Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
maandag 11 oktober 2010 om 09:31
Goedemorgen,
Lotte, hoe gaat het met jou? Hoe is het met de bodemloze put honger geweest dit weekend? En staat het er nog oké voor met je (nieuwe) gewicht? En (ja, ik heb nog een vraag) hoe gaat het slapen?
Espoir, als ik jouw stukje lees vraag ik me af hoe lang je hier mee bezig bent? Het hoeft niet allemal snel, snel hè? Die gevoelens en gedachten slijten maar heel langzaam, het is echt niet erg om nog steeds bij eten en/of aankomen een slecht gevoel te hebbben of je opgelucht te voelen als je per ongeluk te weinig hebt gegeten. Ook al gaat het "goed" (zoals je schrijft, voor de buitenwereld staat aankomen en eten gelijk aan "goed") hoef je je nog niet weer helemaal op en top te voelen. Dat is vaak het lastige juist aan een eetstoornis, opnieuw aankomen en leren eten is maar een deel van het beter worden.
Je schrijft ook al dat je nu last krijgt van de gevoelens die je had voordat je alles wegstopte in (niet) eten. Dat is moeilijk en confronterend, maar als je merkt dat dat gaat terugkomen is nu wel de tijd om met die gevoelens iets te doen. Misschien verwacht je te veel van jezelf?
Wat ik vooral heb moeten leren (en nog steeds moet leren) bij het beter worden is dat alles wat je voelt er mag zijn. Het is geen ramp, het is niet erg, ook al voel je je zo slecht, dat kan en dat mag. En het gaat weer over.
Als je er wat aan hebt, kom lekker meeschrijven hier. Er zijn genoeg meiden/vrouwen die herkennen wat je meemaakt en de denkpatronen. Het is lastig om het allemaal op een rijtje te krijgen en het is vaak moeilijk om je eetstoornis los te laten. De problematiek is meestal complex en gaat heel diep. Het heeft tijd nodig!
Bella, dat heb ik vaak ook gedacht. Hoe kan het dat ik ziek ben geworden? Ik heb een prima jeugd gehad, 2 liefdevolle ouders, vrienden, vriendinnen, alles wat ik deed ging me goed af, sport, leren, ik was creatief, kreeg vaak complimenten over mijn uiterlijk. Wat wil je nog meer? En toch zat het niet ergens niet goed van binnen. Dat is nou niet dé oorzaak, ik geloof dat het een beetje een optelsom is van verschillende factoren, krijg je die allemaal bij elkaar dan ontwikkel je een eetstoornis (of andere stoornis) maar kan je het een beetje balanceren, dan heb je er minder of geen last van. Bij mij was de optelsom compleet. Helaas. Het heeft wel heel lang geduurd voordat ik inzicht kreeg in wat er allemaal niet goed zat. Ik zocht het altijd in factoren buiten mij om, maar moet helaas bekennen dat een groot deel ervan gewoon in mijn karakter zit, in de manier waarop ik over mezelf denk. Hoeveel ik vroeger ontkend heb dat het niet zo was, het is toch echt zo en dat is heel lastig weer recht te zetten.
Kan me voorstellen dat het een flinke klap is als je vriend zo vreemdgaat! Maar wat knap dat je je leven hebt opgepakt en alleen verder bent gegaan! Je verdient toch beter dan zo'n zak, niet? En alleen is ook oké. Je schrijft iets over een negatief zelfbeeld, wellicht zit daar meer in dan je denkt.
Hier gaat alles oké. Voel me beter dan vorige week gelukkig, denk dat de hormonen wat in de war waren bovenop de moeilijke week. Het is ook gewoon een zeer turbulent jaar (in positieve zin), er gebeurt veel, maar ook in het beter worden maak ik enorme sprongen en dat overweldigt me soms vaak.
Ik kan het haast niet eens meer beter worden noemen, ik ben allang "beter" maar toch, dit is het eerste jaar sinds mijn opname (deze maand 11 jaar geleden) dat ik oprecht kan zeggen dat het goed gaat. En het gaat ook goed, soms gaat het minder, maar in plaats van dat ik me maanden achter elkaar echt slecht voel is het soms maar dagen of weken en kan ik het "normale" weer goed oppakken.
En toch is het eng. Ik heb zo erg het gevoel dat ik de aller-, aller-, allerlaatste kleine beetjes aan het loslaten ben. Als de eestoornis een handje zand zou zijn zouden er nog een paar kleine korreltjes in mijn hand liggen. En opeens is dat toch heel eng. Ik kan niet eens precies zeggen waarom. Misschien de angst om "het leven" niet "alleen" aan te kunnen? Maar dat kan ik wel, dat heb ik al bewezen. Wat is het toch? Wil ik niet helemaal vrij en gelukkig zijn? Het is soms net of ik op de drempel sta van een nieuwe wereld helemaal vrij van die es en die negatieve gedachten en dat ik net niet durf die stap te zetten en die deur definitief achter me dicht te trekken. Want dan kan ik nooit, nooit meer terug. Maar ik wil ook niet meer terug! Toch? Helemaal niet, ik wil nooit terug naar al die vreselijke jaren. Maar die nieuwe wereld is zo groot, het licht is zo fel, ik voel me er zo klein in, zo kwetsbaar, wat als ik me wel weer slecht ga voelen en die deur zo definitief op slot zit? Hoe ga ik me dan weer veilig voelen? Ik roep nu maar wat, misschien stelt het toch niet zo veel voor en moet ik die sprong gewoon wagen.
Om een of andere reden ben ik ook iets gezakt in gewicht. Niet expres. Het viel me in de spiegel laatst op dat ik wat dunner leek dus ging ik op de weegschaal. Het is normaal dat je gewicht schommelt, soms wat meer, soms wat minder. Maar ik zit nu net onder een getal waar ik eigenlijk, al is het aleen maar psychisch, niet onder zou moeten komen. Uit ervaring weet ik dat dit meestal weer gewoon aantrekt na een tijdje, maar toch, het voelt als de allerlaatste strijd. Alsof die es nog een trap nageeft, nog even om zich heen grijpt in een laatste poging mij terug te pakken. Ik ga me hier niet in verliezen, maar het trekt wel hard, dat kan ik niet ontkennen.
Nou, een lang stuk. Ook vraag ik me af of het voor mij goed is om hier zoveel mee bezig te zijn zoals in dit topic. Hoe kan ik het los laten als ik er elke dag over lees en schrijf? Maar ik doe het liever samen dan alleen.
Tsja, wie had ooit gedacht dat "beter worden" zo lang zou duren?
Lotte, hoe gaat het met jou? Hoe is het met de bodemloze put honger geweest dit weekend? En staat het er nog oké voor met je (nieuwe) gewicht? En (ja, ik heb nog een vraag) hoe gaat het slapen?
Espoir, als ik jouw stukje lees vraag ik me af hoe lang je hier mee bezig bent? Het hoeft niet allemal snel, snel hè? Die gevoelens en gedachten slijten maar heel langzaam, het is echt niet erg om nog steeds bij eten en/of aankomen een slecht gevoel te hebbben of je opgelucht te voelen als je per ongeluk te weinig hebt gegeten. Ook al gaat het "goed" (zoals je schrijft, voor de buitenwereld staat aankomen en eten gelijk aan "goed") hoef je je nog niet weer helemaal op en top te voelen. Dat is vaak het lastige juist aan een eetstoornis, opnieuw aankomen en leren eten is maar een deel van het beter worden.
Je schrijft ook al dat je nu last krijgt van de gevoelens die je had voordat je alles wegstopte in (niet) eten. Dat is moeilijk en confronterend, maar als je merkt dat dat gaat terugkomen is nu wel de tijd om met die gevoelens iets te doen. Misschien verwacht je te veel van jezelf?
Wat ik vooral heb moeten leren (en nog steeds moet leren) bij het beter worden is dat alles wat je voelt er mag zijn. Het is geen ramp, het is niet erg, ook al voel je je zo slecht, dat kan en dat mag. En het gaat weer over.
Als je er wat aan hebt, kom lekker meeschrijven hier. Er zijn genoeg meiden/vrouwen die herkennen wat je meemaakt en de denkpatronen. Het is lastig om het allemaal op een rijtje te krijgen en het is vaak moeilijk om je eetstoornis los te laten. De problematiek is meestal complex en gaat heel diep. Het heeft tijd nodig!
Bella, dat heb ik vaak ook gedacht. Hoe kan het dat ik ziek ben geworden? Ik heb een prima jeugd gehad, 2 liefdevolle ouders, vrienden, vriendinnen, alles wat ik deed ging me goed af, sport, leren, ik was creatief, kreeg vaak complimenten over mijn uiterlijk. Wat wil je nog meer? En toch zat het niet ergens niet goed van binnen. Dat is nou niet dé oorzaak, ik geloof dat het een beetje een optelsom is van verschillende factoren, krijg je die allemaal bij elkaar dan ontwikkel je een eetstoornis (of andere stoornis) maar kan je het een beetje balanceren, dan heb je er minder of geen last van. Bij mij was de optelsom compleet. Helaas. Het heeft wel heel lang geduurd voordat ik inzicht kreeg in wat er allemaal niet goed zat. Ik zocht het altijd in factoren buiten mij om, maar moet helaas bekennen dat een groot deel ervan gewoon in mijn karakter zit, in de manier waarop ik over mezelf denk. Hoeveel ik vroeger ontkend heb dat het niet zo was, het is toch echt zo en dat is heel lastig weer recht te zetten.
Kan me voorstellen dat het een flinke klap is als je vriend zo vreemdgaat! Maar wat knap dat je je leven hebt opgepakt en alleen verder bent gegaan! Je verdient toch beter dan zo'n zak, niet? En alleen is ook oké. Je schrijft iets over een negatief zelfbeeld, wellicht zit daar meer in dan je denkt.
Hier gaat alles oké. Voel me beter dan vorige week gelukkig, denk dat de hormonen wat in de war waren bovenop de moeilijke week. Het is ook gewoon een zeer turbulent jaar (in positieve zin), er gebeurt veel, maar ook in het beter worden maak ik enorme sprongen en dat overweldigt me soms vaak.
Ik kan het haast niet eens meer beter worden noemen, ik ben allang "beter" maar toch, dit is het eerste jaar sinds mijn opname (deze maand 11 jaar geleden) dat ik oprecht kan zeggen dat het goed gaat. En het gaat ook goed, soms gaat het minder, maar in plaats van dat ik me maanden achter elkaar echt slecht voel is het soms maar dagen of weken en kan ik het "normale" weer goed oppakken.
En toch is het eng. Ik heb zo erg het gevoel dat ik de aller-, aller-, allerlaatste kleine beetjes aan het loslaten ben. Als de eestoornis een handje zand zou zijn zouden er nog een paar kleine korreltjes in mijn hand liggen. En opeens is dat toch heel eng. Ik kan niet eens precies zeggen waarom. Misschien de angst om "het leven" niet "alleen" aan te kunnen? Maar dat kan ik wel, dat heb ik al bewezen. Wat is het toch? Wil ik niet helemaal vrij en gelukkig zijn? Het is soms net of ik op de drempel sta van een nieuwe wereld helemaal vrij van die es en die negatieve gedachten en dat ik net niet durf die stap te zetten en die deur definitief achter me dicht te trekken. Want dan kan ik nooit, nooit meer terug. Maar ik wil ook niet meer terug! Toch? Helemaal niet, ik wil nooit terug naar al die vreselijke jaren. Maar die nieuwe wereld is zo groot, het licht is zo fel, ik voel me er zo klein in, zo kwetsbaar, wat als ik me wel weer slecht ga voelen en die deur zo definitief op slot zit? Hoe ga ik me dan weer veilig voelen? Ik roep nu maar wat, misschien stelt het toch niet zo veel voor en moet ik die sprong gewoon wagen.
Om een of andere reden ben ik ook iets gezakt in gewicht. Niet expres. Het viel me in de spiegel laatst op dat ik wat dunner leek dus ging ik op de weegschaal. Het is normaal dat je gewicht schommelt, soms wat meer, soms wat minder. Maar ik zit nu net onder een getal waar ik eigenlijk, al is het aleen maar psychisch, niet onder zou moeten komen. Uit ervaring weet ik dat dit meestal weer gewoon aantrekt na een tijdje, maar toch, het voelt als de allerlaatste strijd. Alsof die es nog een trap nageeft, nog even om zich heen grijpt in een laatste poging mij terug te pakken. Ik ga me hier niet in verliezen, maar het trekt wel hard, dat kan ik niet ontkennen.
Nou, een lang stuk. Ook vraag ik me af of het voor mij goed is om hier zoveel mee bezig te zijn zoals in dit topic. Hoe kan ik het los laten als ik er elke dag over lees en schrijf? Maar ik doe het liever samen dan alleen.
Tsja, wie had ooit gedacht dat "beter worden" zo lang zou duren?
maandag 11 oktober 2010 om 11:06
Jeetje, Indigoblue, wat herken ik veel in, met name, jouw laatste stuk! Hoewel ik denk ik nog lang niet zover ben als jij, grijpt de angst voor de "grote" wereld zonder anorexia mij erg aan. En dat terwijl ik weet dat al het goede zich toch echt in die wereld bevindt! Enerzijds heb ik er alles, echt alles voor over om weer deel te kunnen nemen aan het normale leven. Ik werk nu al 6 maanden niet meer (ik ben docent), terwijl mijn hart daar wel echt ligt...daarbij merk ik ook dat ik sociale contacten als ballast ervaar, en dat terwijl ik altijd omgeven werd door super veel lieve vrienden. Anderzijds ben ik bang om me staande te houden zonder mijn es....wat is het toch complex!
Vervelend dat je in gewicht gezakt bent, maar wat knap dat je er sterk onder blijft. Misschien is het geen trap na, maar een "final" beproeving?
Mag ik jullie vragen of jullie professionele hulp hebben en in welke vorm? Zelf ga ik wekelijks naar een psycholoog en naar een diëtiste, omdat de instantie die over eetproblematiek gaat een wachtlijst van 3 maanden heeft... Verder kan ik veel kracht / motivatie putten uit het boek "Anorexia nervosa overwinnen in 13 stappen van Johan Vanderlinden. Ik heb veel over es gelezen, maar dit is het eerste boek waar ik echt iets mee kan naar mijn idee.
Goed meiden, sterkte vandaag. Hoop dat het bij jullie ook zo'n mooi weer is als hier in het zonnige Zeeland....wel koouuudd!
Vervelend dat je in gewicht gezakt bent, maar wat knap dat je er sterk onder blijft. Misschien is het geen trap na, maar een "final" beproeving?
Mag ik jullie vragen of jullie professionele hulp hebben en in welke vorm? Zelf ga ik wekelijks naar een psycholoog en naar een diëtiste, omdat de instantie die over eetproblematiek gaat een wachtlijst van 3 maanden heeft... Verder kan ik veel kracht / motivatie putten uit het boek "Anorexia nervosa overwinnen in 13 stappen van Johan Vanderlinden. Ik heb veel over es gelezen, maar dit is het eerste boek waar ik echt iets mee kan naar mijn idee.
Goed meiden, sterkte vandaag. Hoop dat het bij jullie ook zo'n mooi weer is als hier in het zonnige Zeeland....wel koouuudd!
maandag 11 oktober 2010 om 11:34
quote:indigoblue schreef op 11 oktober 2010 @ 09:31:
Lotte, hoe gaat het met jou? Hoe is het met de bodemloze put honger geweest dit weekend? En staat het er nog oké voor met je (nieuwe) gewicht? En (ja, ik heb nog een vraag) hoe gaat het slapen?
Lief dat je aan me denkt.
Het gaat op zich wel goed met me, maar gisteren ben ik toch weer even met m'n neus op het feit gedrukt dat ik er nog lang niet ben.
Ik ging met m'n nicht een bakkie doen op Scheveningen. Eigenlijk is dat voor mij nogal heftig, ik spreek liever af bij iemand thuis. Maargoed, zij wilde het graag, dus ik paste me aan (zoals ik al m'n hele leven doe )
Ik had goed gegeten gedurende de ochtend, net zo goed als wanneer ik 's middags ga werken. Om twee uur hadden we afgesproken bij de parkeergarage. Het was drúk, niet normaal. Ik hou niet van dat massale, heb ik nooit gedaan.
M'n nicht en ik kunnen het goed vinden. Het was dus ook leuk haar weer te zien. We liepen van de parkeergarage naar de boulevard, kletsten wat, en...... toen was ik eigenlijk al helemaal OP. Praten kost mij zoveel energie, meer dan wat dan ook. En dan ook nog tegelijk rondlopen in die drukte, ik trok het gewoon niet. Voelde me licht in m'n hoofd, kapot en ellendig. Ik kon me op dat moment ook niet voorstellen dat ik jarenlang heb rondgekacheld met ruim tien kilo minder. Hoe is dat ooit gelukt?!
Afijn, ik heb me de middag doorgeworsteld. Buiten op de terrassen was nergens meer plek, dus we gingen ergens binnen zitten. Daar was het rumoerig, dus praten kostte nog meer moeite. We hebben wel samen een appelpunt met slagroom gedeeld, wat me geen moeite kostte. Ik voelde dat ik de energie zó nodig had, en het was ook onwijs lekker. Bij de thee was ook nog een koekje wat ik heb opgegeten.
Toen ik thuiskwam was ik teleurgesteld in mijn lichamelijke gesteldheid. Ik werk weer vijf middagen per week, voel me heel wat, maar zoiets simpels als een middagje bijkletsen met een vriendin of met familie, is gewoon nog te zwaar voor me. Terwijl mijn gewicht echt niet meer extreem laag is (zes kilo onder mijn gezonde gewicht).
Ondanks alle inspanningen ben ik dit weekend niet afgevallen.
Slapen gaat helemaal niet onaardig, al vind ik het eng om dit hardop te zeggen. Ik voel me daardoor wel veel beter.
Maar wat heb ik nog een weg te gaan. Ik had op Hyves een stukje geschreven, over het gebeuren in Scheveningen. Toen kreeg ik een reactie van iemand die zei: 'Als het maar gezellig was, de rest komt vanzelf'. Maar nee, zo werkt het niet. De rest komt niet vanzelf. Na gisteren besef ik weer donders goed, dat ik er keihard voor moet knokken. Elke dag zal ik er alert op moeten zijn dat ik genoeg eet, ik mag het nooit laten versloffen.
Het klinkt misschien wat negatief allemaal, maar het was gewoon niet leuk om me zo rot te voelen. Vandaag voel ik me weer hartstikke optimistisch hoor. Ik hou van de maandag, lekker weer een nieuwe week met nieuwe kansen. Ik heb heel veel baat bij de regelmaat van de doordeweekse dagen. Vanmiddag lekker werken, ik heb er zin in.
Maar de anorexia heeft nog niet verloren. Da's duidelijk.
Lotte, hoe gaat het met jou? Hoe is het met de bodemloze put honger geweest dit weekend? En staat het er nog oké voor met je (nieuwe) gewicht? En (ja, ik heb nog een vraag) hoe gaat het slapen?
Lief dat je aan me denkt.
Het gaat op zich wel goed met me, maar gisteren ben ik toch weer even met m'n neus op het feit gedrukt dat ik er nog lang niet ben.
Ik ging met m'n nicht een bakkie doen op Scheveningen. Eigenlijk is dat voor mij nogal heftig, ik spreek liever af bij iemand thuis. Maargoed, zij wilde het graag, dus ik paste me aan (zoals ik al m'n hele leven doe )
Ik had goed gegeten gedurende de ochtend, net zo goed als wanneer ik 's middags ga werken. Om twee uur hadden we afgesproken bij de parkeergarage. Het was drúk, niet normaal. Ik hou niet van dat massale, heb ik nooit gedaan.
M'n nicht en ik kunnen het goed vinden. Het was dus ook leuk haar weer te zien. We liepen van de parkeergarage naar de boulevard, kletsten wat, en...... toen was ik eigenlijk al helemaal OP. Praten kost mij zoveel energie, meer dan wat dan ook. En dan ook nog tegelijk rondlopen in die drukte, ik trok het gewoon niet. Voelde me licht in m'n hoofd, kapot en ellendig. Ik kon me op dat moment ook niet voorstellen dat ik jarenlang heb rondgekacheld met ruim tien kilo minder. Hoe is dat ooit gelukt?!
Afijn, ik heb me de middag doorgeworsteld. Buiten op de terrassen was nergens meer plek, dus we gingen ergens binnen zitten. Daar was het rumoerig, dus praten kostte nog meer moeite. We hebben wel samen een appelpunt met slagroom gedeeld, wat me geen moeite kostte. Ik voelde dat ik de energie zó nodig had, en het was ook onwijs lekker. Bij de thee was ook nog een koekje wat ik heb opgegeten.
Toen ik thuiskwam was ik teleurgesteld in mijn lichamelijke gesteldheid. Ik werk weer vijf middagen per week, voel me heel wat, maar zoiets simpels als een middagje bijkletsen met een vriendin of met familie, is gewoon nog te zwaar voor me. Terwijl mijn gewicht echt niet meer extreem laag is (zes kilo onder mijn gezonde gewicht).
Ondanks alle inspanningen ben ik dit weekend niet afgevallen.
Slapen gaat helemaal niet onaardig, al vind ik het eng om dit hardop te zeggen. Ik voel me daardoor wel veel beter.
Maar wat heb ik nog een weg te gaan. Ik had op Hyves een stukje geschreven, over het gebeuren in Scheveningen. Toen kreeg ik een reactie van iemand die zei: 'Als het maar gezellig was, de rest komt vanzelf'. Maar nee, zo werkt het niet. De rest komt niet vanzelf. Na gisteren besef ik weer donders goed, dat ik er keihard voor moet knokken. Elke dag zal ik er alert op moeten zijn dat ik genoeg eet, ik mag het nooit laten versloffen.
Het klinkt misschien wat negatief allemaal, maar het was gewoon niet leuk om me zo rot te voelen. Vandaag voel ik me weer hartstikke optimistisch hoor. Ik hou van de maandag, lekker weer een nieuwe week met nieuwe kansen. Ik heb heel veel baat bij de regelmaat van de doordeweekse dagen. Vanmiddag lekker werken, ik heb er zin in.
Maar de anorexia heeft nog niet verloren. Da's duidelijk.
maandag 11 oktober 2010 om 11:49
He dames,
Even snel een berichtje tussendoor, ik moet gewoon even reageren op het berichtje van jou, Lotte. Heeeeel toevallig heb ik gistermiddag precies hetzelfde meegemaakt! En ik kan me dan ook al een hele pief vinden dat ik stukken meer eet, op zo'n moment voel je dat er nog veel werk gedaan moet worden . Ook ik heb, tegen mijn principes in, maar iets te snoepen besteld en zonder al te veel schuldgevoel wat pure chocolade op..
Verder gaat het iets minder met me. Hoeveelheid eten is wederom omhoog gegaan, een sudderende verkoudheid, veel hoofdpijn (van de honger of van de stress, is de grote vraag) en slecht slapen.. Gelukkig ook weer aan het werk, regelmaat is toch het beste..
Het blijft soms fijn om te weten dat ik niet de enige ben die zo verknipt denkt en handelt, pffffff .
Tot snel weer!
Even snel een berichtje tussendoor, ik moet gewoon even reageren op het berichtje van jou, Lotte. Heeeeel toevallig heb ik gistermiddag precies hetzelfde meegemaakt! En ik kan me dan ook al een hele pief vinden dat ik stukken meer eet, op zo'n moment voel je dat er nog veel werk gedaan moet worden . Ook ik heb, tegen mijn principes in, maar iets te snoepen besteld en zonder al te veel schuldgevoel wat pure chocolade op..
Verder gaat het iets minder met me. Hoeveelheid eten is wederom omhoog gegaan, een sudderende verkoudheid, veel hoofdpijn (van de honger of van de stress, is de grote vraag) en slecht slapen.. Gelukkig ook weer aan het werk, regelmaat is toch het beste..
Het blijft soms fijn om te weten dat ik niet de enige ben die zo verknipt denkt en handelt, pffffff .
Tot snel weer!
dinsdag 12 oktober 2010 om 11:25
quote:Sweetday schreef op 11 oktober 2010 @ 11:49:
En ik kan me dan ook al een hele pief vinden dat ik stukken meer eet, op zo'n moment voel je dat er nog veel werk gedaan moet worden .
Dat is nu echt de spijker op z'n kop! Toen ik naar Scheveningen reed, had ik echt het gevoel dat ik er die ochtend twee kilo had aangegeten. Dat voelde helemáál niet fijn, maar ik kon het accepteren, omdat ik iets leuks ging doen, en er zin in had.
Nou, erg leuk ja; de hele middag moeten vechten om op de been te blijven. Zo ontzettend veel had ik die ochtend dus blijkbaar niet gegeten, als ik er niet eens de middag mee doorkwam. Dat realiseerde ik me toen ook even heel goed.
Gisteravond heb ik heel fijn gemaild met iemand van het forum hier. Zij zegt precies de goede dingen tegen me. Van haar durf ik ze ook aan te nemen, omdat ze net zo heeft geworsteld als ik. Door haar woorden ben ik weer supergemotiveerd toch aan te gaan komen. Ik wil hier vanaf. Ik wil het echt.
En ik kan me dan ook al een hele pief vinden dat ik stukken meer eet, op zo'n moment voel je dat er nog veel werk gedaan moet worden .
Dat is nu echt de spijker op z'n kop! Toen ik naar Scheveningen reed, had ik echt het gevoel dat ik er die ochtend twee kilo had aangegeten. Dat voelde helemáál niet fijn, maar ik kon het accepteren, omdat ik iets leuks ging doen, en er zin in had.
Nou, erg leuk ja; de hele middag moeten vechten om op de been te blijven. Zo ontzettend veel had ik die ochtend dus blijkbaar niet gegeten, als ik er niet eens de middag mee doorkwam. Dat realiseerde ik me toen ook even heel goed.
Gisteravond heb ik heel fijn gemaild met iemand van het forum hier. Zij zegt precies de goede dingen tegen me. Van haar durf ik ze ook aan te nemen, omdat ze net zo heeft geworsteld als ik. Door haar woorden ben ik weer supergemotiveerd toch aan te gaan komen. Ik wil hier vanaf. Ik wil het echt.
dinsdag 12 oktober 2010 om 13:20
Balen Lotte en Sweetday. Het is altijd vervelend om zo'n tegenvallende dag ertussen te hebben zitten. Kan me voorstellen dat dat heel frustrerend is
Maar toch, rotdagen zitten er altijd tussen, hoe goed je best je ook doet. Neem een stapje terug, bekijk het hele plaatje over een langere periode. Je gaat vooruit, Lotte, ik weet het zeker! En je bent gemotiveerd, je blijft eten. Ik weet dat deze woorden de frustratie op dat moment niet wegnemen, het blijft balen zo'n dag.
Sweetday, bah, vervelend van die verkoudheid en hoofdpijn, dan voel je je bij voorbaat al niet fit! Lekker rustig aan doen.
Grappig dat jullie beiden schrijven over regelmaat en structuur, dat werkt voor mij ook het beste.
Veel succes deze week allemaal. Jullie kunnen het en hoe zwaar de strijd op momenten, dagen, weken ook kan zijn. Je komt er wel en het is ongelooflijk de moeite waard. Het is voor 100.000% de moeite waard. Ondanks alles is en blijft het de moeite waard. Het leven is zoveel fijner, zoveel leuker, zoveel vrijer zonder es en jullie zijn sterk genoeg om dat aan te kunnen
Zet hem op!
Maar toch, rotdagen zitten er altijd tussen, hoe goed je best je ook doet. Neem een stapje terug, bekijk het hele plaatje over een langere periode. Je gaat vooruit, Lotte, ik weet het zeker! En je bent gemotiveerd, je blijft eten. Ik weet dat deze woorden de frustratie op dat moment niet wegnemen, het blijft balen zo'n dag.
Sweetday, bah, vervelend van die verkoudheid en hoofdpijn, dan voel je je bij voorbaat al niet fit! Lekker rustig aan doen.
Grappig dat jullie beiden schrijven over regelmaat en structuur, dat werkt voor mij ook het beste.
Veel succes deze week allemaal. Jullie kunnen het en hoe zwaar de strijd op momenten, dagen, weken ook kan zijn. Je komt er wel en het is ongelooflijk de moeite waard. Het is voor 100.000% de moeite waard. Ondanks alles is en blijft het de moeite waard. Het leven is zoveel fijner, zoveel leuker, zoveel vrijer zonder es en jullie zijn sterk genoeg om dat aan te kunnen
Zet hem op!
dinsdag 12 oktober 2010 om 21:02
Hi dames,
@ sweetday & Lotte: echt zuur dat je zo tegen lichamelijke beperingen aanloopt..volgens mij is niets zo moeilijk dan het accepteren van "niet kunnen maar wel willen", vooral wanneer je er zo hard voor werkt. Wil jullie wel even zeggen (en herneem hier de woorden van indigo) dat ik het super knap van jullie vind dat jullie, ondanks de moeilijke omstandigheden, toch goed blijven eten..echt heel goed.
lk had vanmorgen mijn wekelijkse afspraak bij de diëtiste, en ondanks het idee goed gegeten te hebben, ben ik afgevallen. I hangt me nu een uitbreiding boven het hoofd en vind dit erg lastig.......maar waarschijnlijk niet te vermijden.
Sterkte met alles!!
@ sweetday & Lotte: echt zuur dat je zo tegen lichamelijke beperingen aanloopt..volgens mij is niets zo moeilijk dan het accepteren van "niet kunnen maar wel willen", vooral wanneer je er zo hard voor werkt. Wil jullie wel even zeggen (en herneem hier de woorden van indigo) dat ik het super knap van jullie vind dat jullie, ondanks de moeilijke omstandigheden, toch goed blijven eten..echt heel goed.
lk had vanmorgen mijn wekelijkse afspraak bij de diëtiste, en ondanks het idee goed gegeten te hebben, ben ik afgevallen. I hangt me nu een uitbreiding boven het hoofd en vind dit erg lastig.......maar waarschijnlijk niet te vermijden.
Sterkte met alles!!
dinsdag 12 oktober 2010 om 22:31
quote:Espoir schreef op 12 oktober 2010 @ 21:02:
@ sweetday & Lotte: echt zuur dat je zo tegen lichamelijke beperingen aanloopt..volgens mij is niets zo moeilijk dan het accepteren van "niet kunnen maar wel willen", vooral wanneer je er zo hard voor werkt.
Lief dat je dat zegt, maar toch....
Toch geeft dit me wel weer even een schop onder m'n kont. Want ja, ik werk er hard aan. Ja, ik eet veel meer dan ik gevoelsmatig wil. Maar ik wéét in m'n hart dat het nog te weinig is voor mij. Ik voel dat aan alles, en toch blijf ik hangen op dit gewicht.
Het is dan hard, dat je op je tandvlees over de boulevard van Scheveningen loopt. Maar ook goed. Voor mij tenminste wel. Want ik wil dit niet meer, ik wil niet afgemat zijn na een half uurtje kletsen met iemand. Ik vind dat verschrikkelijk.
Dus ik weet weer heel goed wat me te doen staat. Het zakt weleens weg, dan gaat alles zo z'n gangetje. Maar juist dát is gevaarlijk. Dan vind ik het wel best, en eet ook echt geen hap extra.
Dus het is een goede waarschuwing voor me geweest.
@ sweetday & Lotte: echt zuur dat je zo tegen lichamelijke beperingen aanloopt..volgens mij is niets zo moeilijk dan het accepteren van "niet kunnen maar wel willen", vooral wanneer je er zo hard voor werkt.
Lief dat je dat zegt, maar toch....
Toch geeft dit me wel weer even een schop onder m'n kont. Want ja, ik werk er hard aan. Ja, ik eet veel meer dan ik gevoelsmatig wil. Maar ik wéét in m'n hart dat het nog te weinig is voor mij. Ik voel dat aan alles, en toch blijf ik hangen op dit gewicht.
Het is dan hard, dat je op je tandvlees over de boulevard van Scheveningen loopt. Maar ook goed. Voor mij tenminste wel. Want ik wil dit niet meer, ik wil niet afgemat zijn na een half uurtje kletsen met iemand. Ik vind dat verschrikkelijk.
Dus ik weet weer heel goed wat me te doen staat. Het zakt weleens weg, dan gaat alles zo z'n gangetje. Maar juist dát is gevaarlijk. Dan vind ik het wel best, en eet ook echt geen hap extra.
Dus het is een goede waarschuwing voor me geweest.
woensdag 13 oktober 2010 om 10:53
Hey dames!
Ik heb weer heel wat bijgelezen, goed dat we zo trouw blijven schrijven. Vind het fijn om zoveel herkenning te lezen.
Welkom Espoir en Sweetday!
Bij mij gaat het wel redelijk, moet ik zeggen. Eigenlijk gaat het op en af; 2 a 3 dagen super, 2 a 3 dagen minder. Maar daar doe ik t voor hoor. Het leeft een stuk lichter in vergelijking met 2 jaar terug.
Het is zo raar en zwaar! Ik ben echt te vergelijken met een Tazmanian Devil, altijd al en in alles wat ik doe. Op het eerste gezicht ben ik een rustige en bedeesde vrouw, maar de dingen die ik doe, doe ik altijd op topsnelheid. Ik loop en fiets snel, ik schrijf en typ snel, tentamens deed ik in 20 min. Vroeger las je wel eens samen een boek en dan sloeg ik de bladzijde al om voordat de ander op de helft was, dat soort zaken.
Ik heb vaak gedacht dat ik dit ook snel op zou lossen, dat er een dag zou komen dat ik het allemaal zo, PAF, los zou laten.
Maar dit moet ik doen als een slak
De echte Rooos is al zo ver en is er al zo lang klaar mee, maar die rot eetstoornis fluit me steeds terug. Het voelt alsof ik met bakken energie achter een oud dametje loop de hele tijd en niet genoeg ruimte heb om snel langs haar heen te rennen. Of als een puppy die elke keer tevergeefs tegen t hek van de kooi springt, om er steeds achter te komen dat hek heeeeeel zwaar is en helemaal niet makkelijk meegeeft. Frustrerend, want ik wil door.
Ik word er gek van, ik ben al zo ver. Ik eet goed, heb weer een redelijk gewicht en toch blijf ik maar mezelf tegenwerken op de een of andere manier. Als ik 'savonds in bed lig heb ik gewoon megahonger, dat wil ik niet! Ik wil gewoon mn boek lezen, of lekker tv kijken of lekker de stad nog ff in, maar dat kan ik nog niet. Ik wil graag gezellig een wijntje drinken, maar dat mag van mijn eetstoornis niet op een doordeweekse dag. En als ik dan ga en een kopje thee neem, dan heb ik wel weer honger ofzo. En een patatje halen of wat borrelhapjes bestellen kan ik dus ook niet. Bah, zo had ik me beter worden niet voorgesteld!
Dus ga ik maar in bed liggen met een stapel boterhammen en een pak vla. Tot ik voor mezelf heb besloten dat t voldoende is zo, en dan heb ik ook echt wel megaveel gegeten, en dan heb ik smorgens om 8 uur gewoon weer honger. En dan denk ik: heb ik nou een andere eetstoornis? Of is het een aangeleerde gewoonte om savonds nog zoveel te eten? Of heeft mijn lichaam dit gewoon nodig?
Vroeger ging ik altijd vroeg naar bed, ten eerste omdat ik moe was en ten tweede zodat ik dan niet hoefde te eten. Nu kan ik dat niet meer, ik word elk uur wakker met een knorrende maag als ik savonds niet nog veel eet. Is toch niet normaal?!?
En uiteraard durf ik dan overdag niet eens een keertje iets meer te gaan eten, want stel dat dat niets uithaalt, dan eet ik savonds nog steeds veel en heb ik per saldo gewoon ultraveel gegeten..
En zo blijf ik er dus lekker nog steeds hele dag mee bezig.
Trouwens, ik had in een eerdere post over een jongen verteld.. weet niet of jullie dat nog weten.. Maar we smsen dus af en toe en laatst ging het over dat hij een sportpartner zocht etc. en ik vertelde dat ik weinig had gesport de laatste tijd en toen stuurde hij: Dus je ziet er nu iets dikker uit? Ook met die smiley erachter. Vond ie wel positief en sexy zei ie, in ieder geval.
Ik weet dat ik t niet voor anderen moet doen, maar het is soms wel fijn om een objectieve mening te krijgen van mensen over dat ik in ieder geval niet uit mn voegen knal ofzo, haha.
Ik ben trouwens bezig om geen eetbuien met compenseren meer te hebben.. Als ik dat niet doe, val ik vaak ook een beetje af. Maar ik ga dus niet op de weegschaal staan nu, dus ik moet t maar ff bezien. Maar het gaat me aardig goed af. Ik blijf doorzetten, gewoon gezond eten en niet megaveel en dan weer overgeven Daar voel ik me zoooo slecht over en ik voel gewoon hoe slecht het is voor mijn lichaam. Ik voel me nu alweer een stuk sterker en gezonder, nu ik dit al een paar dagen volhou..
Beetje egopost dit, geloof ik..
Espoir; ook ik heb op late leeftijd anorexia gekregen, ik was 22 of 23. Ook bij mij was het een vlucht van alles wat op me afkwam toendertijd. Als ik nu ook terugkijk op de afgelopen 2 jaren is er voor mij ook gewoon NIETS gebeurd, mijn hele leven draaide om eten. Inderdaad lekker veilig, maar what a waste..
En nu komt inderdaad dat gevoel terug van: Okee... en nu?
Ik wil gewoon dooooooor, zoals elke meid van mijn leeftijd. Leuke man leren kennen, daten, samenwonen, kindjes krijgen.
Maar goed, als het moet heb ik een lange adem.. Die heb je ook zeker nodig in deze strijd.
Bij mij trouwens ook elke dag de verbazing en de wanhoop: Waar komt dit in godsnaam vandaan? Hoe is het mogelijk dat IK een eetstoornis heb gekregen? Soms kan ik het gewoon niet geloven.
Lotte, hoe is het? Durf je alweer iets uit te breiden?
Indigo, dit gaat luguber klinken, maar houdt mijn moeder me ook altijd voor: je kan ALTIJD terug, vergeet dat niet. Laat het los, blaas die paar kleine korreltjes zand weg. Dan is er weer een beetje meer ruimte voor jezelf. Gewoon voor jou. Je hoeft niet per se altijd met iets bezig te zijn, of altijd ergens je aandacht of gedachten bij te hebben. Mikker die korreltjes weg en ga kijken waar je je allemaal op kunt focussen! Die mooie gekleurde bomen, de glimlach van die oude dame in de supermarkt, je verheugen op een fijne film of een mooi theaterstuk. De muur eens een andere kleur geven of bekijken wat je echt nog eens heel graag zou willen weten en daar een boek over kopen.
Als je in de toekomst geen andere uitweg meer ziet en je bent vergeten hoeveel ellende en verdriet je eetstoornis jou en je dierbaren heeft bezorgd, dan kan je gewoon weer van vooraf aan beginnen hoor. Dan kan je alles laten vallen en je weer daar op storten. Maar meid, dat wil je dan niet meer. Je hebt wel iets beters te doen, je bent meer waard dan dat getal op de weegschaal en die kleine maat broek in je kast.
Ik heb weer heel wat bijgelezen, goed dat we zo trouw blijven schrijven. Vind het fijn om zoveel herkenning te lezen.
Welkom Espoir en Sweetday!
Bij mij gaat het wel redelijk, moet ik zeggen. Eigenlijk gaat het op en af; 2 a 3 dagen super, 2 a 3 dagen minder. Maar daar doe ik t voor hoor. Het leeft een stuk lichter in vergelijking met 2 jaar terug.
Het is zo raar en zwaar! Ik ben echt te vergelijken met een Tazmanian Devil, altijd al en in alles wat ik doe. Op het eerste gezicht ben ik een rustige en bedeesde vrouw, maar de dingen die ik doe, doe ik altijd op topsnelheid. Ik loop en fiets snel, ik schrijf en typ snel, tentamens deed ik in 20 min. Vroeger las je wel eens samen een boek en dan sloeg ik de bladzijde al om voordat de ander op de helft was, dat soort zaken.
Ik heb vaak gedacht dat ik dit ook snel op zou lossen, dat er een dag zou komen dat ik het allemaal zo, PAF, los zou laten.
Maar dit moet ik doen als een slak
De echte Rooos is al zo ver en is er al zo lang klaar mee, maar die rot eetstoornis fluit me steeds terug. Het voelt alsof ik met bakken energie achter een oud dametje loop de hele tijd en niet genoeg ruimte heb om snel langs haar heen te rennen. Of als een puppy die elke keer tevergeefs tegen t hek van de kooi springt, om er steeds achter te komen dat hek heeeeeel zwaar is en helemaal niet makkelijk meegeeft. Frustrerend, want ik wil door. Ik word er gek van, ik ben al zo ver. Ik eet goed, heb weer een redelijk gewicht en toch blijf ik maar mezelf tegenwerken op de een of andere manier. Als ik 'savonds in bed lig heb ik gewoon megahonger, dat wil ik niet! Ik wil gewoon mn boek lezen, of lekker tv kijken of lekker de stad nog ff in, maar dat kan ik nog niet. Ik wil graag gezellig een wijntje drinken, maar dat mag van mijn eetstoornis niet op een doordeweekse dag. En als ik dan ga en een kopje thee neem, dan heb ik wel weer honger ofzo. En een patatje halen of wat borrelhapjes bestellen kan ik dus ook niet. Bah, zo had ik me beter worden niet voorgesteld!
Dus ga ik maar in bed liggen met een stapel boterhammen en een pak vla. Tot ik voor mezelf heb besloten dat t voldoende is zo, en dan heb ik ook echt wel megaveel gegeten, en dan heb ik smorgens om 8 uur gewoon weer honger. En dan denk ik: heb ik nou een andere eetstoornis? Of is het een aangeleerde gewoonte om savonds nog zoveel te eten? Of heeft mijn lichaam dit gewoon nodig?
Vroeger ging ik altijd vroeg naar bed, ten eerste omdat ik moe was en ten tweede zodat ik dan niet hoefde te eten. Nu kan ik dat niet meer, ik word elk uur wakker met een knorrende maag als ik savonds niet nog veel eet. Is toch niet normaal?!?
En uiteraard durf ik dan overdag niet eens een keertje iets meer te gaan eten, want stel dat dat niets uithaalt, dan eet ik savonds nog steeds veel en heb ik per saldo gewoon ultraveel gegeten..
En zo blijf ik er dus lekker nog steeds hele dag mee bezig.
Trouwens, ik had in een eerdere post over een jongen verteld.. weet niet of jullie dat nog weten.. Maar we smsen dus af en toe en laatst ging het over dat hij een sportpartner zocht etc. en ik vertelde dat ik weinig had gesport de laatste tijd en toen stuurde hij: Dus je ziet er nu iets dikker uit? Ook met die smiley erachter. Vond ie wel positief en sexy zei ie, in ieder geval.
Ik weet dat ik t niet voor anderen moet doen, maar het is soms wel fijn om een objectieve mening te krijgen van mensen over dat ik in ieder geval niet uit mn voegen knal ofzo, haha.
Ik ben trouwens bezig om geen eetbuien met compenseren meer te hebben.. Als ik dat niet doe, val ik vaak ook een beetje af. Maar ik ga dus niet op de weegschaal staan nu, dus ik moet t maar ff bezien. Maar het gaat me aardig goed af. Ik blijf doorzetten, gewoon gezond eten en niet megaveel en dan weer overgeven
Daar voel ik me zoooo slecht over en ik voel gewoon hoe slecht het is voor mijn lichaam. Ik voel me nu alweer een stuk sterker en gezonder, nu ik dit al een paar dagen volhou.. Beetje egopost dit, geloof ik..
Espoir; ook ik heb op late leeftijd anorexia gekregen, ik was 22 of 23. Ook bij mij was het een vlucht van alles wat op me afkwam toendertijd. Als ik nu ook terugkijk op de afgelopen 2 jaren is er voor mij ook gewoon NIETS gebeurd, mijn hele leven draaide om eten. Inderdaad lekker veilig, maar what a waste..
En nu komt inderdaad dat gevoel terug van: Okee... en nu?
Ik wil gewoon dooooooor, zoals elke meid van mijn leeftijd. Leuke man leren kennen, daten, samenwonen, kindjes krijgen.
Maar goed, als het moet heb ik een lange adem.. Die heb je ook zeker nodig in deze strijd.
Bij mij trouwens ook elke dag de verbazing en de wanhoop: Waar komt dit in godsnaam vandaan? Hoe is het mogelijk dat IK een eetstoornis heb gekregen? Soms kan ik het gewoon niet geloven.
Lotte, hoe is het? Durf je alweer iets uit te breiden?
Indigo, dit gaat luguber klinken, maar houdt mijn moeder me ook altijd voor: je kan ALTIJD terug, vergeet dat niet. Laat het los, blaas die paar kleine korreltjes zand weg. Dan is er weer een beetje meer ruimte voor jezelf. Gewoon voor jou. Je hoeft niet per se altijd met iets bezig te zijn, of altijd ergens je aandacht of gedachten bij te hebben. Mikker die korreltjes weg en ga kijken waar je je allemaal op kunt focussen! Die mooie gekleurde bomen, de glimlach van die oude dame in de supermarkt, je verheugen op een fijne film of een mooi theaterstuk. De muur eens een andere kleur geven of bekijken wat je echt nog eens heel graag zou willen weten en daar een boek over kopen.
Als je in de toekomst geen andere uitweg meer ziet en je bent vergeten hoeveel ellende en verdriet je eetstoornis jou en je dierbaren heeft bezorgd, dan kan je gewoon weer van vooraf aan beginnen hoor. Dan kan je alles laten vallen en je weer daar op storten. Maar meid, dat wil je dan niet meer. Je hebt wel iets beters te doen, je bent meer waard dan dat getal op de weegschaal en die kleine maat broek in je kast.
woensdag 13 oktober 2010 om 16:13
Hallo allemaal,
Ik zit al enige tijd mee te lezen met dit topic en ik haal er echt steun uit. Ik heb namelijk ook anorexia (gehad) en heb er nog nasleep van. Ik ben ook opgenomen geweest in een kliniek. Deze periode ligt al enige jaren achter me en het eten op zich gaat goed en kan af en toe ook genieten van eten. Ik eet niet overdadig veel maar wel genoeg.
De nasleep waar ik het over heb en waar ik me ontzettend voor schaam is dat ik nog steeds laxeerpillen gebruik. Ik schaam me hiervoor omdat ik verder echt wel een leuk leven heb, lieve vriend, leuke familie etc. Ik durf er op of andere manier niet mee te stoppen. Ik ben nu namelijk best tevreden met mijn uiterlijk en figuur.
Ik ben dus bang als ik stop met deze pillen ik ontzettend aan ga komen. In de kliniek ben ik toen ook gestopt met de pillem maar kwam toen 6 kilo (vocht) aan in 5 dagen. Deze belevenis heeft me zoveel angst bezorgd dat ik weer ben begonnen met slikken. Verstandelijk weet ik dat ik door moest zetten omdat je lichaam zich moet herstellen. Ik denk er bijna dagelijks aan en verwijt me zelf dat ik zo'n angsthaas ben.
Het is een moeilijke kwestie voor me want dit is het laaste wat me nog herinnert aan mijn eetstoornis.
Ik zit al enige tijd mee te lezen met dit topic en ik haal er echt steun uit. Ik heb namelijk ook anorexia (gehad) en heb er nog nasleep van. Ik ben ook opgenomen geweest in een kliniek. Deze periode ligt al enige jaren achter me en het eten op zich gaat goed en kan af en toe ook genieten van eten. Ik eet niet overdadig veel maar wel genoeg.
De nasleep waar ik het over heb en waar ik me ontzettend voor schaam is dat ik nog steeds laxeerpillen gebruik. Ik schaam me hiervoor omdat ik verder echt wel een leuk leven heb, lieve vriend, leuke familie etc. Ik durf er op of andere manier niet mee te stoppen. Ik ben nu namelijk best tevreden met mijn uiterlijk en figuur.
Ik ben dus bang als ik stop met deze pillen ik ontzettend aan ga komen. In de kliniek ben ik toen ook gestopt met de pillem maar kwam toen 6 kilo (vocht) aan in 5 dagen. Deze belevenis heeft me zoveel angst bezorgd dat ik weer ben begonnen met slikken. Verstandelijk weet ik dat ik door moest zetten omdat je lichaam zich moet herstellen. Ik denk er bijna dagelijks aan en verwijt me zelf dat ik zo'n angsthaas ben.
Het is een moeilijke kwestie voor me want dit is het laaste wat me nog herinnert aan mijn eetstoornis.
woensdag 13 oktober 2010 om 22:14
Oh, wat onwijs lastig voor je, stampertje! Hoewel ik zelf niet bekend ben met het gebruik van die pillen, kan ik het me zó goed voorstellen dat je er niet mee durft te stoppen.
Je weet dat laxeerpillen heel erg slecht voor je zijn hè?
Ik ga hier niet zitten preken hoor, want je weet het heus wel. Maar ik wil het toch ook gewoon nog even gezegd hebben, want die dingen kunnen echt gevaarlijk zijn.....
Moeilijk probleem......
Rooos, ik reageer later op jouw bericht. Over het uitbreiden enzo. Ga nu naar bed.
Trusten.
Je weet dat laxeerpillen heel erg slecht voor je zijn hè?
Ik ga hier niet zitten preken hoor, want je weet het heus wel. Maar ik wil het toch ook gewoon nog even gezegd hebben, want die dingen kunnen echt gevaarlijk zijn.....
Moeilijk probleem......
Rooos, ik reageer later op jouw bericht. Over het uitbreiden enzo. Ga nu naar bed.
Trusten.
donderdag 14 oktober 2010 om 14:10
Jeetje meisjes, wat wordt er goed geschreven hier! Even een algemeen soort van antwoord, anders ben ik te lang onderweg.
Ik lees hier vaak: waarom overkomt me dit? Ik heb het toch goed? Ik heb toch alles wat ik nodig heb, een goede jeugd gehad, een fijne baan, een liefde, etc. Maar anorexia heeft die dingen niet nodig als voedingsbodem. Het is een combinatie van erfelijkheid, karakter en omgevingsfactoren. Als je veel van jezelf eist, perfectionistisch en conscentieus bent en jezelf makkelijk wegcijfert voor anderen, dan heb je al veel factoren in huis die mogelijk de voedingsbodem kunnen zijn voor anorexia. Dat is geen wet van Meden en Perzen hoor, maar algemeen gezien zijn dat toch vaak karakteristieken van een anorect. Daar kun je zelf niets aan doen. Je hoeft je dan ook geenzins schuldig te voelen ("waarom doe ik zo stom terwijl er geen reden voor is"). Je hebt het ontstaan niet in de hand, dat gebeurt gewoon. Ik heb er heel lang over gedaan om dat te accepteren, heb ook lang ontkent dat ik het had, maar uiteindelijk kon ik er niet meer omheen. Uiteindelijk kreeg ik meer inzicht in het hoe en waarom en wat de AN eigenlijk voor me betekende: een copingsstrategie, om te overleven. Niet zo handig
maar goed. Lieve meisjes! Voel je niet schuldig! Dat is verspilde energie. Steek het liever in vechten tegen dat stemmetje in je hoofd wat zegt dat je niet goed bent zoals je bent, dat je dat voedsel niet waard bent en dat je dunner moet worden. Je bent goed zoals je bent! En elk mens heeft eten nodig, dus jij ook. Het is het mooiste wat je voor je lijf kunt doen, het voeden met eten én liefde.
Zo, dat was het stichtelijk woord voor vandaag en nu ga ik snel weer verder !
Ik lees hier vaak: waarom overkomt me dit? Ik heb het toch goed? Ik heb toch alles wat ik nodig heb, een goede jeugd gehad, een fijne baan, een liefde, etc. Maar anorexia heeft die dingen niet nodig als voedingsbodem. Het is een combinatie van erfelijkheid, karakter en omgevingsfactoren. Als je veel van jezelf eist, perfectionistisch en conscentieus bent en jezelf makkelijk wegcijfert voor anderen, dan heb je al veel factoren in huis die mogelijk de voedingsbodem kunnen zijn voor anorexia. Dat is geen wet van Meden en Perzen hoor, maar algemeen gezien zijn dat toch vaak karakteristieken van een anorect. Daar kun je zelf niets aan doen. Je hoeft je dan ook geenzins schuldig te voelen ("waarom doe ik zo stom terwijl er geen reden voor is"). Je hebt het ontstaan niet in de hand, dat gebeurt gewoon. Ik heb er heel lang over gedaan om dat te accepteren, heb ook lang ontkent dat ik het had, maar uiteindelijk kon ik er niet meer omheen. Uiteindelijk kreeg ik meer inzicht in het hoe en waarom en wat de AN eigenlijk voor me betekende: een copingsstrategie, om te overleven. Niet zo handig
maar goed. Lieve meisjes! Voel je niet schuldig! Dat is verspilde energie. Steek het liever in vechten tegen dat stemmetje in je hoofd wat zegt dat je niet goed bent zoals je bent, dat je dat voedsel niet waard bent en dat je dunner moet worden. Je bent goed zoals je bent! En elk mens heeft eten nodig, dus jij ook. Het is het mooiste wat je voor je lijf kunt doen, het voeden met eten én liefde. Zo, dat was het stichtelijk woord voor vandaag en nu ga ik snel weer verder !
donderdag 14 oktober 2010 om 14:58
Hallo,
Een erg verstandig antwoord van Pelikaan. Ik sluit me daarbij aan. Ik geloof dat het ontstaan van een eetstoornis (of dit nu anorexia, boulimia etc) een uiting is van iets.
Mijn moeder vertelde mijn zus en mij vroeger altijd dat we dik waren. Ze noemde ons 2 bonken (van die knikkers) en elke keer als we gingen winkelen vertelde ze ons dat we dik waren. Dit is natuurlijk jarenlang doorgegaan en volgens mij had/heeft ze zelf niet door wat voor impact dit op mijn zus en mij gehad heeft. Ik wilde me onzichtbaar maken, haar pleasen en begon te minderen met eten. Mijn zus werd juist opstandig en ging meer eten (ze is niet dik ofzo en ziet er geweldig uit). Het is wat Pelikaan zegt ook een manier van overleven. Je schuldig voelen over de basis heeft daarom niet veel zin. Maar goed de oplossing, het weer normaal eten is wat moeilijker.
Ik krijg de indruk dat de meeste van jullie serieus bezig zijn met het zoeken naar de balans en dus niet meer in de beginfase zitten (corrigeer me als ik ernaast zit). En tegenslagen horen hier jammer genoeg bij.
Een erg verstandig antwoord van Pelikaan. Ik sluit me daarbij aan. Ik geloof dat het ontstaan van een eetstoornis (of dit nu anorexia, boulimia etc) een uiting is van iets.
Mijn moeder vertelde mijn zus en mij vroeger altijd dat we dik waren. Ze noemde ons 2 bonken (van die knikkers) en elke keer als we gingen winkelen vertelde ze ons dat we dik waren. Dit is natuurlijk jarenlang doorgegaan en volgens mij had/heeft ze zelf niet door wat voor impact dit op mijn zus en mij gehad heeft. Ik wilde me onzichtbaar maken, haar pleasen en begon te minderen met eten. Mijn zus werd juist opstandig en ging meer eten (ze is niet dik ofzo en ziet er geweldig uit). Het is wat Pelikaan zegt ook een manier van overleven. Je schuldig voelen over de basis heeft daarom niet veel zin. Maar goed de oplossing, het weer normaal eten is wat moeilijker.
Ik krijg de indruk dat de meeste van jullie serieus bezig zijn met het zoeken naar de balans en dus niet meer in de beginfase zitten (corrigeer me als ik ernaast zit). En tegenslagen horen hier jammer genoeg bij.
donderdag 14 oktober 2010 om 16:07
Ik zit zeker niet meer in de beginfase! Als ik mijn anorexia in fasen zou kunnen beschrijven, ziet dat er ongeveer zo uit:
1. Zit niet goed in mn vel.. hmm.. geen honger.
2. Dit is nog eens een afleiding! Wel honger voelen, maar geen trek.
3. Hey! Ik val af, geinig.
4. Als ik nu ga sporten, val ik nog meer af.
5. Laat ik eens minder eten, val ik NOG meer af!
6. Damn, ik val nu echt af.. Kicken!
7. Hmm ik voel me niet zo goed, moe, depressief, lusteloos. Ben ik wel goed bezig? Ach! Gaat wel weer over, nog een klein stukje verder trainen enzo, kan vast geen kwaad
8. Shit, dit gaat fout.. Probeer dit op te lossen voordat iedereen doorheeft wat er met je aan de hand is.
9. Ik kan dit niet, ik heb denk ik toch hulp nodig.
10. Hulp helpt niks, ik word nooit meer beter..
11. Oke, laatste kans toch maar, ik heb niks meer te verliezen, ik ga ervoor!!
12. Gaat goed zo.. rustig beginnen. Je hebt geen andere keuze.
13. Dit gaat niet goed, ik ben mezelf compleet kwijt blijkbaar, ik weet niet waar ik moet beginnen.
14. Ga eerst maar eens normaal eten en minder sporten. Als je dik word, so be it. En neem het je lichaam eens kwalijk als dat wel gebeurd.. Nogmaals, je hebt geen andere keuze.
15. Godzijdank, menstrueer weer, ik heb meer energie voor andere dingen, ik leef weer een beetje meer..
Tot dusver
Al ben ik doodsbang om door te slaan naar de andere kant. Maar ik heb me voorgenomen om de strategie van Monique Rosier toe te passen, wat inhoudt dat je alles mag waar je zin in hebt en zoveel je wilt. Dat er dan ruimte komt voor wat er ECHT speelt, en daaraan kan gaan werken en dan verschuift de focus op eten vanzelf naar de eigenlijke essentie van je probleem, waardoor voedsel weer datgene voor je wordt, waar het van nature voor bedoeld is..
Stampertje: wat erg om te lezen! Lijkt me heel verschrikkelijk om dat elke dag te moeten horen van je moeder.
Beetje herkenning hier, omdat mijn vader dat dagelijks tegen mijn moeder zei. Wat bezielt die mensen toch?!?! Wat maakt het nou uit hoe zwaar je bent?? Dat is toch totaal niet relevant. Ik snap dat nooit, hoe mensen anderen zo bewust en zo hard en onterecht kunnen kwetsen. Doet me echt veel pijn
1. Zit niet goed in mn vel.. hmm.. geen honger.
2. Dit is nog eens een afleiding! Wel honger voelen, maar geen trek.
3. Hey! Ik val af, geinig.
4. Als ik nu ga sporten, val ik nog meer af.
5. Laat ik eens minder eten, val ik NOG meer af!
6. Damn, ik val nu echt af.. Kicken!
7. Hmm ik voel me niet zo goed, moe, depressief, lusteloos. Ben ik wel goed bezig? Ach! Gaat wel weer over, nog een klein stukje verder trainen enzo, kan vast geen kwaad
8. Shit, dit gaat fout.. Probeer dit op te lossen voordat iedereen doorheeft wat er met je aan de hand is.
9. Ik kan dit niet, ik heb denk ik toch hulp nodig.
10. Hulp helpt niks, ik word nooit meer beter..
11. Oke, laatste kans toch maar, ik heb niks meer te verliezen, ik ga ervoor!!
12. Gaat goed zo.. rustig beginnen. Je hebt geen andere keuze.
13. Dit gaat niet goed, ik ben mezelf compleet kwijt blijkbaar, ik weet niet waar ik moet beginnen.
14. Ga eerst maar eens normaal eten en minder sporten. Als je dik word, so be it. En neem het je lichaam eens kwalijk als dat wel gebeurd.. Nogmaals, je hebt geen andere keuze.
15. Godzijdank, menstrueer weer, ik heb meer energie voor andere dingen, ik leef weer een beetje meer..
Tot dusver
Al ben ik doodsbang om door te slaan naar de andere kant. Maar ik heb me voorgenomen om de strategie van Monique Rosier toe te passen, wat inhoudt dat je alles mag waar je zin in hebt en zoveel je wilt. Dat er dan ruimte komt voor wat er ECHT speelt, en daaraan kan gaan werken en dan verschuift de focus op eten vanzelf naar de eigenlijke essentie van je probleem, waardoor voedsel weer datgene voor je wordt, waar het van nature voor bedoeld is..
Stampertje: wat erg om te lezen! Lijkt me heel verschrikkelijk om dat elke dag te moeten horen van je moeder.
Beetje herkenning hier, omdat mijn vader dat dagelijks tegen mijn moeder zei. Wat bezielt die mensen toch?!?! Wat maakt het nou uit hoe zwaar je bent?? Dat is toch totaal niet relevant. Ik snap dat nooit, hoe mensen anderen zo bewust en zo hard en onterecht kunnen kwetsen. Doet me echt veel pijn
donderdag 14 oktober 2010 om 21:22
Even zeggen hoor meiden. Ik mag op woensdag 27 oktober een middag meekijken bij m'n ortho!
Degenen die mij gevolgd hebben, kennen het verhaal. Vandaag moest ik op controle, en bood hij het zelf aan.
Ik vind het zó leuk, en ben erg gemotiveerd nog beter voor mezelf te gaan zorgen. Ik wil me goed voelen!
Degenen die mij gevolgd hebben, kennen het verhaal. Vandaag moest ik op controle, en bood hij het zelf aan.
Ik vind het zó leuk, en ben erg gemotiveerd nog beter voor mezelf te gaan zorgen. Ik wil me goed voelen!
vrijdag 15 oktober 2010 om 09:15
He Lotte!!!
Ik heb het verhaal gevolgd, HELEMAAL SUPER! Dit soort dingen heb je nodig om weer te beseffen waar je het voor doet
!
Hier gaat het erg wisselend. Gisteren weer gewogen bij de therapeut en dat was dus +600g. Even slikken dus maar ze verzekerde me er van dat ik me ECHT ECHT ECHT beter, menselijker, vrolijker, gelukkiger voel als ik aankom.. en tezamen met jullie beloften dat dat inderdaad zo is, ben niet helemaal in paniek geraakt. Al voel ik me wel 'dik' en zit ik continu mijn buik in te houden, te checken of ik nog wel botjes voel, ik WEET dat het moet...
Komend weekend weg met de familie naar het zo'n berucht vakantiepark met zwembad... dat wordt weer een uitdaging om goed te blijven eten, ook door het andere ritme en eten. Maar ik heb er toch zin in en ga echt proberen te genieten! Lekker relaxen met vriend, ouders, zus, driee neefjes etc!
Ik post misschien niet heel vaak maar ik lees alles en meiden, jullie zijn ALLEMAAL goud waard!
Liefs
Sweetday
Ik heb het verhaal gevolgd, HELEMAAL SUPER! Dit soort dingen heb je nodig om weer te beseffen waar je het voor doet
!Hier gaat het erg wisselend. Gisteren weer gewogen bij de therapeut en dat was dus +600g. Even slikken dus maar ze verzekerde me er van dat ik me ECHT ECHT ECHT beter, menselijker, vrolijker, gelukkiger voel als ik aankom.. en tezamen met jullie beloften dat dat inderdaad zo is, ben niet helemaal in paniek geraakt. Al voel ik me wel 'dik' en zit ik continu mijn buik in te houden, te checken of ik nog wel botjes voel, ik WEET dat het moet...
Komend weekend weg met de familie naar het zo'n berucht vakantiepark met zwembad... dat wordt weer een uitdaging om goed te blijven eten, ook door het andere ritme en eten. Maar ik heb er toch zin in en ga echt proberen te genieten! Lekker relaxen met vriend, ouders, zus, driee neefjes etc
!Ik post misschien niet heel vaak maar ik lees alles en meiden, jullie zijn ALLEMAAL goud waard!
Liefs
Sweetday
vrijdag 15 oktober 2010 om 10:15
Hoi allemaal,
Wat is het druk op het topic!
Ten eerste, Lotte, wat leuk dat je mee mag lopen! Ben superblij voor je
Stampertje, ik heb ook jaren laxeermiddelen gebruikt, ook nadat het voor de buitenwereld allang goed ging. Ik lees dat je eerder gestopt was en veel aankwam, kan me goed voorstellen dat je het nu niet durft. Wil je zeggen wat je gebruikt? Gebruik je veel (meer dan de voorgeschreven dagelijkse hoeveelheid?) op een dag? Ik denk dat je de mogelijke gevolgen van overmatig gebruik van laxeermiddelen wel kent? Het is dus wel belangrijk om te gaan minderen.
Ik kan je wel vertellen dat ik al jaren geen laxeermiddelen gebruik en dat de stoelgang bij mij heel normaal gaat, vooral als ik goed en regelmatig eet. Als dat even in de war is kan het een tijdje kosten voordat alles weer in het goeie ritme komt, dat is even een vervelende tijd, maar je lichaam lost het vanzelf weer op.
Toen je die 6kg aankwam na het stoppen, wat gebeurde er? Bleven die 6kg eraan? Het was toch alleen vocht? Ik hoop dat je durft te minderen, want het is zo slecht voor je lichaam! Hoe langer je blijft slikken, hoe afhankelijker je wordt. Nogmaals, bij mij loopt alles geheel normaal en regelmatig. Hopelijk kan je daar wat vertrouwen uit halen. Als je gaat minderen en je vervelend voelt, schrijf het gerust hier op, want het is echt een tijdelijke iets. Je lichaam zoekt even weer naar een balans. Goed eten in die tijd, vooral regelmatige maaltijden, niet teveel troep. Je kan het en je zul je ook zoveel beter voelen!! Veel succes!
Daar hebben we het inderdaad vaak over gehad - waar de anorexia door komt. Toevallig had ik het er laatst ook met mijn moeder over die zei, "als ik nou....als we beter hadden geweten..." maar dat is het allemaal niet. Ik geloof dat je geboren wordt met een kwetsbaarheid om een eetstoornis (of andere stoornis) te ontwikkelen. Zoals Pelikaan (hoi!! ) al schrijft zit een groot deel ervan al weggewerkt in je karakter. Eigenlijk vind ik het heel "toevallig" dat ik een es heb ontwikkeld. Het is net een samenloop van factoren, net die karakter eigenschappen, net die omgevingsfactoren, net dit, net dat. Bij mij is een groot deel toe te schrijven aan mijn karakter, de manier waarop ik naar mezelf kijk en hoe ik met dingen omgaan. Inderdaad dus een copingsstrategie. Een nogal waardeloze.
Wat naar om te horen dat je moeder zo negatief was stampertje. Ik kreeg juist alleen maar complimenten en toch ontwikkelde ik ook een es. Bij mij komt het heel erg van binnenuit. Aan de buitenkant had ik altijd een perfect leventje, zoals elk kind dat zou moeten hebben. Maar het maakte allemaal niet uit. Triest eigenlijk, ik had zo veel, kon zo veel, maarja....in plaats van te leven verhongerde ik me bijna dood en kostte het me 10 jaar om een beetje weer het leven te kunnen oppakken. Bah!
Toevallig zat ik ook over de "fases" van herstel na te denken gisteren, omdat Lotte en Sweetday en ook Rooos er zo tegenaanliepen dat ze hun best doen, maar het er nog niet is. Toen bedacht ik me, jullie zijn wel zo ontzettend ver in het hele herstelproces als je al die stappen bekijkt, het is nog moeilijk, maar julle zijn zo ver, zo dichtbij het eind!
Want voordat je bij het stadium komt waarin je wel wil beter worden en wel meer kan eten en aankomen gaan daar heel wat stappen aan vooraf:
1) niet inzien dat je ziek bent, ontkennen enz.
2) niet willen willen beter worden (snappen jullie deze?), dus ook niet kunnen
3) willen willen beter worden, maar niet kunnen
4) écht willen beter worden, maar niet kunnen
5) het wel kunnen!
7) omgaan met nasleep/achterliggende problematiek
Ik weet niet of jullie deze stappen herkennen. Ik heb ook een hele tijd niet beter willen worden. Ik wilde alleen maar (weer) mager worden/mager blijven. Dan was er ook een tijd dat ik wilde dat ik beter wilde worden, want dan zou ik het ook kunnen, dacht ik. Maar van binnen wilde ik toch stiekem niet. Daarna wilde ik het zelf wel, maar toch was het nog te moeilijk. Totdat ik het zelf wilde en ook kon!
En volgens mij zijn jullie, Lotte en Rooos in ieder geval (jullie "verhalen" ken ik beter dan dat van Sweetday), in dit stadium aanbeland. Je wil het zelf oprecht en je bent hard bezig meer te eten - je kan het! Je bent dus al heel ver, je wil niet meer mager zijn, je weet dat het je niks oplevert, je bent in zoverre sterker dan de es omdat je het kán willen. Dat is al zo belangrijk en zo waardevol!
Nog iets wat voorbij is gekomen de laatste dagen, dat "en nu" gevoel. Ik ben even vergeten wie daar over schreef - Espoir en Rooos denk ik. Volgens mij is dat iets wat heel erg bij deze leeftijd en levensfase hoort. Ik heb er nu ook mee te maken, al ontwikkelde ik mijn es op een veel jongere leeftijd. Misschien helpt het om te accepteren dat het een logisch gevoel is op het moment. Misschien wel klaar met je studie, woon je op jezelf, alles voor elkaar. Ja, en wat wil je nu met je leven dan? Zoveel keuzes en je bent zelf helemaal verantwoordelijk. Maar ook, kan je het allemaal wel? Dit zijn in ieder geval dingen waar ik zelf tegenaan loop. Ook is mijn leven op dit moment een stuk minder druk dan toen ik studeerde, ik word een stuk minder geleefd en dat geeft me heel veel tijd om piekeroveruren te maken in mijn hoofd. Ik weet niet wat ik er verder over wil zeggen, alleen dat ik het herken en door de tijd en ruimte die ik opeens heb ik erover na kan denken en me onveilig kan voelen en die veiligheid van dun zijn (want dat kan ik in ieder geval wel, daar heb ik controle over, daar kan ik me goed door voelen) weer wat opzoek. Maar nu is de tijd om niet weer in diezelfde valkuil te stappen, niet het leven uit de weg gaan uit angst het niet te weten of niet aan te kunnen. Een lastige stap, maar we kunnen het! Je weet dat je in je es storten je niet meer gaat opleveren, je gaat er niet blijer of gelukkiger van worden.
Rooos, bedankt voor je lieve stukje. Je hebt helemaal gelijk, ik moet die korrels wegblazen. Zoals ik hierboven schreef heeft het ook te maken met wat er nu allemaal in mijn leven gebeurt. Letterlijk alles verandert, veel is onduidelijk of onzeker en ik heb ook heel veel tijd om na te denken op het moment en dat doet me zeker geen goed!
Grappig dat je schrijft over de glimlach van iemand op straat (of zoiets) want die doen me wél goed de laatste tijd. Als ik op een vrije ochtend zo in mijn hoofd zit en de cassiere bij de AH heel aardig is dan word ik meteen herinnerd aan het feit, dat het allemaal niet uitmaakt al dat gepieker. Het zijn de simpele dingen die toedoen en dan is het allemaal even wat zonniger, lichter. Zo ook laatst een glimlach van een oudere meneer die ik tegenkwam op straat en ik had het zo moeilijk op dat moment Al die grote dingen waar ik over nadenk, al dat "wat nu..?" Het doet er niet toe! We zien wel waar het schip strandt. Veel makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, maar toch.
Nou, een ellenlange post in reactie op alles wat geschreven is. Het is gewoon allemaal zo herkenbaar. Nog steeds weet ik niet of dit topic goed voor me is. Als ik hier niet zou schrijven en lezen, zou ik er nu ook zoveel mee bezig zijn? Maak ik het niet juist zo dat het moeilijk is om los te laten? Grijp ik door dit topic misschien juist terug? Ik weet het niet...ik ben bijzonder goed in problemen maken voor mezelf waar die er niet zijn...maar goed, ik weet het niet...
Pelikaan, ook even een berichtje voor jou wat schrijf je weer lieve en wijze woorden hier. Hopelijk gaat alles goed in de drukte en is je eetlust weer wat gegroeid? Ik heb nog een mailtje van jou liggen.....al van eeuwen geleden waar ik niet op gereageerd heb. Het is niet dat het me niet interesseert of ik het niet belangrijk vind. Ik merk alleen dat ik er uren over kan piekeren of schrijven en dat het eigenlijk totaal onnuttig is. Deze riedeltjes heb ik allemaal al 1000 keer gehad, ik weet hoe het in elkaar steekt, ik weet wat me beweegt, waarom ik denk zoals ik denk en wat ik daaraan moet doen. Ik weet gewoon niet wat te mailen en waarom en het is nog een stukje met druk maken over iets waar het eigenlijk niet nodig is. Snap je wat ik bedoel? Hij staat nog steeds gemarkeerd om op te reageren. Maar hopelijk gaat alles goed met jou en leuk dat je even tijd maakt om hier te schrijven
Succes allemaal vandaag en dit weekend!
Wat is het druk op het topic!
Ten eerste, Lotte, wat leuk dat je mee mag lopen! Ben superblij voor je
Stampertje, ik heb ook jaren laxeermiddelen gebruikt, ook nadat het voor de buitenwereld allang goed ging. Ik lees dat je eerder gestopt was en veel aankwam, kan me goed voorstellen dat je het nu niet durft. Wil je zeggen wat je gebruikt? Gebruik je veel (meer dan de voorgeschreven dagelijkse hoeveelheid?) op een dag? Ik denk dat je de mogelijke gevolgen van overmatig gebruik van laxeermiddelen wel kent? Het is dus wel belangrijk om te gaan minderen.
Ik kan je wel vertellen dat ik al jaren geen laxeermiddelen gebruik en dat de stoelgang bij mij heel normaal gaat, vooral als ik goed en regelmatig eet. Als dat even in de war is kan het een tijdje kosten voordat alles weer in het goeie ritme komt, dat is even een vervelende tijd, maar je lichaam lost het vanzelf weer op.
Toen je die 6kg aankwam na het stoppen, wat gebeurde er? Bleven die 6kg eraan? Het was toch alleen vocht? Ik hoop dat je durft te minderen, want het is zo slecht voor je lichaam! Hoe langer je blijft slikken, hoe afhankelijker je wordt. Nogmaals, bij mij loopt alles geheel normaal en regelmatig. Hopelijk kan je daar wat vertrouwen uit halen. Als je gaat minderen en je vervelend voelt, schrijf het gerust hier op, want het is echt een tijdelijke iets. Je lichaam zoekt even weer naar een balans. Goed eten in die tijd, vooral regelmatige maaltijden, niet teveel troep. Je kan het en je zul je ook zoveel beter voelen!! Veel succes!
Daar hebben we het inderdaad vaak over gehad - waar de anorexia door komt. Toevallig had ik het er laatst ook met mijn moeder over die zei, "als ik nou....als we beter hadden geweten..." maar dat is het allemaal niet. Ik geloof dat je geboren wordt met een kwetsbaarheid om een eetstoornis (of andere stoornis) te ontwikkelen. Zoals Pelikaan (hoi!! ) al schrijft zit een groot deel ervan al weggewerkt in je karakter. Eigenlijk vind ik het heel "toevallig" dat ik een es heb ontwikkeld. Het is net een samenloop van factoren, net die karakter eigenschappen, net die omgevingsfactoren, net dit, net dat. Bij mij is een groot deel toe te schrijven aan mijn karakter, de manier waarop ik naar mezelf kijk en hoe ik met dingen omgaan. Inderdaad dus een copingsstrategie. Een nogal waardeloze.
Wat naar om te horen dat je moeder zo negatief was stampertje. Ik kreeg juist alleen maar complimenten en toch ontwikkelde ik ook een es. Bij mij komt het heel erg van binnenuit. Aan de buitenkant had ik altijd een perfect leventje, zoals elk kind dat zou moeten hebben. Maar het maakte allemaal niet uit. Triest eigenlijk, ik had zo veel, kon zo veel, maarja....in plaats van te leven verhongerde ik me bijna dood en kostte het me 10 jaar om een beetje weer het leven te kunnen oppakken. Bah!
Toevallig zat ik ook over de "fases" van herstel na te denken gisteren, omdat Lotte en Sweetday en ook Rooos er zo tegenaanliepen dat ze hun best doen, maar het er nog niet is. Toen bedacht ik me, jullie zijn wel zo ontzettend ver in het hele herstelproces als je al die stappen bekijkt, het is nog moeilijk, maar julle zijn zo ver, zo dichtbij het eind!
Want voordat je bij het stadium komt waarin je wel wil beter worden en wel meer kan eten en aankomen gaan daar heel wat stappen aan vooraf:
1) niet inzien dat je ziek bent, ontkennen enz.
2) niet willen willen beter worden (snappen jullie deze?), dus ook niet kunnen
3) willen willen beter worden, maar niet kunnen
4) écht willen beter worden, maar niet kunnen
5) het wel kunnen!
7) omgaan met nasleep/achterliggende problematiek
Ik weet niet of jullie deze stappen herkennen. Ik heb ook een hele tijd niet beter willen worden. Ik wilde alleen maar (weer) mager worden/mager blijven. Dan was er ook een tijd dat ik wilde dat ik beter wilde worden, want dan zou ik het ook kunnen, dacht ik. Maar van binnen wilde ik toch stiekem niet. Daarna wilde ik het zelf wel, maar toch was het nog te moeilijk. Totdat ik het zelf wilde en ook kon!
En volgens mij zijn jullie, Lotte en Rooos in ieder geval (jullie "verhalen" ken ik beter dan dat van Sweetday), in dit stadium aanbeland. Je wil het zelf oprecht en je bent hard bezig meer te eten - je kan het! Je bent dus al heel ver, je wil niet meer mager zijn, je weet dat het je niks oplevert, je bent in zoverre sterker dan de es omdat je het kán willen. Dat is al zo belangrijk en zo waardevol!
Nog iets wat voorbij is gekomen de laatste dagen, dat "en nu" gevoel. Ik ben even vergeten wie daar over schreef - Espoir en Rooos denk ik. Volgens mij is dat iets wat heel erg bij deze leeftijd en levensfase hoort. Ik heb er nu ook mee te maken, al ontwikkelde ik mijn es op een veel jongere leeftijd. Misschien helpt het om te accepteren dat het een logisch gevoel is op het moment. Misschien wel klaar met je studie, woon je op jezelf, alles voor elkaar. Ja, en wat wil je nu met je leven dan? Zoveel keuzes en je bent zelf helemaal verantwoordelijk. Maar ook, kan je het allemaal wel? Dit zijn in ieder geval dingen waar ik zelf tegenaan loop. Ook is mijn leven op dit moment een stuk minder druk dan toen ik studeerde, ik word een stuk minder geleefd en dat geeft me heel veel tijd om piekeroveruren te maken in mijn hoofd. Ik weet niet wat ik er verder over wil zeggen, alleen dat ik het herken en door de tijd en ruimte die ik opeens heb ik erover na kan denken en me onveilig kan voelen en die veiligheid van dun zijn (want dat kan ik in ieder geval wel, daar heb ik controle over, daar kan ik me goed door voelen) weer wat opzoek. Maar nu is de tijd om niet weer in diezelfde valkuil te stappen, niet het leven uit de weg gaan uit angst het niet te weten of niet aan te kunnen. Een lastige stap, maar we kunnen het! Je weet dat je in je es storten je niet meer gaat opleveren, je gaat er niet blijer of gelukkiger van worden.
Rooos, bedankt voor je lieve stukje. Je hebt helemaal gelijk, ik moet die korrels wegblazen. Zoals ik hierboven schreef heeft het ook te maken met wat er nu allemaal in mijn leven gebeurt. Letterlijk alles verandert, veel is onduidelijk of onzeker en ik heb ook heel veel tijd om na te denken op het moment en dat doet me zeker geen goed!
Grappig dat je schrijft over de glimlach van iemand op straat (of zoiets) want die doen me wél goed de laatste tijd. Als ik op een vrije ochtend zo in mijn hoofd zit en de cassiere bij de AH heel aardig is dan word ik meteen herinnerd aan het feit, dat het allemaal niet uitmaakt al dat gepieker. Het zijn de simpele dingen die toedoen en dan is het allemaal even wat zonniger, lichter. Zo ook laatst een glimlach van een oudere meneer die ik tegenkwam op straat en ik had het zo moeilijk op dat moment Al die grote dingen waar ik over nadenk, al dat "wat nu..?" Het doet er niet toe! We zien wel waar het schip strandt. Veel makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, maar toch.
Nou, een ellenlange post in reactie op alles wat geschreven is. Het is gewoon allemaal zo herkenbaar. Nog steeds weet ik niet of dit topic goed voor me is. Als ik hier niet zou schrijven en lezen, zou ik er nu ook zoveel mee bezig zijn? Maak ik het niet juist zo dat het moeilijk is om los te laten? Grijp ik door dit topic misschien juist terug? Ik weet het niet...ik ben bijzonder goed in problemen maken voor mezelf waar die er niet zijn...maar goed, ik weet het niet...
Pelikaan, ook even een berichtje voor jou wat schrijf je weer lieve en wijze woorden hier. Hopelijk gaat alles goed in de drukte en is je eetlust weer wat gegroeid? Ik heb nog een mailtje van jou liggen.....al van eeuwen geleden waar ik niet op gereageerd heb. Het is niet dat het me niet interesseert of ik het niet belangrijk vind. Ik merk alleen dat ik er uren over kan piekeren of schrijven en dat het eigenlijk totaal onnuttig is. Deze riedeltjes heb ik allemaal al 1000 keer gehad, ik weet hoe het in elkaar steekt, ik weet wat me beweegt, waarom ik denk zoals ik denk en wat ik daaraan moet doen. Ik weet gewoon niet wat te mailen en waarom en het is nog een stukje met druk maken over iets waar het eigenlijk niet nodig is. Snap je wat ik bedoel? Hij staat nog steeds gemarkeerd om op te reageren. Maar hopelijk gaat alles goed met jou en leuk dat je even tijd maakt om hier te schrijven
Succes allemaal vandaag en dit weekend!
