierover.
Ja, ik vind het daarom ook prettig om jullie ervaringen te lezen. Het geeft al wat meer vertrouwen.
Jullie zijn momenteel echt even een voorbeeld voor me! Ik ben blij dat jullie je ervaringen delen, en ik vind jullie erg krachtig en moedig. Thanks voor de steun
Het is inderdaad zo dat je het moet ervaren. Maar dat neemt niet weg dat het beangstigend is om weer te eten. Hopelijk kun je naar mij en Pelikaan kijken en ook naar Lotte om je wat zekerder te voelen hierover.
Ja, ik vind het daarom ook prettig om jullie ervaringen te lezen. Het geeft al wat meer vertrouwen.
Jullie zijn momenteel echt even een voorbeeld voor me! Ik ben blij dat jullie je ervaringen delen, en ik vind jullie erg krachtig en moedig. Thanks voor de steun
maandag 23 augustus 2010 om 11:11
quote:indigoblue schreef op 23 augustus 2010 @ 10:27:
Ik ben nu op een gezond gewicht en eet heel normaal, ook koek, snoep, patat, pizza, noem maar op. Er is niks wat ik niet eet, omdat ik bang ben voor de calorieën. Ik mijd geen voedselgroepen of voedingsstoffen zoals koolhydraten, suiker of vet. Eigenlijk eet ik alles behalve de dingen die ik niet lust.
Ik eet ook niet heel weinig en sport niet extreem veel. Mijn gewicht is heel stabiel, ik moet wel heel gek doen om aan te komen of af te vallen.
Als muziek in m'n oren!
Mooie muziek, die ik nog heel vaak ga beluisteren.
Want dit wil ik ook.
Ik ben nu op een gezond gewicht en eet heel normaal, ook koek, snoep, patat, pizza, noem maar op. Er is niks wat ik niet eet, omdat ik bang ben voor de calorieën. Ik mijd geen voedselgroepen of voedingsstoffen zoals koolhydraten, suiker of vet. Eigenlijk eet ik alles behalve de dingen die ik niet lust.
Ik eet ook niet heel weinig en sport niet extreem veel. Mijn gewicht is heel stabiel, ik moet wel heel gek doen om aan te komen of af te vallen.
Als muziek in m'n oren!
Mooie muziek, die ik nog heel vaak ga beluisteren.
Want dit wil ik ook.
vrijdag 27 augustus 2010 om 18:33
Jammer. De energie die het eten je opbrengt, verlies je dan weer door je slaaptekort.
Vraag me wel af hoe jullie verder omgaan met beweging en sporten. Zijn jullie daar vroeger of nu ook obsessief mee bezig geweest, en hoe is dat nu?
Ik heb een tijd lang veel gesport. Nu niet meer, ik sport nu maar 1 keer per week. maar ik blijf me 'schuldig' voelen als ik eet zonder dat ik wat doe. Ik zit namelijk heel de dag.
Vraag me wel af hoe jullie verder omgaan met beweging en sporten. Zijn jullie daar vroeger of nu ook obsessief mee bezig geweest, en hoe is dat nu?
Ik heb een tijd lang veel gesport. Nu niet meer, ik sport nu maar 1 keer per week. maar ik blijf me 'schuldig' voelen als ik eet zonder dat ik wat doe. Ik zit namelijk heel de dag.
zaterdag 28 augustus 2010 om 10:57
Ik heb nooit gesport, en doe dat nu ook niet. Zwemmen en skaten vind ik heel leuk, maar puur recreatief. Skiën ook. Ergens ben ik blij dat ik die obsessie in ieder geval níet heb. 't Is nu al zo moeilijk om aan te komen, laat staan als ik ook nog heel veel zou bewegen.
Het slapen gaat bij mij wat beter. Durf het nooit hardop te zeggen eigenlijk, laat staan zwart op wit te typen. Altijd bang dat het opeens weer omslaat. Maar vandaag voel ik me in ieder geval heel goed. Uitgerust en helder. Héérlijk. Eten gaat dan ook makkelijker, ik heb er zin in.
Verder wil ik jullie mening vragen over iets. Ik ben sowieso altijd erg onzeker over de acties die ik onderneem, maar nu weet ik echt even niet meer of ik het wel goed heb gedaan.
Ik werk nu 20 uur per week, oftewel 5 halve dagen. Uiteindelijk wil ik dit gaan uitbreiden, maar voorlopig is dit genoeg. Ik heb net genoeg geld om rond te komen, dus het kan ook wel even.
Op mijn werk weten ze van de anorexia. Iedereen gaat er goed mee om. Verder is er op het werk weinig van te merken hoor, want ik eet thuis, en functioneer op m'n werk prima. Maar als er bijvoorbeeld gebak bij de koffie is, neem ik maar een héél klein stukje. Ik hoef dan niet uit te leggen waarom, dat vind ik fijn.
Eigenlijk vertel ik altijd vrij snel aan mensen wat er met mij aan de hand is. Dat ik erge anorexia heb gehad, maar dat het nu al een paar jaar bergopwaarts gaat.
Ik vind dat ook niet moeilijk. Gesprekken lopen vaak zo, dat het gewoon ter sprake komt. Ik moet zeggen dat mensen er ook altijd er goed op reageren. Prima dus.
Maar nu het volgende. Ik werk als tandartsassistente. Maar wat ik heel graag wil, is orthodontie-assistente worden. Dit kun je alleen in de praktijk leren. Nu heb ik zelf een beugel, en kom dus regelmatig in een ortho-praktijk. Mijn ortho is heel goed, en het lijkt me het einde om dingen van hem te leren. In die praktijk zou ik dus best willen werken, ooit.
Ik heb dus aan hem gevraagd, of hij ook aan mij wil denken, als hij ooit weer een nieuwe assistente wil gaan opleiden. Hij reageerde op zich positief, maar vertelde wel, dat door de tariefsverlaging er voorlopig geen budget is om mensen op te leiden. Het zit er dus helaas niet in.
Nou ja, er zijn ergere dingen. Ik heb het uitstekend naar mijn zin in mijn huidige baan, en wil daar sowieso het komende jaar niet weg.
Maar nu heb ik hem gemaild, of ik dan niet af en toe een middag mag komen meedraaien, onbetaald. Dat kan ik doen, omdat ik 20 uur werk. Ik doe het dan puur voor m'n eigen ontwikkeling, om ervaring op te doen. Een mooie investering in de toekomst.
Maarja, ik voelde me wel genoodzaakt dan ook te vertellen over de anorexia. Ik wilde uitleggen waarom ik dit wil, en hoe het in elkaar zit. Zo ben ik. Toch bang dat mensen gaan denken... 'Hoe kan het dat zij zomaar onbetaald werk kan doen'. (Terwijl dat in principe natuurlijk niemand iets aangaat, maargoed).
Ik heb het dus verteld. Kort maar bondig hoor, in een mailtje dus. Met uiteindelijk de vraag of ik af en toe onbetaald een middag mag komen meekijken. Niet nu, maar in de toekomst (en dan gaat het waarschijnlijk nog beter met me dan nu).
Ik kreeg meteen een mailtje terug. Want zo is hij, het is echt een geschikte vent. Ik heb al meerdere keren met hem gemaild, als ik vragen had over de beugel. Altijd antwoordde hij meteen.
Maar hij schreef: 'Ik denk na'.
En nu heb ik eigenlijk een beetje spijt dat ik het heb verteld... Ik snap natuurlijk heel goed hoor, dat hij moet nadenken, dat vind ik heel logisch.
Maar ik begin opeens te twijfelen of ik het niet beter voor me had kunnen houden. Als ik niks had gezegd, en gewoon had gevraagd of ik af en toe eens mee mocht kijken, was dat misschien meer dan genoeg geweest.
Aan de andere kant, ik schaam me niet voor wat ik heb, en ben eigenlijk alleen maar trots dat ik al zover gekomen ben.
Wat een verhaal hè. Ik weet niet zo goed wat ik ermee wil. Even m'n hart luchten denk ik. Zouden jullie het verteld hebben? Vinden jullie het dom dat ik het verteld heb? Misschien heb ik hiermee m'n eigen glazen wel ingegooid.
In ieder geval bedankt voor het lezen van deze enorme lap tekst.
Het slapen gaat bij mij wat beter. Durf het nooit hardop te zeggen eigenlijk, laat staan zwart op wit te typen. Altijd bang dat het opeens weer omslaat. Maar vandaag voel ik me in ieder geval heel goed. Uitgerust en helder. Héérlijk. Eten gaat dan ook makkelijker, ik heb er zin in.
Verder wil ik jullie mening vragen over iets. Ik ben sowieso altijd erg onzeker over de acties die ik onderneem, maar nu weet ik echt even niet meer of ik het wel goed heb gedaan.
Ik werk nu 20 uur per week, oftewel 5 halve dagen. Uiteindelijk wil ik dit gaan uitbreiden, maar voorlopig is dit genoeg. Ik heb net genoeg geld om rond te komen, dus het kan ook wel even.
Op mijn werk weten ze van de anorexia. Iedereen gaat er goed mee om. Verder is er op het werk weinig van te merken hoor, want ik eet thuis, en functioneer op m'n werk prima. Maar als er bijvoorbeeld gebak bij de koffie is, neem ik maar een héél klein stukje. Ik hoef dan niet uit te leggen waarom, dat vind ik fijn.
Eigenlijk vertel ik altijd vrij snel aan mensen wat er met mij aan de hand is. Dat ik erge anorexia heb gehad, maar dat het nu al een paar jaar bergopwaarts gaat.
Ik vind dat ook niet moeilijk. Gesprekken lopen vaak zo, dat het gewoon ter sprake komt. Ik moet zeggen dat mensen er ook altijd er goed op reageren. Prima dus.
Maar nu het volgende. Ik werk als tandartsassistente. Maar wat ik heel graag wil, is orthodontie-assistente worden. Dit kun je alleen in de praktijk leren. Nu heb ik zelf een beugel, en kom dus regelmatig in een ortho-praktijk. Mijn ortho is heel goed, en het lijkt me het einde om dingen van hem te leren. In die praktijk zou ik dus best willen werken, ooit.
Ik heb dus aan hem gevraagd, of hij ook aan mij wil denken, als hij ooit weer een nieuwe assistente wil gaan opleiden. Hij reageerde op zich positief, maar vertelde wel, dat door de tariefsverlaging er voorlopig geen budget is om mensen op te leiden. Het zit er dus helaas niet in.
Nou ja, er zijn ergere dingen. Ik heb het uitstekend naar mijn zin in mijn huidige baan, en wil daar sowieso het komende jaar niet weg.
Maar nu heb ik hem gemaild, of ik dan niet af en toe een middag mag komen meedraaien, onbetaald. Dat kan ik doen, omdat ik 20 uur werk. Ik doe het dan puur voor m'n eigen ontwikkeling, om ervaring op te doen. Een mooie investering in de toekomst.
Maarja, ik voelde me wel genoodzaakt dan ook te vertellen over de anorexia. Ik wilde uitleggen waarom ik dit wil, en hoe het in elkaar zit. Zo ben ik. Toch bang dat mensen gaan denken... 'Hoe kan het dat zij zomaar onbetaald werk kan doen'. (Terwijl dat in principe natuurlijk niemand iets aangaat, maargoed).
Ik heb het dus verteld. Kort maar bondig hoor, in een mailtje dus. Met uiteindelijk de vraag of ik af en toe onbetaald een middag mag komen meekijken. Niet nu, maar in de toekomst (en dan gaat het waarschijnlijk nog beter met me dan nu).
Ik kreeg meteen een mailtje terug. Want zo is hij, het is echt een geschikte vent. Ik heb al meerdere keren met hem gemaild, als ik vragen had over de beugel. Altijd antwoordde hij meteen.
Maar hij schreef: 'Ik denk na'.
En nu heb ik eigenlijk een beetje spijt dat ik het heb verteld... Ik snap natuurlijk heel goed hoor, dat hij moet nadenken, dat vind ik heel logisch.
Maar ik begin opeens te twijfelen of ik het niet beter voor me had kunnen houden. Als ik niks had gezegd, en gewoon had gevraagd of ik af en toe eens mee mocht kijken, was dat misschien meer dan genoeg geweest.
Aan de andere kant, ik schaam me niet voor wat ik heb, en ben eigenlijk alleen maar trots dat ik al zover gekomen ben.
Wat een verhaal hè. Ik weet niet zo goed wat ik ermee wil. Even m'n hart luchten denk ik. Zouden jullie het verteld hebben? Vinden jullie het dom dat ik het verteld heb? Misschien heb ik hiermee m'n eigen glazen wel ingegooid.
In ieder geval bedankt voor het lezen van deze enorme lap tekst.
