Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
woensdag 6 oktober 2010 om 08:42
Ik begrijp wat je bedoelt, kopjekoffie, maar dat is niet hoe het bij mij werkt, met de steun die ik hier krijg op het forum. Ik word juist geprezen als ik inga tegen de anorexia, wat mij elke dag weer motiveert hiermee door te gaan.
Als ik de neiging heb mee te gaan met de anorexia, vertel ik dat hier ook eerlijk, en elke keer weten ze er me dan weer van te overtuigen dat me dat werkelijk niets oplevert.
Die meiden zouden het ook eerlijk tegen me zeggen, als ze zouden denken dat ik de eetstoornis vasthield om liefde en aandacht te krijgen. Daar ben ik van overtuigd.
En dat is ook absoluut niet mijn intentie. Ik wil niets liever ter wereld dan dit afsluiten. Maar daar heb ik hulp bij nodig, en steun. En dan weet ik zeker dat ik heel ver ga komen. Het bewijs daarvan is allang geleverd, want sinds ik hier schrijf ben ik verder dan ooit. In mijn denken, maar ook in mijn gewicht.
Indigoblue, wat vervelend om te horen dat je een rotdag hebt gehad. Wil je er iets over kwijt? Want al ben ik nog niet zo ver als jij, ik wil, en kan ook anderen steunen.
Als ik de neiging heb mee te gaan met de anorexia, vertel ik dat hier ook eerlijk, en elke keer weten ze er me dan weer van te overtuigen dat me dat werkelijk niets oplevert.
Die meiden zouden het ook eerlijk tegen me zeggen, als ze zouden denken dat ik de eetstoornis vasthield om liefde en aandacht te krijgen. Daar ben ik van overtuigd.
En dat is ook absoluut niet mijn intentie. Ik wil niets liever ter wereld dan dit afsluiten. Maar daar heb ik hulp bij nodig, en steun. En dan weet ik zeker dat ik heel ver ga komen. Het bewijs daarvan is allang geleverd, want sinds ik hier schrijf ben ik verder dan ooit. In mijn denken, maar ook in mijn gewicht.
Indigoblue, wat vervelend om te horen dat je een rotdag hebt gehad. Wil je er iets over kwijt? Want al ben ik nog niet zo ver als jij, ik wil, en kan ook anderen steunen.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:02
Kopjekoffie, nee hoor, waar je over schrijft past naar mijn idee prima op dit topic. Ik herken het wel. Een scherpe observatie over wat je schrijft over de steun aan Lotte, dat kan zeker zo werken. Ik ben ervan overtuigd dat Lotte die stadium wel voorbij is. Zij is zo ontzettend klaar met hoe die es haar leven bepaalt.
Lotte, ik weet het niet precies. Er zijn een paar rotdingen gebeurd (o.a. aanvaring met baas), maar deze week eigenlijk veel meer superleuke dingen, écht leuke dingen. Ik snap dus niet waarom ik me zo rot voel wellicht tijd van de maand (vind ik zo'n stomme reden eigenlijk)
Voel me dan zo stom, mislukt, niks waard....
Lotte, ik weet het niet precies. Er zijn een paar rotdingen gebeurd (o.a. aanvaring met baas), maar deze week eigenlijk veel meer superleuke dingen, écht leuke dingen. Ik snap dus niet waarom ik me zo rot voel wellicht tijd van de maand (vind ik zo'n stomme reden eigenlijk)
Voel me dan zo stom, mislukt, niks waard....
woensdag 6 oktober 2010 om 10:11
quote:indigoblue schreef op 06 oktober 2010 @ 10:02:
Ik ben ervan overtuigd dat Lotte die stadium wel voorbij is. Zij is zo ontzettend klaar met hoe die es haar leven bepaalt.
Oh, zó waar!
quote:indigoblue schreef op 06 oktober 2010 @ 10:02:
Ik snap dus niet waarom ik me zo rot voel wellicht tijd van de maand (vind ik zo'n stomme reden eigenlijk)Wat ik wel geleerd heb van dit alles, is dat je sommige dingen niet moet willen snappen. Je kunt je inderdaad soms gewoon ellendig voelen. Down, verdrietig, en dat zonder aanwijsbare reden. En dat maakt het misschien juist wel lastiger, want je hebt eigenlijk het gevoel dat je je niet rot mag voelen. Waardoor je je juist nog belabberder gaat voelen.
En 'die tijd van de maand' kan heel goed een oorzaak zijn hoor. Je moet de invloed van hormonen niet onderschatten. Als die met je aan de haal gaan, kun je jezelf even helemaal kwijt zijn.
Ik hoop dat je je snel weer beter voelt.
In ieder geval een dikke
Ik ben ervan overtuigd dat Lotte die stadium wel voorbij is. Zij is zo ontzettend klaar met hoe die es haar leven bepaalt.
Oh, zó waar!
quote:indigoblue schreef op 06 oktober 2010 @ 10:02:
Ik snap dus niet waarom ik me zo rot voel wellicht tijd van de maand (vind ik zo'n stomme reden eigenlijk)Wat ik wel geleerd heb van dit alles, is dat je sommige dingen niet moet willen snappen. Je kunt je inderdaad soms gewoon ellendig voelen. Down, verdrietig, en dat zonder aanwijsbare reden. En dat maakt het misschien juist wel lastiger, want je hebt eigenlijk het gevoel dat je je niet rot mag voelen. Waardoor je je juist nog belabberder gaat voelen.
En 'die tijd van de maand' kan heel goed een oorzaak zijn hoor. Je moet de invloed van hormonen niet onderschatten. Als die met je aan de haal gaan, kun je jezelf even helemaal kwijt zijn.
Ik hoop dat je je snel weer beter voelt.
In ieder geval een dikke
woensdag 6 oktober 2010 om 10:13
En misschien een beetje raar, maar het is voor mij toch een soort troost te weten dat ook hele sterke mensen (want dat vind ik jou, en alle anderen die zich uit die eetstoornis hebben geworsteld) zich weleens mislukt voelen.
Het is dus gewoon menselijk.
En jij hebt de kracht dit weer snel te draaien, dat heb je al dubbel en dwars bewezen.
Het is dus gewoon menselijk.
En jij hebt de kracht dit weer snel te draaien, dat heb je al dubbel en dwars bewezen.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:19
Ik vind mezelf helemaal niet sterk
Net schreef ik op een ander topic een advies aan een meisje dat zich erg onzeker voelde en toen dacht ik opeens, "waarom kan ik dan niet zo lief zijn voor mezelf???"
Hormonen kunnen de boel inderdaad behoorlijk door de war gooien. Ik moest eraan denken, omdat ik vorige maand ook zo'n depri post had in dit topic rond deze tijd volgens mij. Ik hoop echt dat dat het een beetje is, dan voel ik me volgende week gewoon positiever. Jammer, want ik heb juist een heel feestelijke week deze week...
Bedankt voor je steun Lotte, iedereen heeft het wel eens nodig
Net schreef ik op een ander topic een advies aan een meisje dat zich erg onzeker voelde en toen dacht ik opeens, "waarom kan ik dan niet zo lief zijn voor mezelf???"
Hormonen kunnen de boel inderdaad behoorlijk door de war gooien. Ik moest eraan denken, omdat ik vorige maand ook zo'n depri post had in dit topic rond deze tijd volgens mij. Ik hoop echt dat dat het een beetje is, dan voel ik me volgende week gewoon positiever. Jammer, want ik heb juist een heel feestelijke week deze week...
Bedankt voor je steun Lotte, iedereen heeft het wel eens nodig
woensdag 6 oktober 2010 om 10:42
Hier een keer een berichtje van een zeer trouwe meelezer (ik check dit topic zo ongeveer iedere 2 uur ). Ik strijd ook tegen dat verdomde duiveltje... Hoewel mijn gewicht nooit heel dramatisch laag is geweest (BMI is 17), moet ik toch echt meer eten en dus aankomen. De wake-up call kwam toen mijn werk in het gedrang dreigde te komen, werkte nog 40uur+buitenlandse reizen...
De motivaties, mantra's, redenen om vooral WEL te eten, die ik hier voorbij zie komen, zijn echt heel belangrijk voor me geworden en helpen me op momenten dat ik het moeilijk heb, naast de fijne, professionele hulp die ik heb. De herkenning en het feit dat je niet de enige bent die deze strijd voert, geeft weer moed! En natuurlijk de bevestiging dat het ECHT mogelijk is om weer 'gewoon' met eten om te kunnen in de toekomst (ook al lijkt dat nu nog een utopie...)
Ik vind meedoen op het forum nog wat eng, dus wellicht blijft mijn bijdrage hierbij (of ik krijg de smaak te pakken ) maar vergeet niet dat jullie ook mensen bereiken die voor jullie weliswaar onzichtbaar zijn, maar wel heel dankbaar!!
Ik ga lekker wat eten, ik heb het verdiend !
De motivaties, mantra's, redenen om vooral WEL te eten, die ik hier voorbij zie komen, zijn echt heel belangrijk voor me geworden en helpen me op momenten dat ik het moeilijk heb, naast de fijne, professionele hulp die ik heb. De herkenning en het feit dat je niet de enige bent die deze strijd voert, geeft weer moed! En natuurlijk de bevestiging dat het ECHT mogelijk is om weer 'gewoon' met eten om te kunnen in de toekomst (ook al lijkt dat nu nog een utopie...)
Ik vind meedoen op het forum nog wat eng, dus wellicht blijft mijn bijdrage hierbij (of ik krijg de smaak te pakken ) maar vergeet niet dat jullie ook mensen bereiken die voor jullie weliswaar onzichtbaar zijn, maar wel heel dankbaar!!
Ik ga lekker wat eten, ik heb het verdiend !
woensdag 6 oktober 2010 om 10:43
quote:indigoblue schreef op 06 oktober 2010 @ 10:19:
Ik vind mezelf helemaal niet sterk
Maar ook jij maakt weleens een denkfout
En advies geven aan anderen is gewoon véél makkelijker dan het op jezelf toepassen. Ik hoor mezelf weleens dingen zeggen tegen mensen waarvan ik denk: Juist ja, en wanneer ga je zélf eens zo leven? Maar dat geeft niet. Andere mensen helpen is fijn, en je steekt er altijd iets van op.
Enne, nog even ten overvloede: je kunt op je kop gaan staan als je wilt, maar ik vind jou lekker wél sterk!
Oh zo.
Ik vind mezelf helemaal niet sterk
Maar ook jij maakt weleens een denkfout
En advies geven aan anderen is gewoon véél makkelijker dan het op jezelf toepassen. Ik hoor mezelf weleens dingen zeggen tegen mensen waarvan ik denk: Juist ja, en wanneer ga je zélf eens zo leven? Maar dat geeft niet. Andere mensen helpen is fijn, en je steekt er altijd iets van op.
Enne, nog even ten overvloede: je kunt op je kop gaan staan als je wilt, maar ik vind jou lekker wél sterk!
Oh zo.
woensdag 6 oktober 2010 om 11:38
Dank je voor jullie warme welkom!
Ik ga toch proberen mee te schrijven, jullie kunnen me vast en zeker nog wat leren
! Ik zal binnenkort nog een keer wat meer over mijn achtergrond vertellen. Nu moet ik helaas weer aan het werk (concentratie is vandaag slecht, waarschijnlijk een wel bekend probleem ).
Tot later!
Ik ga toch proberen mee te schrijven, jullie kunnen me vast en zeker nog wat leren
! Ik zal binnenkort nog een keer wat meer over mijn achtergrond vertellen. Nu moet ik helaas weer aan het werk (concentratie is vandaag slecht, waarschijnlijk een wel bekend probleem ).Tot later!
woensdag 6 oktober 2010 om 13:42
Toch alvast een vraag:
Sinds ik meer eet (nu een kleine twee maanden), lijkt het wel alsof ik veel meer honger/trek heb. Momenteel is het zo erg dat ik het gevoel heb wel te kunnen blijven eten. Het bodemloze-put-gevoel zeg maar.. Ik denk dat jullie deze gevoelens ook wel hebben (gehad).. Hoe zijn jullie hier mee om gegaan?? Er aan toe geven?? Natuurlijk is de grootste angst om door te slaan naar 'dik'... Ik merk dat ik door dot gevoel veel last heb van eetbuien (die ik hiervoor zelden had), maar dan zonder door te slikken ...
Overigens heb ik nooit 'gebruik gemaakt' van laxeermiddelen, braken, overmatig sporten..ik ben(was) vooral goed in onthouding/compenseren...
Pfff, best fijn eigenlijk, even je issues van je afschrijven!
Sinds ik meer eet (nu een kleine twee maanden), lijkt het wel alsof ik veel meer honger/trek heb. Momenteel is het zo erg dat ik het gevoel heb wel te kunnen blijven eten. Het bodemloze-put-gevoel zeg maar.. Ik denk dat jullie deze gevoelens ook wel hebben (gehad).. Hoe zijn jullie hier mee om gegaan?? Er aan toe geven?? Natuurlijk is de grootste angst om door te slaan naar 'dik'... Ik merk dat ik door dot gevoel veel last heb van eetbuien (die ik hiervoor zelden had), maar dan zonder door te slikken ...
Overigens heb ik nooit 'gebruik gemaakt' van laxeermiddelen, braken, overmatig sporten..ik ben(was) vooral goed in onthouding/compenseren...
Pfff, best fijn eigenlijk, even je issues van je afschrijven
!
woensdag 6 oktober 2010 om 13:51
quote:Lotte35 schreef op 06 oktober 2010 @ 10:43:
[...]
Maar ook jij maakt weleens een denkfout
En advies geven aan anderen is gewoon véél makkelijker dan het op jezelf toepassen. Ik hoor mezelf weleens dingen zeggen tegen mensen waarvan ik denk: Juist ja, en wanneer ga je zélf eens zo leven? Maar dat geeft niet. Andere mensen helpen is fijn, en je steekt er altijd iets van op.
Enne, nog even ten overvloede: je kunt op je kop gaan staan als je wilt, maar ik vind jou lekker wél sterk!
Oh zo.
Hihihi, hier moet ik echt even om grinniken. Hou ik van, tongue-in-cheek
En 't is nog waar ook. Het is erin geslopen, dat denkpatroon, dat je misschien niet sterk bent. Maar alleen al het feit dat je zoveel zelfdiscipline hebt en zo conscentieus bent om die eetstoornis vol te houden, geeft aan dat je heel sterk bent. Je bent al zover gekomen lieve Indigo!! Sta er maar eens bij stil, wat jij al allemaal voor elkaar hebt gekregen. Dat is niet niets en daar mag je echt heel erg trots op zijn. Zijn wij ook op je, heel trots!!
kopjekoffie, ik weet niet of je het hele topic gelezen hebt. De winst die een ziekte als AN kan opleveren hebben we al vaak besproken (en als het niet hier was, dan wel over de mail). De vrouwen hier weten hoe het in elkaar steekt en weten ook welke rationele argumenten ze daar tegenover kunnen zetten. Ik ben het eens met Indigo dat Lotte dat station al gepasseerd is. Ze weet voor wie ze het doet, voor zichzelf. Om háár slingers op te kunnen hangen.
Lotte, wat ben je toch weer goed bezig!! Wat een supermooi gesprek heb je met de tandarts gehad. Ik ben ontzettend blij met zijn open manier van doen, heel knap dat een man zo de hand in eigen boezem kan steken. En super dat jij je kwetsbaar op durft te stellen. Samen zijn jullie een goed team, dat blijkt wel.
Ik vond het zo ontroerend om te lezen wat je schrijft: ik deug. Ja, jij deugt!! Me dunkt!!
Sweetday, welkom hier! Tuurlijk ben je welkom om mee te schrijven. Wat me in je stukje trof was dat je schrijft dat je nooit dramatisch ondergewicht hebt gehad. Laat dat nooit een graadmeter zijn voor de ernst van je eetstoornis. Dat klinkt nu even heel dramatisch, maar ik moet het toch even zeggen. Je strijd is je strijd, ongeacht je gewicht. Je hebt je rock bottom bereikt: dat je niet meer kan doen wat je wilt. Ik hoop dat dat een enorme stimulans voor je is om jezelf weer de ruimte te geven om te eten, om er te zijn. Zet 'em op!
Hier is de drukte onveranderd. Ik merk dat m'n eetlust eronder leidt. Gek is dat toch, je zou denken dat je er razende honger van krijgt. Helaas werkt dat bij mij niet zo. Maar ik eet gewoon door hoor
[...]
Maar ook jij maakt weleens een denkfout
En advies geven aan anderen is gewoon véél makkelijker dan het op jezelf toepassen. Ik hoor mezelf weleens dingen zeggen tegen mensen waarvan ik denk: Juist ja, en wanneer ga je zélf eens zo leven? Maar dat geeft niet. Andere mensen helpen is fijn, en je steekt er altijd iets van op.
Enne, nog even ten overvloede: je kunt op je kop gaan staan als je wilt, maar ik vind jou lekker wél sterk!
Oh zo.
Hihihi, hier moet ik echt even om grinniken. Hou ik van, tongue-in-cheek
En 't is nog waar ook. Het is erin geslopen, dat denkpatroon, dat je misschien niet sterk bent. Maar alleen al het feit dat je zoveel zelfdiscipline hebt en zo conscentieus bent om die eetstoornis vol te houden, geeft aan dat je heel sterk bent. Je bent al zover gekomen lieve Indigo!! Sta er maar eens bij stil, wat jij al allemaal voor elkaar hebt gekregen. Dat is niet niets en daar mag je echt heel erg trots op zijn. Zijn wij ook op je, heel trots!!kopjekoffie, ik weet niet of je het hele topic gelezen hebt. De winst die een ziekte als AN kan opleveren hebben we al vaak besproken (en als het niet hier was, dan wel over de mail). De vrouwen hier weten hoe het in elkaar steekt en weten ook welke rationele argumenten ze daar tegenover kunnen zetten. Ik ben het eens met Indigo dat Lotte dat station al gepasseerd is. Ze weet voor wie ze het doet, voor zichzelf. Om háár slingers op te kunnen hangen.
Lotte, wat ben je toch weer goed bezig!! Wat een supermooi gesprek heb je met de tandarts gehad. Ik ben ontzettend blij met zijn open manier van doen, heel knap dat een man zo de hand in eigen boezem kan steken. En super dat jij je kwetsbaar op durft te stellen. Samen zijn jullie een goed team, dat blijkt wel.
Ik vond het zo ontroerend om te lezen wat je schrijft: ik deug. Ja, jij deugt!! Me dunkt!!
Sweetday, welkom hier! Tuurlijk ben je welkom om mee te schrijven. Wat me in je stukje trof was dat je schrijft dat je nooit dramatisch ondergewicht hebt gehad. Laat dat nooit een graadmeter zijn voor de ernst van je eetstoornis. Dat klinkt nu even heel dramatisch, maar ik moet het toch even zeggen. Je strijd is je strijd, ongeacht je gewicht. Je hebt je rock bottom bereikt: dat je niet meer kan doen wat je wilt. Ik hoop dat dat een enorme stimulans voor je is om jezelf weer de ruimte te geven om te eten, om er te zijn. Zet 'em op!
Hier is de drukte onveranderd. Ik merk dat m'n eetlust eronder leidt. Gek is dat toch, je zou denken dat je er razende honger van krijgt. Helaas werkt dat bij mij niet zo. Maar ik eet gewoon door hoor
woensdag 6 oktober 2010 om 13:58
quote:Sweetday schreef op 06 oktober 2010 @ 13:42:
Toch alvast een vraag:
Sinds ik meer eet (nu een kleine twee maanden), lijkt het wel alsof ik veel meer honger/trek heb. Momenteel is het zo erg dat ik het gevoel heb wel te kunnen blijven eten. Het bodemloze-put-gevoel zeg maar.. Ik denk dat jullie deze gevoelens ook wel hebben (gehad).. Hoe zijn jullie hier mee om gegaan?? Er aan toe geven?? Natuurlijk is de grootste angst om door te slaan naar 'dik'... Ik merk dat ik door dot gevoel veel last heb van eetbuien (die ik hiervoor zelden had), maar dan zonder door te slikken ...
Overigens heb ik nooit 'gebruik gemaakt' van laxeermiddelen, braken, overmatig sporten..ik ben(was) vooral goed in onthouding/compenseren...
Pfff, best fijn eigenlijk, even je issues van je afschrijven!
Hier nog een bodemloze put ten tijde van het weer gaan eten Voor mij was het aankomen gemakkelijker door naast het gewone eten, bijvoeding te gebruiken (klinkt net alsof ik dat zelf heel lollig vond, maar dat valt tegen, haha). Als je honger hebt, dan moet je eten. En eigenlijk moet je die honger zelfs voor zijn, omdat je anders in de verleiding kunt komen om weer in je hongergevoel te blijven hangen. Dus eet wat je moet eten en 't liefst nog een boterham extra.
Ik snap je eetbuien zonder door te slikken even niet: je neemt het wel in je mond, kauwt en spuugt het dan weer uit? Of...snap ik het nu verkeerd? Ik heb ook wel eetbuien gehad (overigens vond de rest van de wereld dat helemaal niet hoor, maar voor mij was het zoveel, wel twéé koekjes, ofzo, ha), maar ik werd daar helemaal niet dik van hoor. Ik ben nog steeds niet dik, ik ben gewoon normaal Je wordt echt niet van de een op de andere dag dik. Daarbij moet je lijf echt wennen aan het opschroeven van de calorieen.
Het komt goed sweetday. Echt!
Toch alvast een vraag:
Sinds ik meer eet (nu een kleine twee maanden), lijkt het wel alsof ik veel meer honger/trek heb. Momenteel is het zo erg dat ik het gevoel heb wel te kunnen blijven eten. Het bodemloze-put-gevoel zeg maar.. Ik denk dat jullie deze gevoelens ook wel hebben (gehad).. Hoe zijn jullie hier mee om gegaan?? Er aan toe geven?? Natuurlijk is de grootste angst om door te slaan naar 'dik'... Ik merk dat ik door dot gevoel veel last heb van eetbuien (die ik hiervoor zelden had), maar dan zonder door te slikken ...
Overigens heb ik nooit 'gebruik gemaakt' van laxeermiddelen, braken, overmatig sporten..ik ben(was) vooral goed in onthouding/compenseren...
Pfff, best fijn eigenlijk, even je issues van je afschrijven
!Hier nog een bodemloze put ten tijde van het weer gaan eten
Voor mij was het aankomen gemakkelijker door naast het gewone eten, bijvoeding te gebruiken (klinkt net alsof ik dat zelf heel lollig vond, maar dat valt tegen, haha). Als je honger hebt, dan moet je eten. En eigenlijk moet je die honger zelfs voor zijn, omdat je anders in de verleiding kunt komen om weer in je hongergevoel te blijven hangen. Dus eet wat je moet eten en 't liefst nog een boterham extra. Ik snap je eetbuien zonder door te slikken even niet: je neemt het wel in je mond, kauwt en spuugt het dan weer uit? Of...snap ik het nu verkeerd? Ik heb ook wel eetbuien gehad (overigens vond de rest van de wereld dat helemaal niet hoor, maar voor mij was het zoveel, wel twéé koekjes, ofzo, ha), maar ik werd daar helemaal niet dik van hoor. Ik ben nog steeds niet dik, ik ben gewoon normaal Je wordt echt niet van de een op de andere dag dik. Daarbij moet je lijf echt wennen aan het opschroeven van de calorieen.
Het komt goed sweetday. Echt!
woensdag 6 oktober 2010 om 14:30
Je begrijpt het goed... ik kauw het en dan spuug ik het weer uit voordat ik het doorslik.. Dat doe ik overigens alleen met snoep, koek enzo, en niet met gewoon gezond eten (brood, fruit, groente etc.)... is dus een ding wat ik pas echt ben gaan doen sinds ik meer eet... door weer echt te gaan eten, wordt er blijkbaar iets losgemaakt in me wat doet snakken naar MEER..
Mmm, dat is wel een goede tip, de honger voor blijven. Als ik merk dat ik honger heb, dan ga ik denken: heb ik het wel echt nodig of red ik het ook wel zonder (bijvoorbeeld aan het eind van de middag), tot het avondeten? Nu moet ik zeggen dat ik met name 's ochtends echt honger kan hebben, 's middags is het meer 'lekkere trek'..
Heeeeeel langzaam merk ik dat de angst om te eten iets minder wordt, zolang het normaal eten betreft. Ik eet nu sinds twee maanden een stuk meer en eigenlijk ben ik nog steeds niet echt aangekomen... dat geeft me toch een beetje vertrouwen dat dingen als brood, aardappelen etc. toch niet zo slecht voor me zijn als ik dacht (heb een koolhydratenfobie ontwikkeld)!
Inderdaar Pellikaan, gewicht zegt zeker niet alles over de ernst. AN speelt zich met name tussen de oren af en daar gaat het er net zo aan toe als bij degene die misschien nog maar 35kg weegt. Het is continu oorlog in je hoofd, je bent jezelf niet meer, je hebt geen oog meer voor je omgeving, je bent eigenlijk harstikke ongelukkig... Maar wel dun (of slank zoals ik hetzelf zie).
Het gekke is dat we op dit forum allemaal weten hoe het zit, waar het door komt, dat we er mogen zijn, dat we er niet gelukkiger van worden etc. Volgens mij zijn we allemaal hartstikke slimme, leuke mensen en toch, toch blijft het moeilijk om ook daadwerkelijk te VOELEN dat we mogen zijn, dat gewicht niet het belangrijkste is enzo. Dat is althans waar ik tegenaan loop, ook in de therapie. Ik weet verstandelijk hoe het zit, maar er ook naar leven, moeilijk..
Goed, nu ga ik echt weer wat doen, de plicht roept!
Mmm, dat is wel een goede tip, de honger voor blijven. Als ik merk dat ik honger heb, dan ga ik denken: heb ik het wel echt nodig of red ik het ook wel zonder (bijvoorbeeld aan het eind van de middag), tot het avondeten? Nu moet ik zeggen dat ik met name 's ochtends echt honger kan hebben, 's middags is het meer 'lekkere trek'..
Heeeeeel langzaam merk ik dat de angst om te eten iets minder wordt, zolang het normaal eten betreft. Ik eet nu sinds twee maanden een stuk meer en eigenlijk ben ik nog steeds niet echt aangekomen... dat geeft me toch een beetje vertrouwen dat dingen als brood, aardappelen etc. toch niet zo slecht voor me zijn als ik dacht (heb een koolhydratenfobie ontwikkeld)!
Inderdaar Pellikaan, gewicht zegt zeker niet alles over de ernst. AN speelt zich met name tussen de oren af en daar gaat het er net zo aan toe als bij degene die misschien nog maar 35kg weegt. Het is continu oorlog in je hoofd, je bent jezelf niet meer, je hebt geen oog meer voor je omgeving, je bent eigenlijk harstikke ongelukkig... Maar wel dun (of slank zoals ik hetzelf zie).
Het gekke is dat we op dit forum allemaal weten hoe het zit, waar het door komt, dat we er mogen zijn, dat we er niet gelukkiger van worden etc. Volgens mij zijn we allemaal hartstikke slimme, leuke mensen en toch, toch blijft het moeilijk om ook daadwerkelijk te VOELEN dat we mogen zijn, dat gewicht niet het belangrijkste is enzo. Dat is althans waar ik tegenaan loop, ook in de therapie. Ik weet verstandelijk hoe het zit, maar er ook naar leven, moeilijk..
Goed, nu ga ik echt weer wat doen, de plicht roept!
woensdag 6 oktober 2010 om 18:42
Hier nog een meelezer. Ik heb alles van mijn eetstoornis overwonnen; eet weer normaal, kijk weer met plezier naar mijn lijf en geniet iedere dag van dat ik alles doe wat IK leuk vind. Steeds meer Feb .
Maar wat ik maar NIET kan laten, is precies hetzelfde als wat Sweetday doet.. Fijn om die herkenning te lezen, dat ik niet de enige ben die zoiets geks doet. En voor jou Sweetday: jij bent dus ook niet de enige!
Ik ben er nu sinds een week (hoezee) mee gestopt. Dat is me eerder een jaar gelukt.. Hoe vaak komt het bij jou voor, Sweetday?
Lotte, Indigo...jullie zijn heel erg goed bezig! Lotte en Sweetday, ik herken de angst om dik te worden wanneer je weer gaat eten. Maar ik ben het levende bewijs dat je gewoon een normaal postuur krijgt, je lijft heeft je eten immers nodig.
Sterkte, mooie vrouwen!!
Maar wat ik maar NIET kan laten, is precies hetzelfde als wat Sweetday doet.. Fijn om die herkenning te lezen, dat ik niet de enige ben die zoiets geks doet. En voor jou Sweetday: jij bent dus ook niet de enige!
Ik ben er nu sinds een week (hoezee) mee gestopt. Dat is me eerder een jaar gelukt.. Hoe vaak komt het bij jou voor, Sweetday?
Lotte, Indigo...jullie zijn heel erg goed bezig! Lotte en Sweetday, ik herken de angst om dik te worden wanneer je weer gaat eten. Maar ik ben het levende bewijs dat je gewoon een normaal postuur krijgt, je lijft heeft je eten immers nodig.
Sterkte, mooie vrouwen!!
woensdag 6 oktober 2010 om 18:54
quote:Pelikaan schreef op 06 oktober 2010 @ 13:51:
Lotte, wat ben je toch weer goed bezig!! Wat een supermooi gesprek heb je met de tandarts gehad. Ik ben ontzettend blij met zijn open manier van doen, heel knap dat een man zo de hand in eigen boezem kan steken. En super dat jij je kwetsbaar op durft te stellen. Samen zijn jullie een goed team, dat blijkt wel.
Wát een lief stukje, dit. Hier ben ik dan weer door ontroerd.
Ik vind het ook helemaal top van hem, dat hij zo met mij omgaat. Onze praktijk heeft verschillende vestigingen, en een paar collega's uit een andere vestiging die een paar keer een dagje met hem hebben gewerkt, noemen hem 'De ijskoning'. Omdat hij stug zou zijn, veeleisend en moeilijk in de omgang.
Nou, gisteren is die zogenaamde ijskoning voor mij mooi gesmolten. En vandaag was dat direct te merken, want het was werkelijk een wereld van verschil. We hebben zo lekker gewerkt, alle spanning was uit de lucht. En we hebben echt niet de hele middag lopen bulderen van het lachen hoor, maar we weten nu gewoon precies wat we aan elkaar hebben. We hebben gepraat, en dat is te merken.
En als ik dan bedenk dat hij dit gewoon voor mij over had, gisteren, begin ik te geloven dat ik toch best wel een prima mens ben. Zelfs al ik eerlijk ben, en al mijn twijfels en onzekerheden over iemand uitstort, word ik nog gewaardeerd.
Meer kan ik me toch niet wensen?
Pelikaan, nog even vragen; wat voor bijvoeding gebruikte jij? Ik vind dat erg knap, moet ik zeggen. Het enige wat er bij mij opkomt, als ik 'bijvoeding' hoor, is CALORIEËN, in grote knipperende neonletters.
Om dit zinnetje:
quote:Pelikaan schreef op 06 oktober 2010 @ 13:58:
(klinkt net alsof ik dat zelf heel lollig vond, maar dat valt tegen, haha) moest ík trouwens grinniken. Ik hou van droog, heerlijk.
En Sweetday, ik ben momenteel ook die bodemloze put hoor. Moeilijk is dat hè.... Het lijkt wel of mijn eten na het doorslikken direct in het niets verdwijnt. Zo van *poef* weg boterham, *poef* weg vanillevla, *poef* weg banaan. De ene dag heb ik het erger dan de andere, en dat maakt me ook van streek. Als ik gisteren toekon met een bepaalde hoeveelheid, wil ik dat vandaag ook. Als dan blijkt dat ik meer nodig heb, wíl ik dat gewoon niet begrijpen. Ik redde het gisteren toch ook?
Dat een lichaam nu eenmaal niet elke dag hetzelfde nodig heeft, weet ik natuurlijk wel, maar de anorexia vindt dat niet zo leuk om te accepteren.
Maar de anorexia zal er toch aan moeten wennen dat ze het steeds minder voor het zeggen krijgt.
Ik ben er best wel klaar mee namelijk. (Understatements vind ik ook leuk.....)
Lotte, wat ben je toch weer goed bezig!! Wat een supermooi gesprek heb je met de tandarts gehad. Ik ben ontzettend blij met zijn open manier van doen, heel knap dat een man zo de hand in eigen boezem kan steken. En super dat jij je kwetsbaar op durft te stellen. Samen zijn jullie een goed team, dat blijkt wel.
Wát een lief stukje, dit. Hier ben ik dan weer door ontroerd.
Ik vind het ook helemaal top van hem, dat hij zo met mij omgaat. Onze praktijk heeft verschillende vestigingen, en een paar collega's uit een andere vestiging die een paar keer een dagje met hem hebben gewerkt, noemen hem 'De ijskoning'. Omdat hij stug zou zijn, veeleisend en moeilijk in de omgang.
Nou, gisteren is die zogenaamde ijskoning voor mij mooi gesmolten. En vandaag was dat direct te merken, want het was werkelijk een wereld van verschil. We hebben zo lekker gewerkt, alle spanning was uit de lucht. En we hebben echt niet de hele middag lopen bulderen van het lachen hoor, maar we weten nu gewoon precies wat we aan elkaar hebben. We hebben gepraat, en dat is te merken.
En als ik dan bedenk dat hij dit gewoon voor mij over had, gisteren, begin ik te geloven dat ik toch best wel een prima mens ben. Zelfs al ik eerlijk ben, en al mijn twijfels en onzekerheden over iemand uitstort, word ik nog gewaardeerd.
Meer kan ik me toch niet wensen?
Pelikaan, nog even vragen; wat voor bijvoeding gebruikte jij? Ik vind dat erg knap, moet ik zeggen. Het enige wat er bij mij opkomt, als ik 'bijvoeding' hoor, is CALORIEËN, in grote knipperende neonletters.
Om dit zinnetje:
quote:Pelikaan schreef op 06 oktober 2010 @ 13:58:
(klinkt net alsof ik dat zelf heel lollig vond, maar dat valt tegen, haha) moest ík trouwens grinniken. Ik hou van droog, heerlijk.
En Sweetday, ik ben momenteel ook die bodemloze put hoor. Moeilijk is dat hè.... Het lijkt wel of mijn eten na het doorslikken direct in het niets verdwijnt. Zo van *poef* weg boterham, *poef* weg vanillevla, *poef* weg banaan. De ene dag heb ik het erger dan de andere, en dat maakt me ook van streek. Als ik gisteren toekon met een bepaalde hoeveelheid, wil ik dat vandaag ook. Als dan blijkt dat ik meer nodig heb, wíl ik dat gewoon niet begrijpen. Ik redde het gisteren toch ook?
Dat een lichaam nu eenmaal niet elke dag hetzelfde nodig heeft, weet ik natuurlijk wel, maar de anorexia vindt dat niet zo leuk om te accepteren.
Maar de anorexia zal er toch aan moeten wennen dat ze het steeds minder voor het zeggen krijgt.
Ik ben er best wel klaar mee namelijk. (Understatements vind ik ook leuk.....)
woensdag 6 oktober 2010 om 20:38
Ik vind het fijn dat er al zoveel meiden/vrouwen zijn die alweer zover zijn gekomen dat ze alles durven te eten! Ook jij hebt al een hele strijd achter de rug, Feb. Het is inderdaad wel 'fijn' om te weten dat er meer zijn met dit rare 'trucje'. Ik deed het tot voor kort eigenlijk bijna nooit maar de laatste twee weken erg regelmatig, als er 'slecht' eten in de buurt is.. Ik vond eigenlijk dat ik heel goed bezig was doordat ik een stuk meer eet, maar dit gedrag baart me toch wel zorgen. Het voelt een beetje als een stap terug en weeeeeeer iets om tegen te vechten...
Ha ha, Lotte, ik heb ook steeds vaker het besef: waar ben ik eigenlijk mee bezig! wat doe ik mezelf aan, GENIET! Ik ben al wat ouder, vergeleken met de meeste AN patienten, 34 en 'pas' een jaar echt doorgeslagen (al broeide het al veel langer) en ik ben het nu al helemaal zat ha ha. Maar ja, hoe goed we ook weten wat ons te doen staat, het ook daadwerkelijk doen is lastiger..
Ik ga nu even lekker onderuit op de bank. Hopelijk slaap ik vannacht beter want net als de meeste hier, gaat dat nogal moeizaam. Iets eten voordat ik onder de wol kruip, helpt dan weer wel!
Ha ha, Lotte, ik heb ook steeds vaker het besef: waar ben ik eigenlijk mee bezig! wat doe ik mezelf aan, GENIET! Ik ben al wat ouder, vergeleken met de meeste AN patienten, 34 en 'pas' een jaar echt doorgeslagen (al broeide het al veel langer) en ik ben het nu al helemaal zat ha ha. Maar ja, hoe goed we ook weten wat ons te doen staat, het ook daadwerkelijk doen is lastiger..
Ik ga nu even lekker onderuit op de bank. Hopelijk slaap ik vannacht beter want net als de meeste hier, gaat dat nogal moeizaam. Iets eten voordat ik onder de wol kruip, helpt dan weer wel
!
woensdag 6 oktober 2010 om 22:05
hier nog een meelezer....vooral het verhaal van Sweetday is erg herkenbaar....ik zit op het randje van een gezond gewicht, nog 1 kilo en het is ondergewicht....Ik heb voor mezelf een psychologische bovengrens, hebben jullie dat ook? Als ik daarboven kom, voel ik me gelijk zwaar K.
Ik at eigenlijk de hele dag normaal, alleen het avondeten eindigde iedere avond bijna in de wc....Toen ik bij de laatste keer bloed bij het overgeven ontdekte, ging een knop om bij mij, waar was ik mee bezig?! Heb het daarna niet meer gedaan, ben niet aangekomen daardoor. Maar ben nu wel een koolhydraten freak inderdaad....Gezond eten gaat er wel in en blijft erin. Maar die angst om aan te komen blijft.. Terwijl ik bij mijn lengte rustig een kilo of 10 erbij zou kunnen hebben....
En iedereen vind me slank of zelfs mager....ik zie het niet hoor....
Ik vind het fijn dit topic ontdekt te hebben....eindelijk mensen die het begrijpen!! Ik heb ook het boek van Monique Rosier besteld, dat zag ik hier voorbij komen....dat ga ik dit weekend lezen!!
Slaap lekker allemaal
Ik at eigenlijk de hele dag normaal, alleen het avondeten eindigde iedere avond bijna in de wc....Toen ik bij de laatste keer bloed bij het overgeven ontdekte, ging een knop om bij mij, waar was ik mee bezig?! Heb het daarna niet meer gedaan, ben niet aangekomen daardoor. Maar ben nu wel een koolhydraten freak inderdaad....Gezond eten gaat er wel in en blijft erin. Maar die angst om aan te komen blijft.. Terwijl ik bij mijn lengte rustig een kilo of 10 erbij zou kunnen hebben....
En iedereen vind me slank of zelfs mager....ik zie het niet hoor....
Ik vind het fijn dit topic ontdekt te hebben....eindelijk mensen die het begrijpen!! Ik heb ook het boek van Monique Rosier besteld, dat zag ik hier voorbij komen....dat ga ik dit weekend lezen!!
Slaap lekker allemaal
donderdag 7 oktober 2010 om 10:54
quote:Pelikaan schreef op 06 oktober 2010 @ 13:51:
[...]
Hihihi, hier moet ik echt even om grinniken. Hou ik van, tongue-in-cheek En 't is nog waar ook. Het is erin geslopen, dat denkpatroon, dat je misschien niet sterk bent. Maar alleen al het feit dat je zoveel zelfdiscipline hebt en zo conscentieus bent om die eetstoornis vol te houden, geeft aan dat je heel sterk bent. Je bent al zover gekomen lieve Indigo!! Sta er maar eens bij stil, wat jij al allemaal voor elkaar hebt gekregen. Dat is niet niets en daar mag je echt heel erg trots op zijn. Zijn wij ook op je, heel trots!!
Dit vind ik nog wel een lastige
Ik kan mij echt niet herinneren of ik zo'n bodemloze-put honger had toen ik weer (normaal) leerde eten. Het is al zo lang geleden. Wat ik wel in het begin had (maar dit was echt toen ik heel, heel, heel mager was en de eerste dagen weer meer ging eten) was dat ik heel moe was na het eten. Het kostte mijn lichaam opeens zoveel energie om weer "normalere" (eigenlijk waren het nog piepkleine) porties te eten.
Wat ik wel nog steeds merk is dat wanneer ik goed en gestructureerd eet mijn lichaam ook regelmatiger om eten vraagt. Eet ik heel rommelig en ongestructureerd dan weet mijn lichaam het ook niet meer en heb ik soms wel/soms geen honger. Ik vermoed dat jullie (Sweetday en Lotte) lichamen gewoon de energie vragen die zij nodig hebben, die jullie nodig hebben, om goed te blijven draaien. Je lichaam heeft veel meer energie nodig dan je denkt! Je gaat op een gegeven moment echt wel genoeg hebben, je lichaam is slim genoeg om dat te regelen. Al schiet je door en eet je een keer enorm veel, dit blijft niet voor eeuwig zo doorgaan. Heb er vertrouwen in, kijk maar naar Pelikaan, Feb en naar mij. Wij eten gewoon, en hebben een normaal gewicht, hebben ook opnieuw normale hoeveelheden hebben moeten leren eten, zijn niet uitgedijd tot 200kg niks geks aan! Saai hè
Over het kauwen en uitspugen.....tsja, dat vind ik ook zorgelijk gedrag en ik denk dat het goed is om daar goed bovenop te zitten. Wellicht komt dit voort omdat je niet zoveel mag van jezelf? Al zou dat bij Feb wel anders kunnen zijn, want jij schrijft wel normaal (voldoende) te eten weer. Ook wat betreft snoepen enz.? Sweetday, hoe zit dat snoepen bij jou? Misschien moet je elke dag een snoepmoment inplannen, dan ga je iets eten waar je écht trek in hebt, maar dat is het dan ook. Niet meer andere dingen kauwen en uitspugen. Zou je dat kunnen?
Bella, welkom, ik hoop dat je iets aan dit topic gaat hebben.
Ik ben benieuwd of er nog (stille) meelezers zijn die echt met de nasleep van een eetprobleem worstelen, zoals waar dit topic ooit voor geoepend was. We praten nu veel over, hoe leer ik weer normaal eten, hoe krijg ik weer vertrouwen in mijn lichaam, hoe leer ik omgaan met aankomen en een normaal gewicht hebben? Helemaal niet erg natuurlijk!!
Maar ben ook benieuwd hoe anderen omgaan met een eetprobleem in het verleden. In hoeverre heeft het je los gelaten? Heb je nog last van achterliggende problematiek en hoe ga je daarmee om? Hoe ga je om met het loslaten of verwerken van alles wat de eetstoornis met je leven heeft gedaan?
Misschien zijn er ook geen meelezers die dit ervaren, maar ben benieuwd!
Fijne dag allemaal!
[...]
Hihihi, hier moet ik echt even om grinniken. Hou ik van, tongue-in-cheek
En 't is nog waar ook. Het is erin geslopen, dat denkpatroon, dat je misschien niet sterk bent. Maar alleen al het feit dat je zoveel zelfdiscipline hebt en zo conscentieus bent om die eetstoornis vol te houden, geeft aan dat je heel sterk bent. Je bent al zover gekomen lieve Indigo!! Sta er maar eens bij stil, wat jij al allemaal voor elkaar hebt gekregen. Dat is niet niets en daar mag je echt heel erg trots op zijn. Zijn wij ook op je, heel trots!!Dit vind ik nog wel een lastige
Ik kan mij echt niet herinneren of ik zo'n bodemloze-put honger had toen ik weer (normaal) leerde eten. Het is al zo lang geleden. Wat ik wel in het begin had (maar dit was echt toen ik heel, heel, heel mager was en de eerste dagen weer meer ging eten) was dat ik heel moe was na het eten. Het kostte mijn lichaam opeens zoveel energie om weer "normalere" (eigenlijk waren het nog piepkleine) porties te eten.
Wat ik wel nog steeds merk is dat wanneer ik goed en gestructureerd eet mijn lichaam ook regelmatiger om eten vraagt. Eet ik heel rommelig en ongestructureerd dan weet mijn lichaam het ook niet meer en heb ik soms wel/soms geen honger. Ik vermoed dat jullie (Sweetday en Lotte) lichamen gewoon de energie vragen die zij nodig hebben, die jullie nodig hebben, om goed te blijven draaien. Je lichaam heeft veel meer energie nodig dan je denkt! Je gaat op een gegeven moment echt wel genoeg hebben, je lichaam is slim genoeg om dat te regelen. Al schiet je door en eet je een keer enorm veel, dit blijft niet voor eeuwig zo doorgaan. Heb er vertrouwen in, kijk maar naar Pelikaan, Feb en naar mij. Wij eten gewoon, en hebben een normaal gewicht, hebben ook opnieuw normale hoeveelheden hebben moeten leren eten, zijn niet uitgedijd tot 200kg niks geks aan! Saai hè
Over het kauwen en uitspugen.....tsja, dat vind ik ook zorgelijk gedrag en ik denk dat het goed is om daar goed bovenop te zitten. Wellicht komt dit voort omdat je niet zoveel mag van jezelf? Al zou dat bij Feb wel anders kunnen zijn, want jij schrijft wel normaal (voldoende) te eten weer. Ook wat betreft snoepen enz.? Sweetday, hoe zit dat snoepen bij jou? Misschien moet je elke dag een snoepmoment inplannen, dan ga je iets eten waar je écht trek in hebt, maar dat is het dan ook. Niet meer andere dingen kauwen en uitspugen. Zou je dat kunnen?
Bella, welkom, ik hoop dat je iets aan dit topic gaat hebben.
Ik ben benieuwd of er nog (stille) meelezers zijn die echt met de nasleep van een eetprobleem worstelen, zoals waar dit topic ooit voor geoepend was. We praten nu veel over, hoe leer ik weer normaal eten, hoe krijg ik weer vertrouwen in mijn lichaam, hoe leer ik omgaan met aankomen en een normaal gewicht hebben? Helemaal niet erg natuurlijk!!
Maar ben ook benieuwd hoe anderen omgaan met een eetprobleem in het verleden. In hoeverre heeft het je los gelaten? Heb je nog last van achterliggende problematiek en hoe ga je daarmee om? Hoe ga je om met het loslaten of verwerken van alles wat de eetstoornis met je leven heeft gedaan?
Misschien zijn er ook geen meelezers die dit ervaren, maar ben benieuwd!
Fijne dag allemaal!
vrijdag 8 oktober 2010 om 15:39
wat is het toch eigenlijk een rare ziekte he....
Het niet overgeven lukt me wel. Maar nu merk ik dat ik gezellige etentjes uit de weg ga....Gister team uitje van werk gehad, en zouden tapas gaan eten. Maar ik ben naar huis gegaan.....
Verder ben ik nu erg gefocust op de verpakkingen van voeding...hoeveel koolhydraten erin zitten....ik eet wel erg gezond, dat moet ik wel zeggen
Waar komen die rare gedachten toch vandaan...heb geen ongelukkige jeugd gehad ofzo, maar ben altijd bang geweest om dik te worden. Mijn laatste relatie heeft het negatieve zelfbeeld wel versterkt. Ingeruild voor een 10 jaar jonger en strakker exemplaar ( en ze was zoooo wild in bed..) Voordat hij vreemdging werd ik al erg met haar vergeleken....hoezo, dan ga je twijfelen aan jezelf....ik was dus niet goed genoeg....
En nu ben ik single, gelukkig, eigen huisje, lieve vrienden en familie....waarom dan toch die klote eetstoornis nog?!
Het niet overgeven lukt me wel. Maar nu merk ik dat ik gezellige etentjes uit de weg ga....Gister team uitje van werk gehad, en zouden tapas gaan eten. Maar ik ben naar huis gegaan.....
Verder ben ik nu erg gefocust op de verpakkingen van voeding...hoeveel koolhydraten erin zitten....ik eet wel erg gezond, dat moet ik wel zeggen
Waar komen die rare gedachten toch vandaan...heb geen ongelukkige jeugd gehad ofzo, maar ben altijd bang geweest om dik te worden. Mijn laatste relatie heeft het negatieve zelfbeeld wel versterkt. Ingeruild voor een 10 jaar jonger en strakker exemplaar ( en ze was zoooo wild in bed..) Voordat hij vreemdging werd ik al erg met haar vergeleken....hoezo, dan ga je twijfelen aan jezelf....ik was dus niet goed genoeg....
En nu ben ik single, gelukkig, eigen huisje, lieve vrienden en familie....waarom dan toch die klote eetstoornis nog?!
zondag 10 oktober 2010 om 12:51
zondag 10 oktober 2010 om 16:27
Hoi meiden,
Ik heb een groot gedeelte van jullie berichtjes gelezen en neem de vrijheid mee te lezen/schrijven..hoop dat dat ok is. Ik heb op vrij late leeftijd (24) anorexia "gekregen", en na veel diepe dalen lijkt het nu eindelijke de goede kant op te gaan. Betrap mezelf er wel telkens op dat "goed" voor de buitenwereld (aankomen in gewicht), voor mij nog steeds naar "slecht" neigt...het blijft echt een strijd. Nu ik weer wat ben aangekomen en meer energie krijg merk ik dat ik weer erg aanloop tegen gevoelens die ik voor mijn es had...het gevoel van wat ik nu eigenlijk wil met mijn leven. Ik vind het lastig, want in de periode van veel ondergewicht draaide alles alleen maar om eten, en raar genoeg voelde dat veilig. Zijn er mensen die dit herkennen? Hoe gaan jullie hiermee om?
Ik heb een groot gedeelte van jullie berichtjes gelezen en neem de vrijheid mee te lezen/schrijven..hoop dat dat ok is. Ik heb op vrij late leeftijd (24) anorexia "gekregen", en na veel diepe dalen lijkt het nu eindelijke de goede kant op te gaan. Betrap mezelf er wel telkens op dat "goed" voor de buitenwereld (aankomen in gewicht), voor mij nog steeds naar "slecht" neigt...het blijft echt een strijd. Nu ik weer wat ben aangekomen en meer energie krijg merk ik dat ik weer erg aanloop tegen gevoelens die ik voor mijn es had...het gevoel van wat ik nu eigenlijk wil met mijn leven. Ik vind het lastig, want in de periode van veel ondergewicht draaide alles alleen maar om eten, en raar genoeg voelde dat veilig. Zijn er mensen die dit herkennen? Hoe gaan jullie hiermee om?
