Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
vrijdag 15 oktober 2010 om 10:30
Morgen,
@Indigoblue. Ik slik ongeveer 70 pillen per dag, soms wel minder maar dit is het maximale wat ik ooit gebruikt heb. Toen ik per direct stopte met het gebruik van die pillen en dus 6 kg aankwam, schoot ik zo in paniek dat ik meteen weer ben begonnen. Ik dacht waar stoppen die kilo's, straks ben ik 10 kg zwaarder..
Ik voelde het wel rommelen in mijn darmen dus ik heb sterk het gevoel dat als ik door had gezet dat ik op eigen kracht naar de wc zou kunnen. Ik baal dus dat ik niet door heb durven zetten. Aan de ene kant heb ik sterk het gevoel dat ik alles weg wil gooien en kijken hoe het gaat. Ik heb nog eventueel klysma's achter de hand (deze moest ik in de kliniek ook gebruiken ivm de hoeveelheden die ik slikte).
Ik vind het alleen zo moeilijk omdat ik niet weet hoe lang het duurt voordat dat vocht weg ik. Ik weet dat ik zeker niet teveel eet. Ik schaam me ook voor mijn vriend en omgeving, dat ze me ineens zo 'vol met vocht' zien aangezien niemand weet van mijn geheim. Ik zou het liefst in een hutje op de hei zitten voor 2 mnd om deze taak te volbrengen...
@Indigoblue. Ik slik ongeveer 70 pillen per dag, soms wel minder maar dit is het maximale wat ik ooit gebruikt heb. Toen ik per direct stopte met het gebruik van die pillen en dus 6 kg aankwam, schoot ik zo in paniek dat ik meteen weer ben begonnen. Ik dacht waar stoppen die kilo's, straks ben ik 10 kg zwaarder..
Ik voelde het wel rommelen in mijn darmen dus ik heb sterk het gevoel dat als ik door had gezet dat ik op eigen kracht naar de wc zou kunnen. Ik baal dus dat ik niet door heb durven zetten. Aan de ene kant heb ik sterk het gevoel dat ik alles weg wil gooien en kijken hoe het gaat. Ik heb nog eventueel klysma's achter de hand (deze moest ik in de kliniek ook gebruiken ivm de hoeveelheden die ik slikte).
Ik vind het alleen zo moeilijk omdat ik niet weet hoe lang het duurt voordat dat vocht weg ik. Ik weet dat ik zeker niet teveel eet. Ik schaam me ook voor mijn vriend en omgeving, dat ze me ineens zo 'vol met vocht' zien aangezien niemand weet van mijn geheim. Ik zou het liefst in een hutje op de hei zitten voor 2 mnd om deze taak te volbrengen...
vrijdag 15 oktober 2010 om 11:23
Hallo dames!
Lotte: GEWELDIG! Wat een heerlijk duwtje weer in je rug, ben oprecht blij voor je, zit hier echt met een glimlach Zoals Sweetday ook al zei: Nu weet je weer een beetje extra waar je het voor doet! Had je je een jaar geleden kunnen voorstellen dat dit zou gebeuren en dat je hiertoe in staat zou zijn? Gefeliciteerd meid, ik hoop dat je een leuke en leerzame middag gaat hebben en dat je je later beseft: 'Hey.. ik heb gewoon een tijdje NIET aan mijn eetstoornis gedacht!'
Wat ik me vanmorgen trouwens weer herinnerde, ik kan me nog exact voor de geest halen wanneer het moment was dat ik eens NIET aan mijn es dacht. Ik begon weer iets meer te eten en had me verslapen. Nu moeten jullie weten dat ik nooit mijn wekker heb gebruikt in de tijd dat t erg slecht ging, ik was sowieso vroeg wakker.
Maar goed, ik had me verslapen! Ik werd wakker en dacht: 'Fuck! Eruit! Douchen, aankleden en gauw weg!'
En na 5 min dacht ik: Oh, is waar ook, ik heb een eetstoornis. Klinkt heel stom nu ik dit zo schrijf, maar ik kan me dat nog zo goed herinneren.. Die 5 min dat ik alleen maar bezig was met niet te laat komen; HEERLIJK!
Indigo; als ik iemand naar me zie glimlachen of ik zie een mooi landschap of een prachtige ochtendzon, kan ik daar ook heel erg van gaan relativeren. Zien waar ik mijn geluk uit kan halen. Toen het erg slecht met me ging zag ik geen glimlachen, en al helemaal geen mooie ochtendzon. Toen zag ik niets anders dan mijn eigen lichaam en dacht ik alleen maar aan mijn gedachten.
Sinds ik weer steeds beter wordt (lees; toen ik meer ging eten, dus meer energie kreeg, meer leuke dingen kon doen etc), ga ik dat weer meer zien en word ik daar weer meer gelukkig van. Ik denk dat de positeve spiraal net als de negatieve spiraal werkt. Het ene zet het andere in werking, soort domino-effect. En ik denk dat jouw es op dezelfde manier als de mijne is ontstaan. Ik kreeg ook complimenten van mijn moeder en omgeving, ik had het ook prima voor elkaar. En toch waren alle zaken die er ineens tegelijk speelden in mijn leven, schijnbaar te veel voor mij. Een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Ik kan nu wel alles en iedereen de schuld gaan geven, maar dat heeft geen zin, het was gewoon alles bij elkaar, en het zal er vast (onder de oppervlakte) altijd in hebben gezeten.
Merk je bij jezelf dat je er minder mee bezig was toen je nog niet in dit topic schreef? Het baart me een beetje zorgen, want het is niet de eerste keer dat je zegt dat je bang bent om weer achteruit te gaan sinds je je met dit topic bezighoudt.
Ik wil je hier echt ABSOLUUT niet kwijt!! Je bijdragen zijn heel zinvol en erg 'helend' en motiverend, maar dit moet niet ten koste van jezelf gaan! Misschien kun je ff een tijdje hier niet komen en dan kijken of dat verschil maakt in je gevoel? Nogmaals, ik wil je eigenlijk hier niet kwijt, maar ik wil ook niet dat je je er weer teveel mee bezig gaat houden als je denkt dat dat invloed op je zal hebben..
Stampertje; we hebben allemaal rare en gevaarlijke 'tricks' uitgehaald om ons gewicht onder controle te houden. Is het niet door obsessief sporten, overgeven, laxeermiddelen gebruiken, dan wel door (of:in combinatie met) ongezond weinig te eten etc.
Ik heb ook altijd gezegd: ik wilde dat ik morgen wakker werd en dan weer XX kg. woog. Zodat ik er niets voor hoef te doen, zodat niemand me ziet groeien. Ik heb geen ervaring met laxeermiddelen, maar luister goed naar Indigo.
We hoeven je niet te vertellen dat die hoeveelheden slecht voor je zijn. Kun je niet met de huisarts praten? Ik geloof dat zij iets kunnen voorschrijven op natuurlijke basis. Hoorde ik ten minste van een vriendin. Wellicht kun je daarmee gaan afbouwen, zodat het allemaal wat geleidelijker gaat. Makkelijker voor jezelf en je omgeving zal er minder van opmerken.
Trouwens, ik moet soms ook een hele week niet naar de wc. Altijd al gehad (net als mijn vader) en eigenlijk nooit een probleem gevonden. Vreemd he? Merkte toen ook nooit echt verschil als een week niet was geweest (of stond er gewoon niet bij stil)
Lotte: GEWELDIG! Wat een heerlijk duwtje weer in je rug, ben oprecht blij voor je, zit hier echt met een glimlach Zoals Sweetday ook al zei: Nu weet je weer een beetje extra waar je het voor doet! Had je je een jaar geleden kunnen voorstellen dat dit zou gebeuren en dat je hiertoe in staat zou zijn? Gefeliciteerd meid, ik hoop dat je een leuke en leerzame middag gaat hebben en dat je je later beseft: 'Hey.. ik heb gewoon een tijdje NIET aan mijn eetstoornis gedacht!'
Wat ik me vanmorgen trouwens weer herinnerde, ik kan me nog exact voor de geest halen wanneer het moment was dat ik eens NIET aan mijn es dacht. Ik begon weer iets meer te eten en had me verslapen. Nu moeten jullie weten dat ik nooit mijn wekker heb gebruikt in de tijd dat t erg slecht ging, ik was sowieso vroeg wakker.
Maar goed, ik had me verslapen! Ik werd wakker en dacht: 'Fuck! Eruit! Douchen, aankleden en gauw weg!'
En na 5 min dacht ik: Oh, is waar ook, ik heb een eetstoornis. Klinkt heel stom nu ik dit zo schrijf, maar ik kan me dat nog zo goed herinneren.. Die 5 min dat ik alleen maar bezig was met niet te laat komen; HEERLIJK!
Indigo; als ik iemand naar me zie glimlachen of ik zie een mooi landschap of een prachtige ochtendzon, kan ik daar ook heel erg van gaan relativeren. Zien waar ik mijn geluk uit kan halen. Toen het erg slecht met me ging zag ik geen glimlachen, en al helemaal geen mooie ochtendzon. Toen zag ik niets anders dan mijn eigen lichaam en dacht ik alleen maar aan mijn gedachten.
Sinds ik weer steeds beter wordt (lees; toen ik meer ging eten, dus meer energie kreeg, meer leuke dingen kon doen etc), ga ik dat weer meer zien en word ik daar weer meer gelukkig van. Ik denk dat de positeve spiraal net als de negatieve spiraal werkt. Het ene zet het andere in werking, soort domino-effect. En ik denk dat jouw es op dezelfde manier als de mijne is ontstaan. Ik kreeg ook complimenten van mijn moeder en omgeving, ik had het ook prima voor elkaar. En toch waren alle zaken die er ineens tegelijk speelden in mijn leven, schijnbaar te veel voor mij. Een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Ik kan nu wel alles en iedereen de schuld gaan geven, maar dat heeft geen zin, het was gewoon alles bij elkaar, en het zal er vast (onder de oppervlakte) altijd in hebben gezeten.
Merk je bij jezelf dat je er minder mee bezig was toen je nog niet in dit topic schreef? Het baart me een beetje zorgen, want het is niet de eerste keer dat je zegt dat je bang bent om weer achteruit te gaan sinds je je met dit topic bezighoudt.
Ik wil je hier echt ABSOLUUT niet kwijt!! Je bijdragen zijn heel zinvol en erg 'helend' en motiverend, maar dit moet niet ten koste van jezelf gaan! Misschien kun je ff een tijdje hier niet komen en dan kijken of dat verschil maakt in je gevoel? Nogmaals, ik wil je eigenlijk hier niet kwijt, maar ik wil ook niet dat je je er weer teveel mee bezig gaat houden als je denkt dat dat invloed op je zal hebben..
Stampertje; we hebben allemaal rare en gevaarlijke 'tricks' uitgehaald om ons gewicht onder controle te houden. Is het niet door obsessief sporten, overgeven, laxeermiddelen gebruiken, dan wel door (of:in combinatie met) ongezond weinig te eten etc.
Ik heb ook altijd gezegd: ik wilde dat ik morgen wakker werd en dan weer XX kg. woog. Zodat ik er niets voor hoef te doen, zodat niemand me ziet groeien. Ik heb geen ervaring met laxeermiddelen, maar luister goed naar Indigo.
We hoeven je niet te vertellen dat die hoeveelheden slecht voor je zijn. Kun je niet met de huisarts praten? Ik geloof dat zij iets kunnen voorschrijven op natuurlijke basis. Hoorde ik ten minste van een vriendin. Wellicht kun je daarmee gaan afbouwen, zodat het allemaal wat geleidelijker gaat. Makkelijker voor jezelf en je omgeving zal er minder van opmerken.
Trouwens, ik moet soms ook een hele week niet naar de wc. Altijd al gehad (net als mijn vader) en eigenlijk nooit een probleem gevonden. Vreemd he? Merkte toen ook nooit echt verschil als een week niet was geweest (of stond er gewoon niet bij stil)
vrijdag 15 oktober 2010 om 11:34
Trouwens: toen ik begon met werken en elke dag rond de dezelfde tijd at en ook gewoon zelf gesmeerde volkoren boterhammetjes meenam EN de wc op het werk steeds vertrouwder werd, kwam er veeeel meer regelmaat in. Dus wellicht een idee om dan op vaste tijden goed te eten, zoals Indigo ook al schreef..
vrijdag 15 oktober 2010 om 11:44
Vergeet ik bijna het belangrijkste, haha!
Ik ben geloof ik weer iets aangekomen... Baal ik wel een heeel klein beetje van, eerlijk gezegd. Broek zat in ieder geval strakker volgens mij. Schrok meteen heel erg. Zal zondag maar eens gaan wegen dan..
Niemand in mijn omgeving zegt er gelukkig iets van.. Ook niet de mensen die er niets van weten.
Maar ik heb altijd gezegd: dan ga ik maar een tijdje meer wegen dan ik vroeger deed. Dat heb ik er voor over!! Het stabiliseert vanzelf. Hoeveel mensen die beter zijn geworden hebben wel niet een tijdje meer gewogen dan ze hadden gewild? Je lichaam moet ook weer een balans vinden, het is op zich wel logisch.
(weeg trouwens nog niet zoveel als vroeger, dus misschien stopt t dan daar wel, dan heb ik nog wel ff
)
Ik ben geloof ik weer iets aangekomen... Baal ik wel een heeel klein beetje van, eerlijk gezegd. Broek zat in ieder geval strakker volgens mij. Schrok meteen heel erg. Zal zondag maar eens gaan wegen dan..
Niemand in mijn omgeving zegt er gelukkig iets van.. Ook niet de mensen die er niets van weten.
Maar ik heb altijd gezegd: dan ga ik maar een tijdje meer wegen dan ik vroeger deed. Dat heb ik er voor over!! Het stabiliseert vanzelf. Hoeveel mensen die beter zijn geworden hebben wel niet een tijdje meer gewogen dan ze hadden gewild? Je lichaam moet ook weer een balans vinden, het is op zich wel logisch.
(weeg trouwens nog niet zoveel als vroeger, dus misschien stopt t dan daar wel, dan heb ik nog wel ff
)
vrijdag 15 oktober 2010 om 12:10
Vanavond reageer ik uitgebreider, maar wil wel alvast vertellen dat het eten goed gaat bij me! Ik wilde het al zo lang, kijken bij mijn eigen orthodontist, maar durfde het nooit te vragen. Zo bang om afgewezen te worden. Toen durfde ik het eindelijk, maar reageerde hij natuurlijk niet echt, wat ik opvatte als een afwijzing, die ik weer toeschreef aan de anorexia.
En nu blijkt dus dat ik helemaal niet afgewezen word. Ik mag komen, en voel me zo gewaardeerd! Ik ben het voor andere mensen blijkbaar tóch waard om energie in te steken, en dat maakt me zo blij.
Verder wil ik alvast even reageren op Indigoblue. Dat 'willen willen' is inderdaad zó herkenbaar! Maar je kunt 'willen' niet afdwingen, wat is dat toch frustrerend.
En stampertje, ik schrik erg van die 70 pillen per dag..... Wat moet het moeilijk voor je zijn om te stoppen.
Vanavond meer.
Oh ja, nog even dit:
quote:Sweetday schreef op 15 oktober 2010 @ 09:15:
meiden, jullie zijn ALLEMAAL goud waard!
Dat is natuurlijk helemaal waar! Ik zei het tegen Pelikaan in het bijzonder, omdat wij mailcontact hebben, en zij mij in een paar maanden tijd al verder heeft geholpen dan ik in jaren ben geweest. Ik ben haar daar heel erg dankbaar voor, temeer omdat ze het ontzettend druk heeft.
Maar jullie zijn zéker allemaal goud waard!
En nu blijkt dus dat ik helemaal niet afgewezen word. Ik mag komen, en voel me zo gewaardeerd! Ik ben het voor andere mensen blijkbaar tóch waard om energie in te steken, en dat maakt me zo blij.
Verder wil ik alvast even reageren op Indigoblue. Dat 'willen willen' is inderdaad zó herkenbaar! Maar je kunt 'willen' niet afdwingen, wat is dat toch frustrerend.
En stampertje, ik schrik erg van die 70 pillen per dag..... Wat moet het moeilijk voor je zijn om te stoppen.
Vanavond meer.
Oh ja, nog even dit:
quote:Sweetday schreef op 15 oktober 2010 @ 09:15:
meiden, jullie zijn ALLEMAAL goud waard!
Dat is natuurlijk helemaal waar! Ik zei het tegen Pelikaan in het bijzonder, omdat wij mailcontact hebben, en zij mij in een paar maanden tijd al verder heeft geholpen dan ik in jaren ben geweest. Ik ben haar daar heel erg dankbaar voor, temeer omdat ze het ontzettend druk heeft.
Maar jullie zijn zéker allemaal goud waard!
vrijdag 15 oktober 2010 om 14:16
Hallo allemaal,
Allereerst wil ik even kwijt dat ik me hier zeer welkom voel (ik ben er nog pas een paar dagen), dus bedankt daarvoor.
Ik vind het erg fijn dat jullie zo open zijn en meedenken met anderen. De verhalen zijn allemaal wel herkenbaar en zoals jullie aangeven maken we allemaal ongeveer dezelfde fasen door. Positieve hieraan is dat we beseffen dat de laatste loodjes echt het zwaarste zijn. We zijn al zo ver in het proces dat het zonde is om nu op te geven.
Wat mij helpt om moeilijke momenten door te komen is te denken aan mensen die het moeilijker hebben dan ik. Klinkt erg soft en zo ben ik eigenlijk niet hoor. Mensen die geen geld hebben voor de huur/eten, mensen die ongeneeslijk ziek zijn etc. Dan kan ik enerzijds echt boos worden op mezelf en denken:
-'Stel je niet zo aan Stamper en geniet nu eens van je leven want je bent al 33. Die es heeft lang genoeg geduurd.
-Ben blij dat je lichaam uberhaupt nog werkt met dat geklooi van je. Je hebt geluk gehad
- Wat maken die paar kilo nou uit
- Je hebt een goede opleiding, mooi huis, lieve vriend en vrienden dus geniet van wat je hebt.
Dit soort gedachten helpen mij altijd wel hoor. Niemand kiest voor es maar ik denk dat we allemaal wel bewezen hebben dat we willen vechten voor een normaal leven.
Zoals Indigoblue al eerder aangaf over de tweestrijd. Is dit het nu. Je bent klaar met werk, hebt alles redelijk voor elkaar etc. Ik denk dat iedereen dit wel herkent. Het gekke is wel dat als je ouder wordt en werkt, er een punt komt dat je niet eens meer terug wil naar het 'studerende leven' .
Oh ja even een grapje: Ik heb op aanraden van indigoblue gesproken met een ervaringsdeskundige. Ik zat daar te wachten samen met een meisje die binge heeft. We zaten naast elkaar en te kletsen. Zegt ze tegen mij: Nou volgens mij eet jij niet zo heel veel (ben niet broodmager hoor)! Zeg ik tegen haar: Volgens mij eet jij iets teveel! We moesten er allebei om lachten. We hebben allbei een es maar het uit zich anders.
Ik hoop dat dit een opkikker voor jullie is.
Allereerst wil ik even kwijt dat ik me hier zeer welkom voel (ik ben er nog pas een paar dagen), dus bedankt daarvoor.
Ik vind het erg fijn dat jullie zo open zijn en meedenken met anderen. De verhalen zijn allemaal wel herkenbaar en zoals jullie aangeven maken we allemaal ongeveer dezelfde fasen door. Positieve hieraan is dat we beseffen dat de laatste loodjes echt het zwaarste zijn. We zijn al zo ver in het proces dat het zonde is om nu op te geven.
Wat mij helpt om moeilijke momenten door te komen is te denken aan mensen die het moeilijker hebben dan ik. Klinkt erg soft en zo ben ik eigenlijk niet hoor. Mensen die geen geld hebben voor de huur/eten, mensen die ongeneeslijk ziek zijn etc. Dan kan ik enerzijds echt boos worden op mezelf en denken:
-'Stel je niet zo aan Stamper en geniet nu eens van je leven want je bent al 33. Die es heeft lang genoeg geduurd.
-Ben blij dat je lichaam uberhaupt nog werkt met dat geklooi van je. Je hebt geluk gehad
- Wat maken die paar kilo nou uit
- Je hebt een goede opleiding, mooi huis, lieve vriend en vrienden dus geniet van wat je hebt.
Dit soort gedachten helpen mij altijd wel hoor. Niemand kiest voor es maar ik denk dat we allemaal wel bewezen hebben dat we willen vechten voor een normaal leven.
Zoals Indigoblue al eerder aangaf over de tweestrijd. Is dit het nu. Je bent klaar met werk, hebt alles redelijk voor elkaar etc. Ik denk dat iedereen dit wel herkent. Het gekke is wel dat als je ouder wordt en werkt, er een punt komt dat je niet eens meer terug wil naar het 'studerende leven' .
Oh ja even een grapje: Ik heb op aanraden van indigoblue gesproken met een ervaringsdeskundige. Ik zat daar te wachten samen met een meisje die binge heeft. We zaten naast elkaar en te kletsen. Zegt ze tegen mij: Nou volgens mij eet jij niet zo heel veel (ben niet broodmager hoor)! Zeg ik tegen haar: Volgens mij eet jij iets teveel! We moesten er allebei om lachten. We hebben allbei een es maar het uit zich anders.
Ik hoop dat dit een opkikker voor jullie is.
vrijdag 15 oktober 2010 om 16:13
Nog even op de valreep voordat het weekend begint!
Fijn om te ervaren dat er meer mensen baat hebben aan dit topic en dat er nog steeds mensen zich 'aanmelden'.
Toen ik begon met meeschrijven, had ik belooft nog een keer iets meer over mijn achtergrond te schrijven. Van Lotte en Indigo weet ik bijvoorbeeld al het e.e.a. maar jullie niet van mij! WARNING: LANGE POST!!
Mijn verhaal begint eigenlijk in de puberteit. Toen heb ik besloten dat dun zijn het hoogst haalbare is, dat zou me zelfvertrouwen geven. Destijds heb ik wat gelijnt maar is het nooit uit de hand gelopen. Echter, sinds mijn 16 tot nu ben ik eigenlijk nooit tevreden geweest met mijn lichaam en vermeed ik dingen als zwemmen, strand(vakanties), korte broeken etc.
Al die jaren voelde ik me dipe van binnen schuldig als ik snoepte... en aangezien ik een zoetekauw ben, deed ik dat dus volop. Ik heb overigens altijd een slank lichaam gehad, gemiddeld maat 36, bij een lengte van 1.68. soms iets meer, soms iets minder.
Echter, sinds mijn 30e (ben nu 34) kwam er toch steeds wat bij en voelde ik me NOG rotter in mijn lijf.. uiteindelijk was ik het corige jaar september zo zat, dat ik drastisch ben gaan lijnen... Alle koolhydraten eruit, sla sla sla en sla, met wat vlees en kaas en verder sloten thee. Natuurlijk ging dat als een tierelier en hoewel mijn streven was om weer lekker in maat 36 te komen (zat wat vaker in 38...), ben ik nadat ik dat bereikt had, niet gestopt... Iedereen hield zijn hart vast toen ik begon met lijnen want ze zagen de bui al hangen... en helaas hebben ze gelijk gekregen. Tot begin december vorige jaar ging het nog wel aardig, maar toen ben ik begonnen met wegen en toen was het hek van de dam, het nummertje op de weegschaal ging een eigen leven leiden.. Als die tijd heb ik nog 'gewoon' gewerkt (40 uur of meer) maar toen zag ik toch wel in dat dat wel eens fout kon lopen.. ik ben toen al iets meer gaan eten en dat ging toen wel redelijk.
Uiteindelijk, na de wintersport vakantie, waar ik tevens mijn vriend heb leren kennen, kreeg ik toch wel door dat ik het niet zonder hulp zou gaan redden.. via een goede kennis wat namen van goede therpeuten gekregen maar ja, toen ging het wel weer dus: niets mee gedaan. Wat gewicht betreft is mijn dieptepunt een BMI van 17 (zit ik nu marginaal boven).
Vervolgens heb ik het erg druk gehad met werk, veel gereisd, waaronder twee keer naar Afrika (5 en 10 dagen), en dat allemaal op sla, kip en crackers. Niet zo gek dat toen ik terug kwam, ik helemaal OP was. Ik kon niet meer... Dat was het moment dat ik wel de therapeut gebeld heb.. Op het moment dat ik realiseerde dat mijn werk in het gedrang kwam, was het tijd voor actie... Daar heb ik niet voor niets 10 jaar hard voor gewerkt!
Sinds die tijd, eind juli, ben ik dus al substantieel meer gaan eten, met alle welbekende gevoelens, gevechten en tranen tot gevolg... Ik denk dat ik nu in fase 4 zit van Indigo. Ik wil echt niet terug maar vooruit wil ook nog niet... Oke, ik neig naar 5 maar nog net niet . Overigens heb ik nooit overgegeven, laxeermiddelen gebruikt of overmatig gesport.
Dit topic doet me goed, er zijn zoveel sterke vrouwen en ik meen het serieus dat het me helpt, als ik weer eens weerstand voel om te eten! Het leven IS leuker als je je fit voelt, maar ik vind het moeilijk om afstand te doen van het slanke lichaam wat ik nu heb, omdat dat eindelijk is zoals ik al sinds mijn 16e is.. afscheid nemen dus en dat valt me zwaar..
Ha ha, Stampertje, goed om af en toe jezelf even niet zo serieus te nemen, het is allemaal al heftig en ernstig tegemoet! Ik ging gisteren naar therpaie en riep naar mijn collega's 'ik ga even lekker een uurtje over mezelf praten'
.
En last but not least: als iemand door dit topic juist weer meegetrokken wordt in de es, dan vooral voor jezelf en je gezondheid opkomen en afstand nemen. Soms wil je er inderdaad even niet mee bezig zijn!
Ik ga weekend houden. tot later, als iemand tenminste het einde van deze post heeft gehaald!
Fijn om te ervaren dat er meer mensen baat hebben aan dit topic en dat er nog steeds mensen zich 'aanmelden'.
Toen ik begon met meeschrijven, had ik belooft nog een keer iets meer over mijn achtergrond te schrijven. Van Lotte en Indigo weet ik bijvoorbeeld al het e.e.a. maar jullie niet van mij! WARNING: LANGE POST!!
Mijn verhaal begint eigenlijk in de puberteit. Toen heb ik besloten dat dun zijn het hoogst haalbare is, dat zou me zelfvertrouwen geven. Destijds heb ik wat gelijnt maar is het nooit uit de hand gelopen. Echter, sinds mijn 16 tot nu ben ik eigenlijk nooit tevreden geweest met mijn lichaam en vermeed ik dingen als zwemmen, strand(vakanties), korte broeken etc.
Al die jaren voelde ik me dipe van binnen schuldig als ik snoepte... en aangezien ik een zoetekauw ben, deed ik dat dus volop. Ik heb overigens altijd een slank lichaam gehad, gemiddeld maat 36, bij een lengte van 1.68. soms iets meer, soms iets minder.
Echter, sinds mijn 30e (ben nu 34) kwam er toch steeds wat bij en voelde ik me NOG rotter in mijn lijf.. uiteindelijk was ik het corige jaar september zo zat, dat ik drastisch ben gaan lijnen... Alle koolhydraten eruit, sla sla sla en sla, met wat vlees en kaas en verder sloten thee. Natuurlijk ging dat als een tierelier en hoewel mijn streven was om weer lekker in maat 36 te komen (zat wat vaker in 38...), ben ik nadat ik dat bereikt had, niet gestopt... Iedereen hield zijn hart vast toen ik begon met lijnen want ze zagen de bui al hangen... en helaas hebben ze gelijk gekregen. Tot begin december vorige jaar ging het nog wel aardig, maar toen ben ik begonnen met wegen en toen was het hek van de dam, het nummertje op de weegschaal ging een eigen leven leiden.. Als die tijd heb ik nog 'gewoon' gewerkt (40 uur of meer) maar toen zag ik toch wel in dat dat wel eens fout kon lopen.. ik ben toen al iets meer gaan eten en dat ging toen wel redelijk.
Uiteindelijk, na de wintersport vakantie, waar ik tevens mijn vriend heb leren kennen, kreeg ik toch wel door dat ik het niet zonder hulp zou gaan redden.. via een goede kennis wat namen van goede therpeuten gekregen maar ja, toen ging het wel weer dus: niets mee gedaan. Wat gewicht betreft is mijn dieptepunt een BMI van 17 (zit ik nu marginaal boven).
Vervolgens heb ik het erg druk gehad met werk, veel gereisd, waaronder twee keer naar Afrika (5 en 10 dagen), en dat allemaal op sla, kip en crackers. Niet zo gek dat toen ik terug kwam, ik helemaal OP was. Ik kon niet meer... Dat was het moment dat ik wel de therapeut gebeld heb.. Op het moment dat ik realiseerde dat mijn werk in het gedrang kwam, was het tijd voor actie... Daar heb ik niet voor niets 10 jaar hard voor gewerkt!
Sinds die tijd, eind juli, ben ik dus al substantieel meer gaan eten, met alle welbekende gevoelens, gevechten en tranen tot gevolg... Ik denk dat ik nu in fase 4 zit van Indigo. Ik wil echt niet terug maar vooruit wil ook nog niet... Oke, ik neig naar 5 maar nog net niet . Overigens heb ik nooit overgegeven, laxeermiddelen gebruikt of overmatig gesport.
Dit topic doet me goed, er zijn zoveel sterke vrouwen en ik meen het serieus dat het me helpt, als ik weer eens weerstand voel om te eten! Het leven IS leuker als je je fit voelt, maar ik vind het moeilijk om afstand te doen van het slanke lichaam wat ik nu heb, omdat dat eindelijk is zoals ik al sinds mijn 16e is.. afscheid nemen dus en dat valt me zwaar..
Ha ha, Stampertje, goed om af en toe jezelf even niet zo serieus te nemen, het is allemaal al heftig en ernstig tegemoet! Ik ging gisteren naar therpaie en riep naar mijn collega's 'ik ga even lekker een uurtje over mezelf praten'
. En last but not least: als iemand door dit topic juist weer meegetrokken wordt in de es, dan vooral voor jezelf en je gezondheid opkomen en afstand nemen. Soms wil je er inderdaad even niet mee bezig zijn!
Ik ga weekend houden. tot later, als iemand tenminste het einde van deze post heeft gehaald
!
vrijdag 15 oktober 2010 om 19:20
Goedenavond
Stampertje, dat is heel veel. Wellicht is het zelfs aan te raden hier begeleiding bij te vragen van je huisarts? Zou je dat durven aangeven bij hem/haar? Ik weet niet of het nodig is, maar 70 per dag is echt heel veel. Het lijkt mij dat het dan ook niet prettig is om in 1x te stoppen, maar te minderen. van 70 naar 60 van 60 naar 50 enzovoort. Ik kan me je angst om vocht vast te houden heel goed voorstellen, maar ik kan je ervan verzekeren dat dat echt iets tijdelijks zal zijn. Ik weet niet of het anderen zal opvallen, maar al valt het wel op kan je ook zeggen dat je je niet zo lekker voelt, niet zo lekker in je vel zit o.i.d. Uit eindelijk doe je dit voor jezelf!!! Bedenk je maar hoe vrij je je zult voelen als je niet afhankelijk bent van de laxeermiddelen. Het zal even bikkelen zijn, je even echt niet fijn in je vel voelen, maar daarna!! Daarna kan je lichaam op eigen kracht haar werk doen en zal je eindelijk vrij zijn van de pillen. Wat een heerlijk gevoel! Je kan het!!
Wat betreft het relativeren moet ik dat soort dingen juist niet gaan denken (dat anderen het veel slechter hebben), dan ga ik me enorm schuldig en slecht voelen over hoe ik denk en hoe ik me gedraag de kleine dingen doen me goed, halen me uit mijn hoofd en brengen me weer evne terug op aarde en het is goed voor mij om die vast te houden, dat zeker wel.
Rooos, wat leuk die momenten die je noemt!! Goed om die nog eens naar boven te halen
Wat betreft dit topic, ik denk er wel eens aan inderdaad en wil mijn twijfels wel uitspreken hier, dat vind ik wel belangrijk. Echter, weet ik aardig goed waarom ik nu in een moeilijke(re) periode zit. Werkelijk alles in mijn leven verandert op het moment, positieve veranderingen, leuke dingen, maar ook heel ingrijpende dingen die veel onduidelijkheid en onzekerheid met zich meebrengen. Daarnaast is dit best een heftig jaar voor mij wat betreft de es. Ruim 10 jaar heb ik ertegen gevochten en nu, eindelijk, eindelijk kan ik oprecht zeggen dat het goed gaat. Het gaat écht goed. Het gaat aan min of meer één stuk door goed én voor langere periodes.
Zoals ik al eerder dit jaar schreef besef ik me opeens dat dit het is. Ik ben er! Ik heb eindelijk het einde van de rit wat betreft het herstel bereikt. En dat is zo ontzettend fijn, zo'n opluchting, soms overweldigt het me hoe goed het gaat, hoe ver ik ben gekomen, hoe vrij ik nu ben!
Tegelijkertijd is het verdrietig, omdat ik nu afstand kan nemen van de es en kan overzien wat het me allemaal gekost heeft. En dat vind ik best confronterend en moeilijk. Het is een proces dat ik heel bewust meemaak op de één of andere manier, veel bewuster dan alle andere fases hiervoor. Ik voel zo dat ik vooruit ga, dat ik steeds een stukje verder kom in het los laten van die laatste zandkorrels, in het verwerken van het verdriet dat ik heb om die "verloren" jaren, het verwerken en omgaan met de achterliggende problematiek. Soms is het net alsof ik die hele rit in sneltreinvaart weer meemaak...om het allemaal te verwerken en eindelijk af te sluiten ofzo. Maar ik besef het me zo goed, op de één of andere manier sta ik er ook wat los van. Vreemd en een turbulente tijd, maar tegelijkertijd ervaar ik er ook een bepaalde rust in.
En ja naast alle veranderingen, naast alle emoties wat betreft het klaar zijn met de es val ik ook per ongeluk een beetje af, geen ramp, maar toevallig dan ook weer net onder mijn ondergrens (geen zorgen, heb geen ondergewicht en eet voldoende, het kost me denk ik gewoon veel energie allemaal op het moment).
Als het echt fout dreigt te gaan (wat ik totaal niet verwacht) geef ik het zeker aan hier en als dit topic me te veel word neem ik zeker afstand. Hier kan ik gewoon alles kwijt en dan lijkt het misschien erger of zwaarder dan dat het is omdat de focus er dan juist op ligt, maar het gaat goed, het gaat echt heel goed. Beter dan het in ruim 10 jaar is gegaan. Lief dat je voor me uitkijkt
Ik denk trouwens dat anderen niet eens zien dat je (weer) wat bent aangekomen. Een paar kg zien anderen niet eens, hoe gek het voor ons ook klinkt Maar wat ga je goed zeg! Wat ben je sterk en kan je het goed rationaliseren. Ik weet hoe sterk die es kan zijn en vind het zo knap dat je het zo aanpakt, dat je er zoveel weerstand aan kan bieden en echt voor het leven gaat! Fantastisch!!
Lotte, wat fijn dat het goed gaat! Ik ben echt elke keer weer opnieuw trots op hoe goed je het doet sinds het begin van dit topic!!! Je bent een kanjer en je wordt ervoor beloond
Sweetday, leuk (nouja "leuk" zo leuk is het niet) om je verhaal te lezen. Wat goed dat je hulp hebt ingeschakeld. Het los laten / afscheid nemen is moeilijk inderdaad, maar uit eindelijk is het het beste, zeker weten! Fijn weekend!
Wat een positief topic is dit toch! Heel erg fijn
Stampertje, dat is heel veel. Wellicht is het zelfs aan te raden hier begeleiding bij te vragen van je huisarts? Zou je dat durven aangeven bij hem/haar? Ik weet niet of het nodig is, maar 70 per dag is echt heel veel. Het lijkt mij dat het dan ook niet prettig is om in 1x te stoppen, maar te minderen. van 70 naar 60 van 60 naar 50 enzovoort. Ik kan me je angst om vocht vast te houden heel goed voorstellen, maar ik kan je ervan verzekeren dat dat echt iets tijdelijks zal zijn. Ik weet niet of het anderen zal opvallen, maar al valt het wel op kan je ook zeggen dat je je niet zo lekker voelt, niet zo lekker in je vel zit o.i.d. Uit eindelijk doe je dit voor jezelf!!! Bedenk je maar hoe vrij je je zult voelen als je niet afhankelijk bent van de laxeermiddelen. Het zal even bikkelen zijn, je even echt niet fijn in je vel voelen, maar daarna!! Daarna kan je lichaam op eigen kracht haar werk doen en zal je eindelijk vrij zijn van de pillen. Wat een heerlijk gevoel! Je kan het!!
Wat betreft het relativeren moet ik dat soort dingen juist niet gaan denken (dat anderen het veel slechter hebben), dan ga ik me enorm schuldig en slecht voelen over hoe ik denk en hoe ik me gedraag de kleine dingen doen me goed, halen me uit mijn hoofd en brengen me weer evne terug op aarde en het is goed voor mij om die vast te houden, dat zeker wel.
Rooos, wat leuk die momenten die je noemt!! Goed om die nog eens naar boven te halen
Wat betreft dit topic, ik denk er wel eens aan inderdaad en wil mijn twijfels wel uitspreken hier, dat vind ik wel belangrijk. Echter, weet ik aardig goed waarom ik nu in een moeilijke(re) periode zit. Werkelijk alles in mijn leven verandert op het moment, positieve veranderingen, leuke dingen, maar ook heel ingrijpende dingen die veel onduidelijkheid en onzekerheid met zich meebrengen. Daarnaast is dit best een heftig jaar voor mij wat betreft de es. Ruim 10 jaar heb ik ertegen gevochten en nu, eindelijk, eindelijk kan ik oprecht zeggen dat het goed gaat. Het gaat écht goed. Het gaat aan min of meer één stuk door goed én voor langere periodes.
Zoals ik al eerder dit jaar schreef besef ik me opeens dat dit het is. Ik ben er! Ik heb eindelijk het einde van de rit wat betreft het herstel bereikt. En dat is zo ontzettend fijn, zo'n opluchting, soms overweldigt het me hoe goed het gaat, hoe ver ik ben gekomen, hoe vrij ik nu ben!
Tegelijkertijd is het verdrietig, omdat ik nu afstand kan nemen van de es en kan overzien wat het me allemaal gekost heeft. En dat vind ik best confronterend en moeilijk. Het is een proces dat ik heel bewust meemaak op de één of andere manier, veel bewuster dan alle andere fases hiervoor. Ik voel zo dat ik vooruit ga, dat ik steeds een stukje verder kom in het los laten van die laatste zandkorrels, in het verwerken van het verdriet dat ik heb om die "verloren" jaren, het verwerken en omgaan met de achterliggende problematiek. Soms is het net alsof ik die hele rit in sneltreinvaart weer meemaak...om het allemaal te verwerken en eindelijk af te sluiten ofzo. Maar ik besef het me zo goed, op de één of andere manier sta ik er ook wat los van. Vreemd en een turbulente tijd, maar tegelijkertijd ervaar ik er ook een bepaalde rust in.
En ja naast alle veranderingen, naast alle emoties wat betreft het klaar zijn met de es val ik ook per ongeluk een beetje af, geen ramp, maar toevallig dan ook weer net onder mijn ondergrens (geen zorgen, heb geen ondergewicht en eet voldoende, het kost me denk ik gewoon veel energie allemaal op het moment).
Als het echt fout dreigt te gaan (wat ik totaal niet verwacht) geef ik het zeker aan hier en als dit topic me te veel word neem ik zeker afstand. Hier kan ik gewoon alles kwijt en dan lijkt het misschien erger of zwaarder dan dat het is omdat de focus er dan juist op ligt, maar het gaat goed, het gaat echt heel goed. Beter dan het in ruim 10 jaar is gegaan. Lief dat je voor me uitkijkt
Ik denk trouwens dat anderen niet eens zien dat je (weer) wat bent aangekomen. Een paar kg zien anderen niet eens, hoe gek het voor ons ook klinkt Maar wat ga je goed zeg! Wat ben je sterk en kan je het goed rationaliseren. Ik weet hoe sterk die es kan zijn en vind het zo knap dat je het zo aanpakt, dat je er zoveel weerstand aan kan bieden en echt voor het leven gaat! Fantastisch!!
Lotte, wat fijn dat het goed gaat! Ik ben echt elke keer weer opnieuw trots op hoe goed je het doet sinds het begin van dit topic!!! Je bent een kanjer en je wordt ervoor beloond
Sweetday, leuk (nouja "leuk" zo leuk is het niet) om je verhaal te lezen. Wat goed dat je hulp hebt ingeschakeld. Het los laten / afscheid nemen is moeilijk inderdaad, maar uit eindelijk is het het beste, zeker weten! Fijn weekend!
Wat een positief topic is dit toch! Heel erg fijn
vrijdag 15 oktober 2010 om 21:40
quote:indigoblue schreef op 15 oktober 2010 @ 19:20:
Lotte, wat fijn dat het goed gaat! Ik ben echt elke keer weer opnieuw trots op hoe goed je het doet sinds het begin van dit topic!!! Je bent een kanjer en je wordt ervoor beloond
Dank je wel!
Er is zo ontzettend veel geschreven de afgelopen dagen, dat ik het lastig vind overal op te reageren. Ik herken zoveel in jullie verhalen. De verschillende fases, het moeten omgaan met moeilijke gevoelens. Als ik naar het lijstje van Indigo kijk, zit ik tussen 4 en 5 in, waarbij de balans aan het doorslaan is naar 5. Want eindelijk begin ik zélf te geloven dat ik het kan; winnen van de anorexia.
Vandaag trouwens nog wel een hele vervelende ervaring gehad. Zat ik hier vanmorgen helemaal trots te vertellen dat het eten beter gaat, vanmiddag ging het toch bijna mis.
Mijn fout is, dat ik wacht tot ik echt honger heb, voor ik ga eten. Eerder vind ik dat het niet nodig is, dat ik er geen 'recht' op heb. Lichte trek is niet genoeg, m'n maag moet echt knorren voor ik iets neem. Hartstikke fout, ik weet het. Je moet de honger voor zijn.
Maargoed, vanmiddag op het werk begon om een uur of kwart over twee m'n maag aardig te knorren. Op dat moment was ik in de gelegenheid even iets te eten, maar dat deed ik niet. Ik had vanmorgen echt heel goed gegeten, en vond dat ik nog maar even moest wachten. De volgende patiënt kwam binnen, en die afspraak zou een half uur duren. Daarna zou ik dan een boterham gaan eten.
Jullie raden het zeker al..... die behandeling liep enorm uit. Ik voelde me steeds slapper worden, móest echt iets eten. Toen de behandeling bijna klaar was, heb ik het tegen de tandarts gezegd. 'Ik MOET iets eten', mompelde ik. Hij is helemaal op de hoogte van mijn 'toestand', en reageerde superlief. 'Ga maar gauw', zei hij, en dat heb ik dus ook gedaan. Als een razende een boterham naar binnen gewerkt, en een groot glas limonade gedronken. Drinken doe ik normaal altijd in hele kleine slokjes, zéker als het zoiets is als limonade met suiker. Dat ik het nu zo wegklokte was voor mij dus echt héél eng en moeilijk, maar ik moest wel, had de energie zó ontzettend hard nodig.
Iedereen was onwijs bezorgd, ik was helemaal ontroerd. Zelfs de patiënt vroeg hoe het met me ging, toen die klaar was.
Een hele goede les voor me. Ik mag het nooit meer zo ver laten komen, want dit was gewoon echt NIET leuk!
Even later kwam er nog een collega naar me toe. Ik ken haar pas kort hoor, want werk nog niet zo lang in die vestiging van ons. Ze wilde van alles weten over de anorexia, was erg geïnteresseerd.
Op een gegeven moment zegt ze: 'Toch ben je niet dun, moet je kijken, mijn armen zijn hetzelfde als die van jou'.
Ik heb toen gezegd dat dat niet zo'n handige opmerking is, tegen iemand met anorexia. Ze was verbaasd. Ik heb uitgelegd, dat dit voor iemand die er echt nog diep inzit, een reden kan zijn om weer af te willen vallen. Daar schrok ze wel van, had ze zich totaal niet gerealiseerd.
Ik heb gezegd dat het niet erg was, omdat ik merkte dat het mij niet meer raakte. Ik kan er tegen, om te horen dat ik niet dun meer ben (terwijl ik dat wel ben, maar tijdens mijn werk draag ik een wijd T-shirt van de praktijk, dus dan zie je niet veel). Ik wil niet dun meer zijn. Ik wil mooi zijn, met vrouwelijke vormen.
Dat wil ik echt. Gek hè, dat iets meer eten me dan toch nog steeds zo'n allesoverheersend klotegevoel geeft.
't Is niet te snappen. Ik heb het nooit gesnapt, ik snap het nu nog steeds niet, en ik zal het ook nooit snappen.
Hoe iets wat mijn grote passie is, namelijk eten, mijn leven zo ingewikkeld kan maken.
Eeuwig zonde.
Lotte, wat fijn dat het goed gaat! Ik ben echt elke keer weer opnieuw trots op hoe goed je het doet sinds het begin van dit topic!!! Je bent een kanjer en je wordt ervoor beloond
Dank je wel!
Er is zo ontzettend veel geschreven de afgelopen dagen, dat ik het lastig vind overal op te reageren. Ik herken zoveel in jullie verhalen. De verschillende fases, het moeten omgaan met moeilijke gevoelens. Als ik naar het lijstje van Indigo kijk, zit ik tussen 4 en 5 in, waarbij de balans aan het doorslaan is naar 5. Want eindelijk begin ik zélf te geloven dat ik het kan; winnen van de anorexia.
Vandaag trouwens nog wel een hele vervelende ervaring gehad. Zat ik hier vanmorgen helemaal trots te vertellen dat het eten beter gaat, vanmiddag ging het toch bijna mis.
Mijn fout is, dat ik wacht tot ik echt honger heb, voor ik ga eten. Eerder vind ik dat het niet nodig is, dat ik er geen 'recht' op heb. Lichte trek is niet genoeg, m'n maag moet echt knorren voor ik iets neem. Hartstikke fout, ik weet het. Je moet de honger voor zijn.
Maargoed, vanmiddag op het werk begon om een uur of kwart over twee m'n maag aardig te knorren. Op dat moment was ik in de gelegenheid even iets te eten, maar dat deed ik niet. Ik had vanmorgen echt heel goed gegeten, en vond dat ik nog maar even moest wachten. De volgende patiënt kwam binnen, en die afspraak zou een half uur duren. Daarna zou ik dan een boterham gaan eten.
Jullie raden het zeker al..... die behandeling liep enorm uit. Ik voelde me steeds slapper worden, móest echt iets eten. Toen de behandeling bijna klaar was, heb ik het tegen de tandarts gezegd. 'Ik MOET iets eten', mompelde ik. Hij is helemaal op de hoogte van mijn 'toestand', en reageerde superlief. 'Ga maar gauw', zei hij, en dat heb ik dus ook gedaan. Als een razende een boterham naar binnen gewerkt, en een groot glas limonade gedronken. Drinken doe ik normaal altijd in hele kleine slokjes, zéker als het zoiets is als limonade met suiker. Dat ik het nu zo wegklokte was voor mij dus echt héél eng en moeilijk, maar ik moest wel, had de energie zó ontzettend hard nodig.
Iedereen was onwijs bezorgd, ik was helemaal ontroerd. Zelfs de patiënt vroeg hoe het met me ging, toen die klaar was.
Een hele goede les voor me. Ik mag het nooit meer zo ver laten komen, want dit was gewoon echt NIET leuk!
Even later kwam er nog een collega naar me toe. Ik ken haar pas kort hoor, want werk nog niet zo lang in die vestiging van ons. Ze wilde van alles weten over de anorexia, was erg geïnteresseerd.
Op een gegeven moment zegt ze: 'Toch ben je niet dun, moet je kijken, mijn armen zijn hetzelfde als die van jou'.
Ik heb toen gezegd dat dat niet zo'n handige opmerking is, tegen iemand met anorexia. Ze was verbaasd. Ik heb uitgelegd, dat dit voor iemand die er echt nog diep inzit, een reden kan zijn om weer af te willen vallen. Daar schrok ze wel van, had ze zich totaal niet gerealiseerd.
Ik heb gezegd dat het niet erg was, omdat ik merkte dat het mij niet meer raakte. Ik kan er tegen, om te horen dat ik niet dun meer ben (terwijl ik dat wel ben, maar tijdens mijn werk draag ik een wijd T-shirt van de praktijk, dus dan zie je niet veel). Ik wil niet dun meer zijn. Ik wil mooi zijn, met vrouwelijke vormen.
Dat wil ik echt. Gek hè, dat iets meer eten me dan toch nog steeds zo'n allesoverheersend klotegevoel geeft.
't Is niet te snappen. Ik heb het nooit gesnapt, ik snap het nu nog steeds niet, en ik zal het ook nooit snappen.
Hoe iets wat mijn grote passie is, namelijk eten, mijn leven zo ingewikkeld kan maken.
Eeuwig zonde.
zaterdag 16 oktober 2010 om 21:50
quote:indigoblue schreef op 16 oktober 2010 @ 11:37:
[...]
echt waar.
Dit vind ik zo leuk hier, dit soort reacties. Heel mooi
Indigo, ik heb het al vaker gezegd: voel je niet schuldig! Komt het wel, dan komt het wel, zo niet, dan is het ook goed. No worries!! We "zien" elkaar hier ook
Komt helemaal goed.
Lotte...Lotte, Lotte, Lotte. Je laat me blozen!!! Maar luister goed: jij bent degene die het doet! Ik kan van alles zeggen, maar uiteindelijk ben jij het die het doet. En daar ben ik ontzettend trots op, dat je het zo goed doet, dat je stappen neemt en dúrft! En hell yeah dat ik daar tijd voor maak! Zo!
Dit nog even: het is slim om als anorect je honger voor te blijven (dat zeg je zelf al
). Eigenlijk zou je geen honger moeten voelen, dan kom je namelijk ook niet in de verleiding om niet te eten. Ik merk dat zelf ook nog: als ik honger voel, heb ik soms - reflexmatig- toch de neiging om dat hongergevoel te rekken. Gauw genoeg kom ik dan tot mijn positieven omdat ik helemaal niet meer doorkan (ik begrijp ook niet hoe ik dat eerder deed, zo lang rondlopen op één boterham, dat kan ik nu helemaal niet meer, hihi). Maar eigenlijk moet die honger gewoon helemaal niet meer terugkomen. Als je regelmatig eet (bij wijze van 7.30 ontbijt, 10.30 tussendoor, 12.30 lunch, 15.30 tussendoor, 18.00 warm eten, 20.30 tussendoor) dan heb je iets minder kans op van die hongergevoelens, blijft je suikerspiegel op niveau en voel je je gewoon lekkerder. Dat is handiger dan telkens weer in zo'n enorme hongerkuil vallen. En já het is lastig om te eten als je nog geen honger hebt, of om niet te zeggen: ik moet eerst nog dit of dat doen én dan mag ik eten, maar tegelijkertijd: wat brengt het je? Gelukkig heb je je d'r vanmiddag weer supergoed doorheen geslagen. Lekker je limo opgedronken, gewoon je lijf gegeven wat het nodig heeft...keep up the good work!!
Over die AN-reflexen gesproken: het zit er zo in om op verpakkingen te kijken wat erin zit dat ik dat ook wel 'es doe bij shampoo of wasmiddel...om dan ineens bij m'n positieven te komen: wacht even hoor, dat hoeft helemaal niet. Ik doe dit overigens bijna niet meer ( a. omdat ik het niet meer nodig heb, die controle, b. oeps, ik weet vaak toch wel wat waar inzit...), maar soms is het gewoon een reflex...hihi
Supergoed trouwens Lotte, dat je die collega hebt uitgelegd dat dit soort opmerkingen niet zo handig zijn. Stoere vrouw! Laat je er niet door van de wijs brengen hoor, ze weet gewoon niet wat ze zegt.
@Stampertje: Pas je alsjeblieft op met die pillen? Wat Indigo zegt lijkt me heel verstandig: langzaam afbouwen. Ik denk wel dat het verstandig is om dit in overleg te doen met je huisarts!!
@de rest: het spijt me dat ik niet dieper op jullie verhalen inga op dit moment. Ik zit nogal krap in mijn tijd, sorry!! Jullie schrijven zoveel, ik kan het allemaal niet bijhouden. Wel weet ik dat jullie stuk voor stuk stoere wijven zijn die die AN recht aan kijken in de spiegel. Ik hoop dat jullie dé knop vinden en het gevecht aangaan. Het leven is veel mooier zonder die eetstoornis. Knoop dat in je oren!!
[...]
echt waar.
Dit vind ik zo leuk hier, dit soort reacties. Heel mooi
Indigo, ik heb het al vaker gezegd: voel je niet schuldig! Komt het wel, dan komt het wel, zo niet, dan is het ook goed. No worries!! We "zien" elkaar hier ook
Komt helemaal goed. Lotte...Lotte, Lotte, Lotte. Je laat me blozen!!! Maar luister goed: jij bent degene die het doet! Ik kan van alles zeggen, maar uiteindelijk ben jij het die het doet. En daar ben ik ontzettend trots op, dat je het zo goed doet, dat je stappen neemt en dúrft! En hell yeah dat ik daar tijd voor maak! Zo!
Dit nog even: het is slim om als anorect je honger voor te blijven (dat zeg je zelf al
). Eigenlijk zou je geen honger moeten voelen, dan kom je namelijk ook niet in de verleiding om niet te eten. Ik merk dat zelf ook nog: als ik honger voel, heb ik soms - reflexmatig- toch de neiging om dat hongergevoel te rekken. Gauw genoeg kom ik dan tot mijn positieven omdat ik helemaal niet meer doorkan (ik begrijp ook niet hoe ik dat eerder deed, zo lang rondlopen op één boterham, dat kan ik nu helemaal niet meer, hihi). Maar eigenlijk moet die honger gewoon helemaal niet meer terugkomen. Als je regelmatig eet (bij wijze van 7.30 ontbijt, 10.30 tussendoor, 12.30 lunch, 15.30 tussendoor, 18.00 warm eten, 20.30 tussendoor) dan heb je iets minder kans op van die hongergevoelens, blijft je suikerspiegel op niveau en voel je je gewoon lekkerder. Dat is handiger dan telkens weer in zo'n enorme hongerkuil vallen. En já het is lastig om te eten als je nog geen honger hebt, of om niet te zeggen: ik moet eerst nog dit of dat doen én dan mag ik eten, maar tegelijkertijd: wat brengt het je? Gelukkig heb je je d'r vanmiddag weer supergoed doorheen geslagen. Lekker je limo opgedronken, gewoon je lijf gegeven wat het nodig heeft...keep up the good work!!Over die AN-reflexen gesproken: het zit er zo in om op verpakkingen te kijken wat erin zit dat ik dat ook wel 'es doe bij shampoo of wasmiddel...om dan ineens bij m'n positieven te komen: wacht even hoor, dat hoeft helemaal niet. Ik doe dit overigens bijna niet meer ( a. omdat ik het niet meer nodig heb, die controle, b. oeps, ik weet vaak toch wel wat waar inzit...), maar soms is het gewoon een reflex...hihi
Supergoed trouwens Lotte, dat je die collega hebt uitgelegd dat dit soort opmerkingen niet zo handig zijn. Stoere vrouw! Laat je er niet door van de wijs brengen hoor, ze weet gewoon niet wat ze zegt.
@Stampertje: Pas je alsjeblieft op met die pillen? Wat Indigo zegt lijkt me heel verstandig: langzaam afbouwen. Ik denk wel dat het verstandig is om dit in overleg te doen met je huisarts!!
@de rest: het spijt me dat ik niet dieper op jullie verhalen inga op dit moment. Ik zit nogal krap in mijn tijd, sorry!! Jullie schrijven zoveel, ik kan het allemaal niet bijhouden. Wel weet ik dat jullie stuk voor stuk stoere wijven zijn die die AN recht aan kijken in de spiegel. Ik hoop dat jullie dé knop vinden en het gevecht aangaan. Het leven is veel mooier zonder die eetstoornis. Knoop dat in je oren!!
zondag 17 oktober 2010 om 11:16
quote:Pelikaan schreef op 16 oktober 2010 @ 21:50:
Lotte...Lotte, Lotte, Lotte. Je laat me blozen!!! Maar luister goed: jij bent degene die het doet! Ik kan van alles zeggen, maar uiteindelijk ben jij het die het doet. En daar ben ik ontzettend trots op, dat je het zo goed doet, dat je stappen neemt en dúrft! En hell yeah dat ik daar tijd voor maak! Zo!Wauw, bedankt!!quote:Pelikaan schreef op 16 oktober 2010 @ 21:50:
Als je regelmatig eet (bij wijze van 7.30 ontbijt, 10.30 tussendoor, 12.30 lunch, 15.30 tussendoor, 18.00 warm eten, 20.30 tussendoor) dan heb je iets minder kans op van die hongergevoelens, blijft je suikerspiegel op niveau en voel je je gewoon lekkerder.
Daarin heb je gelijk hoor, maar wat vind je dan van het volgende:
Ik werk op dit moment alleen nog maar de middagen (met bij uitzondering af en toe een ochtend of een gedeelte daarvan), omdat ik de ochtend gewoon nodig heb om energie op te doen. Ik sta meestal rond acht uur op (ben vaak vroeger wakker hoor, maar blijf dan nog even liggen). Vervolgens eet ik om 8.00 iets, om 9.00 om 10.00 om 11.00 en om 12.00 de lunch. Toch heb ik, als ik 13:30 start met werken, eigenlijk alweer honger. En dan bedoel ik ook echt hónger, dus een slap gevoel.
Ik vind dat echt heel vreemd. Je zou toch mogen verwachten dat als je zo'n beetje de hele ochtend eet, je wel even vooruit kan. Maar blijkbaar is het dan toch te weinig, wat ik 's morgens bij elkaar eet.
quote:Pelikaan schreef op 16 oktober 2010 @ 21:50:
Supergoed trouwens Lotte, dat je die collega hebt uitgelegd dat dit soort opmerkingen niet zo handig zijn. Stoere vrouw! Laat je er niet door van de wijs brengen hoor, ze weet gewoon niet wat ze zegt.
Wederom bedankt. Ik vind het een compliment om stoer genoemd te worden, daar word ik blij van!
Maar mijn uitleg werkte blijkbaar niet echt, want even later heeft ze nog een paar onzinnige dingen tegen me gezegd.
Zo zei ze, dat zij nooit anorexia zou kunnen krijgen, omdat haar familie oorspronkelijk uit Afrika komt, en veel mensen daar natuurlijk een tekort aan voedsel hebben. Haar familie zou haar uitbannen, als ze anorexia zou krijgen, omdat het respectloos zou zijn naar al die mensen die honger lijden, in ontwikkelingslanden.
Tja, daar zit je dan. Wat moet je daar nu in vredesnaam op zeggen?! Ik had eigenlijk helemaal geen zin om me te gaan zitten verdedigen, want haar redenatie sloeg gewoon nergens op. Natuurlijk is het vreselijk dat er mensen honger lijden in de wereld, maar dat heeft toch niets te maken met het feit dat ik een psychische ziekte heb? Ik heb haar dus ook gezegd dat zij makkelijk kan zeggen dat ze nooit anorexia zal krijgen, omdat ze het gewoon niet heeft. Maar dat het haar net zo goed had kunnen overkomen, zoals dat bij mij is gebeurd.
Als klap op de vuurpijl vertelde ze toen ook nog over een vriendin van haar, die ook anorexia heeft. Ze vertelde hoe dat destijds gegaan is met die vriendin. Opeens begon ze af te vallen, en werd héél dun. 'Echt véél dunner dan jij hoor', zei ze.
Ik heb maar gezucht, en ben weer aan het werk gegaan.
't Is een lieve meid hoor, maar ze snapt het geloof ik niet helemaal.....
Met mij gaat het verder goed op het moment. Ik merk dat het eten me iets makkelijker afgaat, doordat ik de afgelopen week toch wel veel positieve dingen heb meegemaakt. Dingen waaruit is gebleken dat mensen me mogen, en mij waardevol vinden.
Aan de andere kant houd ik nog wel steeds de weegschaal angstvallig in de gaten hoor. De ene dag is er zomaar een pond bij, de volgende dag is ie er weer af. Zonder dat ik daar bewust iets voor doe. Soms eet ik iets meer, en val ik af, soms zet ik (bewust, ik geef het toe) even de rem erop, en kom ik aan. Ik begin er dus langzaam maar zeker achter te komen, dat al dat wegen helemaal geen zin heeft. Wat ik verwacht te zien op het display, klopt toch zelden of nooit.
Lotte...Lotte, Lotte, Lotte. Je laat me blozen!!! Maar luister goed: jij bent degene die het doet! Ik kan van alles zeggen, maar uiteindelijk ben jij het die het doet. En daar ben ik ontzettend trots op, dat je het zo goed doet, dat je stappen neemt en dúrft! En hell yeah dat ik daar tijd voor maak! Zo!Wauw, bedankt!!quote:Pelikaan schreef op 16 oktober 2010 @ 21:50:
Als je regelmatig eet (bij wijze van 7.30 ontbijt, 10.30 tussendoor, 12.30 lunch, 15.30 tussendoor, 18.00 warm eten, 20.30 tussendoor) dan heb je iets minder kans op van die hongergevoelens, blijft je suikerspiegel op niveau en voel je je gewoon lekkerder.
Daarin heb je gelijk hoor, maar wat vind je dan van het volgende:
Ik werk op dit moment alleen nog maar de middagen (met bij uitzondering af en toe een ochtend of een gedeelte daarvan), omdat ik de ochtend gewoon nodig heb om energie op te doen. Ik sta meestal rond acht uur op (ben vaak vroeger wakker hoor, maar blijf dan nog even liggen). Vervolgens eet ik om 8.00 iets, om 9.00 om 10.00 om 11.00 en om 12.00 de lunch. Toch heb ik, als ik 13:30 start met werken, eigenlijk alweer honger. En dan bedoel ik ook echt hónger, dus een slap gevoel.
Ik vind dat echt heel vreemd. Je zou toch mogen verwachten dat als je zo'n beetje de hele ochtend eet, je wel even vooruit kan. Maar blijkbaar is het dan toch te weinig, wat ik 's morgens bij elkaar eet.
quote:Pelikaan schreef op 16 oktober 2010 @ 21:50:
Supergoed trouwens Lotte, dat je die collega hebt uitgelegd dat dit soort opmerkingen niet zo handig zijn. Stoere vrouw! Laat je er niet door van de wijs brengen hoor, ze weet gewoon niet wat ze zegt.
Wederom bedankt. Ik vind het een compliment om stoer genoemd te worden, daar word ik blij van!
Maar mijn uitleg werkte blijkbaar niet echt, want even later heeft ze nog een paar onzinnige dingen tegen me gezegd.
Zo zei ze, dat zij nooit anorexia zou kunnen krijgen, omdat haar familie oorspronkelijk uit Afrika komt, en veel mensen daar natuurlijk een tekort aan voedsel hebben. Haar familie zou haar uitbannen, als ze anorexia zou krijgen, omdat het respectloos zou zijn naar al die mensen die honger lijden, in ontwikkelingslanden.
Tja, daar zit je dan. Wat moet je daar nu in vredesnaam op zeggen?! Ik had eigenlijk helemaal geen zin om me te gaan zitten verdedigen, want haar redenatie sloeg gewoon nergens op. Natuurlijk is het vreselijk dat er mensen honger lijden in de wereld, maar dat heeft toch niets te maken met het feit dat ik een psychische ziekte heb? Ik heb haar dus ook gezegd dat zij makkelijk kan zeggen dat ze nooit anorexia zal krijgen, omdat ze het gewoon niet heeft. Maar dat het haar net zo goed had kunnen overkomen, zoals dat bij mij is gebeurd.
Als klap op de vuurpijl vertelde ze toen ook nog over een vriendin van haar, die ook anorexia heeft. Ze vertelde hoe dat destijds gegaan is met die vriendin. Opeens begon ze af te vallen, en werd héél dun. 'Echt véél dunner dan jij hoor', zei ze.
Ik heb maar gezucht, en ben weer aan het werk gegaan.
't Is een lieve meid hoor, maar ze snapt het geloof ik niet helemaal.....
Met mij gaat het verder goed op het moment. Ik merk dat het eten me iets makkelijker afgaat, doordat ik de afgelopen week toch wel veel positieve dingen heb meegemaakt. Dingen waaruit is gebleken dat mensen me mogen, en mij waardevol vinden.
Aan de andere kant houd ik nog wel steeds de weegschaal angstvallig in de gaten hoor. De ene dag is er zomaar een pond bij, de volgende dag is ie er weer af. Zonder dat ik daar bewust iets voor doe. Soms eet ik iets meer, en val ik af, soms zet ik (bewust, ik geef het toe) even de rem erop, en kom ik aan. Ik begin er dus langzaam maar zeker achter te komen, dat al dat wegen helemaal geen zin heeft. Wat ik verwacht te zien op het display, klopt toch zelden of nooit.
zondag 17 oktober 2010 om 15:45
Hoi Dames!
Paar dagen druk geweest, en ik zie dat ik heel wat berichtjes gemist heb. Inmiddels heb ik me weer bijgelezen.
Lotte, ik herken heel veel in wat je schrijft. Vwb de weegschaal: eerst woog ik mezelf (zonder te overdrijven) zo'n 20 x per dag, heb toen met mijn psy afgesproken dat ik dit alleen nog op maandagochtend, dus 1 x per week zou doen. Dit gaf me wat rust, omdat ik het daarmee "moest doen". Vooral in het begin was het wel lastig, omdat het zo een gewoonte geworden was om na elk dingetje wederom te wegen. Ik probeer het nu erg te beperken, want mijn eerste reactie wanneer ik aankom is om te compenseren door minder eten. Zolang ik me niet weeg gaat het best ok...hoezo jezelf voor de gek houden? Maar ja..het werkt wel...
Paar dagen druk geweest, en ik zie dat ik heel wat berichtjes gemist heb. Inmiddels heb ik me weer bijgelezen.
Lotte, ik herken heel veel in wat je schrijft. Vwb de weegschaal: eerst woog ik mezelf (zonder te overdrijven) zo'n 20 x per dag, heb toen met mijn psy afgesproken dat ik dit alleen nog op maandagochtend, dus 1 x per week zou doen. Dit gaf me wat rust, omdat ik het daarmee "moest doen". Vooral in het begin was het wel lastig, omdat het zo een gewoonte geworden was om na elk dingetje wederom te wegen. Ik probeer het nu erg te beperken, want mijn eerste reactie wanneer ik aankom is om te compenseren door minder eten. Zolang ik me niet weeg gaat het best ok...hoezo jezelf voor de gek houden
? Maar ja..het werkt wel...
maandag 18 oktober 2010 om 12:39
Hallo Dames,
Ik heb een erg goed weekend gehad. Afgelopen vrijdagmiddag heb ik een contactpersoon (een ervaringsdeskundige) gebeld van het GGZ ivm mijn laxeerverslaving. Ik vertelde haar dat ik nog steeds verslaafd ben en er nu aan toe ben om dit te stoppen. Zij is ook jarenlang verslaafd geweest dus ik voel me veilig bij haar met mijn verhaal.
Zij stelde voor om radicaal te stoppen met de pillen, dus niet afbouwen. Ik ben daar ook voor maar weet niet of mijn darmen dat trekken.Deze week ga ik nog naar de huisarts om hierover te babbelen.
Verder heb ik vrijdagavond een gesprek gehad met mijn vriend. Hij weet dat ik anorexia heb (gehad) en denkt dat ik last heb van spastische darmen. Ik durf hem niet te vertellen over mijn verslaving (wil ik wel achteraf doen) dus moest ik het anders inkleden, vandaar de spastishe darmen.
Ik wilde hem voorbereiden op het proces waar ik doorheen moet, vasthouden van vocht, opzwellen, huilerig etc (als ik namelijk stop met deze pillen zal ik de komende weken erg veel vocht vasthouden en opzwellen). Voor een buitenstaander is dit natuurlijk een erg gek gezicht. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik de komende weken dan niemand wil zien en dat ik dit alleen, met hem, wil verwerken. Ik heb geen zin in opmerkingen van anderen die een paniekaanval/terugval kunnen veroorzaken.
Hij zei ook eerlijk dat hij me zal steunen en ook echt op mijn persoontje is gevallen. Ik ben nu al aan het afbouwen, sinds vanochtend. Ik zie erg op tegen het proces maar zal zo blij zijn als ik op eigen kracht naar de toilet kan, zoals normale mensen.
Dit moest ik even kwijt, sorry voor de egopost.
Ik heb een erg goed weekend gehad. Afgelopen vrijdagmiddag heb ik een contactpersoon (een ervaringsdeskundige) gebeld van het GGZ ivm mijn laxeerverslaving. Ik vertelde haar dat ik nog steeds verslaafd ben en er nu aan toe ben om dit te stoppen. Zij is ook jarenlang verslaafd geweest dus ik voel me veilig bij haar met mijn verhaal.
Zij stelde voor om radicaal te stoppen met de pillen, dus niet afbouwen. Ik ben daar ook voor maar weet niet of mijn darmen dat trekken.Deze week ga ik nog naar de huisarts om hierover te babbelen.
Verder heb ik vrijdagavond een gesprek gehad met mijn vriend. Hij weet dat ik anorexia heb (gehad) en denkt dat ik last heb van spastische darmen. Ik durf hem niet te vertellen over mijn verslaving (wil ik wel achteraf doen) dus moest ik het anders inkleden, vandaar de spastishe darmen.
Ik wilde hem voorbereiden op het proces waar ik doorheen moet, vasthouden van vocht, opzwellen, huilerig etc (als ik namelijk stop met deze pillen zal ik de komende weken erg veel vocht vasthouden en opzwellen). Voor een buitenstaander is dit natuurlijk een erg gek gezicht. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik de komende weken dan niemand wil zien en dat ik dit alleen, met hem, wil verwerken. Ik heb geen zin in opmerkingen van anderen die een paniekaanval/terugval kunnen veroorzaken.
Hij zei ook eerlijk dat hij me zal steunen en ook echt op mijn persoontje is gevallen. Ik ben nu al aan het afbouwen, sinds vanochtend. Ik zie erg op tegen het proces maar zal zo blij zijn als ik op eigen kracht naar de toilet kan, zoals normale mensen.
Dit moest ik even kwijt, sorry voor de egopost.
maandag 18 oktober 2010 om 14:51
Stampertje, TOP gedaan wijffie!
Meteen al echte, concrete stappen genomen! GGZ gebeld, vriend ingelicht, al aan het afbouwen, deze week naar de huisarts, RESPECT!!
Waarschijnlijk wordt t ff lastig nu, maar met een paar weken (denk ik, weet niet hoe lang zoiets nodig heeft om te normaliseren?) ben je er vanaf.
Vind dit echt heel sterk van je!
Meteen al echte, concrete stappen genomen! GGZ gebeld, vriend ingelicht, al aan het afbouwen, deze week naar de huisarts, RESPECT!!
Waarschijnlijk wordt t ff lastig nu, maar met een paar weken (denk ik, weet niet hoe lang zoiets nodig heeft om te normaliseren?) ben je er vanaf.
Vind dit echt heel sterk van je!
dinsdag 19 oktober 2010 om 09:52
Lotte; wat je schreef over je collega, herkenbaar.
Iemand zei ook ooit eens tegen mij (een man): Ach meid, je benen zijn net zo dik als die van mij hoor, maak je geen zorgen.
Ik denk dat ze het goed bedoelen, het zijn mensen die echt helemaal geen weet hebben van wat een eetstoornis precies inhoudt. Wellicht denken zij dat mensen met anorexia het heel erg vinden dat ze zo dun zijn (wat feitelijk natuurlijk ook wel zo is) en dat ze daar niks aan kunnen doen ofzo..
Vind het trouwens echt heel erg knap van je dat je bij jezelf dacht: Maar ik ben wel te mager. Dat was je gezonde kant, die ondanks die opmerking, sterker was dan je eetstoornis.
Toen het met mij erg slecht ging, zei niemand (behalve moeder en goede vriend) tegen mij dat ik te mager was.
Vriendinnen en collega's moeten het ongetwijfeld hebben gezien, maar hebben toendertijd niets gezegd.
Uitgerekend de grootste bitch van het bedrijf wilde een gesprek met mij. Ze zei: Meid, luister. Ik weet dat we geen klik met elkaar hebben, maar ik wil je zeggen dat ik vind dat je er ongezond uitziet. Ik weet verder de reden niet, maar ik heb een eetstoornis gehad en ik herken veel bij jou. Ik kan ervoor zorgen dat je hulp krijgt, laat het me weten. Ik weet hoe het is.
Ik was nogal argwanend (mevrouw had sterke positie binnen het bedrijf) en zei: Waarom ben jij de enige die dit tegen me zegt? Vriendinnen en beste collega's zeggen er niets over. Wat win je hier nou mee dan?
En zij zei: Ze zeggen niks omdat ze je niet willen kwetsen. Als je 10 kilo was aangekomen hadden ze waarschijnlijk ook niks gezegd. Als mijn vermoedens kloppen, dan weet ik wat je doormaakt en dat gun je je ergste vijand niet. Daarom zeg ik het jou. Ik hoop dat het niet waar is, maar ik neem nu maar het zekere voor t onzekere.
Tsja, en toen brak ik. Mevrouw is inmiddels vertrokken. Maar het is vreemd en verrassend hoe mensen met dit soort ziektes omgaan.
Espoir: wegen doe ik ook veeeeeeel minder. Vooral ook omdat ik t niet eens meer wil weten nu. Ga nog wel 2 of 3 keer per week hoor, maar inderdaad niet meer 10 keer per dag. Het is dan niet echt betrouwbaar en het kan je zo onderuit halen soms. Daarbij is het ook niet belangrijk.
Maar ik kan me wel heel goed voorstellen dat je wanneer je, zoals Lotte, bezig bent met aankomen, je het toch in de gaten wilt houden. Bang zijn dat wanneer je je een week niet weegt, meteen 5 kilo zwaarden zult zijn (onmogelijk, maar ik denk ook nog steeds soms zo..)
Of weten dat je toch nog wel iets extra's kunt eten, omdat je niet aangekomen bent of zelfs afgevallen. Ook fijn dat je dan besluit om meer te eten, ipv weer nog lager te gaan.
Iemand zei ook ooit eens tegen mij (een man): Ach meid, je benen zijn net zo dik als die van mij hoor, maak je geen zorgen.
Ik denk dat ze het goed bedoelen, het zijn mensen die echt helemaal geen weet hebben van wat een eetstoornis precies inhoudt. Wellicht denken zij dat mensen met anorexia het heel erg vinden dat ze zo dun zijn (wat feitelijk natuurlijk ook wel zo is) en dat ze daar niks aan kunnen doen ofzo..
Vind het trouwens echt heel erg knap van je dat je bij jezelf dacht: Maar ik ben wel te mager. Dat was je gezonde kant, die ondanks die opmerking, sterker was dan je eetstoornis.
Toen het met mij erg slecht ging, zei niemand (behalve moeder en goede vriend) tegen mij dat ik te mager was.
Vriendinnen en collega's moeten het ongetwijfeld hebben gezien, maar hebben toendertijd niets gezegd.
Uitgerekend de grootste bitch van het bedrijf wilde een gesprek met mij. Ze zei: Meid, luister. Ik weet dat we geen klik met elkaar hebben, maar ik wil je zeggen dat ik vind dat je er ongezond uitziet. Ik weet verder de reden niet, maar ik heb een eetstoornis gehad en ik herken veel bij jou. Ik kan ervoor zorgen dat je hulp krijgt, laat het me weten. Ik weet hoe het is.
Ik was nogal argwanend (mevrouw had sterke positie binnen het bedrijf) en zei: Waarom ben jij de enige die dit tegen me zegt? Vriendinnen en beste collega's zeggen er niets over. Wat win je hier nou mee dan?
En zij zei: Ze zeggen niks omdat ze je niet willen kwetsen. Als je 10 kilo was aangekomen hadden ze waarschijnlijk ook niks gezegd. Als mijn vermoedens kloppen, dan weet ik wat je doormaakt en dat gun je je ergste vijand niet. Daarom zeg ik het jou. Ik hoop dat het niet waar is, maar ik neem nu maar het zekere voor t onzekere.
Tsja, en toen brak ik. Mevrouw is inmiddels vertrokken. Maar het is vreemd en verrassend hoe mensen met dit soort ziektes omgaan.
Espoir: wegen doe ik ook veeeeeeel minder. Vooral ook omdat ik t niet eens meer wil weten nu. Ga nog wel 2 of 3 keer per week hoor, maar inderdaad niet meer 10 keer per dag. Het is dan niet echt betrouwbaar en het kan je zo onderuit halen soms. Daarbij is het ook niet belangrijk.
Maar ik kan me wel heel goed voorstellen dat je wanneer je, zoals Lotte, bezig bent met aankomen, je het toch in de gaten wilt houden. Bang zijn dat wanneer je je een week niet weegt, meteen 5 kilo zwaarden zult zijn (onmogelijk, maar ik denk ook nog steeds soms zo..)
Of weten dat je toch nog wel iets extra's kunt eten, omdat je niet aangekomen bent of zelfs afgevallen. Ook fijn dat je dan besluit om meer te eten, ipv weer nog lager te gaan.
dinsdag 19 oktober 2010 om 10:42
Goh rooos, ik vind dat eigenlijk heel gaaf van die collega. Wat ik uit je verhaal niet op kan maken, is of je haar nu dankbaar bent of niet? Misschien op dat moment niet, maar achteraf gezien wel?
Ik bedoel, toen ik nog diep in de anorexia zat, moesten mensen zich echt niet met me bemoeien. Zwaar gepikeerd was ik dan. Ik weet nog dat ik eens op school bezig was (ik werkte toen nog in het onderwijs), en mijn collega werd opgehaald door haar man. Leuke vent, waarmee ik toen even heb staan praten.
De volgende dag vertelde m'n collega dat haar man had gezegd: 'Wat een leuke meid, ze zou alleen een kilo of tien zwaarder moeten zijn'. Zo hee, was ik even beledigd!
Nu zie ik in hoe ontzettend gelijk hij had.
Ik bedoel, toen ik nog diep in de anorexia zat, moesten mensen zich echt niet met me bemoeien. Zwaar gepikeerd was ik dan. Ik weet nog dat ik eens op school bezig was (ik werkte toen nog in het onderwijs), en mijn collega werd opgehaald door haar man. Leuke vent, waarmee ik toen even heb staan praten.
De volgende dag vertelde m'n collega dat haar man had gezegd: 'Wat een leuke meid, ze zou alleen een kilo of tien zwaarder moeten zijn'. Zo hee, was ik even beledigd!
Nu zie ik in hoe ontzettend gelijk hij had.
dinsdag 19 oktober 2010 om 10:56
Ja, ik was ook aangenaam verrast, hoor
Dat soort opmerkingen wat jij noemt, heb ik nooit erg gevonden. Ik wist dat ze gelijk hadden. Het is zo vreemd om te zien wat zij ook zien, maar daar niet in mee te kunnen gaan. Heel frustrerend.
Ik had ook meer een muur om me heen en had echt zon instelling van: Ja, ik ben te mager en ik weet dat t er niet uiziet, maar ik kom hier niet uit. Het is nu eenmaal zo, dit zal mn lot wel zijn en ik leg me er bij neer. Ik ben eigenlijk zo overvallen door die anorexia, dat ik een tijdje totaal lamgeslagen was en er helemaal in mee ben gegaan.
Ik heb wel vaak gehoord, van vrienden en familie; of ik me niet schaamde voor hoe ik eruit zag? Dat heeft me wel heel veel pijn gedaan.. Want nee, gek genoeg schaamde ik me niet voor hoe ik eruit zag. Ik schaam me wel voor wat ik met mijzelf en mijn lichaam heb gedaan en dat ik niet de kracht had om het gevecht te winnen of misschien überhaupt aan te gaan.
Van het weekend heb ik nog huilend tegen mijn moeder gezegd: Mam. ook al val ik 10.000 keer, ik zal elke keer weer opstaan. En zei zij: Liefje, voor mijn part val je 100.000 keer, ik blijf in je vertrouwen. En zo sta ik er nu in
Al heb ik heel soms wel het gevoel om terug te gaan.. Heeel slecht en dat is iets van de laatste tijd. Komt misschien/waarschijnlijk omdat ik even moet wennen aan de nieuwe situatie, nieuwe kilo's, minder mager lichaam. Maar dan een paar seconden bekruipt me het gevoel: Zal ik weer volledig zonder vet gaan worden...
Lichamelijk zou ik t wel willen misschien, maar ik weet wat het me geestelijk brengt, en DAT wil ik niet meer.
Hoe is het met je eigenlijk? Heb je goed kunnen slapen en moet je vanmiddag weer werken? Wanneer mag je meelopen met de ortho?
Wat ik je ook nog wilde vragen, ik las hier eerder in t topic dat je blogs schrijft op Hyves.. Mag ik ze ook lezen?
Dat soort opmerkingen wat jij noemt, heb ik nooit erg gevonden. Ik wist dat ze gelijk hadden. Het is zo vreemd om te zien wat zij ook zien, maar daar niet in mee te kunnen gaan. Heel frustrerend.
Ik had ook meer een muur om me heen en had echt zon instelling van: Ja, ik ben te mager en ik weet dat t er niet uiziet, maar ik kom hier niet uit. Het is nu eenmaal zo, dit zal mn lot wel zijn en ik leg me er bij neer. Ik ben eigenlijk zo overvallen door die anorexia, dat ik een tijdje totaal lamgeslagen was en er helemaal in mee ben gegaan.
Ik heb wel vaak gehoord, van vrienden en familie; of ik me niet schaamde voor hoe ik eruit zag? Dat heeft me wel heel veel pijn gedaan.. Want nee, gek genoeg schaamde ik me niet voor hoe ik eruit zag. Ik schaam me wel voor wat ik met mijzelf en mijn lichaam heb gedaan en dat ik niet de kracht had om het gevecht te winnen of misschien überhaupt aan te gaan.
Van het weekend heb ik nog huilend tegen mijn moeder gezegd: Mam. ook al val ik 10.000 keer, ik zal elke keer weer opstaan. En zei zij: Liefje, voor mijn part val je 100.000 keer, ik blijf in je vertrouwen. En zo sta ik er nu in
Al heb ik heel soms wel het gevoel om terug te gaan.. Heeel slecht en dat is iets van de laatste tijd. Komt misschien/waarschijnlijk omdat ik even moet wennen aan de nieuwe situatie, nieuwe kilo's, minder mager lichaam. Maar dan een paar seconden bekruipt me het gevoel: Zal ik weer volledig zonder vet gaan worden...
Lichamelijk zou ik t wel willen misschien, maar ik weet wat het me geestelijk brengt, en DAT wil ik niet meer.
Hoe is het met je eigenlijk? Heb je goed kunnen slapen en moet je vanmiddag weer werken? Wanneer mag je meelopen met de ortho?
Wat ik je ook nog wilde vragen, ik las hier eerder in t topic dat je blogs schrijft op Hyves.. Mag ik ze ook lezen?
dinsdag 19 oktober 2010 om 11:18
Rooos, wat onwijs lief, die uitspraak van je moeder!
En dat terugverlangen naar je magere lijf, is denk ik voor iedereen hier herkenbaar. Maar uit alles wat je schrijft blijkt, dat je zéker weet dat je dat nooit meer wilt. Het blijft een zwakke plek, maar je weet nu hoe je ermee om moet gaan. Ik ben zelf nog niet zo ver als jij, maar ook ik weet zeker dat ik nooit meer zo weinig zal gaan wegen. Het hoeft niet meer, ik haal er niks meer uit. Op een gezond gewicht komen is weer een ander verhaal, maar door alle bemoedigende woorden hier, krijg ik steeds meer het vertrouwen dat me dat ook ooit gaat lukken.
En over die opmerking van de man van mijn collega destijds; ook ik zag wel dat ik te dun was. Verstandelijk wist ik het natuurlijk, omdat mijn gewicht bespottelijk laag was. Maar ik zag ook echt wel dat mijn armen niet slank meer waren, maar eng mager. Toch was het elke keer een shock voor me, als andere mensen er een opmerking over maakten. Want ik schaamde me namelijk wél heel erg voor mijn lichaam. Mijn witte, blauwdooraderde armpjes verstopte ik zelfs tijdens de heetste zomerdagen onder lange mouwen. Ik wilde niet dat andere mensen het zagen. Ik liep altijd met een sjaal om, om die magere kippennek weg te stoppen.
En dat is waar ik nu echt heel blij van kan worden. Dat ik me niet meer zo erg voor mijn lichaam hoef te schamen. Voor sommige onderdelen nog wel hoor, mijn borsten bijvoorbeeld zijn best een gevoelig punt. Maar de 'zichtbare onderdelen' kunnen wat mij betreft aardig door de beugel. Tijdens mijn werk draag ik een shirt met korte mouwen, en ik voel me er prima in. Dat was een paar jaar geleden echt ondenkbaar.
Wat lief, dat je vraagt hoe het verder met me gaat. Ik kan zeggen: goed! Ik slaap momenteel best goed (altijd even afkloppen), en dat maakt me erg gelukkig. Vanmiddag ga ik inderdaad weer werken. Sinds mijn gesprek met de tandarts is de sfeer echt stukken beter. Hij is een stuk gezelliger, en daardoor voel ik me echt veel meer op m'n gemak.
Volgende week woensdag (de 27e) mag ik meekijken bij m'n ortho. Ik heb er echt zo'n zin in!
En ik schrijf inderdaad blogs op mijn Hyves. Dat wil zeggen; schreef, want een paar weken geleden heb ik m'n laatste geschreven. Het zijn er in totaal 24, en ik vind dat ik alles nu wel heb gezegd. Ik wil niet in herhaling gaan vallen, dat vind ik zonde. Ik kreeg veel complimenten over mijn blogs, en dacht: laat ik maar op het hoogtepunt stoppen
Je mag ze lezen hoor. Als je een manier weet waarop ik je mijn Hyvesadres kan geven, kun je het zo krijgen.
En dat terugverlangen naar je magere lijf, is denk ik voor iedereen hier herkenbaar. Maar uit alles wat je schrijft blijkt, dat je zéker weet dat je dat nooit meer wilt. Het blijft een zwakke plek, maar je weet nu hoe je ermee om moet gaan. Ik ben zelf nog niet zo ver als jij, maar ook ik weet zeker dat ik nooit meer zo weinig zal gaan wegen. Het hoeft niet meer, ik haal er niks meer uit. Op een gezond gewicht komen is weer een ander verhaal, maar door alle bemoedigende woorden hier, krijg ik steeds meer het vertrouwen dat me dat ook ooit gaat lukken.
En over die opmerking van de man van mijn collega destijds; ook ik zag wel dat ik te dun was. Verstandelijk wist ik het natuurlijk, omdat mijn gewicht bespottelijk laag was. Maar ik zag ook echt wel dat mijn armen niet slank meer waren, maar eng mager. Toch was het elke keer een shock voor me, als andere mensen er een opmerking over maakten. Want ik schaamde me namelijk wél heel erg voor mijn lichaam. Mijn witte, blauwdooraderde armpjes verstopte ik zelfs tijdens de heetste zomerdagen onder lange mouwen. Ik wilde niet dat andere mensen het zagen. Ik liep altijd met een sjaal om, om die magere kippennek weg te stoppen.
En dat is waar ik nu echt heel blij van kan worden. Dat ik me niet meer zo erg voor mijn lichaam hoef te schamen. Voor sommige onderdelen nog wel hoor, mijn borsten bijvoorbeeld zijn best een gevoelig punt. Maar de 'zichtbare onderdelen' kunnen wat mij betreft aardig door de beugel. Tijdens mijn werk draag ik een shirt met korte mouwen, en ik voel me er prima in. Dat was een paar jaar geleden echt ondenkbaar.
Wat lief, dat je vraagt hoe het verder met me gaat. Ik kan zeggen: goed! Ik slaap momenteel best goed (altijd even afkloppen), en dat maakt me erg gelukkig. Vanmiddag ga ik inderdaad weer werken. Sinds mijn gesprek met de tandarts is de sfeer echt stukken beter. Hij is een stuk gezelliger, en daardoor voel ik me echt veel meer op m'n gemak.
Volgende week woensdag (de 27e) mag ik meekijken bij m'n ortho. Ik heb er echt zo'n zin in!
En ik schrijf inderdaad blogs op mijn Hyves. Dat wil zeggen; schreef, want een paar weken geleden heb ik m'n laatste geschreven. Het zijn er in totaal 24, en ik vind dat ik alles nu wel heb gezegd. Ik wil niet in herhaling gaan vallen, dat vind ik zonde. Ik kreeg veel complimenten over mijn blogs, en dacht: laat ik maar op het hoogtepunt stoppen
Je mag ze lezen hoor. Als je een manier weet waarop ik je mijn Hyvesadres kan geven, kun je het zo krijgen.
dinsdag 19 oktober 2010 om 12:16
Leuk dat ik ze ook mag lezen! Heb je in ieder geval mijn vriendje gemaakt, dus wellicht kun je zo berichten naar elkaar sturen?
Super, dat je beter in je vel steekt! Dat je je niet meer schaamt voor de meeste gedeeltes, heel belangrijk!
Mijn moeder is top, trouwens. Wat een tomeloze energie heeft ze wat mij betreft! Ze heeft wel ooit gezegd: Als je nu ook nog maar 1 kilo afvalt, durf ik t niet meer met je aan, kan ik geen verantwoordelijkheid meer voor je nemen en moet je je laten opnemen.
Wat ik ook heel sterk van haar vind! Gelukkig was dat t dieptepunt en is het daarna alleen maar omhoog gegaan
Wat je zegt over hoever we zijn.. Ik las eerder dat jij wel eens patat eet als avondeten? Dat je wel eens een stukje chocolade eet of zomaar wat ijs of chips.. DAT kan ik nog niet..
Ik eet met gemak 5 boterhammen weg als ik honger heb savonds, (altijd eigenlijk, weet ook niet of t nog wel honger is of gewoonte....maak ik me wel zorgen over trouwens)
maar echt ff snoepen durf ik echt niet. Stom, zou ik wel moeten doen, want misschien is het dan makkelijker om die echte eetbuien te weerstaan..
Ik ga ff luchen nu, werk ze vanmiddag!
Super, dat je beter in je vel steekt! Dat je je niet meer schaamt voor de meeste gedeeltes, heel belangrijk!
Mijn moeder is top, trouwens. Wat een tomeloze energie heeft ze wat mij betreft! Ze heeft wel ooit gezegd: Als je nu ook nog maar 1 kilo afvalt, durf ik t niet meer met je aan, kan ik geen verantwoordelijkheid meer voor je nemen en moet je je laten opnemen.
Wat ik ook heel sterk van haar vind! Gelukkig was dat t dieptepunt en is het daarna alleen maar omhoog gegaan
Wat je zegt over hoever we zijn.. Ik las eerder dat jij wel eens patat eet als avondeten? Dat je wel eens een stukje chocolade eet of zomaar wat ijs of chips.. DAT kan ik nog niet..
Ik eet met gemak 5 boterhammen weg als ik honger heb savonds, (altijd eigenlijk, weet ook niet of t nog wel honger is of gewoonte....maak ik me wel zorgen over trouwens)
maar echt ff snoepen durf ik echt niet. Stom, zou ik wel moeten doen, want misschien is het dan makkelijker om die echte eetbuien te weerstaan..
Ik ga ff luchen nu, werk ze vanmiddag!
dinsdag 19 oktober 2010 om 12:30
Hier ben ik ook weer een keer! Er is veel gepast de afgelopen dagen, moest even bijlezen na een weekendje weg.
Mooi om te zien hoe iedereen de strijd écht aangaat en moeilijke stappen neemt om beter te worden! Stampertje, heel goed wat je al hebt ondernomen en hoewel ik geen laxeermiddelen heb gebruikt, vind ik het gevoel van vol zitten doordat je darmen lui zijn al heel vervelend, laat staan hetgeen wat jij waarschijnlijk door gaat maken...
zit ik mezelf druk te maken omdat ik 600g was aangekomen vorige week... Dat was eigenlijk voor het eerst dus ik schoot gelijk in de stress heb mezelf tijdens het familieweekendje weer op rantsoen gezet.... maar vandaag weer aan het werk, een knallende honger en dus al meer dan mijn eetlijstje afgewerkt! Het bewijst maar weer eens hoe belangrijk werk c.q. ritme is!
ga nu ook even lunchen,tot later!
Mooi om te zien hoe iedereen de strijd écht aangaat en moeilijke stappen neemt om beter te worden! Stampertje, heel goed wat je al hebt ondernomen en hoewel ik geen laxeermiddelen heb gebruikt, vind ik het gevoel van vol zitten doordat je darmen lui zijn al heel vervelend, laat staan hetgeen wat jij waarschijnlijk door gaat maken...
zit ik mezelf druk te maken omdat ik 600g was aangekomen vorige week... Dat was eigenlijk voor het eerst dus ik schoot gelijk in de stress heb mezelf tijdens het familieweekendje weer op rantsoen gezet.... maar vandaag weer aan het werk, een knallende honger en dus al meer dan mijn eetlijstje afgewerkt! Het bewijst maar weer eens hoe belangrijk werk c.q. ritme is!
ga nu ook even lunchen,tot later!
dinsdag 19 oktober 2010 om 16:24
Dank jullie wel meiden voor jullie bemoedigende woorden, is echt tof van jullie.
Al die verhalen van jullie zijn zo herkenbaar. Iedereen krijgt weleens opmerkingen waarvan je denkt *****hork*****. Mensen die niet in deze wereld zitten weten vaak ook niet wat ze moeten zeggen dus komt er vaak iets lomps uit. Op zich ben ik wel zelfverzekerd en tevreden met mezelf maar nu ik aan het afbouwen ben met de pillen weet ik zeker dat ik ook onzeker zal worden (is ook niet erg want het kan niet anders).
Wat wel vervelend is aan opmerkingen is dat ik ook niemand veroordeel die 'dik' is. Ik zal ook nooit een opmerking maken over iemand die een patatje eet in de stad (ben altijd wel nieuwsgierig in de supermarkt wat iemand in zijn karretje heeft).
@Lotte: ik vind het super dat je nu ook jezelf durft te zijn en sterker in je vel zit. En zoals ik begrijp heb je volgende week woensdag al een leuke dag in het verschiet...
@rooos: Wat gaaf dat je zo'n moeder hebt zeg!! dat je steunt en neemt zoals je bent. En dat jij je veilig voelt bij haar. Verder komt het eten van patat of chocola nog wel. Dat je dit nog niet durft is niet erg...komt vanzelf als je eraan toe bent. Ik snoep af en toe wel, frietje of zuurtjes, en voel me daar ook niet schuldig om (frietje ipv avondeten en zuurtjes ipv tussendoortje). Ik moet wel bekennen dat ik het in de supermarkt moeilijk vind om iets te kiezen. Sommige dingen heb ik al jaren (>12 jr) niet meer op dus weet ook niet meer hoe het smaakt.
Al die verhalen van jullie zijn zo herkenbaar. Iedereen krijgt weleens opmerkingen waarvan je denkt *****hork*****. Mensen die niet in deze wereld zitten weten vaak ook niet wat ze moeten zeggen dus komt er vaak iets lomps uit. Op zich ben ik wel zelfverzekerd en tevreden met mezelf maar nu ik aan het afbouwen ben met de pillen weet ik zeker dat ik ook onzeker zal worden (is ook niet erg want het kan niet anders).
Wat wel vervelend is aan opmerkingen is dat ik ook niemand veroordeel die 'dik' is. Ik zal ook nooit een opmerking maken over iemand die een patatje eet in de stad (ben altijd wel nieuwsgierig in de supermarkt wat iemand in zijn karretje heeft).
@Lotte: ik vind het super dat je nu ook jezelf durft te zijn en sterker in je vel zit. En zoals ik begrijp heb je volgende week woensdag al een leuke dag in het verschiet...
@rooos: Wat gaaf dat je zo'n moeder hebt zeg!! dat je steunt en neemt zoals je bent. En dat jij je veilig voelt bij haar. Verder komt het eten van patat of chocola nog wel. Dat je dit nog niet durft is niet erg...komt vanzelf als je eraan toe bent. Ik snoep af en toe wel, frietje of zuurtjes, en voel me daar ook niet schuldig om (frietje ipv avondeten en zuurtjes ipv tussendoortje). Ik moet wel bekennen dat ik het in de supermarkt moeilijk vind om iets te kiezen. Sommige dingen heb ik al jaren (>12 jr) niet meer op dus weet ook niet meer hoe het smaakt.
woensdag 20 oktober 2010 om 11:29
Goedemorgen
Wat een positieve sfeer heerst er hier, leuk om te lezen! Volgens mij zit iedereen toch wel in een vergelijkbare fase op het moment.
Ik moet zeggen, ik herken me niet in jullie ervaringen wat betreft het mager zijn. Ik heb nooit gezien of gevoeld dat ik mager was. Ik voelde me altijd dik. Ook het getal op de weegschaal deed geen alarmbellen bij mij rinkelen. Op een gegeven moment ging ik volgens mij niet eens meer op de weegschaal, het getal deed me niks meer. Ik was volledig in de waan dat ik dik was. Achteraf schrik ik wel van hoe vreselijk mager ik geweest moet zijn en wat anderen daarvan gezien hebben.
De eerste keer bij de huisarts moest ik me uitkleden tot aan mijn ondergoed en op de weegschaal. Mijn moeder mocht erbij blijven of weggaan, ik wilde toen dat ze erbij bleef, want ik dacht dat ik haar daarmee gerust kon stellen omdat ze zou zien dat ik niet zo mager was ik vind het nu echt vreselijk om te bedenken hoe erg dat voor haar moet zijn geweest, want ik ben echt heel erg mager geweest. Wat een schrik voor haar, wat pijnlijk om je kind zo te zien Maar ook bij het omkleden voor de gymles (ik zat op de middelbare school). Ik verborg mijn lichaam niet, want ik had geen idee dat het er misschien raar uit zou zien. Ik vergeleek mezelf ook met meiden uit mijn klas en wenste bij sommige dat ik ook zo slank was. Ik vroeg me vaak af, wie vind ik een mooi lichaam hebben? Als wie zou ik er wel uit willen zien? Het kwam niet eens in mij op dat ik misschien wel de helft woog van de meiden die ik zelf zo mooi slank/dun vond. En wat moeten ze gedacht hebben bij het omkleden? Ik was niks meer dan een skeletje
Ook de aanpassingen die ik moest doen, omdat mijn lichaam zo zwak was vielen mij niet op. Ik vond het niet raar. Als ik een blauwe plek op mijn rug had van de schoolboeken in mijn tas propte ik maar mijn gymkleding onderin mijn tas. Dat was gewoon een oplossing, ik vond het niet raar of vreemd. 's Ochtends had ik een heel uitgebreid ritueel van al mijn kleding en onderkleding over verschillende verwarmingen te hangen (ik droeg veel lagen tegen de kou) zodat de kleding warm was toen ik uit de douche kwam. Heel de kamer hing vol met kleding, maar vond ik dat vreemd? Totaal niet. Op mijn bed had ik een aantal dekens liggen omdat ik het 's nachts zo koud had. Op een gegeven moment kon ik de dekens niet optillen om uit bed te komen, ze waren te zwaar! Zelfs toen vond ik dat niet apart en ben ik maar overgegaan op uit bed "glijden" Onvoorstelbaar om nu te bedenken, ik was vreselijk mager, maar heb nooit maar één bot gezien. En zo liep ik gewoon rond!
En nu even wat anders Gisteren bij het hardlopen bedacht ik me iets (dit gebeurt met vaker bij het hardlopen haha, ook die fases die ik laatst hier beschreef schoten me opeens te binnen tijdens het hardlopen). Die boosheid, die gefrustreerdheid waar we het laatst over hadden. Zo je best doen, zo vooruit zijn gegaan en nog steeds loop je er tegenaan! Ja, dat is vervelend en frustrerend, maar het is positief, een goed teken, dat die boosheid er is. Die boosheid betekent dat jullie ervoor gaan, jullie vechten voor het leven en dus tegen die es. Als die boosheid zou ontbreken zou ik me zorgen maken, maar jullie willen zo graag, die motivatie is er en dat is al zo'n grote overwinning op die es. Het betekent dat je al een stukje regie weer terug hebt over je leven, dat die es een stuk zwakker is, want als die es sterker is heb je niks te zeggen, durf je die es niet los te laten en kan je echt niet zo hardop zeggen, of misschien zelfs willlen, dat je je leven terug wilt, dat je het zat bent. Een positief teken dus, die frustraties, jullie zijn sterk!!
Stampertje, ben je aan het afbouwen of ga je gelijk met alles stoppen? Ben je al bij de HA geweest? Superknap dat je dit doet, het zal zo bevrijdend zijn! Heel veel succes!!
Wat een positieve sfeer heerst er hier, leuk om te lezen! Volgens mij zit iedereen toch wel in een vergelijkbare fase op het moment.
Ik moet zeggen, ik herken me niet in jullie ervaringen wat betreft het mager zijn. Ik heb nooit gezien of gevoeld dat ik mager was. Ik voelde me altijd dik. Ook het getal op de weegschaal deed geen alarmbellen bij mij rinkelen. Op een gegeven moment ging ik volgens mij niet eens meer op de weegschaal, het getal deed me niks meer. Ik was volledig in de waan dat ik dik was. Achteraf schrik ik wel van hoe vreselijk mager ik geweest moet zijn en wat anderen daarvan gezien hebben.
De eerste keer bij de huisarts moest ik me uitkleden tot aan mijn ondergoed en op de weegschaal. Mijn moeder mocht erbij blijven of weggaan, ik wilde toen dat ze erbij bleef, want ik dacht dat ik haar daarmee gerust kon stellen omdat ze zou zien dat ik niet zo mager was ik vind het nu echt vreselijk om te bedenken hoe erg dat voor haar moet zijn geweest, want ik ben echt heel erg mager geweest. Wat een schrik voor haar, wat pijnlijk om je kind zo te zien Maar ook bij het omkleden voor de gymles (ik zat op de middelbare school). Ik verborg mijn lichaam niet, want ik had geen idee dat het er misschien raar uit zou zien. Ik vergeleek mezelf ook met meiden uit mijn klas en wenste bij sommige dat ik ook zo slank was. Ik vroeg me vaak af, wie vind ik een mooi lichaam hebben? Als wie zou ik er wel uit willen zien? Het kwam niet eens in mij op dat ik misschien wel de helft woog van de meiden die ik zelf zo mooi slank/dun vond. En wat moeten ze gedacht hebben bij het omkleden? Ik was niks meer dan een skeletje
Ook de aanpassingen die ik moest doen, omdat mijn lichaam zo zwak was vielen mij niet op. Ik vond het niet raar. Als ik een blauwe plek op mijn rug had van de schoolboeken in mijn tas propte ik maar mijn gymkleding onderin mijn tas. Dat was gewoon een oplossing, ik vond het niet raar of vreemd. 's Ochtends had ik een heel uitgebreid ritueel van al mijn kleding en onderkleding over verschillende verwarmingen te hangen (ik droeg veel lagen tegen de kou) zodat de kleding warm was toen ik uit de douche kwam. Heel de kamer hing vol met kleding, maar vond ik dat vreemd? Totaal niet. Op mijn bed had ik een aantal dekens liggen omdat ik het 's nachts zo koud had. Op een gegeven moment kon ik de dekens niet optillen om uit bed te komen, ze waren te zwaar! Zelfs toen vond ik dat niet apart en ben ik maar overgegaan op uit bed "glijden" Onvoorstelbaar om nu te bedenken, ik was vreselijk mager, maar heb nooit maar één bot gezien. En zo liep ik gewoon rond!
En nu even wat anders Gisteren bij het hardlopen bedacht ik me iets (dit gebeurt met vaker bij het hardlopen haha, ook die fases die ik laatst hier beschreef schoten me opeens te binnen tijdens het hardlopen). Die boosheid, die gefrustreerdheid waar we het laatst over hadden. Zo je best doen, zo vooruit zijn gegaan en nog steeds loop je er tegenaan! Ja, dat is vervelend en frustrerend, maar het is positief, een goed teken, dat die boosheid er is. Die boosheid betekent dat jullie ervoor gaan, jullie vechten voor het leven en dus tegen die es. Als die boosheid zou ontbreken zou ik me zorgen maken, maar jullie willen zo graag, die motivatie is er en dat is al zo'n grote overwinning op die es. Het betekent dat je al een stukje regie weer terug hebt over je leven, dat die es een stuk zwakker is, want als die es sterker is heb je niks te zeggen, durf je die es niet los te laten en kan je echt niet zo hardop zeggen, of misschien zelfs willlen, dat je je leven terug wilt, dat je het zat bent. Een positief teken dus, die frustraties, jullie zijn sterk!!
Stampertje, ben je aan het afbouwen of ga je gelijk met alles stoppen? Ben je al bij de HA geweest? Superknap dat je dit doet, het zal zo bevrijdend zijn! Heel veel succes!!
woensdag 20 oktober 2010 om 11:59
Indigo, jouw verhaal bevestigt voor mij maar weer eens dat anorexia in verschillende vormen bestaat. Je beschrijft het heel duidelijk, en ik kan me helemaal voorstellen hoe dat bij jou toen ging.
Ik heb mezelf altijd gezien als een 'bijzonder geval', voor wat betreft de anorexia.
Zo heb ik mezelf nooit gezien als dik, toen ik eenmaal onder een bepaald gewicht kwam. Tijdens mijn puberteit wás ik echt te zwaar, en toen vond ik mezelf ook (terecht) dik. Maar ik zag tijdens de anorexia echt heel duidelijk dat ik mager was. En volgens mij is dat best apart, want een vertekend lichaamsbeeld is toch een bekend kenmerk van anorexia. Hoe mager ik precíes was zag ik dan weer niet, maar ik wist in ieder geval dondersgoed dat ik te dun was.
Ook ben ik, ook tijdens mijn slechtste periodes, altijd blijven snoepen. In kleine hoeveelheden, maar toch. Elke dag at ik chocola, en wat snoepjes. Of ik kocht een gebakje, sneed dat in tien stukjes en deed die in de vriezer. Elke avond bij de koffie nam ik dan een stukje. Ik genoot ook intens van m'n eten, het was mijn grote passie. Ook toen ik bijna bezweek aan mijn ondergewicht.
Tot slot heb ik nooit overmatig bewogen. Ik heb echt een hekel aan sporten, en hoe graag ik ook wilde afvallen, dat had ik er gewoon niet voor over. Eén keer heb ik tijdens een vakantie elke avond buikspieroefeningen gedaan, maar dat was puur omdat ik me daar niet kon wegen, en daardoor finaal in de stress schoot.
Ik denk dat vooral dat niet bewegen mijn redding is geweest. Als ik dat er ook nog bij had gedaan, was er helemáál niks van me overgebleven.
Ik heb mezelf altijd gezien als een 'bijzonder geval', voor wat betreft de anorexia.
Zo heb ik mezelf nooit gezien als dik, toen ik eenmaal onder een bepaald gewicht kwam. Tijdens mijn puberteit wás ik echt te zwaar, en toen vond ik mezelf ook (terecht) dik. Maar ik zag tijdens de anorexia echt heel duidelijk dat ik mager was. En volgens mij is dat best apart, want een vertekend lichaamsbeeld is toch een bekend kenmerk van anorexia. Hoe mager ik precíes was zag ik dan weer niet, maar ik wist in ieder geval dondersgoed dat ik te dun was.
Ook ben ik, ook tijdens mijn slechtste periodes, altijd blijven snoepen. In kleine hoeveelheden, maar toch. Elke dag at ik chocola, en wat snoepjes. Of ik kocht een gebakje, sneed dat in tien stukjes en deed die in de vriezer. Elke avond bij de koffie nam ik dan een stukje. Ik genoot ook intens van m'n eten, het was mijn grote passie. Ook toen ik bijna bezweek aan mijn ondergewicht.
Tot slot heb ik nooit overmatig bewogen. Ik heb echt een hekel aan sporten, en hoe graag ik ook wilde afvallen, dat had ik er gewoon niet voor over. Eén keer heb ik tijdens een vakantie elke avond buikspieroefeningen gedaan, maar dat was puur omdat ik me daar niet kon wegen, en daardoor finaal in de stress schoot.
Ik denk dat vooral dat niet bewegen mijn redding is geweest. Als ik dat er ook nog bij had gedaan, was er helemáál niks van me overgebleven.
