Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
maandag 16 augustus 2010 om 14:18
Dank jullie wel voor de reacties. Ik merk dat ik nogal van slag ben vandaag eigenlijk.
Kanga, misschien komt dat omdat je lichaam weer gewend is aan eten en regelmatig energie binnen krijgen? Je lichaam gaat er dan ook op rekenen en de energie verbruiken. Als je lichaam gewend is niks te krijgen is het ook veel zuiniger en gaat op "overlevingsstand" dan word je pas slapjes als je écht niks meer over hebt.
(het is maar een theorie...)
Kanga, misschien komt dat omdat je lichaam weer gewend is aan eten en regelmatig energie binnen krijgen? Je lichaam gaat er dan ook op rekenen en de energie verbruiken. Als je lichaam gewend is niks te krijgen is het ook veel zuiniger en gaat op "overlevingsstand" dan word je pas slapjes als je écht niks meer over hebt.
(het is maar een theorie...)
maandag 16 augustus 2010 om 15:10
Lotte, ik was nog vergeten iets te zeggen tegen jou vanmorgen. Fijn dat het goed gaat met eten, echt knap! Ik merk ook aan hoe je over je slaapproblemen schrijft dat je er veel beter in staat. Ik weet dat je vroeger snel in paniek was erover, maar ik kan lezen aan hoe je nu schrijft dat je het goed kan relativeren en er goed mee omgaat. Dan weet ik zeker dat het goedkomt met jou!
Het is inderdaad logisch dat er van alles door je hoofd gaat en dat je er niet van kan slapen. Hopelijk kan je wel een manier vinden om daarmee om te gaan, want leuk is anders (ken het maar al te goed).
Het is inderdaad logisch dat er van alles door je hoofd gaat en dat je er niet van kan slapen. Hopelijk kan je wel een manier vinden om daarmee om te gaan, want leuk is anders (ken het maar al te goed).
maandag 16 augustus 2010 om 19:59
Dank je wel, indigoblue! Ik kan er ook steeds beter mee omgaan, maar het blijft een zwakke plek, het slapen. En ik weet ook dat het voor 100% tussen m'n oren zit, en dat ikzelf dus de enige ben die er iets aan kan veranderen.
Ik trek me alles in het leven véél te veel aan, wil alles tot in de kleinste details analyseren. Overdag lukt dat niet, omdat ik bezig ben, dus tja, logisch dat het er dan 's nachts uitkomt.
Ik moet in alle opzichten het leven gewoon wat luchtiger gaan zien. Dan zal het slapen makkelijker voor me worden, maar ook het eten.
Klinkt simpel, is het bepaald niet.
Ik trek me alles in het leven véél te veel aan, wil alles tot in de kleinste details analyseren. Overdag lukt dat niet, omdat ik bezig ben, dus tja, logisch dat het er dan 's nachts uitkomt.
Ik moet in alle opzichten het leven gewoon wat luchtiger gaan zien. Dan zal het slapen makkelijker voor me worden, maar ook het eten.
Klinkt simpel, is het bepaald niet.
maandag 16 augustus 2010 om 22:32
Ik herken het probleem Lotte, zit er nu zelf ook mee. Maar als er zoveel door mijn hoofd raast dan weet ik echt niet hoe ik dat kan stopzetten. Het hoeven niet eens erge dingen te zijn, maar gewoon gedachten.
Ik heb geprobeerd het met mijn vriend over mijn post van vanmorgen te hebben, maar....hij snapt het niet. Hij doet er heel luchtig over "fijn toch, dat het nu goed gaat?" Uuh...ja, heel fijn, maar snap je niet hoe ongelooflijk GROOT dit is? Maar ik merk aan alles dat hij dat gewoon niet weet...ik heb het met hem eigenlijk nooit over mijn eetstoornis of waar ik het al die jaren daarna moeilijk mee heb gehad. Het is ook niet gek dat hij de impact van dit allemaal niet snapt.
Pff...ik wou echt dat ik mijn hoofd uit kon zetten.
Lotte, het leven simpeler zien, daar ben ik nu ook best wel mee bezig en het gaat al beter dan eerst. Vaak merk ik dat mijn hoofd heel ver vooruit aan het denken is. Dan roep ik mezelf terug van, "Hé, wacht even, we zien het wel, we kijken nu even alleen naar wat er NU gebeurt." En ook meer dingen relativeren en loslaten, minder belang hechten aan dingen, minder zwaar aan dingen tillen.
Goed dat jij je slaapproblemen kunt relativeren, het zorgt wel voor meer rust. Hopelijk vannacht een goede nacht!
Ik heb geprobeerd het met mijn vriend over mijn post van vanmorgen te hebben, maar....hij snapt het niet. Hij doet er heel luchtig over "fijn toch, dat het nu goed gaat?" Uuh...ja, heel fijn, maar snap je niet hoe ongelooflijk GROOT dit is? Maar ik merk aan alles dat hij dat gewoon niet weet...ik heb het met hem eigenlijk nooit over mijn eetstoornis of waar ik het al die jaren daarna moeilijk mee heb gehad. Het is ook niet gek dat hij de impact van dit allemaal niet snapt.
Pff...ik wou echt dat ik mijn hoofd uit kon zetten.
Lotte, het leven simpeler zien, daar ben ik nu ook best wel mee bezig en het gaat al beter dan eerst. Vaak merk ik dat mijn hoofd heel ver vooruit aan het denken is. Dan roep ik mezelf terug van, "Hé, wacht even, we zien het wel, we kijken nu even alleen naar wat er NU gebeurt." En ook meer dingen relativeren en loslaten, minder belang hechten aan dingen, minder zwaar aan dingen tillen.
Goed dat jij je slaapproblemen kunt relativeren, het zorgt wel voor meer rust. Hopelijk vannacht een goede nacht!
woensdag 18 augustus 2010 om 09:13
Ik heb periodes dat ik heel slecht slaap, afgewisseld met periodes dat ik in een soort van coma lig 's nachts.
Momenteel slaap ik goed (qua uren), maar wel onrustig. Veel dromen, vaak wakker gedurende de nacht. Gelukkig val ik wel snel weer in slaap.
Maar ik ben en blijf moe. Heb keelpijn, hoofdpijn. Ik weet nooit zo goed of dit nou door mijn ES komt, of dat ik gewoon wat verkouden/griepig ben. Ik moet mezelf echt de dag door slepen en dat is natuurlijk weer funest voor mijn humeur en gedachten. Ik zak dan gauw weer weg in negatieve en depressieve gedachten.
Momenteel slaap ik goed (qua uren), maar wel onrustig. Veel dromen, vaak wakker gedurende de nacht. Gelukkig val ik wel snel weer in slaap.
Maar ik ben en blijf moe. Heb keelpijn, hoofdpijn. Ik weet nooit zo goed of dit nou door mijn ES komt, of dat ik gewoon wat verkouden/griepig ben. Ik moet mezelf echt de dag door slepen en dat is natuurlijk weer funest voor mijn humeur en gedachten. Ik zak dan gauw weer weg in negatieve en depressieve gedachten.
woensdag 18 augustus 2010 om 10:40
Vervelend Kanga, hoe zit het met je gewicht, is dat "gezond" nu? Zorg je voor voldoende vitaminen en mineralen. Je lichaam heeft een behoorlijke klap te verduren gekregen, het is vaak lastig om alles weer goed op peil te krijgen. Jij had toch langere tijd een heel laag gewicht? Heb je de laatste tijd eens bloed laten prikken?
woensdag 18 augustus 2010 om 11:37
quote:indigoblue schreef op 18 augustus 2010 @ 07:48:
Lotte, hoe gaat het met slapen?
Lief dat je het vraagt, dat je aan me denkt!
Ik kan tot mijn grote vreugde zeggen, dat ik vannacht sinds ruim een week weer goed heb geslapen! Wat een heerlijkheid, de wereld ziet er weer totaal anders uit. M'n hoofd is helder, ik hoef geen moeite meer te doen m'n ogen open te houden. Ik zou willen huppelen, en misschien ga ik dat straks ook wel doen
't Werd ook wel tijd, want de afgelopen dagen waren zwáár..... Zo intens moe, ik wist me met mezelf gewoon geen raad. Je wilt vluchten voor die vermoeidheid, maar de enige manier om dat te doen is slapen. Als dat dan niet lukt, kun je je zo radeloos voelen.
Toen ik maandag thuiskwam uit m'n werk, kon ik niet meer op of neer. Snel iets gegeten (brood met soep, op zich wel verantwoord), want ik moest gewoon even gaan liggen. De wekker op een half uur gezet, en ja hoor, daar ging ik. Even heerlijk geslapen, ik voelde me als herboren. Maarja, toen kon ik dus 's avonds niet meer in slaap komen, wat een ramp. Weer de halve nacht wakker gelegen, met als resultaat gisteren weer volledig kapot.
Dus tja, toen kwam ik weer thuis om zes uur, en mocht niet dezelfde fout maken. Rustig gegeten, toen was het zeven uur. En toen moest ik de avond zien door te komen. Man man, wat was ik moe. Ik zat even met m'n moeder aan de telefoon, en wist op een gegeven moment helemaal niet meer waar ze het over had. Was echt helemaal van 't pad.
Maargoed, toch uitgezongen tot tien uur, om toch maar in m'n ritme te blijven (normaal ga ik rond half elf naar bed). En dus heerlijk geslapen! Ik hoop zo dat het nu weer een poosje goed zal gaan.
quote:Kanga76 schreef op 18 augustus 2010 @ 09:13:
Ik moet mezelf echt de dag door slepen en dat is natuurlijk weer funest voor mijn humeur en gedachten. Ik zak dan gauw weer weg in negatieve en depressieve gedachten.
Herkenbaar!!
Als ik zo moe ben, tel ik ook de uren van de dag. Nog zoveel uur tot ik eindelijk naar bed mag. (En als ik dan lig, kan ik meestal niet slapen, 't blijft bizar). En het heeft, net al bij jou, ook een grote invloed op mijn gemoedstoestand. Depri gevoelens, het allemaal niet meer zien zitten. Onwijs vervelend.
Lotte, hoe gaat het met slapen?
Lief dat je het vraagt, dat je aan me denkt!
Ik kan tot mijn grote vreugde zeggen, dat ik vannacht sinds ruim een week weer goed heb geslapen! Wat een heerlijkheid, de wereld ziet er weer totaal anders uit. M'n hoofd is helder, ik hoef geen moeite meer te doen m'n ogen open te houden. Ik zou willen huppelen, en misschien ga ik dat straks ook wel doen
't Werd ook wel tijd, want de afgelopen dagen waren zwáár..... Zo intens moe, ik wist me met mezelf gewoon geen raad. Je wilt vluchten voor die vermoeidheid, maar de enige manier om dat te doen is slapen. Als dat dan niet lukt, kun je je zo radeloos voelen.
Toen ik maandag thuiskwam uit m'n werk, kon ik niet meer op of neer. Snel iets gegeten (brood met soep, op zich wel verantwoord), want ik moest gewoon even gaan liggen. De wekker op een half uur gezet, en ja hoor, daar ging ik. Even heerlijk geslapen, ik voelde me als herboren. Maarja, toen kon ik dus 's avonds niet meer in slaap komen, wat een ramp. Weer de halve nacht wakker gelegen, met als resultaat gisteren weer volledig kapot.
Dus tja, toen kwam ik weer thuis om zes uur, en mocht niet dezelfde fout maken. Rustig gegeten, toen was het zeven uur. En toen moest ik de avond zien door te komen. Man man, wat was ik moe. Ik zat even met m'n moeder aan de telefoon, en wist op een gegeven moment helemaal niet meer waar ze het over had. Was echt helemaal van 't pad.
Maargoed, toch uitgezongen tot tien uur, om toch maar in m'n ritme te blijven (normaal ga ik rond half elf naar bed). En dus heerlijk geslapen! Ik hoop zo dat het nu weer een poosje goed zal gaan.
quote:Kanga76 schreef op 18 augustus 2010 @ 09:13:
Ik moet mezelf echt de dag door slepen en dat is natuurlijk weer funest voor mijn humeur en gedachten. Ik zak dan gauw weer weg in negatieve en depressieve gedachten.
Herkenbaar!!
Als ik zo moe ben, tel ik ook de uren van de dag. Nog zoveel uur tot ik eindelijk naar bed mag. (En als ik dan lig, kan ik meestal niet slapen, 't blijft bizar). En het heeft, net al bij jou, ook een grote invloed op mijn gemoedstoestand. Depri gevoelens, het allemaal niet meer zien zitten. Onwijs vervelend.
woensdag 18 augustus 2010 om 13:10
quote:Lotte35 schreef op 18 augustus 2010 @ 11:37:
En het heeft, net al bij jou, ook een grote invloed op mijn gemoedstoestand. Depri gevoelens, het allemaal niet meer zien zitten. Onwijs vervelend.
Ja, en als je niet uitkijkt zit je weer in het bekende vizieuze cirkeltje. Want een negatief gemoed heeft weer invloed op mijn eten.....
Fijn dat je eindelijk weer eens goed geslapen hebt!
En het heeft, net al bij jou, ook een grote invloed op mijn gemoedstoestand. Depri gevoelens, het allemaal niet meer zien zitten. Onwijs vervelend.
Ja, en als je niet uitkijkt zit je weer in het bekende vizieuze cirkeltje. Want een negatief gemoed heeft weer invloed op mijn eten.....
Fijn dat je eindelijk weer eens goed geslapen hebt!
woensdag 18 augustus 2010 om 15:23
@lotte35
Wat superleuk om te horen dat je het boek van Monique aan het lezen bent
Hoop idd dat je er wat nuttige dingen voor jezelf uit kan halen, haar humoristische manier van schrijven houdt het idd luchtig, al praat ze over de moeilijkste en heftigste periode 's van haar leven.
Zelf ben ik nu op vakantie en heb mede dankzij haar overtuigingen in het boek al ijsjes durven eten en dan ook nog de smaak die ik zelf graag wilde en niet die calorie technisch het meest verantwoord waren
Veel sterkte verder aan iedereen het is en blijft een moeilijke rotziekte ...
Wat superleuk om te horen dat je het boek van Monique aan het lezen bent
Hoop idd dat je er wat nuttige dingen voor jezelf uit kan halen, haar humoristische manier van schrijven houdt het idd luchtig, al praat ze over de moeilijkste en heftigste periode 's van haar leven.
Zelf ben ik nu op vakantie en heb mede dankzij haar overtuigingen in het boek al ijsjes durven eten en dan ook nog de smaak die ik zelf graag wilde en niet die calorie technisch het meest verantwoord waren
Veel sterkte verder aan iedereen het is en blijft een moeilijke rotziekte ...
woensdag 18 augustus 2010 om 21:17
quote:indigoblue schreef op 16 augustus 2010 @ 08:58:
Ik heb het gewoon gehaald!
*knip*
Pelikaan, ik ben benieuwd of dit voor jou enigszins herkenbaar is? Aan het begin van mijn vakantie hadden we mail contact en je kon me zo goed uitleggen hoe je nu over jezelf denkt en jezelf ervaart. En dat wilde ik ook, maar ik had geen idee hoe ik daar kon komen. En nu ben ik "op weg" en het is de goede weg.Je maakt me zowaar een beetje aan het snotteren (ik vind de lachende en de huilende smiley bij elkaar zo treffend...)! Ja, ik herken je verhaal heel erg. Vooral dat je niet meer terug kan/ Je hebt Rex domweg door, je stapt niet meer in haar valkuilen. Neemt niet weg dat ook dat nog steeds heel veel energie kost, maar....je bent er gewoon weer. Je eigen ik is er weer en het is weer jouw leven. Ik vind het echt supergaaf om te horen dat je dit zo voelt, heerlijk!
Het lijkt me wel lastig dat je vriend, hoe lief enzo hij vast en zeker is, je hierin niet kan "volgen". Dit is toch een groot iets, iets waar je euforisch van kan worden, en dat ontgaat hem dan toch een beetje. Als je je diepste dalen niet precies met hem hebt kunnen delen, kun je 't hem, zoals je zelf zegt, niet echt kwalijk nemen, maar het zou me zo fijn lijken voor je als iemand je in je gevoel bevestigd! Ik herken het overigens wel dat je niet al je lagen (waar we het in de mail wel eens over gehad hebben) met iedereen deelt. Of beter gezegd, met niemand. Je kwetsbaar opstellen is toch moeilijk, zeker als het op je eetstoornis aankomt. Blijkbaar hebben we toch een heel intieme band met dat monster
Meid, geniet ervan, het is je gegund!!!
Lotte: jou ga ik nu even mailen! Blij dat je een goede nacht hebt gehad!
Betty: hoe is het met jou?
Kanga: Afgezaagd, maar ik vrees dat je beste medicijn eten is. Ik herken het, je ziekig en zwak voelen (alhoewel ik nu niet meer begrijp dat ik toendertijd ook enorm veel werk kon verzetten met het gewicht wat ik toen had en met wat ik toen at...dat zou ik nu echt met geen mogelijkheid meer vol kunnen houden..waanzinnig hoeveel kracht je geest heeft!!). Ik hoop dat je het jezelf kan gunnen om je lijf meer kracht te geven, zodat je geest ook weer meer ruimte heeft. Ik garandeer je dat die donkere, zwarte rand die nu elke dag om je dag zit, steeds meer zal opklaren. Overweeg het eens voor jezelf: is je leven nu echt zo leuk met ondergewicht? Kan het niet veel mooier? Met meer kracht? Is jouw leven het niet waard om niet met zwart ingekleurd te zijn, maar met vrolijke, heldere kleuren? Het is het overwegen waard, of niet dan Sterkte meid, het is geen gemakkelijke weg.
Ik heb het gewoon gehaald!
*knip*
Pelikaan, ik ben benieuwd of dit voor jou enigszins herkenbaar is? Aan het begin van mijn vakantie hadden we mail contact en je kon me zo goed uitleggen hoe je nu over jezelf denkt en jezelf ervaart. En dat wilde ik ook, maar ik had geen idee hoe ik daar kon komen. En nu ben ik "op weg" en het is de goede weg.Je maakt me zowaar een beetje aan het snotteren (ik vind de lachende en de huilende smiley bij elkaar zo treffend...)! Ja, ik herken je verhaal heel erg. Vooral dat je niet meer terug kan/ Je hebt Rex domweg door, je stapt niet meer in haar valkuilen. Neemt niet weg dat ook dat nog steeds heel veel energie kost, maar....je bent er gewoon weer. Je eigen ik is er weer en het is weer jouw leven. Ik vind het echt supergaaf om te horen dat je dit zo voelt, heerlijk!
Het lijkt me wel lastig dat je vriend, hoe lief enzo hij vast en zeker is, je hierin niet kan "volgen". Dit is toch een groot iets, iets waar je euforisch van kan worden, en dat ontgaat hem dan toch een beetje. Als je je diepste dalen niet precies met hem hebt kunnen delen, kun je 't hem, zoals je zelf zegt, niet echt kwalijk nemen, maar het zou me zo fijn lijken voor je als iemand je in je gevoel bevestigd! Ik herken het overigens wel dat je niet al je lagen (waar we het in de mail wel eens over gehad hebben) met iedereen deelt. Of beter gezegd, met niemand. Je kwetsbaar opstellen is toch moeilijk, zeker als het op je eetstoornis aankomt. Blijkbaar hebben we toch een heel intieme band met dat monster
Meid, geniet ervan, het is je gegund!!!
Lotte: jou ga ik nu even mailen! Blij dat je een goede nacht hebt gehad!
Betty: hoe is het met jou?
Kanga: Afgezaagd, maar ik vrees dat je beste medicijn eten is. Ik herken het, je ziekig en zwak voelen (alhoewel ik nu niet meer begrijp dat ik toendertijd ook enorm veel werk kon verzetten met het gewicht wat ik toen had en met wat ik toen at...dat zou ik nu echt met geen mogelijkheid meer vol kunnen houden..waanzinnig hoeveel kracht je geest heeft!!). Ik hoop dat je het jezelf kan gunnen om je lijf meer kracht te geven, zodat je geest ook weer meer ruimte heeft. Ik garandeer je dat die donkere, zwarte rand die nu elke dag om je dag zit, steeds meer zal opklaren. Overweeg het eens voor jezelf: is je leven nu echt zo leuk met ondergewicht? Kan het niet veel mooier? Met meer kracht? Is jouw leven het niet waard om niet met zwart ingekleurd te zijn, maar met vrolijke, heldere kleuren? Het is het overwegen waard, of niet dan
Sterkte meid, het is geen gemakkelijke weg.
woensdag 18 augustus 2010 om 21:46
quote:PetraP schreef op 18 augustus 2010 @ 15:23:
@lotte35
Wat superleuk om te horen dat je het boek van Monique aan het lezen bent
Hoop idd dat je er wat nuttige dingen voor jezelf uit kan halen, haar humoristische manier van schrijven houdt het idd luchtig, al praat ze over de moeilijkste en heftigste periode 's van haar leven.
Zelf ben ik nu op vakantie en heb mede dankzij haar overtuigingen in het boek al ijsjes durven eten en dan ook nog de smaak die ik zelf graag wilde en niet die calorie technisch het meest verantwoord waren
Wat goed!! Ik moet zeggen, ben nu ongeveer op de helft, en heb er volgens mij ook al profijt van......
Maar ken jij Monique ook persoonlijk? Want ze heeft ook een praktijk hè? Ik ben echt heel blij dat je me haar boek hebt aangeraden, bedankt!
Pelikaan, bedankt voor je mailtje! Ik ga je morgen terugmailen.
@lotte35
Wat superleuk om te horen dat je het boek van Monique aan het lezen bent
Hoop idd dat je er wat nuttige dingen voor jezelf uit kan halen, haar humoristische manier van schrijven houdt het idd luchtig, al praat ze over de moeilijkste en heftigste periode 's van haar leven.
Zelf ben ik nu op vakantie en heb mede dankzij haar overtuigingen in het boek al ijsjes durven eten en dan ook nog de smaak die ik zelf graag wilde en niet die calorie technisch het meest verantwoord waren
Wat goed!! Ik moet zeggen, ben nu ongeveer op de helft, en heb er volgens mij ook al profijt van......
Maar ken jij Monique ook persoonlijk? Want ze heeft ook een praktijk hè? Ik ben echt heel blij dat je me haar boek hebt aangeraden, bedankt!
Pelikaan, bedankt voor je mailtje! Ik ga je morgen terugmailen.
donderdag 19 augustus 2010 om 08:47
quote:Pelikaan schreef op 18 augustus 2010 @ 21:17:
[...]
Je maakt me zowaar een beetje aan het snotteren (ik vind de lachende en de huilende smiley bij elkaar zo treffend...)! Ja, ik herken je verhaal heel erg. Vooral dat je niet meer terug kan/ Je hebt Rex domweg door, je stapt niet meer in haar valkuilen. Neemt niet weg dat ook dat nog steeds heel veel energie kost, maar....je bent er gewoon weer. Je eigen ik is er weer en het is weer jouw leven. Ik vind het echt supergaaf om te horen dat je dit zo voelt, heerlijk!
Het lijkt me wel lastig dat je vriend, hoe lief enzo hij vast en zeker is, je hierin niet kan "volgen". Dit is toch een groot iets, iets waar je euforisch van kan worden, en dat ontgaat hem dan toch een beetje. Als je je diepste dalen niet precies met hem hebt kunnen delen, kun je 't hem, zoals je zelf zegt, niet echt kwalijk nemen, maar het zou me zo fijn lijken voor je als iemand je in je gevoel bevestigd! Ik herken het overigens wel dat je niet al je lagen (waar we het in de mail wel eens over gehad hebben) met iedereen deelt. Of beter gezegd, met niemand. Je kwetsbaar opstellen is toch moeilijk, zeker als het op je eetstoornis aankomt. Blijkbaar hebben we toch een heel intieme band met dat monster
Meid, geniet ervan, het is je gegund!!!
Dankje Pelikaan
Het is inderdaad niet gek dat mijn vriend het niet echt kan begrijpen. Hij klonk zelfs een beetje "krijg je dit weer" dus ik heb het maar gauw laten zitten. Niet dat hij geïrriteerd was of zo, maar...het heeft gewoon geen zin, hij heeft er helemaal geen weet van, hij kan zich denk ik niet eens een voorstelling maken van hoe de laatste 10 jaar zijn geweest. Hij zei ook, "ik ben ondertussen redelijk wat gewend met jou." En dat is ook zo, toen we elkaar leerden kennen ging het ook een stuk slechter, en de laatste jaren was ik ook zo op en neer met m'n stemming. Het is voor hem ook niet supermakkelijk geweest, maar toch. Ik functioneerde wel. Ik heb een studie afgemaakt, heb altijd gewerkt, heb alles voor de buitenkant best wel normaal weten te houden. Als je eenmaal op gewicht bent zien mensen niks meer aan je en dat gewicht had ik dan toch wel vrij snel weer op peil (1-2 jaar) en dan lijkt alles heel normaal te zijn. Mensen denken zelfs dat ik alles voor elkaar heb. Goede cijfers, woon samen met een leuke vriend, vriendenkringetje...tsja....er is ook niks op aan te merken. Het is vaak zo'n stille strijd. Je kan het ook niet uitleggen aan anderen dus vaak doe je dat ook gewoon niet. Of je begrijpt het zelf niet, dan kan je het ook niet uitleggen.
En dan ben je er eindelijk en je kan het haast niet eens delen. Er is ook uiterlijk niks aan mij veranderd. Ik zie er niet opeens beter of anders uit...niks. Het is veel meer een gevoel dan dat er iets tastbaars is veranderd. Ik was maandag dan ook best wel van slag.
Wel fijn dat ik het hier even kwijt kan/kon dus
En die smilies, een lachende en een huilende, ja dat vond ik ook treffend Pelikaan. Het was precies zoals ik me voelde - ongeooflijk blij en opgelucht dat ik nu eindelijk echt zo ver ben, maar ook verdrietig om wat het me allemaal gekost heeft. (Dit blije/verdrietige snapte mijn vriend overigens ook niet, hij had meer zoiets van - het is toch fijn dat het zo goed gaat? Leuk! Waarom is dit zo'n groot ding eigenlijk? Het is toch goed zo? Ook helemaal begrijpelijk en ik durf me inderdaad niet zo kwetsbaar op te stellen dat ik al mijn diepste gevoelens ga vertellen. Misschien ooit als ik hier nog meer afstand van heb genomen.
Lotte, heb je weer een goede nacht achter de rug? Ik hoop het wel!
Kanga, ik denk dat Pelikaan gelijk heeft, ik schreef het gister ook en natuurlijk denk ik dat je het zelf eigenlijk ook wel weet, maar dat maakt het niet makkelijker voor je. Heb je op het moment hulp waar je iets aan hebt? Hoe sta je tegenover eten? En aankomen? (sorry, ken jouw verhaal nog niet zo goed)
[...]
Je maakt me zowaar een beetje aan het snotteren (ik vind de lachende en de huilende smiley bij elkaar zo treffend...)! Ja, ik herken je verhaal heel erg. Vooral dat je niet meer terug kan/ Je hebt Rex domweg door, je stapt niet meer in haar valkuilen. Neemt niet weg dat ook dat nog steeds heel veel energie kost, maar....je bent er gewoon weer. Je eigen ik is er weer en het is weer jouw leven. Ik vind het echt supergaaf om te horen dat je dit zo voelt, heerlijk!
Het lijkt me wel lastig dat je vriend, hoe lief enzo hij vast en zeker is, je hierin niet kan "volgen". Dit is toch een groot iets, iets waar je euforisch van kan worden, en dat ontgaat hem dan toch een beetje. Als je je diepste dalen niet precies met hem hebt kunnen delen, kun je 't hem, zoals je zelf zegt, niet echt kwalijk nemen, maar het zou me zo fijn lijken voor je als iemand je in je gevoel bevestigd! Ik herken het overigens wel dat je niet al je lagen (waar we het in de mail wel eens over gehad hebben) met iedereen deelt. Of beter gezegd, met niemand. Je kwetsbaar opstellen is toch moeilijk, zeker als het op je eetstoornis aankomt. Blijkbaar hebben we toch een heel intieme band met dat monster
Meid, geniet ervan, het is je gegund!!!
Dankje Pelikaan
Het is inderdaad niet gek dat mijn vriend het niet echt kan begrijpen. Hij klonk zelfs een beetje "krijg je dit weer" dus ik heb het maar gauw laten zitten. Niet dat hij geïrriteerd was of zo, maar...het heeft gewoon geen zin, hij heeft er helemaal geen weet van, hij kan zich denk ik niet eens een voorstelling maken van hoe de laatste 10 jaar zijn geweest. Hij zei ook, "ik ben ondertussen redelijk wat gewend met jou." En dat is ook zo, toen we elkaar leerden kennen ging het ook een stuk slechter, en de laatste jaren was ik ook zo op en neer met m'n stemming. Het is voor hem ook niet supermakkelijk geweest, maar toch. Ik functioneerde wel. Ik heb een studie afgemaakt, heb altijd gewerkt, heb alles voor de buitenkant best wel normaal weten te houden. Als je eenmaal op gewicht bent zien mensen niks meer aan je en dat gewicht had ik dan toch wel vrij snel weer op peil (1-2 jaar) en dan lijkt alles heel normaal te zijn. Mensen denken zelfs dat ik alles voor elkaar heb. Goede cijfers, woon samen met een leuke vriend, vriendenkringetje...tsja....er is ook niks op aan te merken. Het is vaak zo'n stille strijd. Je kan het ook niet uitleggen aan anderen dus vaak doe je dat ook gewoon niet. Of je begrijpt het zelf niet, dan kan je het ook niet uitleggen.
En dan ben je er eindelijk en je kan het haast niet eens delen. Er is ook uiterlijk niks aan mij veranderd. Ik zie er niet opeens beter of anders uit...niks. Het is veel meer een gevoel dan dat er iets tastbaars is veranderd. Ik was maandag dan ook best wel van slag.
Wel fijn dat ik het hier even kwijt kan/kon dus
En die smilies, een lachende en een huilende, ja dat vond ik ook treffend Pelikaan. Het was precies zoals ik me voelde - ongeooflijk blij en opgelucht dat ik nu eindelijk echt zo ver ben, maar ook verdrietig om wat het me allemaal gekost heeft. (Dit blije/verdrietige snapte mijn vriend overigens ook niet, hij had meer zoiets van - het is toch fijn dat het zo goed gaat? Leuk! Waarom is dit zo'n groot ding eigenlijk? Het is toch goed zo? Ook helemaal begrijpelijk en ik durf me inderdaad niet zo kwetsbaar op te stellen dat ik al mijn diepste gevoelens ga vertellen. Misschien ooit als ik hier nog meer afstand van heb genomen.
Lotte, heb je weer een goede nacht achter de rug? Ik hoop het wel!
Kanga, ik denk dat Pelikaan gelijk heeft, ik schreef het gister ook en natuurlijk denk ik dat je het zelf eigenlijk ook wel weet, maar dat maakt het niet makkelijker voor je. Heb je op het moment hulp waar je iets aan hebt? Hoe sta je tegenover eten? En aankomen? (sorry, ken jouw verhaal nog niet zo goed)
donderdag 19 augustus 2010 om 10:40
quote:indigoblue schreef op 19 augustus 2010 @ 08:47:
Lotte, heb je weer een goede nacht achter de rug? Ik hoop het wel!
Helaas....
Niet normaal, wat was ik onrustig. Ik ging op zich hartstikke blij naar bed, want ik had gisteren echt een topdag. Maar ik kon dus niet in slaap komen. Bah, wat is dat toch ellendig. Na een hele poos toch weggezakt, maar vervolgens bijna elk uur wakker geweest. En ik hád het toch een partij druk in m'n hoofd, was met honderd dingen tegelijk bezig. Behalve met slapen.
Om zes uur vanmorgen wakker, en met geen knuppel meer in slaap te krijgen (hoewel, dat met die knuppel heb ik niet letterlijk geprobeerd, misschien een idee )
Jammer hoor, dit. Na gisteren heb ik wel weer het vertrouwen terug dat ik het kán, slapen. Maar jammer genoeg lukt het dus lang niet altijd.
Voel me nu erg slecht, gewoon ontzettend moe.
Lotte, heb je weer een goede nacht achter de rug? Ik hoop het wel!
Helaas....
Niet normaal, wat was ik onrustig. Ik ging op zich hartstikke blij naar bed, want ik had gisteren echt een topdag. Maar ik kon dus niet in slaap komen. Bah, wat is dat toch ellendig. Na een hele poos toch weggezakt, maar vervolgens bijna elk uur wakker geweest. En ik hád het toch een partij druk in m'n hoofd, was met honderd dingen tegelijk bezig. Behalve met slapen.
Om zes uur vanmorgen wakker, en met geen knuppel meer in slaap te krijgen (hoewel, dat met die knuppel heb ik niet letterlijk geprobeerd, misschien een idee )
Jammer hoor, dit. Na gisteren heb ik wel weer het vertrouwen terug dat ik het kán, slapen. Maar jammer genoeg lukt het dus lang niet altijd.
Voel me nu erg slecht, gewoon ontzettend moe.
donderdag 19 augustus 2010 om 10:54
Wat vervelend Lotte. Als ik niet kan slapen, probeer ik mij tegenwoordig daar maar in te berusten (mooie woordspelling) en gewoon lekker te gaan liggen. Niet te veel uren gaan tellen ( zo van, als ik nu in slaap val heb ik maar x uur slaap en dat is te weinig enz enz).
Vaak zet ik dan de radio maar aan op radio 1 of BNR. Lekkere saaie praatprogramma's waarbij ik dan soms toch nog in slaap val. Door te luisteren naar de radio kan ik in elk geval mijn piekermodus en het gemaal in mijn hoofd wat terugdringen.
Vaak zet ik dan de radio maar aan op radio 1 of BNR. Lekkere saaie praatprogramma's waarbij ik dan soms toch nog in slaap val. Door te luisteren naar de radio kan ik in elk geval mijn piekermodus en het gemaal in mijn hoofd wat terugdringen.
donderdag 19 augustus 2010 om 10:58
quote:indigoblue schreef op 19 augustus 2010 @ 08:47:
[...]
Kanga, ik denk dat Pelikaan gelijk heeft, ik schreef het gister ook en natuurlijk denk ik dat je het zelf eigenlijk ook wel weet, maar dat maakt het niet makkelijker voor je. Heb je op het moment hulp waar je iets aan hebt? Hoe sta je tegenover eten? En aankomen? (sorry, ken jouw verhaal nog niet zo goed)
Ik weet wel zeker dat Pelikaan gelijk heeft
Ik ben nu even geen hulp, was wel uitgepraat met mijn psycholoog. Ik heb nog vreselijk moeite met meer eten en aankomen. Ik weet wel wat het moet, maar het voelt zoooo ongelooflijk fout. Ik ga nu een paar keer in de week bij mijn vader eten, om mijzelf te dwingen goed te eten. Ik heb vooral moeite met aardappels enzo. Maar na het eten voel ik me dan zo ongelooflijk slecht en fout. Ik voel me ook niet dun, ik voel me dik. Hoewel ik weet (en zie) dat ik het niet ben.
Ik ben al meer gaan eten, eet nu 3x per dag een tussendoortje. Dat deed ik eerst nooit. Ik durf weer (simpele) koekjes te eten. Maar echt effect op mijn gewicht heeft het nog niet.
En toch blijf ik bang om dik te worden als ik meer ga eten (ben vroeger wel te dik geweest namelijk).
Tja, het is stom... I know....
[...]
Kanga, ik denk dat Pelikaan gelijk heeft, ik schreef het gister ook en natuurlijk denk ik dat je het zelf eigenlijk ook wel weet, maar dat maakt het niet makkelijker voor je. Heb je op het moment hulp waar je iets aan hebt? Hoe sta je tegenover eten? En aankomen? (sorry, ken jouw verhaal nog niet zo goed)
Ik weet wel zeker dat Pelikaan gelijk heeft
Ik ben nu even geen hulp, was wel uitgepraat met mijn psycholoog. Ik heb nog vreselijk moeite met meer eten en aankomen. Ik weet wel wat het moet, maar het voelt zoooo ongelooflijk fout. Ik ga nu een paar keer in de week bij mijn vader eten, om mijzelf te dwingen goed te eten. Ik heb vooral moeite met aardappels enzo. Maar na het eten voel ik me dan zo ongelooflijk slecht en fout. Ik voel me ook niet dun, ik voel me dik. Hoewel ik weet (en zie) dat ik het niet ben.
Ik ben al meer gaan eten, eet nu 3x per dag een tussendoortje. Dat deed ik eerst nooit. Ik durf weer (simpele) koekjes te eten. Maar echt effect op mijn gewicht heeft het nog niet.
En toch blijf ik bang om dik te worden als ik meer ga eten (ben vroeger wel te dik geweest namelijk).
Tja, het is stom... I know....
donderdag 19 augustus 2010 om 11:50
quote:Kanga76 schreef op 19 augustus 2010 @ 10:58:
Maar na het eten voel ik me dan zo ongelooflijk slecht en fout.
Herkenbaar!!
quote:Kanga76 schreef op 19 augustus 2010 @ 10:58:
Tja, het is stom... I know....
Nee hoor, wij begrijpen je
Ik heb net even op bed gelegen. Was zó moe, en ik moet straks nog wel gaan werken. Ik moet zeggen dat ik me wel ietsie beter voel. Niet geslapen ofzo, maar gewoon m'n hoofd even lekker neergelegd.
't Is gewoon allemaal spanning. Ook omdat ik aan het aankomen ben. Ik weet dat het goed is, maar het blijft gewoon moeilijk.
Maar na het eten voel ik me dan zo ongelooflijk slecht en fout.
Herkenbaar!!
quote:Kanga76 schreef op 19 augustus 2010 @ 10:58:
Tja, het is stom... I know....
Nee hoor, wij begrijpen je
Ik heb net even op bed gelegen. Was zó moe, en ik moet straks nog wel gaan werken. Ik moet zeggen dat ik me wel ietsie beter voel. Niet geslapen ofzo, maar gewoon m'n hoofd even lekker neergelegd.
't Is gewoon allemaal spanning. Ook omdat ik aan het aankomen ben. Ik weet dat het goed is, maar het blijft gewoon moeilijk.
donderdag 19 augustus 2010 om 23:16
Vooruit indigo, ik trek m'n zangstem nog 'es van stal, de meisjes hier zijn vast bereid om een begeleidend dansje voor je te wagen:
Indigoblue is een stoere meid
en heeft zichzelf al aardig bevrijd
we zijn dan ook heel trots op haar
ze heeft het toch maar mooi voor elkaar!
Natuurlijk zijn er ook nog wel dalen
dat je toch wat loopt te balen
maar gelukkig gaat 't meestal goed
dat geeft een mens toch moed!
Lieve indigoblue, je doet het hartstikke top
Een dikke kus van ons op je kop!!
*sluipt weer gauw weg...*
Indigoblue is een stoere meid
en heeft zichzelf al aardig bevrijd
we zijn dan ook heel trots op haar
ze heeft het toch maar mooi voor elkaar!
Natuurlijk zijn er ook nog wel dalen
dat je toch wat loopt te balen
maar gelukkig gaat 't meestal goed
dat geeft een mens toch moed!
Lieve indigoblue, je doet het hartstikke top
Een dikke kus van ons op je kop!!
*sluipt weer gauw weg...*
vrijdag 20 augustus 2010 om 10:01
Haha Pelikaan, superlief
En lotte ook bedankt voor je knuffels
Werd gister met m'n neus behoorlijk op de feiten gedrukt wat betreft het verleden (eetstoornis + herstelperiode). Ironischer kan haast niet met het oog op mijn post van laatst. Heb ik net zo'n enorme sprong naar de "gezonde kant" gemaakt, heb ik net alles nog een beetje meer kunnen afsluiten, verleden loslaten...krijg je dit weer.
Ik zou er heel hard om willen huilen denk ik, maar ik kan het gewoon nergens kwijt. Net wel even met iemand kort besproken, maar gek genoeg is dat iemand die ik eigenlijk niet eens zo heel goed ken. Maar misschien maakt dat het dan juist ook makkelijker, iemand die niet al allerlei ideeën over je verleden heeft.
Zucht. Moet het echt gaan loslaten...waarom blijft het je dan toch acthervolgen?
Lotte, heb je vannacht goed geslapen?
En lotte ook bedankt voor je knuffels
Werd gister met m'n neus behoorlijk op de feiten gedrukt wat betreft het verleden (eetstoornis + herstelperiode). Ironischer kan haast niet met het oog op mijn post van laatst. Heb ik net zo'n enorme sprong naar de "gezonde kant" gemaakt, heb ik net alles nog een beetje meer kunnen afsluiten, verleden loslaten...krijg je dit weer.
Ik zou er heel hard om willen huilen denk ik, maar ik kan het gewoon nergens kwijt. Net wel even met iemand kort besproken, maar gek genoeg is dat iemand die ik eigenlijk niet eens zo heel goed ken. Maar misschien maakt dat het dan juist ook makkelijker, iemand die niet al allerlei ideeën over je verleden heeft.
Zucht. Moet het echt gaan loslaten...waarom blijft het je dan toch acthervolgen?
Lotte, heb je vannacht goed geslapen?
