Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
zaterdag 13 november 2010 om 13:35
@ Lilstar; flikker die weegschaal de deur uit, dan kun je je niet meer dagelijks wegen. Het is toch alleen maar schijnveiligheid.
Ik heb dit destijds ook gedaan, en (na een paar dagen stress) heeft me dat zo veel rust gegegeven.
Bepaal zelf je leven, laat dat niet door zo'n stom apparaat bepalen. Want denk je echt dat je het voelt of ziet als je 0,1 kg bent aangekomen?! Nee hoor, dat is een doodnormale schommeling. Maar als jij dat op de weegschaal zou zien zou je helemaal in paniek raken. De weegschaal is de baas over jouw lijf, terwijl jij de touwtjes in handen zou moeten hebben (of in elk geval gaan nemen).
Ik heb dit destijds ook gedaan, en (na een paar dagen stress) heeft me dat zo veel rust gegegeven.
Bepaal zelf je leven, laat dat niet door zo'n stom apparaat bepalen. Want denk je echt dat je het voelt of ziet als je 0,1 kg bent aangekomen?! Nee hoor, dat is een doodnormale schommeling. Maar als jij dat op de weegschaal zou zien zou je helemaal in paniek raken. De weegschaal is de baas over jouw lijf, terwijl jij de touwtjes in handen zou moeten hebben (of in elk geval gaan nemen).
zaterdag 13 november 2010 om 13:54
Hallo meiden,
De ballonvaart ging niet door ivm het weer (duh!!!!) dus ben ik gisteren maar gaan klussen in ons nieuwe huis. Kreeg gisteren een telefoontje dat ik dinsdag een sollicitatiegesprek heb dus heb gisteren nog ff snel een blous gekocht.....
@Sooof: Relativeren valt ff niet mee. Ik ben niet eens zoveel aangekomen (zo'n 2,5 kg) maar het vocht wil maar niet verdwijnen... Die kg wil ik natuurlijk wel kwijt. Om het toch een beetje in perspectief te kunnen blijven zijn ga ik elke dag 2 uur lopen. Valt niet mee voor een onsportieve ziel als ik. Ik voel me eerlijk gezegd echt zwelgje. Het goede nieuws is dat ik elke ochtend naar het toilet kan en daar ben ik echt dankbaar voor. Maar die kg zitten me erg dwars en maken me verdrietig. Ik ben nu 1,5 wk gestopt met de lax en misschien wil ik ook wel te snel.
@Lotte: Fijn dat je maandag weer mee mag lopen en dat je er zelf niet over hoefde te beginnen. Heb je maandag in ieder geval een leuke dag (misschien op het humeur van die man na dan he). Zit die man niet aangesloten bij zo'n netwerk? Misschien dat hij bevriende collega's heeft waar hij je binnen kan loodsen? Hier zal je zelf ook wel aan gedacht hebben.
@Lotte/Kanga: In iedere werkomgeving zijn er mensen die de hele dag lopen te zeiken en die erg negatief zijn. En nee het is niet gezond als werkomgeving maar een bedrijf waar geen pessimisten rondlopen moet ik nog meemaken. Als het een groot bedrijf is kun je die mensen wel omzeilen maar in een relatief klein team is dat idd moeilijk. Ik heb al de nodige werkervaring en wat eikels als bazen gehad zeg. Ik kwam vaak binnen met: En schijnt de zon vandaag bij jullie ook zo hard???? Negatieve mensen durven dan vaak niet zo negatief te doen... Maar het blijft lastig om met zulke mensen om te gaan omdat die vaak de sfeer bepalen.
@LilStar: Nasleep van een es blijft moeilijk. Ik denk, als ik voor mezelf spreek, je er nooit 100% vanaf kan komen. Dat wil niet zeggen dat je er niet mee kunt leven/ om kunt gaan. Je kunt volgens mij gewoon een normaal leven leiden, met de benodigde etentjes ed zonder meteen in de paniek-modus te schieten. Ik vind het niet erg als ik er nooit 100% vanaf zal komen maar ik WIL wel een normaal leven kunnen leiden zonder 'stomme dingen' (lax ed) te doen. En natuurlijk constante controle maakt moe (wegen ed) maar daar ben je volgens mij hard mee bezig om die wat los te kunnen laten mbv een psycholoog. Ik vind het knap dat je dit signaleert en er iets aan wil doen. Thumbs up meid!!
Mijn vader kwam van de week nog langs en wil graag dat ik weer een keer naar huis kon ivm moeder... Ik zei echt dat dat voorlopig niet gaat gebeuren omdat ik eerst die kg weer weg wil hebben en lekker in mijn vel wil komen. Zegt hij: Dat jij er nog zo mee bezig bent zeg, maar ja je moeder wil ook onder een bepaald gewicht blijven.... Dus ik zeg: Ja ik wil mijn oude gewicht terug omdat ik me daar prettig bij voel en nu dus een walrus ben. En ik bepaal de regels dus in dit geval is mijn wil wet. Ik besef dat dit een harde uitspraak is maar heb het iets genuanceerd omdat het mijn pa is.
Nou ik ga maar ff hobbelen.
Tot later meiden
De ballonvaart ging niet door ivm het weer (duh!!!!) dus ben ik gisteren maar gaan klussen in ons nieuwe huis. Kreeg gisteren een telefoontje dat ik dinsdag een sollicitatiegesprek heb dus heb gisteren nog ff snel een blous gekocht.....
@Sooof: Relativeren valt ff niet mee. Ik ben niet eens zoveel aangekomen (zo'n 2,5 kg) maar het vocht wil maar niet verdwijnen... Die kg wil ik natuurlijk wel kwijt. Om het toch een beetje in perspectief te kunnen blijven zijn ga ik elke dag 2 uur lopen. Valt niet mee voor een onsportieve ziel als ik. Ik voel me eerlijk gezegd echt zwelgje. Het goede nieuws is dat ik elke ochtend naar het toilet kan en daar ben ik echt dankbaar voor. Maar die kg zitten me erg dwars en maken me verdrietig. Ik ben nu 1,5 wk gestopt met de lax en misschien wil ik ook wel te snel.
@Lotte: Fijn dat je maandag weer mee mag lopen en dat je er zelf niet over hoefde te beginnen. Heb je maandag in ieder geval een leuke dag (misschien op het humeur van die man na dan he). Zit die man niet aangesloten bij zo'n netwerk? Misschien dat hij bevriende collega's heeft waar hij je binnen kan loodsen? Hier zal je zelf ook wel aan gedacht hebben.
@Lotte/Kanga: In iedere werkomgeving zijn er mensen die de hele dag lopen te zeiken en die erg negatief zijn. En nee het is niet gezond als werkomgeving maar een bedrijf waar geen pessimisten rondlopen moet ik nog meemaken. Als het een groot bedrijf is kun je die mensen wel omzeilen maar in een relatief klein team is dat idd moeilijk. Ik heb al de nodige werkervaring en wat eikels als bazen gehad zeg. Ik kwam vaak binnen met: En schijnt de zon vandaag bij jullie ook zo hard???? Negatieve mensen durven dan vaak niet zo negatief te doen... Maar het blijft lastig om met zulke mensen om te gaan omdat die vaak de sfeer bepalen.
@LilStar: Nasleep van een es blijft moeilijk. Ik denk, als ik voor mezelf spreek, je er nooit 100% vanaf kan komen. Dat wil niet zeggen dat je er niet mee kunt leven/ om kunt gaan. Je kunt volgens mij gewoon een normaal leven leiden, met de benodigde etentjes ed zonder meteen in de paniek-modus te schieten. Ik vind het niet erg als ik er nooit 100% vanaf zal komen maar ik WIL wel een normaal leven kunnen leiden zonder 'stomme dingen' (lax ed) te doen. En natuurlijk constante controle maakt moe (wegen ed) maar daar ben je volgens mij hard mee bezig om die wat los te kunnen laten mbv een psycholoog. Ik vind het knap dat je dit signaleert en er iets aan wil doen. Thumbs up meid!!
Mijn vader kwam van de week nog langs en wil graag dat ik weer een keer naar huis kon ivm moeder... Ik zei echt dat dat voorlopig niet gaat gebeuren omdat ik eerst die kg weer weg wil hebben en lekker in mijn vel wil komen. Zegt hij: Dat jij er nog zo mee bezig bent zeg, maar ja je moeder wil ook onder een bepaald gewicht blijven.... Dus ik zeg: Ja ik wil mijn oude gewicht terug omdat ik me daar prettig bij voel en nu dus een walrus ben. En ik bepaal de regels dus in dit geval is mijn wil wet. Ik besef dat dit een harde uitspraak is maar heb het iets genuanceerd omdat het mijn pa is.
Nou ik ga maar ff hobbelen.
Tot later meiden
zaterdag 13 november 2010 om 19:57
quote:Kanga76 schreef op 13 november 2010 @ 13:30:
Volgens mij kost dit veel je energie en levert het je frustratie op. En dat is zonde!
Klopt!
Ik weet nog niet wat ik ermee wil. Hij heeft nu een week vakantie, en ik ook een paar dagen. Ik hoop dat hij ervan opknapt, en in ieder geval wat gemotiveerder terugkomt.
Het is op zich een prima vent. We zijn een goed team samen. Dat wil ik absoluut niet zomaar opgeven. Een paar weken geleden hebben we goed gepraat over de sfeer, en dat hielp toen wel. Maar langaam ebt dat dan weer weg. Als het nodig is, ga ik weer zo'n gesprek met hem aan. Ik weet dat hij daar goed op reageert, dus het is de moeite waard.
Ik mag 'm graag, maar heb gewoon moeite met z'n nukken.
quote:stampertje1977 schreef op 13 november 2010 @ 13:54:
@Lotte: Fijn dat je maandag weer mee mag lopen en dat je er zelf niet over hoefde te beginnen. Heb je maandag in ieder geval een leuke dag (misschien op het humeur van die man na dan he). Zit die man niet aangesloten bij zo'n netwerk? Misschien dat hij bevriende collega's heeft waar hij je binnen kan loodsen? Hier zal je zelf ook wel aan gedacht hebben.
Hij heeft een héél groot netwerk. Is ook heel actief op internet.
Het liefst zou ik gewoon bij hem werken. Ten eerste omdat hij leuk is, en heel erg goed. Ten tweede omdat het voor mij vertrouwd voelt, omdat ik er zelf al een tijd als patiënt kom.
Als ik nog in Sinterklaas zou geloven, zou ik hem een baantje bij de ortho vragen. Al was het maar voor één dag in de week. Helaas weet ik al heel lang dat het gewoon een verklede man is
Jammer dat de ballonvaart niet doorging Stampertje. Waaide wel érg hard hè........
Volgens mij kost dit veel je energie en levert het je frustratie op. En dat is zonde!
Klopt!
Ik weet nog niet wat ik ermee wil. Hij heeft nu een week vakantie, en ik ook een paar dagen. Ik hoop dat hij ervan opknapt, en in ieder geval wat gemotiveerder terugkomt.
Het is op zich een prima vent. We zijn een goed team samen. Dat wil ik absoluut niet zomaar opgeven. Een paar weken geleden hebben we goed gepraat over de sfeer, en dat hielp toen wel. Maar langaam ebt dat dan weer weg. Als het nodig is, ga ik weer zo'n gesprek met hem aan. Ik weet dat hij daar goed op reageert, dus het is de moeite waard.
Ik mag 'm graag, maar heb gewoon moeite met z'n nukken.
quote:stampertje1977 schreef op 13 november 2010 @ 13:54:
@Lotte: Fijn dat je maandag weer mee mag lopen en dat je er zelf niet over hoefde te beginnen. Heb je maandag in ieder geval een leuke dag (misschien op het humeur van die man na dan he). Zit die man niet aangesloten bij zo'n netwerk? Misschien dat hij bevriende collega's heeft waar hij je binnen kan loodsen? Hier zal je zelf ook wel aan gedacht hebben.
Hij heeft een héél groot netwerk. Is ook heel actief op internet.
Het liefst zou ik gewoon bij hem werken. Ten eerste omdat hij leuk is, en heel erg goed. Ten tweede omdat het voor mij vertrouwd voelt, omdat ik er zelf al een tijd als patiënt kom.
Als ik nog in Sinterklaas zou geloven, zou ik hem een baantje bij de ortho vragen. Al was het maar voor één dag in de week. Helaas weet ik al heel lang dat het gewoon een verklede man is
Jammer dat de ballonvaart niet doorging Stampertje. Waaide wel érg hard hè........
zondag 14 november 2010 om 00:54
@Lotte: gevorderde puber hehe
Het ligt er een beetje aan waar je woont (ik zit bijvoorbeeld in de Randstad) maar er is volgens mij genoeg aanbod aan dans, ook hiphop, voor volwassenen. Vaak vanaf 21 jaar. Ik ben zelf 25 en zit in een klasje van 20ers, 30ers, ook een paar 40ers.
Schroom niet om uit te proberen, stap over je schaamte heen, want het is echt onwijs leuk! Ik ben echt als beginner erin gestapt, ik stond eerst echt te stuntelen met een klassiek-ballet-achtergrond en nu is het echt elke minuut gewoon plezier hebben. Voor mij geeft het ook een boost aan zelfvertrouwen.
Hoe gaat het verder, met eten en slapen en overall?
@Indigo: sport is een trigger he? Ik snap dat heel goed, van het moeten, en dat het je lam legt. Ik had dat ook heel erg. Nog steeds mijd ik de sportschool, hoewel ik het ook mis, maar het heeft een 'zieke' achtergrond, en ik ben bang daar weer in teruggezogen te worden. Ik ben er natuurlijk zelf bij, maar toch. Ik wil wel weer gaan trainen naast het dansen, maar dan moet ik toch een gezonde marge zien te creeeren of iets. Hoe is dat voor jou?
Het 'moeten' (van wat dan ook) is heel vermoeiend. Soms besef ik wel hoe ongelooflijk veel energie daarin verloren raakt. Maar soms ook niet, dan is het me gewoon, ik ben het gewend, terwijl het toch abnormaal is. Het zijn allemaal dingen, regels die je jezelf oplegt. Zonde eigenlijk he?
Ik hoop dat je kunt leren zien dat je goed, en voldoende bent, omdat je er bént. Als persoon. Ongeacht je gedrag. Ongeacht wat je wel of niet uitvoert. Ik probeer mijzelf dat aan te leren. It's a bitch
Ik weet niet zo goed waardoor ik nu de knop heb omgezet (stoppen met eetbuien en braken). Ik was het gewoon heel erg zát. En dat is bij mij een heikel punt. De boulimia is bij mij altijd in vlagen gekomen, meestal ook echt vanuit honger/ondergewicht/langdurige ondervoeding. Voor mij staat de boulimia heel erg voor een JA, já ik wil leven en voelen, ik wil geen zombie meer zijn. (een beetje gek dus misschien)
En dan, na een bepaalde periode, kan ik dat niet meer 'handelen', en val ik terug in de anorexia. De anorexia is voor mij veel geniepiger, die sluimert altijd op de achtergrond, die jaagt me minder angst aan, en daarom blijf (bleef? whatever) ik daarin terugvallen.
Verdoving heb ik nooit ervaren in boulimische periodes, het was eerder een oerschreeuw, ook lichamelijk, om te leven, letterlijk dus ook te eten. Verdoving zit 'em bij mij duidelijk in de anorexia.
Blablabla, waar het dus op neerkomt, wat ik probeer te zeggen is dat het moeilijk is om die middenweg te vinden. Om nu níet in de anorexia terug te vallen maar 'normaal' te blijven eten, zonder compensatie, zonder trucjes, zonder rariteiten. Ik merk dat ik nog heel alert moet zijn. Dat voelt als een falen, omdat ik dacht al verder te zijn dan dat. Misschien moet ik dat oordeel ook eens loslaten...
Anywayzz het gaat dus wel oké. Ik merk alleen gewoon dat ik nog veel triggers heb en dat ik mijn gezonde verstand moet gebruiken ofzo?
@stampertje: bij mij verdween het vocht ook niet 1-2-3. Het is moeilijk, je moet afwachten, je lijf is helaas geen machine die overal logisch op reageert...maar ik blijf zeggen: ik ben echt supertrots op hoe je het doet en hou vol!!
@Kanga: heel herkenbaar stuk over het voelen, en je hoofd en lijf. Het in je hoofd zitten. Dat is mij vaak ook letterlijk gezegd in therapie, of daarbuiten. Ik zit in mijn hoofd, terwijl ik eigenlijk een mens ben dat natuurlijkerwijs op gevoel handelt, en ook wel behoorlijk gevoelig ís. Blijkbaar heb ik dat ergens lang geleden afgewezen en wilde ik dat verdoven...hoe oefen jij om weer 'terug' te komen in je lijf, in je gevoel? Ik merk dat ik dat ook heel moeilijk vind namelijk.
@Lilstar; hé, wat grappig, ik heb vroeger ook veel geturnd, ook op wedstrijd niveau. Ik vond die strakke pakjes toen al afschuwelijk haha. Toen ik ook nog eens een opmerking kreeg over mijn gewicht (of eigenlijk, dat ik was aangekomen, puberteit, duh, ik kreeg wat meer vetjes) was dat de druppel die de emmer deed overlopen. Zeker geen oorzaak van mijn es, maar wel een aanleiding om erin weg te zakken.
Turn je nu nog veel?
Het ligt er een beetje aan waar je woont (ik zit bijvoorbeeld in de Randstad) maar er is volgens mij genoeg aanbod aan dans, ook hiphop, voor volwassenen. Vaak vanaf 21 jaar. Ik ben zelf 25 en zit in een klasje van 20ers, 30ers, ook een paar 40ers.
Schroom niet om uit te proberen, stap over je schaamte heen, want het is echt onwijs leuk! Ik ben echt als beginner erin gestapt, ik stond eerst echt te stuntelen met een klassiek-ballet-achtergrond en nu is het echt elke minuut gewoon plezier hebben. Voor mij geeft het ook een boost aan zelfvertrouwen.
Hoe gaat het verder, met eten en slapen en overall?
@Indigo: sport is een trigger he? Ik snap dat heel goed, van het moeten, en dat het je lam legt. Ik had dat ook heel erg. Nog steeds mijd ik de sportschool, hoewel ik het ook mis, maar het heeft een 'zieke' achtergrond, en ik ben bang daar weer in teruggezogen te worden. Ik ben er natuurlijk zelf bij, maar toch. Ik wil wel weer gaan trainen naast het dansen, maar dan moet ik toch een gezonde marge zien te creeeren of iets. Hoe is dat voor jou?
Het 'moeten' (van wat dan ook) is heel vermoeiend. Soms besef ik wel hoe ongelooflijk veel energie daarin verloren raakt. Maar soms ook niet, dan is het me gewoon, ik ben het gewend, terwijl het toch abnormaal is. Het zijn allemaal dingen, regels die je jezelf oplegt. Zonde eigenlijk he?
Ik hoop dat je kunt leren zien dat je goed, en voldoende bent, omdat je er bént. Als persoon. Ongeacht je gedrag. Ongeacht wat je wel of niet uitvoert. Ik probeer mijzelf dat aan te leren. It's a bitch
Ik weet niet zo goed waardoor ik nu de knop heb omgezet (stoppen met eetbuien en braken). Ik was het gewoon heel erg zát. En dat is bij mij een heikel punt. De boulimia is bij mij altijd in vlagen gekomen, meestal ook echt vanuit honger/ondergewicht/langdurige ondervoeding. Voor mij staat de boulimia heel erg voor een JA, já ik wil leven en voelen, ik wil geen zombie meer zijn. (een beetje gek dus misschien)
En dan, na een bepaalde periode, kan ik dat niet meer 'handelen', en val ik terug in de anorexia. De anorexia is voor mij veel geniepiger, die sluimert altijd op de achtergrond, die jaagt me minder angst aan, en daarom blijf (bleef? whatever) ik daarin terugvallen.
Verdoving heb ik nooit ervaren in boulimische periodes, het was eerder een oerschreeuw, ook lichamelijk, om te leven, letterlijk dus ook te eten. Verdoving zit 'em bij mij duidelijk in de anorexia.
Blablabla, waar het dus op neerkomt, wat ik probeer te zeggen is dat het moeilijk is om die middenweg te vinden. Om nu níet in de anorexia terug te vallen maar 'normaal' te blijven eten, zonder compensatie, zonder trucjes, zonder rariteiten. Ik merk dat ik nog heel alert moet zijn. Dat voelt als een falen, omdat ik dacht al verder te zijn dan dat. Misschien moet ik dat oordeel ook eens loslaten...
Anywayzz het gaat dus wel oké. Ik merk alleen gewoon dat ik nog veel triggers heb en dat ik mijn gezonde verstand moet gebruiken ofzo?
@stampertje: bij mij verdween het vocht ook niet 1-2-3. Het is moeilijk, je moet afwachten, je lijf is helaas geen machine die overal logisch op reageert...maar ik blijf zeggen: ik ben echt supertrots op hoe je het doet en hou vol!!
@Kanga: heel herkenbaar stuk over het voelen, en je hoofd en lijf. Het in je hoofd zitten. Dat is mij vaak ook letterlijk gezegd in therapie, of daarbuiten. Ik zit in mijn hoofd, terwijl ik eigenlijk een mens ben dat natuurlijkerwijs op gevoel handelt, en ook wel behoorlijk gevoelig ís. Blijkbaar heb ik dat ergens lang geleden afgewezen en wilde ik dat verdoven...hoe oefen jij om weer 'terug' te komen in je lijf, in je gevoel? Ik merk dat ik dat ook heel moeilijk vind namelijk.
@Lilstar; hé, wat grappig, ik heb vroeger ook veel geturnd, ook op wedstrijd niveau. Ik vond die strakke pakjes toen al afschuwelijk haha. Toen ik ook nog eens een opmerking kreeg over mijn gewicht (of eigenlijk, dat ik was aangekomen, puberteit, duh, ik kreeg wat meer vetjes) was dat de druppel die de emmer deed overlopen. Zeker geen oorzaak van mijn es, maar wel een aanleiding om erin weg te zakken.
Turn je nu nog veel?
zondag 14 november 2010 om 10:55
quote:Soof25 schreef op 14 november 2010 @ 00:54:
Schroom niet om uit te proberen, stap over je schaamte heen, want het is echt onwijs leuk! Ik ben echt als beginner erin gestapt, ik stond eerst echt te stuntelen met een klassiek-ballet-achtergrond en nu is het echt elke minuut gewoon plezier hebben. Voor mij geeft het ook een boost aan zelfvertrouwen.
Ik woon ook in de Randstad. Heb al een beetje op internet zitten kijken, en het aanbod is inderdaad groot. Dat zal het probleem dus niet zijn. Over m'n schaamte heenstappen wordt wat moeilijker, vrees ik.... Maar ook dát ga ik doen!
Ik vind het heerlijk om te dansen, doe het thuis heel vaak. Als niemand het ziet....... Op de Pabo had ik het vak gym als specialisatie gekozen (omdat ik de gymleraar zo leuk vond ). We moesten toen in groepjes een dans in elkaar draaien, en die laten zien aan alle andere studenten. Wéken zijn we ermee bezig geweest, en volgens mij heb ik nog nooit zo genoten. Ik merkte alleen wel dat het mij meer moeite kostte om alle danspassen te leren dan de meeste anderen. Echt onwijs veel talent heb ik dus blijkbaar niet. Maargoed, uiteindelijk haalden we het hoogste cijfer; een negen!
Ik vind dat hiphop zo onwijs stoer!
Maar het is zeker ook heel erg intensief hè? Ik zou er zo graag heel snel mee beginnen, omdat ik ook denk dat het me heel veel zelfvertrouwen kan geven. Maarja, ik denk niet dat ik het lichamelijk al trek.....
quote:Soof25 schreef op 14 november 2010 @ 00:54:
Hoe gaat het verder, met eten en slapen en overall?
Ja, best goed. Ik ben deze week een paar dagen vrij, en heb bewust wat leuke dingen gepland om te gaan doen. Want thuiszitten is echt funest voor mij, dan is eten gewoon dubbel zo moeilijk.
Als ik móet, omdat ik wegga en energie nodig heb, eet ik veel beter.
En ik heb gewoon zóveel zin in morgen! Meekijken (en hopelijk ook weer een beetje meewerken) bij de ortho. Toch geeft het ook wel weer spanningen. Ik ben nog nooit in die praktijk geweest, alles is weer anders daar. En ik mocht na de vorige keer 'nog een keer' komen. Voor mij voelt dat, alsof dit de laatste keer wordt. Terwijl ik het liefst nog tien keer zou gaan. Dus dat gaat me een beetje aan het hart. Dat het na morgen misschien voorbij is.
Want ik vind het ook heel moeilijk om hierna te vragen of ik nóg een keer mag komen. Altijd bang om lastig te zijn, en teveel.
Over het slapen durf ik niks te zeggen. Want bijna altijd als ik zeg dat het beter gaat, volgt er een waardeloze nacht.
Het blijft een beladen onderwerp, maar ik mag niet klagen.....
Bedankt voor je interesse!
Schroom niet om uit te proberen, stap over je schaamte heen, want het is echt onwijs leuk! Ik ben echt als beginner erin gestapt, ik stond eerst echt te stuntelen met een klassiek-ballet-achtergrond en nu is het echt elke minuut gewoon plezier hebben. Voor mij geeft het ook een boost aan zelfvertrouwen.
Ik woon ook in de Randstad. Heb al een beetje op internet zitten kijken, en het aanbod is inderdaad groot. Dat zal het probleem dus niet zijn. Over m'n schaamte heenstappen wordt wat moeilijker, vrees ik.... Maar ook dát ga ik doen!
Ik vind het heerlijk om te dansen, doe het thuis heel vaak. Als niemand het ziet....... Op de Pabo had ik het vak gym als specialisatie gekozen (omdat ik de gymleraar zo leuk vond ). We moesten toen in groepjes een dans in elkaar draaien, en die laten zien aan alle andere studenten. Wéken zijn we ermee bezig geweest, en volgens mij heb ik nog nooit zo genoten. Ik merkte alleen wel dat het mij meer moeite kostte om alle danspassen te leren dan de meeste anderen. Echt onwijs veel talent heb ik dus blijkbaar niet. Maargoed, uiteindelijk haalden we het hoogste cijfer; een negen!
Ik vind dat hiphop zo onwijs stoer!
Maar het is zeker ook heel erg intensief hè? Ik zou er zo graag heel snel mee beginnen, omdat ik ook denk dat het me heel veel zelfvertrouwen kan geven. Maarja, ik denk niet dat ik het lichamelijk al trek.....
quote:Soof25 schreef op 14 november 2010 @ 00:54:
Hoe gaat het verder, met eten en slapen en overall?
Ja, best goed. Ik ben deze week een paar dagen vrij, en heb bewust wat leuke dingen gepland om te gaan doen. Want thuiszitten is echt funest voor mij, dan is eten gewoon dubbel zo moeilijk.
Als ik móet, omdat ik wegga en energie nodig heb, eet ik veel beter.
En ik heb gewoon zóveel zin in morgen! Meekijken (en hopelijk ook weer een beetje meewerken) bij de ortho. Toch geeft het ook wel weer spanningen. Ik ben nog nooit in die praktijk geweest, alles is weer anders daar. En ik mocht na de vorige keer 'nog een keer' komen. Voor mij voelt dat, alsof dit de laatste keer wordt. Terwijl ik het liefst nog tien keer zou gaan. Dus dat gaat me een beetje aan het hart. Dat het na morgen misschien voorbij is.
Want ik vind het ook heel moeilijk om hierna te vragen of ik nóg een keer mag komen. Altijd bang om lastig te zijn, en teveel.
Over het slapen durf ik niks te zeggen. Want bijna altijd als ik zeg dat het beter gaat, volgt er een waardeloze nacht.
Het blijft een beladen onderwerp, maar ik mag niet klagen.....
Bedankt voor je interesse!
zondag 14 november 2010 om 20:36
@Lotte: leuk wat je vertelt over de Pabo. Ik dans ook vaak thuis als lekker niemand het ziet. En ongeacht talent/aanleg of niet, voor mij draait het nu wel echt om plezier, dat is het doel en meteen een hele goeie oefening om het 'moeten' presteren los te laten. Ik probeer mezelf ook minder te vergelijken met anderen, dat is zoooo vermoeiend en deprimerend voor mezelf.
Mij hielp het wel te denken dat iedereen in zo'n 1e les/proefles een beginner was, jonger of ouder of van dezelfde leeftijd, allerlei soorten en maten: het hielp me om me minder te schamen.
Hiphop is wel intensief ja. Het vergt kracht, balans, uithoudingsvermogen. (nou ja, welke dans niet) Bij jou zou het wellicht 3 keer zo hard aankomen omdat je nog kwakkelt in je conditie, en het feit dat je nog behoorlijk ondergewicht hebt. Dansen is dan weer een motivatie die je aan je lijstje kunt toevoegen, toch
Waarom meteen van het negatieve uitgaan? Dat je na morgen niet meer terug zal komen bij die praktijk? Dat weet je toch nog niet? En ja, soms moet je zelf aangeven wat je wil. Vaak zelfs. Dus als je niet nogmaals wordt teruggevraagd, dan kun je het inderdaad zelf aangeven. Dat is niet lastig zijn, of teveel zijn, dat is doodgewoon ruimte innemen, voor jezelf gaan staan en vanuit heel veel positiviteit handelen (want als je nog eens wilt komen, betekent dat motivatie, wil, plezier enzovoorts...toch?) Ik denk dat dat juist wordt gewaardeerd.
Maar ik ken het wel hoor. Het is moeilijk, het voelt anders. Maar dat gevoel klopt niet.
Ik heb het nu met een vacature die me oprecht leuk lijkt. En ik stel het solliciteren al een week uit. Bang om het niet te kunnen, dat ik niet voldoe, dat ik tegen zal vallen en dat er meer van me wordt verwacht dan ik kan geven. Dat ze me zullen doorzien en zullen zien dat ik helemaal niet zo geschikt ben als leek in een eerste gesprek of een sollicitatiebrief....grrr zo vermoeiend.
'Normale' mensen, stel ik me zo voor, denken dan: oh leuk! Ik solliciteer, kijk wat eruit komt enz. En als ze dan toch niet geschikt blijken hebben ze het toch geprobeerd. Ofzo.
Ik hoop dat je toch eens ergens een proefles gaat nemen...wat heb je te verliezen?
Mij hielp het wel te denken dat iedereen in zo'n 1e les/proefles een beginner was, jonger of ouder of van dezelfde leeftijd, allerlei soorten en maten: het hielp me om me minder te schamen.
Hiphop is wel intensief ja. Het vergt kracht, balans, uithoudingsvermogen. (nou ja, welke dans niet) Bij jou zou het wellicht 3 keer zo hard aankomen omdat je nog kwakkelt in je conditie, en het feit dat je nog behoorlijk ondergewicht hebt. Dansen is dan weer een motivatie die je aan je lijstje kunt toevoegen, toch
Waarom meteen van het negatieve uitgaan? Dat je na morgen niet meer terug zal komen bij die praktijk? Dat weet je toch nog niet? En ja, soms moet je zelf aangeven wat je wil. Vaak zelfs. Dus als je niet nogmaals wordt teruggevraagd, dan kun je het inderdaad zelf aangeven. Dat is niet lastig zijn, of teveel zijn, dat is doodgewoon ruimte innemen, voor jezelf gaan staan en vanuit heel veel positiviteit handelen (want als je nog eens wilt komen, betekent dat motivatie, wil, plezier enzovoorts...toch?) Ik denk dat dat juist wordt gewaardeerd.
Maar ik ken het wel hoor. Het is moeilijk, het voelt anders. Maar dat gevoel klopt niet.
Ik heb het nu met een vacature die me oprecht leuk lijkt. En ik stel het solliciteren al een week uit. Bang om het niet te kunnen, dat ik niet voldoe, dat ik tegen zal vallen en dat er meer van me wordt verwacht dan ik kan geven. Dat ze me zullen doorzien en zullen zien dat ik helemaal niet zo geschikt ben als leek in een eerste gesprek of een sollicitatiebrief....grrr zo vermoeiend.
'Normale' mensen, stel ik me zo voor, denken dan: oh leuk! Ik solliciteer, kijk wat eruit komt enz. En als ze dan toch niet geschikt blijken hebben ze het toch geprobeerd. Ofzo.
Ik hoop dat je toch eens ergens een proefles gaat nemen...wat heb je te verliezen?
zondag 14 november 2010 om 21:31
quote:Soof25 schreef op 14 november 2010 @ 20:36:
Waarom meteen van het negatieve uitgaan? Dat je na morgen niet meer terug zal komen bij die praktijk? Dat weet je toch nog niet? En ja, soms moet je zelf aangeven wat je wil. Vaak zelfs. Dus als je niet nogmaals wordt teruggevraagd, dan kun je het inderdaad zelf aangeven. Dat is niet lastig zijn, of teveel zijn, dat is doodgewoon ruimte innemen, voor jezelf gaan staan en vanuit heel veel positiviteit handelen (want als je nog eens wilt komen, betekent dat motivatie, wil, plezier enzovoorts...toch?) Ik denk dat dat juist wordt gewaardeerd.
Van dit stukje word ik echt gelukkig, weet je dat?
Ik hoef niet lijdzaam af te wachten of ik nog eens gevraagd word, ik heb er zelf ook een rol in. Dat geeft een heel blij gevoel.
Mocht hij na morgen dus niks meer vragen, is ie nog niet van me af hoor
quote:Soof25 schreef op 14 november 2010 @ 20:36:
Ik heb het nu met een vacature die me oprecht leuk lijkt. En ik stel het solliciteren al een week uit. Bang om het niet te kunnen, dat ik niet voldoe, dat ik tegen zal vallen en dat er meer van me wordt verwacht dan ik kan geven. Dat ze me zullen doorzien en zullen zien dat ik helemaal niet zo geschikt ben als leek in een eerste gesprek of een sollicitatiebrief....grrr zo vermoeiend.
Dit had letterlijk mijn tekst kunnen zijn. Wat ongelófelijk herkenbaar!!!
Maar DOEN joh, dat solliciteren. Jij zou tenslotte hetzelfde tegen mij zeggen, toch?!
quote:Soof25 schreef op 14 november 2010 @ 20:36:
Ik hoop dat je toch eens ergens een proefles gaat nemen...wat heb je te verliezen?Dat ga ik ook doen, heb ik allang besloten!
Waarom meteen van het negatieve uitgaan? Dat je na morgen niet meer terug zal komen bij die praktijk? Dat weet je toch nog niet? En ja, soms moet je zelf aangeven wat je wil. Vaak zelfs. Dus als je niet nogmaals wordt teruggevraagd, dan kun je het inderdaad zelf aangeven. Dat is niet lastig zijn, of teveel zijn, dat is doodgewoon ruimte innemen, voor jezelf gaan staan en vanuit heel veel positiviteit handelen (want als je nog eens wilt komen, betekent dat motivatie, wil, plezier enzovoorts...toch?) Ik denk dat dat juist wordt gewaardeerd.
Van dit stukje word ik echt gelukkig, weet je dat?
Ik hoef niet lijdzaam af te wachten of ik nog eens gevraagd word, ik heb er zelf ook een rol in. Dat geeft een heel blij gevoel.
Mocht hij na morgen dus niks meer vragen, is ie nog niet van me af hoor
quote:Soof25 schreef op 14 november 2010 @ 20:36:
Ik heb het nu met een vacature die me oprecht leuk lijkt. En ik stel het solliciteren al een week uit. Bang om het niet te kunnen, dat ik niet voldoe, dat ik tegen zal vallen en dat er meer van me wordt verwacht dan ik kan geven. Dat ze me zullen doorzien en zullen zien dat ik helemaal niet zo geschikt ben als leek in een eerste gesprek of een sollicitatiebrief....grrr zo vermoeiend.
Dit had letterlijk mijn tekst kunnen zijn. Wat ongelófelijk herkenbaar!!!
Maar DOEN joh, dat solliciteren. Jij zou tenslotte hetzelfde tegen mij zeggen, toch?!
quote:Soof25 schreef op 14 november 2010 @ 20:36:
Ik hoop dat je toch eens ergens een proefles gaat nemen...wat heb je te verliezen?Dat ga ik ook doen, heb ik allang besloten!
zondag 14 november 2010 om 22:04
Hoi allemaal,
Ik kwam eigenlijk alleen "even" reageren, maar als ik eenmaal begin...hahaha, dan wil ik altijd op iedereen reageren en er wordt ook altijd zoveel herkenbaars geschreven. Pff...nou succes met lezen dan maar
Hoe gaat het met jullie? Goed weekend gehad?
Met mij gaat het gelukkig beter dan de laatste paar weken. Wat een opluchting, ik voelde me echt heel slecht de laatste 2 weken. Nu even goed deze week doorkomen, heb er al een plannetje voor Soms voel ik me net mijn eigen therapeut haha, alsof ik naast mezelf loop om mezelf te begeleiden. Maar nu ik me er goed genoeg voor voel moet ik even knokken om mezelf weer goed op gang te krijgen. Vorige week lukte dat gewoon niet, nu moet ik mijn kans pakken. Zal vast niet makkelijk worden, maar ik wil echt niet terugzakken.
@Soof, wat herkenbaar van je vacature. Echt, ik had het precies zo kunnen schrijven. Ik had vorige week hetzelfde, uit eindelijk net 2 dagen voor de sluitingsdatum mijn brief gemaild. Ben benieuwd. Laatst zat ik wat objectiever over mijn cv na te denken en toen bedacht ik me, eigenlijk heb ik echt een goede cv, op papier ben kom ik echt goed over. Ik heb dan ook het gevoel dat ik in het echt "tegenval" of dat mijn cv mij beter doet lijken dan dat ik ben ofzo. Ben ook bang dat ze mij "doorzien" Ik ben er zelfs een keer op gewezen tijdens een sollicitatiegesprek, ondanks mijn weinige ervaring was ik toch uitgenodigd voor een pittige baan, maar in mijn gesprek heb ik zo de nadruk op die weinige ervaring gelegd. De twee vrouwen die me interviewden hebben gewoon tegen me gezegd, "dat hoeft echt niet. Wij lezen echt wel in je brief/cv hoeveel ervaring je hebt en als je dan toch van de xx brieven wordt uitgenodigd, dan hoef je dat echt niet zo te benadrukken." Tsja, nou, enorm herkenbaar wat je schrijft dus.
Wat leuk trouwens dat je in een dansklas zit met zoveel "oudere" mensen (ooh jee, behoren we nou al tot die groep??) Ik heb jaren op klassiek gezeten, zou dat ook wel weer eens willen, maarja, kan niet alles hè? Naast het hardopen (daarvoor moet ik ook crosstrainen, althans het moet niet, maar ik doe het graag) zou ik op yoga willen, dan is het wel even genoeg. Ik denk dat yoga ook beter voor me is dan ballet.
Ik kan nu heel goed zonder moeten sporten, dat is heel geleidelijk gekomen. Ik vermeed het sporten vaak, omdat ik altijd zo hard er tegenaan moest gaan van mezelf, dan had ik bij voorbaat al geen zin. Ik ben begonnen door tegen mezelf te zeggen, "ik ga vandaag alleen heel rustig sporten, gewoon lekker ontspannen wat bewegen, ik hoef niks" ik haalde dus dat "moeten" eruit. Ik moest niks van mezelf. En daarmee kreeg ik mezelf in ieder geval in de sportschool en als ik eenmaal bezig was had ik vanzelf energie en sportte ik toch lekker door, maar als het een keertje niet lukte en ik toch gewoon moe en gaar was vond ik dat niet erg. Dan zei ik tegen mezelf, "geeft niet, het is goed dat ik lekker bewogen heb." En dat voelde ook echt zo. Het heeft er meer rust in gebracht voor mij. Ik moet niks, ik moet geen doelen halen, ik moet niet zoveel tillen of zoveel minuten of zoveel calorieën.
Ik heb het met hardlopen ook gehad, was aan het trainen voor de 1/2 marathon. Op een gegeven moment liep ik een rondje van 15km, het waaide heel hard waardoor het lopen zwaar viel, had flink tegenwind. Daardoor viel mijn tijd mij ook tegen en ben ik accuut gestopt met hardlopen. Bizar nu ik eraan terugdenk, maar op dat moment was ik zo gefrustreerd. Ik was zo boos op mezelf dat het "niet lukte" kon totaal geen rekening houden met het weer, laat staan met mezelf (soms heb je gewoon een slechte dag!) Nu heb ik daar gelukkig helemaal geen last van, afgelopen zomer heb ik een grote wedstrijd gelopen en dat was zó leuk. Het leukst was (ik heb het hier ook geschreven destijds) dat ik echt ging voor mezelf en voor het lopen. Ik had heel slecht (weinig) getraind, dus heb de dagen van tevoren heel goed voor mezelf gezorgd en op de dag zelf ongelooflijk veel gegeten (was een lange afstand, dat kost natuurlijk enorm veel energie). Ik heb een super wedstrijd gelopen, veel beter dan ik ooit had kunnen verwachten. Ik was zo trots op mezelf, één van de zeer weinige momenten dat ik oprecht trots op mezelf kon zijn. Zo trots dat ik de wedstrijd 100% voor mezelf heb gelopen, zo trots dat ik zo goed voor mezelf heb gezorgd (veel eten) waardoor ik een goede wedstrijd kon lopen en zo trots dat het echt alleen om het lopen ging - dat ik het echt alleen voor mijn plezeier deed
Interessant wat je schrijft over wat de boulimia en anorexia fasen voor je betekenen, ik heb namelijk wel eens meer zoiets gelezen. Ik zal het van de week nog eens op zoeken (nu te lui om op te staan en boek te zoeken). Ik herken het enigszins.
quote:Ik hoop dat je kunt leren zien dat je goed, en voldoende bent, omdat je er bént. Als persoon. Ongeacht je gedrag. Ongeacht wat je wel of niet uitvoert. Ik probeer mijzelf dat aan te leren. It's a bitch
Ik heb dit stukje even gequote van je, want hier draait het echt om bij mij. Heel herkenbaar dus. (weer ) Wat goed dat je je bewust bent van alle triggers, dat is echt een stap in de goede richting. Eerst kost het heel veel moeite om op al die triggers te letten, maar op een gegeven moment gaat het steeds meer vanzelf, het "goede" of "gezonde" gedrag wordt gewoon. Echt waar!
@Lotte, wat leuk dat je een paar dagen vrij bent deze week en leuke dingen gepland hebt! Geniet ervan alvast! Wel goed blijven eten hè? Vaak gebruik je op die dagen toch veel energie of sla je een tussendoortje over of ga je wat meer compenseren omdat je een taartje hebt gegeten of wat dan ook. Alvast heel veel plezier bij de ortho morgen!
@Stampertje, wat fijn dat je iedere dag naar het toilet kan zonder de lax! Ik kan me voorstellen dat de kg van het vocht je frustreren, maar ik denk dat je het alleen de tijd kan geven en eigenlijk vooral niet op die weegschaal moet staan. Het is gek wat je hoofd met je kan doen. Ik voel me bijvoorbeeld het beste bij x kg, maar als ik toevallig iets afval en x-2 weeg en dan weer tot "normaal" (x kg) weer aankom voel kan ik me bij x opeens weer enorm dik voelen. Belachelijk natuurlijk, maarja, je hoofd kan gekke dingen met je uithalen!
Leuk dat jullie een nieuw huis hebben! (wij ook!) Heeft je vriend je nog iets gevraagd? jammer dat je ballonvaart niet doorging, maar het is ook echt niet het weer ervoor, misschien wel lekker een keer op een heldere dag of in het voorjaar.
Ik geloof wel dat je 100% van een eetstoornis af kan komen. Ik weet niet of ik echt gelijk heb of gewoon heel erg eigenwijs ben, maar ik geloof het wel. Ik vind het ook zo erg als mensen zeggen dat je "ermee kan leren leven" net alsof je geen volwaardig leven meer zal kunnen leiden als je een eetstoornis gehad hebt. Ik heb zelf totaal geen problemen meer met eten. Het is niet zo dat ik niet met mijn lichaam, gewicht of gezond eten bezig ben, maar ik denk niet in meer of mindere mate dan de gemiddelde vrouw in deze maatschappij. Het lijkt mij ook onrealistisch om in deze tijden van jezelf te verwachten dat je er nooit mee bezig bent. Ik eet alles, er is niks waar ik bang voor ben of wat ik vermijd. Ik ben niet controlebehoeftig wat eten of calorieën verbranden betreft. Wel probeer ik overwegend gezond te eten, want dan voel ik me gewoon fijner en fitter bij (overigens is dit geheel normaal, mijn vriend klaagt ook altijd dat hij zich slecht voelt als we een tijdlang niet goed hebben gegeten.) Ik kan prima een etentje hebben, neem gerust een toetje, heb ook wel eens mindere weken waarin ik 3x pizza of friet eet. Soms gaat het een tijdje wat rommeliger, maar ook dat hoort gewoon erbij, dan voel ik me niet zo goed en minder fit en dan weet ik dat het tijd is om weer gezonder te gaan eten, maar eigenlijk zijn dit heel normale dingen. Waar ik wel behoorlijk tegenaanloop (en dat is voor mij de "nasleep") is de achterliggende problematiek, de gedachten(patronen) die aan de es ten grondslag lagen). Wel moet ik bekennen, en daar zit dat kleine beetje twijfel in, is dat ik voor mezelf op een "veilig" gewicht zit. Ik ben van mezelf klein en weeg niet zoveel, dus daar heb ik misschien "geluk" mee. Als ik van mezelf wat steviger zou zijn vraag ik me af of ik dat net zo goed zou kunnen accepteren. Maar goed, ik ben nu eenmaal zo en ga het mezelf niet moeilijker maken dan het al is, nu ontkracht ik haast mijn eigen overtuiging (ook weer typisch )
Waar zit die "niet 100%" in voor jou? De lax? Nog andere dingen? Het is misschien moeilijk om je voor te stellen dat je ooit 100% zonder de es gedachten kan leven, maar ik geloof er zeker in!! Het gaat ook niet allemaal tegelijk, maar steeds beetje bij beetje.
@Kanga, leuk om weer wat van je te lezen. Klinkt alsof je het toch best lastig hebt op het moment, goed dat je door blijft knokken. Je bent ook met heftige dingen bezig lees ik, dus niet gek dat het pittig blijft. Volgens mij ben je wel echt op de goede weg en zo fijn om te lezen dat je je beter en krachtiger voelt dan in lange tijd! Heel veel succes nog!
@Lilstar, ja, herkenbaar dat "moeten" inderdaad en dat je anders "tekort schiet". Daar heb ik best veel moeite mee, maar vooral met mezelf. Voor anderen ben ik gewoon al goed, maar voor mezelf niet...van mezelf moet ik aan allemaal zelf verzonnen eisen voldoen, vaak gaat dat ook gewoon onbewust en dat is echt vermoeiend, want, zoals ik eerder al schreef, het zit hem echt in de kleine dingen. Ik ben trouwens niet heel de dag druk bezig, jij wel?
Ook herkenbaar wat je schrijft over toch niet in de nasleep zitten. Ik heb het ook zo vaak gehad, denken dat je er (bijna) bent en je dan toch nog realiseren dan je er nog steeds middenin zit! Maar, geloof me, je komt er wel! Ik moet zeggen dat ik het ook zorgelijk vind dat je nog steeds afvalt, al is dat langzaam. Zo is je eetstoornis nog steeds stiekem bezig, je laat je eetstoornis je voor de gek houden! Wel goed om op te letten denk ik. Moet je aankomen voor je gezondheid? Misschien kan je deze maand kijken of je in ieder geval op gewicht kan blijven anders? Goed dat je het erover gaat hebben met je psych. Weeg jij elke dag? Het zou denk ik goed zijn om dat te beperken, dat is ook een groot stuk controle houden. Ik kon de controle meer loslaten toen ik weer vertrouwen kreeg in mijn lichaam en gek genoeg kreeg ik dat door heel veel te eten en ook heel veel "enge" dingen over een langere periode. Ik zag dat mijn lichaam dat gewoon aankon, dat ik niet opeens 100kg woog en dat gaf me weer vertrouwen in mijn lichaam.
@Senang, hoe is je weekend gegaan?
@Kleintje, ben je er nog? Hoe gaat het met je?
Fijne week allemaal!
Ik woon trouwens ook in de Randstad volgens mij bij Lotte in de buurt.
Ik kwam eigenlijk alleen "even" reageren, maar als ik eenmaal begin...hahaha, dan wil ik altijd op iedereen reageren en er wordt ook altijd zoveel herkenbaars geschreven. Pff...nou succes met lezen dan maar
Hoe gaat het met jullie? Goed weekend gehad?
Met mij gaat het gelukkig beter dan de laatste paar weken. Wat een opluchting, ik voelde me echt heel slecht de laatste 2 weken. Nu even goed deze week doorkomen, heb er al een plannetje voor Soms voel ik me net mijn eigen therapeut haha, alsof ik naast mezelf loop om mezelf te begeleiden. Maar nu ik me er goed genoeg voor voel moet ik even knokken om mezelf weer goed op gang te krijgen. Vorige week lukte dat gewoon niet, nu moet ik mijn kans pakken. Zal vast niet makkelijk worden, maar ik wil echt niet terugzakken.
@Soof, wat herkenbaar van je vacature. Echt, ik had het precies zo kunnen schrijven. Ik had vorige week hetzelfde, uit eindelijk net 2 dagen voor de sluitingsdatum mijn brief gemaild. Ben benieuwd. Laatst zat ik wat objectiever over mijn cv na te denken en toen bedacht ik me, eigenlijk heb ik echt een goede cv, op papier ben kom ik echt goed over. Ik heb dan ook het gevoel dat ik in het echt "tegenval" of dat mijn cv mij beter doet lijken dan dat ik ben ofzo. Ben ook bang dat ze mij "doorzien" Ik ben er zelfs een keer op gewezen tijdens een sollicitatiegesprek, ondanks mijn weinige ervaring was ik toch uitgenodigd voor een pittige baan, maar in mijn gesprek heb ik zo de nadruk op die weinige ervaring gelegd. De twee vrouwen die me interviewden hebben gewoon tegen me gezegd, "dat hoeft echt niet. Wij lezen echt wel in je brief/cv hoeveel ervaring je hebt en als je dan toch van de xx brieven wordt uitgenodigd, dan hoef je dat echt niet zo te benadrukken." Tsja, nou, enorm herkenbaar wat je schrijft dus.
Wat leuk trouwens dat je in een dansklas zit met zoveel "oudere" mensen (ooh jee, behoren we nou al tot die groep??) Ik heb jaren op klassiek gezeten, zou dat ook wel weer eens willen, maarja, kan niet alles hè? Naast het hardopen (daarvoor moet ik ook crosstrainen, althans het moet niet, maar ik doe het graag) zou ik op yoga willen, dan is het wel even genoeg. Ik denk dat yoga ook beter voor me is dan ballet.
Ik kan nu heel goed zonder moeten sporten, dat is heel geleidelijk gekomen. Ik vermeed het sporten vaak, omdat ik altijd zo hard er tegenaan moest gaan van mezelf, dan had ik bij voorbaat al geen zin. Ik ben begonnen door tegen mezelf te zeggen, "ik ga vandaag alleen heel rustig sporten, gewoon lekker ontspannen wat bewegen, ik hoef niks" ik haalde dus dat "moeten" eruit. Ik moest niks van mezelf. En daarmee kreeg ik mezelf in ieder geval in de sportschool en als ik eenmaal bezig was had ik vanzelf energie en sportte ik toch lekker door, maar als het een keertje niet lukte en ik toch gewoon moe en gaar was vond ik dat niet erg. Dan zei ik tegen mezelf, "geeft niet, het is goed dat ik lekker bewogen heb." En dat voelde ook echt zo. Het heeft er meer rust in gebracht voor mij. Ik moet niks, ik moet geen doelen halen, ik moet niet zoveel tillen of zoveel minuten of zoveel calorieën.
Ik heb het met hardlopen ook gehad, was aan het trainen voor de 1/2 marathon. Op een gegeven moment liep ik een rondje van 15km, het waaide heel hard waardoor het lopen zwaar viel, had flink tegenwind. Daardoor viel mijn tijd mij ook tegen en ben ik accuut gestopt met hardlopen. Bizar nu ik eraan terugdenk, maar op dat moment was ik zo gefrustreerd. Ik was zo boos op mezelf dat het "niet lukte" kon totaal geen rekening houden met het weer, laat staan met mezelf (soms heb je gewoon een slechte dag!) Nu heb ik daar gelukkig helemaal geen last van, afgelopen zomer heb ik een grote wedstrijd gelopen en dat was zó leuk. Het leukst was (ik heb het hier ook geschreven destijds) dat ik echt ging voor mezelf en voor het lopen. Ik had heel slecht (weinig) getraind, dus heb de dagen van tevoren heel goed voor mezelf gezorgd en op de dag zelf ongelooflijk veel gegeten (was een lange afstand, dat kost natuurlijk enorm veel energie). Ik heb een super wedstrijd gelopen, veel beter dan ik ooit had kunnen verwachten. Ik was zo trots op mezelf, één van de zeer weinige momenten dat ik oprecht trots op mezelf kon zijn. Zo trots dat ik de wedstrijd 100% voor mezelf heb gelopen, zo trots dat ik zo goed voor mezelf heb gezorgd (veel eten) waardoor ik een goede wedstrijd kon lopen en zo trots dat het echt alleen om het lopen ging - dat ik het echt alleen voor mijn plezeier deed
Interessant wat je schrijft over wat de boulimia en anorexia fasen voor je betekenen, ik heb namelijk wel eens meer zoiets gelezen. Ik zal het van de week nog eens op zoeken (nu te lui om op te staan en boek te zoeken). Ik herken het enigszins.
quote:Ik hoop dat je kunt leren zien dat je goed, en voldoende bent, omdat je er bént. Als persoon. Ongeacht je gedrag. Ongeacht wat je wel of niet uitvoert. Ik probeer mijzelf dat aan te leren. It's a bitch
Ik heb dit stukje even gequote van je, want hier draait het echt om bij mij. Heel herkenbaar dus. (weer ) Wat goed dat je je bewust bent van alle triggers, dat is echt een stap in de goede richting. Eerst kost het heel veel moeite om op al die triggers te letten, maar op een gegeven moment gaat het steeds meer vanzelf, het "goede" of "gezonde" gedrag wordt gewoon. Echt waar!
@Lotte, wat leuk dat je een paar dagen vrij bent deze week en leuke dingen gepland hebt! Geniet ervan alvast! Wel goed blijven eten hè? Vaak gebruik je op die dagen toch veel energie of sla je een tussendoortje over of ga je wat meer compenseren omdat je een taartje hebt gegeten of wat dan ook. Alvast heel veel plezier bij de ortho morgen!
@Stampertje, wat fijn dat je iedere dag naar het toilet kan zonder de lax! Ik kan me voorstellen dat de kg van het vocht je frustreren, maar ik denk dat je het alleen de tijd kan geven en eigenlijk vooral niet op die weegschaal moet staan. Het is gek wat je hoofd met je kan doen. Ik voel me bijvoorbeeld het beste bij x kg, maar als ik toevallig iets afval en x-2 weeg en dan weer tot "normaal" (x kg) weer aankom voel kan ik me bij x opeens weer enorm dik voelen. Belachelijk natuurlijk, maarja, je hoofd kan gekke dingen met je uithalen!
Leuk dat jullie een nieuw huis hebben! (wij ook!) Heeft je vriend je nog iets gevraagd? jammer dat je ballonvaart niet doorging, maar het is ook echt niet het weer ervoor, misschien wel lekker een keer op een heldere dag of in het voorjaar.
Ik geloof wel dat je 100% van een eetstoornis af kan komen. Ik weet niet of ik echt gelijk heb of gewoon heel erg eigenwijs ben, maar ik geloof het wel. Ik vind het ook zo erg als mensen zeggen dat je "ermee kan leren leven" net alsof je geen volwaardig leven meer zal kunnen leiden als je een eetstoornis gehad hebt. Ik heb zelf totaal geen problemen meer met eten. Het is niet zo dat ik niet met mijn lichaam, gewicht of gezond eten bezig ben, maar ik denk niet in meer of mindere mate dan de gemiddelde vrouw in deze maatschappij. Het lijkt mij ook onrealistisch om in deze tijden van jezelf te verwachten dat je er nooit mee bezig bent. Ik eet alles, er is niks waar ik bang voor ben of wat ik vermijd. Ik ben niet controlebehoeftig wat eten of calorieën verbranden betreft. Wel probeer ik overwegend gezond te eten, want dan voel ik me gewoon fijner en fitter bij (overigens is dit geheel normaal, mijn vriend klaagt ook altijd dat hij zich slecht voelt als we een tijdlang niet goed hebben gegeten.) Ik kan prima een etentje hebben, neem gerust een toetje, heb ook wel eens mindere weken waarin ik 3x pizza of friet eet. Soms gaat het een tijdje wat rommeliger, maar ook dat hoort gewoon erbij, dan voel ik me niet zo goed en minder fit en dan weet ik dat het tijd is om weer gezonder te gaan eten, maar eigenlijk zijn dit heel normale dingen. Waar ik wel behoorlijk tegenaanloop (en dat is voor mij de "nasleep") is de achterliggende problematiek, de gedachten(patronen) die aan de es ten grondslag lagen). Wel moet ik bekennen, en daar zit dat kleine beetje twijfel in, is dat ik voor mezelf op een "veilig" gewicht zit. Ik ben van mezelf klein en weeg niet zoveel, dus daar heb ik misschien "geluk" mee. Als ik van mezelf wat steviger zou zijn vraag ik me af of ik dat net zo goed zou kunnen accepteren. Maar goed, ik ben nu eenmaal zo en ga het mezelf niet moeilijker maken dan het al is, nu ontkracht ik haast mijn eigen overtuiging (ook weer typisch )
Waar zit die "niet 100%" in voor jou? De lax? Nog andere dingen? Het is misschien moeilijk om je voor te stellen dat je ooit 100% zonder de es gedachten kan leven, maar ik geloof er zeker in!! Het gaat ook niet allemaal tegelijk, maar steeds beetje bij beetje.
@Kanga, leuk om weer wat van je te lezen. Klinkt alsof je het toch best lastig hebt op het moment, goed dat je door blijft knokken. Je bent ook met heftige dingen bezig lees ik, dus niet gek dat het pittig blijft. Volgens mij ben je wel echt op de goede weg en zo fijn om te lezen dat je je beter en krachtiger voelt dan in lange tijd! Heel veel succes nog!
@Lilstar, ja, herkenbaar dat "moeten" inderdaad en dat je anders "tekort schiet". Daar heb ik best veel moeite mee, maar vooral met mezelf. Voor anderen ben ik gewoon al goed, maar voor mezelf niet...van mezelf moet ik aan allemaal zelf verzonnen eisen voldoen, vaak gaat dat ook gewoon onbewust en dat is echt vermoeiend, want, zoals ik eerder al schreef, het zit hem echt in de kleine dingen. Ik ben trouwens niet heel de dag druk bezig, jij wel?
Ook herkenbaar wat je schrijft over toch niet in de nasleep zitten. Ik heb het ook zo vaak gehad, denken dat je er (bijna) bent en je dan toch nog realiseren dan je er nog steeds middenin zit! Maar, geloof me, je komt er wel! Ik moet zeggen dat ik het ook zorgelijk vind dat je nog steeds afvalt, al is dat langzaam. Zo is je eetstoornis nog steeds stiekem bezig, je laat je eetstoornis je voor de gek houden! Wel goed om op te letten denk ik. Moet je aankomen voor je gezondheid? Misschien kan je deze maand kijken of je in ieder geval op gewicht kan blijven anders? Goed dat je het erover gaat hebben met je psych. Weeg jij elke dag? Het zou denk ik goed zijn om dat te beperken, dat is ook een groot stuk controle houden. Ik kon de controle meer loslaten toen ik weer vertrouwen kreeg in mijn lichaam en gek genoeg kreeg ik dat door heel veel te eten en ook heel veel "enge" dingen over een langere periode. Ik zag dat mijn lichaam dat gewoon aankon, dat ik niet opeens 100kg woog en dat gaf me weer vertrouwen in mijn lichaam.
@Senang, hoe is je weekend gegaan?
@Kleintje, ben je er nog? Hoe gaat het met je?
Fijne week allemaal!
Ik woon trouwens ook in de Randstad volgens mij bij Lotte in de buurt.
maandag 15 november 2010 om 11:37
quote:Soof25 schreef op 14 november 2010 @ 00:54:
De boulimia is bij mij altijd in vlagen gekomen, meestal ook echt vanuit honger/ondergewicht/langdurige ondervoeding. Voor mij staat de boulimia heel erg voor een JA, já ik wil leven en voelen, ik wil geen zombie meer zijn. (een beetje gek dus misschien)
En dan, na een bepaalde periode, kan ik dat niet meer 'handelen', en val ik terug in de anorexia. De anorexia is voor mij veel geniepiger, die sluimert altijd op de achtergrond, die jaagt me minder angst aan, en daarom blijf (bleef? whatever) ik daarin terugvallen.
Verdoving heb ik nooit ervaren in boulimische periodes, het was eerder een oerschreeuw, ook lichamelijk, om te leven, letterlijk dus ook te eten. Verdoving zit 'em bij mij duidelijk in de anorexia.quote:indigoblue schreef op 14 november 2010 @ 22:04:
Interessant wat je schrijft over wat de boulimia en anorexia fasen voor je betekenen, ik heb namelijk wel eens meer zoiets gelezen. Ik zal het van de week nog eens op zoeken (nu te lui om op te staan en boek te zoeken). Ik herken het enigszins.
@Soof, ik heb het stukje even voor je opgezocht. Het komt uit een boek van Marya Hornbacher, Wasted - a memoir of anorexia and bulimia. Ik weet niet of je het kent, in het Nederlands heet het In het rijk der schimmen. Ik heb het alleen in het Engels gelezen, dus weet niet hoe de vertaling is. Excuses alvast voor de typfouten, het waren hele stukken dus heb vooral snel getypt
In ieder geval ging het om dit stukje waarin de schrijfster vertelt wat boulimia en anorexia in haar leven (dit benadrukt ze, het is een persoonlijke ervaring) hebben betekend:
"Bulimia acknowledges teh body explicitly, violently. It attacks the body, but does not deny. It is an act of disgust and of need. This disgust and this need are about both the body and the emotions. The bulimic finds herself in excess, too emotional, too assionate. This sense of excess is pinned to the body. The body bears teh blame, but is not the primary problem. Ther is a sense of hopelessness in the bulimic, a well-fuck-it-all-then, I might as well binge. This is a dangerous statement, but the bulimic impulse is more realistic than the anorexic because, for all its horrible nihilism, it understands that the body is inescapable.
The anoretic operates under the astounding illusion that she can escape teh flesh, and, by association, the realm of emotions." p. 93
Het is niet precies zoals jij het beschrijft, maar ik herkende hierin wel het stukje: boulimia is er zijn, voelen, gevoelens hebben. Anorexia is er juist niet zijn, geen gevoelens hebben, het ontkennen eigenlijk van je persoon, je bestaan, het verdoven waar jij ook over schrijft.
Overigens vind ik dit een erg goed boek, ik heb hem al jaren. Ik zou haast aanraden hem te lezen, maar ik moet wel heel erg benadrukken, dat dit boek barst van de triggers. De schrijfster is erg ziek geweest. Wanneer je nog niet voldoende afstand hebt van je eetstoornis hebt en de drang om dun/mager te zijn of af te vallen kan dit boek behoorlijk triggeren.
In het laatste hoofdstuk beschrijft zij het loslaten van de eetstoornis, jezelf voldoende vinden ook erg zoals wij het hier bespreken. Ook het feit dat het echt loslaten van de es, de keuze maken om beter te worden simpelweg kwam doordat het leven veel belangrijker werd (dat "je onderdompelen in het gewone leven" waar we het hier over gehad hebben). Maar ook dat het echt een kwestie is van beslissen en dat het niet allemaal opeens gaat. Dat je die sprong moet wagen en als je er nog niet in kan geloven, doen alsof je gelooft totdat je het écht gelooft. En dat die weg naar 'beter zijn' niet een simpele, rechte weg is, maar meer wegheeft van een worsteling in het donker. Dat je niet kan zien waar je heengaat en daardoor in allerlei gaten en valkuilen valt en dat de weg die de één bewandelt door het donker een heel andere is dan de weg die een ander bewandelt.
Ook een onderwerp wat hier vaak voorbij komt (ik heb de stukjes herkenbaar uit dit topic dik gedrukt):
"Wat all this grandiosity covers [ze heeft het over de eetstoornis, m.n. anorexia] - and not very well, I might add - is a very basic fear that the real world will gobble you up the minute you step into it. Obviously, the fear is incredibly large or you wouldn't go to all the trouble of trying to leave it, and certainly not in such a long, drawn-out manner. The fear, too, is a fear of yourself: a completely dualistic and contradictory fear. On the one hand it is a fear that you do not have what it takes to make it, and on the other hand, a possibly greater fear that you do have what it takes, and that by definition you therefore also have a responsibility to do something really big. It's a little daunting, going out into the world with this state of mind. Most people go out with a general idea that they'll do something or other and that it will be okay. You go out with the certainty that you will be a failure from the outset, or that you will have to do something utterly stellar, which implies the potential for failure anyway." p. 281
Nou, wellicht heeft iemand er iets aan. Ik heb hem in jaren niet gelezen, maar het grappige is dat toenik hem vandaag opensloeg ik me zo ontzettend herkende in woorden waar ik me eerder niet in herkende, omdat ik nu zoveel verder ben dan de jaren hiervoor. Toen kon ik die woorden alleen maar lezen en hadden ze niet echt een betekenis voor me, nu is dat zo anders!
Ze sluit het boek met het volgende, treffende, stuk (ook herkenbaar uit dit topic):
"There is an incredible loss. There is a profound grief. And there is, in the end, after a logn time and more work than you ever thought possible, a time when it gets easier. [...] There is, in the end, the letting go."
De boulimia is bij mij altijd in vlagen gekomen, meestal ook echt vanuit honger/ondergewicht/langdurige ondervoeding. Voor mij staat de boulimia heel erg voor een JA, já ik wil leven en voelen, ik wil geen zombie meer zijn. (een beetje gek dus misschien)
En dan, na een bepaalde periode, kan ik dat niet meer 'handelen', en val ik terug in de anorexia. De anorexia is voor mij veel geniepiger, die sluimert altijd op de achtergrond, die jaagt me minder angst aan, en daarom blijf (bleef? whatever) ik daarin terugvallen.
Verdoving heb ik nooit ervaren in boulimische periodes, het was eerder een oerschreeuw, ook lichamelijk, om te leven, letterlijk dus ook te eten. Verdoving zit 'em bij mij duidelijk in de anorexia.quote:indigoblue schreef op 14 november 2010 @ 22:04:
Interessant wat je schrijft over wat de boulimia en anorexia fasen voor je betekenen, ik heb namelijk wel eens meer zoiets gelezen. Ik zal het van de week nog eens op zoeken (nu te lui om op te staan en boek te zoeken). Ik herken het enigszins.
@Soof, ik heb het stukje even voor je opgezocht. Het komt uit een boek van Marya Hornbacher, Wasted - a memoir of anorexia and bulimia. Ik weet niet of je het kent, in het Nederlands heet het In het rijk der schimmen. Ik heb het alleen in het Engels gelezen, dus weet niet hoe de vertaling is. Excuses alvast voor de typfouten, het waren hele stukken dus heb vooral snel getypt
In ieder geval ging het om dit stukje waarin de schrijfster vertelt wat boulimia en anorexia in haar leven (dit benadrukt ze, het is een persoonlijke ervaring) hebben betekend:
"Bulimia acknowledges teh body explicitly, violently. It attacks the body, but does not deny. It is an act of disgust and of need. This disgust and this need are about both the body and the emotions. The bulimic finds herself in excess, too emotional, too assionate. This sense of excess is pinned to the body. The body bears teh blame, but is not the primary problem. Ther is a sense of hopelessness in the bulimic, a well-fuck-it-all-then, I might as well binge. This is a dangerous statement, but the bulimic impulse is more realistic than the anorexic because, for all its horrible nihilism, it understands that the body is inescapable.
The anoretic operates under the astounding illusion that she can escape teh flesh, and, by association, the realm of emotions." p. 93
Het is niet precies zoals jij het beschrijft, maar ik herkende hierin wel het stukje: boulimia is er zijn, voelen, gevoelens hebben. Anorexia is er juist niet zijn, geen gevoelens hebben, het ontkennen eigenlijk van je persoon, je bestaan, het verdoven waar jij ook over schrijft.
Overigens vind ik dit een erg goed boek, ik heb hem al jaren. Ik zou haast aanraden hem te lezen, maar ik moet wel heel erg benadrukken, dat dit boek barst van de triggers. De schrijfster is erg ziek geweest. Wanneer je nog niet voldoende afstand hebt van je eetstoornis hebt en de drang om dun/mager te zijn of af te vallen kan dit boek behoorlijk triggeren.
In het laatste hoofdstuk beschrijft zij het loslaten van de eetstoornis, jezelf voldoende vinden ook erg zoals wij het hier bespreken. Ook het feit dat het echt loslaten van de es, de keuze maken om beter te worden simpelweg kwam doordat het leven veel belangrijker werd (dat "je onderdompelen in het gewone leven" waar we het hier over gehad hebben). Maar ook dat het echt een kwestie is van beslissen en dat het niet allemaal opeens gaat. Dat je die sprong moet wagen en als je er nog niet in kan geloven, doen alsof je gelooft totdat je het écht gelooft. En dat die weg naar 'beter zijn' niet een simpele, rechte weg is, maar meer wegheeft van een worsteling in het donker. Dat je niet kan zien waar je heengaat en daardoor in allerlei gaten en valkuilen valt en dat de weg die de één bewandelt door het donker een heel andere is dan de weg die een ander bewandelt.
Ook een onderwerp wat hier vaak voorbij komt (ik heb de stukjes herkenbaar uit dit topic dik gedrukt):
"Wat all this grandiosity covers [ze heeft het over de eetstoornis, m.n. anorexia] - and not very well, I might add - is a very basic fear that the real world will gobble you up the minute you step into it. Obviously, the fear is incredibly large or you wouldn't go to all the trouble of trying to leave it, and certainly not in such a long, drawn-out manner. The fear, too, is a fear of yourself: a completely dualistic and contradictory fear. On the one hand it is a fear that you do not have what it takes to make it, and on the other hand, a possibly greater fear that you do have what it takes, and that by definition you therefore also have a responsibility to do something really big. It's a little daunting, going out into the world with this state of mind. Most people go out with a general idea that they'll do something or other and that it will be okay. You go out with the certainty that you will be a failure from the outset, or that you will have to do something utterly stellar, which implies the potential for failure anyway." p. 281
Nou, wellicht heeft iemand er iets aan. Ik heb hem in jaren niet gelezen, maar het grappige is dat toenik hem vandaag opensloeg ik me zo ontzettend herkende in woorden waar ik me eerder niet in herkende, omdat ik nu zoveel verder ben dan de jaren hiervoor. Toen kon ik die woorden alleen maar lezen en hadden ze niet echt een betekenis voor me, nu is dat zo anders!
Ze sluit het boek met het volgende, treffende, stuk (ook herkenbaar uit dit topic):
"There is an incredible loss. There is a profound grief. And there is, in the end, after a logn time and more work than you ever thought possible, a time when it gets easier. [...] There is, in the end, the letting go."
maandag 15 november 2010 om 12:13
Hallo meiden,
Ik reageer ff kort want ben een paar dagen on road (sollicitatie, klussen ed)
@Indigoblue: Dat ik niet geloof dat ik 100% van mijn es afkom heeft niks te maken met de lax (ik ben superblij dat ik daar vanaf ben en gelukkig geen drang heb). Ik heb natuurlijk al vanaf mijn 18 een es en ben nu 33 jr,dus dit is wel een lange periode.
Ik denk dat het te maken heeft met mijn moeder en met mijn prestatiedrang/perfect willen zijn. Zoals ik al eerder heb geschreven heb ik geen warme band met mijn moeder. Ze heeft ook zeker haar goede kanten maar om eerlijk te zijn voel ik totaal geen emotie bij haar. Ze heeft me zoveel pijn gedaan vroeger (door te zeggen dat ik dik was) en in de kliniek (door me nauwelijks op te zoeken) en zelfs nu ik werkloos ben (ze schaamt zicht voor me). Contact met mijn moeder is, op mijn verzoek, minimaal en hier heb ik vrede mee.
Ik denk dat de hoofdoorzaak ook perfectionisme is. Altijd alles perfect willen doen (universiteit binnen 1,5 jr halen), veel werken (werkweken van 60 uur), huisje altijd spic en span ed. Ik ben hier wel wat losser in geworden maar ik heb nog steeds graag de controle. Ik eet op zich ook wel normaal (friet af en toe), koek ed maar ik zal nooit 's middags friet eten in de stad en 's avonds nog een warme maaltijd. Ik zal altijd op blijven letten wat ik eet. Aan de ene kant omdat ik bang ben om door te slaan en aan de andere kant omdat ik me er prettig bij voel. Er zijn wel weken dat ik niet aan mijn es denk gelukkig.
Ik probeer woensdag uitgebreid te reageren. Tot laterz
Ik reageer ff kort want ben een paar dagen on road (sollicitatie, klussen ed)
@Indigoblue: Dat ik niet geloof dat ik 100% van mijn es afkom heeft niks te maken met de lax (ik ben superblij dat ik daar vanaf ben en gelukkig geen drang heb). Ik heb natuurlijk al vanaf mijn 18 een es en ben nu 33 jr,dus dit is wel een lange periode.
Ik denk dat het te maken heeft met mijn moeder en met mijn prestatiedrang/perfect willen zijn. Zoals ik al eerder heb geschreven heb ik geen warme band met mijn moeder. Ze heeft ook zeker haar goede kanten maar om eerlijk te zijn voel ik totaal geen emotie bij haar. Ze heeft me zoveel pijn gedaan vroeger (door te zeggen dat ik dik was) en in de kliniek (door me nauwelijks op te zoeken) en zelfs nu ik werkloos ben (ze schaamt zicht voor me). Contact met mijn moeder is, op mijn verzoek, minimaal en hier heb ik vrede mee.
Ik denk dat de hoofdoorzaak ook perfectionisme is. Altijd alles perfect willen doen (universiteit binnen 1,5 jr halen), veel werken (werkweken van 60 uur), huisje altijd spic en span ed. Ik ben hier wel wat losser in geworden maar ik heb nog steeds graag de controle. Ik eet op zich ook wel normaal (friet af en toe), koek ed maar ik zal nooit 's middags friet eten in de stad en 's avonds nog een warme maaltijd. Ik zal altijd op blijven letten wat ik eet. Aan de ene kant omdat ik bang ben om door te slaan en aan de andere kant omdat ik me er prettig bij voel. Er zijn wel weken dat ik niet aan mijn es denk gelukkig.
Ik probeer woensdag uitgebreid te reageren. Tot laterz
maandag 15 november 2010 om 18:04
@ Lotte: hoe was je dag bij de ortho? Ben erg benieuwd! Hoop dat je weer een topdag hebt gehad!
@ Soof: ik turn nu nog 3 keer per week en af en toe een wedstrijd. Maar ik ben erg fanatiek en wil het beste uit mezelf halen, heel erg
. Voor ik ging studeren trainde ik 14 uur per week, dat doe ik nu bij lange na niet meer. Het was tijdens mijn studieperiode en nu met werk erbij niet meer te bolwerken.
Hoe gaat het met het solliciteren? Lukt 't je om je ertoe te zetten?
@ Indigo: oeh, mooie passages uit dat boek! Is het verder ook een aanrader? Ik ga morgen eens in de bieb kijken of ze 'm hebben. Hoe gaat het met jou verder nu?
Wat dat wegen betreft (ook gelijk een reactie op jouw stukje Kanga)... Ik vind het echt heel moeilijk om dat los te laten. Ik weeg idd dagelijks, maar als het een keer wat hoger is dan de dag ervoor ("mag het een onsje meer zijn ?") flip ik er niet van ofzo, ik ga dan ook niet overgeven of keihard sporten of wat dan ook. Die reactie is inmiddels verdwenen. Ik heb meer het idee dat dat wegen me in zijn greep houdt, omdat ik per se móét weten wat ik weeg. Lijkt bijna wel of ik me ermee identificeer ofzo. Weet niet goed hoe ik dat uit moet leggen. Het enige nadeel is dat ik, met het langzame afvallen, ook dus geleidelijk aan die marge verlaag. En mezelf dus idd keihard voor de gek houdt.
Ik was ook geleidelijk aan mijn brood en zuivel aan het uitbreiden. En ondertussen zit ik boven de aanbevolen hoeveelheden en nóg val ik dus af. Vanaf september heb ik het sporten van 7x per week naar 4 à 5 keer per week afgebouwd. Normaal gesproken zou je zeggen dat je dan in ieder geval niet meer af zou vallen...
Oja... ik heb geen ondergewicht (BMI 20,9), dat is gelijk ook meteen waarom ik me niet zo'n zorgen maak om dat gewichtsverlies ook al is mijn vet% wel wat laag en ben ik nog steeds niet ongesteld geworden. Houd ik mezelf wederom voor de gek trouwens.
Dus eigenlijk moet ik inderdaad die weegschaal mijn huis uit flikkeren Kanga, want dat afbouwen heb ik al 100 keer geprobeerd en dat lukt dus niet...
@ stampertje: hoe gaat het nu trouwens met het vocht vasthouden? Lukt het je om de lax te laten liggen? Vind het trouwens goed om te lezen dat je ook weken hebt dat je niet aan je es denkt en 'gewoon' lekker kan leven!
Oja, ik lees meestal wel alles, maar vaak erg weinig tijd om te reageren. Sorry!
@ Soof: ik turn nu nog 3 keer per week en af en toe een wedstrijd. Maar ik ben erg fanatiek en wil het beste uit mezelf halen, heel erg
. Voor ik ging studeren trainde ik 14 uur per week, dat doe ik nu bij lange na niet meer. Het was tijdens mijn studieperiode en nu met werk erbij niet meer te bolwerken.Hoe gaat het met het solliciteren? Lukt 't je om je ertoe te zetten?
@ Indigo: oeh, mooie passages uit dat boek! Is het verder ook een aanrader? Ik ga morgen eens in de bieb kijken of ze 'm hebben. Hoe gaat het met jou verder nu?
Wat dat wegen betreft (ook gelijk een reactie op jouw stukje Kanga
)... Ik vind het echt heel moeilijk om dat los te laten. Ik weeg idd dagelijks, maar als het een keer wat hoger is dan de dag ervoor ("mag het een onsje meer zijn ?") flip ik er niet van ofzo, ik ga dan ook niet overgeven of keihard sporten of wat dan ook. Die reactie is inmiddels verdwenen. Ik heb meer het idee dat dat wegen me in zijn greep houdt, omdat ik per se móét weten wat ik weeg. Lijkt bijna wel of ik me ermee identificeer ofzo. Weet niet goed hoe ik dat uit moet leggen. Het enige nadeel is dat ik, met het langzame afvallen, ook dus geleidelijk aan die marge verlaag. En mezelf dus idd keihard voor de gek houdt.Ik was ook geleidelijk aan mijn brood en zuivel aan het uitbreiden. En ondertussen zit ik boven de aanbevolen hoeveelheden en nóg val ik dus af. Vanaf september heb ik het sporten van 7x per week naar 4 à 5 keer per week afgebouwd. Normaal gesproken zou je zeggen dat je dan in ieder geval niet meer af zou vallen...
Oja... ik heb geen ondergewicht (BMI 20,9), dat is gelijk ook meteen waarom ik me niet zo'n zorgen maak om dat gewichtsverlies ook al is mijn vet% wel wat laag en ben ik nog steeds niet ongesteld geworden. Houd ik mezelf wederom voor de gek trouwens.
Dus eigenlijk moet ik inderdaad die weegschaal mijn huis uit flikkeren Kanga, want dat afbouwen heb ik al 100 keer geprobeerd en dat lukt dus niet...
@ stampertje: hoe gaat het nu trouwens met het vocht vasthouden? Lukt het je om de lax te laten liggen? Vind het trouwens goed om te lezen dat je ook weken hebt dat je niet aan je es denkt en 'gewoon' lekker kan leven!
Oja, ik lees meestal wel alles, maar vaak erg weinig tijd om te reageren. Sorry!
maandag 15 november 2010 om 18:24
Heel erg leuk dat je het onthouden hebt, LilStar, dat waardeer ik echt
Het was weer TOP!
Tussendoor ook gegeten, dus veel minder honger gehad dan de vorige keer. Heel veel gezien, weer véél nieuwe mensen leren kennen (= doodeng voor mij, maar ik ben gewoon mezelf gebleven, en volgens mij vonden ze dat prima).
Ook zelf weer elastiekjes vervangen. Ik was daarvoor erg gespannen, nog erger dan de vorige keer. Raar hè? Omdat het de vorige keer zo goed ging, was ik bang dat het (lees: dat ík) nu tegen zou vallen. In het begin dus wel een beetje trillende vingers. Maar toen ik eenmaal op weg was, en merkte dat het gewoon weer lukte, viel de spanning van me af.
Wat wil ik dit werk graag gaan doen zeg. Er was één assistente waar ik echt van onder de indruk was. Ze deed alles zo relaxed, alsof het allemaal vanzelf ging. Ik heb haar na afloop gezegd dat ze echt een soort voorbeeld voor me is. Ze zei toen dat ik dat ook kan bereiken.
En dat wil ik ook.
Het was weer TOP!
Tussendoor ook gegeten, dus veel minder honger gehad dan de vorige keer. Heel veel gezien, weer véél nieuwe mensen leren kennen (= doodeng voor mij, maar ik ben gewoon mezelf gebleven, en volgens mij vonden ze dat prima).
Ook zelf weer elastiekjes vervangen. Ik was daarvoor erg gespannen, nog erger dan de vorige keer. Raar hè? Omdat het de vorige keer zo goed ging, was ik bang dat het (lees: dat ík) nu tegen zou vallen. In het begin dus wel een beetje trillende vingers. Maar toen ik eenmaal op weg was, en merkte dat het gewoon weer lukte, viel de spanning van me af.
Wat wil ik dit werk graag gaan doen zeg. Er was één assistente waar ik echt van onder de indruk was. Ze deed alles zo relaxed, alsof het allemaal vanzelf ging. Ik heb haar na afloop gezegd dat ze echt een soort voorbeeld voor me is. Ze zei toen dat ik dat ook kan bereiken.
En dat wil ik ook.
dinsdag 16 november 2010 om 03:26
Ha meiden,
Ik ben terug- en wat is er veel geschreven in die paar dagen! Vind het heel mooi hoe iedereen zich herkent in elkaars woorden, en hoe we elkaar proberen te steunen, al is dat natuurlijk alleen maar op papier: de echte knopen doorhakken moeten we zelf doen in het echte leven.
@ Indigo: Fijn dat het weer wat beter met je gaat. En wat goed dat je uiteindelijk dan toch die sollicitatiebrief durft te versturen, ook al gaat het dan met een hoop getwijfel. Jezelf downgraden, dus jezelf kleiner maken dan je bent, doe ik ook. Heb een keer een artikel geschreven dat ik stelselmatig 'dat artikeltje'bleef noemen, en ik bleef erover praten alsof het niets voorstelde, terwijl ik er keihard aan had gewerkt. Tot een gerenommeerd iemand (in mijn ogen) het benoemde als 'zeer goed'. Pas toen durfde ik mezelf en mijn werk serieus te nemen, en voelde ik me apetrots. Maar ook dat zakte weer weg, vaak genoeg, dan ga ik het weer begatalliseren, maar denken aan die woorden van een externe expert helpt dan wel Maar goed: in de toekomst zou ik graag willen leren om het trots zijn op mezelf los te koppelen van de mening van externen. Anders maak ik mezelf dus afhankelijk van wat de buitenwereld van me vind?
@ Soof en Indigo: als ik jullie berichtjes lees, niet voldoende zijn, bang door de mand te vallen, altijd zoveel moeten dan voelt het alsof ik een checklijst aan het aankruisen ben: check, check, heb ik ook, heb ik ook. Ik wist dat allemaal ook wel, maar het voelt goed en confronterend om het nog eens zo te zien staan in heldere woorden. Bij mij zijn het de angsten en emoties die de basis vormen van al mijn eetgedoe en controleneigingen. Ik had het met studies, heb het met werk en met dagelijkse dingen. Mijn huidige relatie is bijvoorbeeld nog heel pril, en ik merk ook nu weer hoe eng ik het vind om erop te vertrouwen dat ik leuk genoeg ben als ik gewoon mezelf ben. Voel dat ik soms neig naar het spelen van een 'perfecte'rol, terwijl niemand daar natuurlijk op zit te wachten- laat staan dat ik er leuker van word. Maar die angst of neiging zit diep.
@ Lotte: wat fijn dat je dag zo goed was! Heerlijk! Ik zou, als de tandarts zo chagrijnig blijft, misschien wel open kaart met hem spelen: het hem zeggen dat je het gevoel hebt dat hij zijn werk niet leuk vindt, en dat dat best een grote negatieve invloed heeft op de sfeer op jullie werkplek voor jou. Als hij inderdaad goed omgaat met dat soort kritieken, zoals je schreef, kan dit hem misschien doen inzien dat hij met zijn gedrag niet alleen een effect creeert op zichzelf, maar ook op jou.
@ Lilstar: Oei, dat lijkt me lastig: zoveel turnen als je worstelt met een eetstoornis. Voor mij was dat sporten juist een killer: ik kon ermee compenseren voor eten, zonder dat het opviel. Dus ik verschoof de eetstoornis als het ware: de controle ging van het eten af, dus ik at wel gewoon, maar de eisen voor het sporten werden zwaarder. Ik mocht van mezelf een tijd niet sporten (had ondergewicht), maar miste het ook, want inderdaad, het ís ook een fijne uitlaatklep, een manier om te ontspannen. Ben toen veel gaan yoga-en. Dan kan ik beter controleren: wil ik nu sporten om calorieeen te verbranden (dan zou ik bijvoorbeeld alleen willen hardlopen of crosstrainen), of zou ik yoga ook ok vinden, dus gewoon lekker bewegen voor de relaxdheid en de ontspanning? Als dat laatste goed voelde, wist ik dat mijn sportzin niet eetstoornisgedreven was. Nu houd ik nog steeds van sporten, maar volgens mij doe ik het op een normale en gezonde manier, en niet te vaak. Hoe zit dat voor jou? Herken je hier iets in?
@ Kleintje: okee, geen lax dus meer, dat is goed. Hoe verliep je worsteling tegen de eetbui?
@ Stampertje: houd vol, meid, inderdaad, anderhalve week is nog niet lang, en je mag zó trots zijn op jezelf...Straks gaan die kilo's echt wel...
Mijn weekend ging okee, best veel gedaan, dus was tevreden, en ook een beetje uitgerust tussendoor: merkte dat ik dat echt nodig had. Kon mezelf ook wel gunnen om gewoon moe te zijn. Niet steeds door te hoeven. Dus dat was okee, al blijft het altijd even omschakelen als je een paar dagen achtereen de controle op eten/bewegen/werken/whatever helemaal moet loslaten, omdat anderen je dagplanning enzo bepalen. Maar het ging best hoor, en ik heb inmiddels ook geleerd dat je een deel van die controle best zelf in de hand mag houden als dat rust geeft. Dus deed ik aan alles gezellig en blij mee, maar heb ik ook een keer nee gezegd tegen een avondactiviteit: ik was moe, ik had geen zin, had even behoefte aan het op mijn manier doen, en daar is niks mis mee denk ik (zolang je dan niet tegen alles nee gaat zeggen en in een sociaal isolement komt, haha)
Tot snel en succes allemaal!
Ik ben terug- en wat is er veel geschreven in die paar dagen! Vind het heel mooi hoe iedereen zich herkent in elkaars woorden, en hoe we elkaar proberen te steunen, al is dat natuurlijk alleen maar op papier: de echte knopen doorhakken moeten we zelf doen in het echte leven.
@ Indigo: Fijn dat het weer wat beter met je gaat. En wat goed dat je uiteindelijk dan toch die sollicitatiebrief durft te versturen, ook al gaat het dan met een hoop getwijfel. Jezelf downgraden, dus jezelf kleiner maken dan je bent, doe ik ook. Heb een keer een artikel geschreven dat ik stelselmatig 'dat artikeltje'bleef noemen, en ik bleef erover praten alsof het niets voorstelde, terwijl ik er keihard aan had gewerkt. Tot een gerenommeerd iemand (in mijn ogen) het benoemde als 'zeer goed'. Pas toen durfde ik mezelf en mijn werk serieus te nemen, en voelde ik me apetrots. Maar ook dat zakte weer weg, vaak genoeg, dan ga ik het weer begatalliseren, maar denken aan die woorden van een externe expert helpt dan wel Maar goed: in de toekomst zou ik graag willen leren om het trots zijn op mezelf los te koppelen van de mening van externen. Anders maak ik mezelf dus afhankelijk van wat de buitenwereld van me vind?
@ Soof en Indigo: als ik jullie berichtjes lees, niet voldoende zijn, bang door de mand te vallen, altijd zoveel moeten dan voelt het alsof ik een checklijst aan het aankruisen ben: check, check, heb ik ook, heb ik ook. Ik wist dat allemaal ook wel, maar het voelt goed en confronterend om het nog eens zo te zien staan in heldere woorden. Bij mij zijn het de angsten en emoties die de basis vormen van al mijn eetgedoe en controleneigingen. Ik had het met studies, heb het met werk en met dagelijkse dingen. Mijn huidige relatie is bijvoorbeeld nog heel pril, en ik merk ook nu weer hoe eng ik het vind om erop te vertrouwen dat ik leuk genoeg ben als ik gewoon mezelf ben. Voel dat ik soms neig naar het spelen van een 'perfecte'rol, terwijl niemand daar natuurlijk op zit te wachten- laat staan dat ik er leuker van word. Maar die angst of neiging zit diep.
@ Lotte: wat fijn dat je dag zo goed was! Heerlijk! Ik zou, als de tandarts zo chagrijnig blijft, misschien wel open kaart met hem spelen: het hem zeggen dat je het gevoel hebt dat hij zijn werk niet leuk vindt, en dat dat best een grote negatieve invloed heeft op de sfeer op jullie werkplek voor jou. Als hij inderdaad goed omgaat met dat soort kritieken, zoals je schreef, kan dit hem misschien doen inzien dat hij met zijn gedrag niet alleen een effect creeert op zichzelf, maar ook op jou.
@ Lilstar: Oei, dat lijkt me lastig: zoveel turnen als je worstelt met een eetstoornis. Voor mij was dat sporten juist een killer: ik kon ermee compenseren voor eten, zonder dat het opviel. Dus ik verschoof de eetstoornis als het ware: de controle ging van het eten af, dus ik at wel gewoon, maar de eisen voor het sporten werden zwaarder. Ik mocht van mezelf een tijd niet sporten (had ondergewicht), maar miste het ook, want inderdaad, het ís ook een fijne uitlaatklep, een manier om te ontspannen. Ben toen veel gaan yoga-en. Dan kan ik beter controleren: wil ik nu sporten om calorieeen te verbranden (dan zou ik bijvoorbeeld alleen willen hardlopen of crosstrainen), of zou ik yoga ook ok vinden, dus gewoon lekker bewegen voor de relaxdheid en de ontspanning? Als dat laatste goed voelde, wist ik dat mijn sportzin niet eetstoornisgedreven was. Nu houd ik nog steeds van sporten, maar volgens mij doe ik het op een normale en gezonde manier, en niet te vaak. Hoe zit dat voor jou? Herken je hier iets in?
@ Kleintje: okee, geen lax dus meer, dat is goed. Hoe verliep je worsteling tegen de eetbui?
@ Stampertje: houd vol, meid, inderdaad, anderhalve week is nog niet lang, en je mag zó trots zijn op jezelf...Straks gaan die kilo's echt wel...
Mijn weekend ging okee, best veel gedaan, dus was tevreden, en ook een beetje uitgerust tussendoor: merkte dat ik dat echt nodig had. Kon mezelf ook wel gunnen om gewoon moe te zijn. Niet steeds door te hoeven. Dus dat was okee, al blijft het altijd even omschakelen als je een paar dagen achtereen de controle op eten/bewegen/werken/whatever helemaal moet loslaten, omdat anderen je dagplanning enzo bepalen. Maar het ging best hoor, en ik heb inmiddels ook geleerd dat je een deel van die controle best zelf in de hand mag houden als dat rust geeft. Dus deed ik aan alles gezellig en blij mee, maar heb ik ook een keer nee gezegd tegen een avondactiviteit: ik was moe, ik had geen zin, had even behoefte aan het op mijn manier doen, en daar is niks mis mee denk ik (zolang je dan niet tegen alles nee gaat zeggen en in een sociaal isolement komt, haha)
Tot snel en succes allemaal!
dinsdag 16 november 2010 om 08:42
quote:senang schreef op 16 november 2010 @ 03:26:
@ Lilstar: Oei, dat lijkt me lastig: zoveel turnen als je worstelt met een eetstoornis. Voor mij was dat sporten juist een killer: ik kon ermee compenseren voor eten, zonder dat het opviel. Dus ik verschoof de eetstoornis als het ware: de controle ging van het eten af, dus ik at wel gewoon, maar de eisen voor het sporten werden zwaarder. Ik mocht van mezelf een tijd niet sporten (had ondergewicht), maar miste het ook, want inderdaad, het ís ook een fijne uitlaatklep, een manier om te ontspannen. Ben toen veel gaan yoga-en. Dan kan ik beter controleren: wil ik nu sporten om calorieeen te verbranden (dan zou ik bijvoorbeeld alleen willen hardlopen of crosstrainen), of zou ik yoga ook ok vinden, dus gewoon lekker bewegen voor de relaxdheid en de ontspanning? Als dat laatste goed voelde, wist ik dat mijn sportzin niet eetstoornisgedreven was. Nu houd ik nog steeds van sporten, maar volgens mij doe ik het op een normale en gezonde manier, en niet te vaak. Hoe zit dat voor jou? Herken je hier iets in?
Ha! Ja ik herken het heel erg . Ben ook sinds een paar maanden bezig om alleen te gaan sporten als ik zélf echt wil. En niet omdat mijn es zegt dat ik calorieën moet gaan verbranden. In het begin heel moeilijk om los te laten, maar stiekem vind ik het nu heerlijk om niet te gaan sporten als ik eigenlijk kapot ben. Voorheen zou ik gewoon gaan, omdat ik anders vond dat ik niet genoeg deed. Gaf een hoop meer rust . Gelukkig doe ik het turnen niet meer op zo'n niveau dat ik móét presteren, nu kan ik weer genieten van een wedstrijd.
He maar wat goed dat je even bewust kon ontspannen! En wat die controle betreft: waarom zou je het idd helemaal los moeten laten? Als jij je hier lekkerder bij voelt (daadwerkelijk lekkerder en niet omdat het een opgelegde controle is door jouw es), dan is dat toch prima lijkt mij? Het zit ook voor een deel in je karakter en dat is gewoon moeilijk om te negeren. Maar goed aangepakt dit weekend
!
@ Lotte: wat fijn dat je zo'n topdag hebt gehad en dat het nu beter ging met het eten
! Als je met ortho verder wilt, moet je dan nog een opleiding doen?
Hoe gaat het verder met de rest?
@ Lilstar: Oei, dat lijkt me lastig: zoveel turnen als je worstelt met een eetstoornis. Voor mij was dat sporten juist een killer: ik kon ermee compenseren voor eten, zonder dat het opviel. Dus ik verschoof de eetstoornis als het ware: de controle ging van het eten af, dus ik at wel gewoon, maar de eisen voor het sporten werden zwaarder. Ik mocht van mezelf een tijd niet sporten (had ondergewicht), maar miste het ook, want inderdaad, het ís ook een fijne uitlaatklep, een manier om te ontspannen. Ben toen veel gaan yoga-en. Dan kan ik beter controleren: wil ik nu sporten om calorieeen te verbranden (dan zou ik bijvoorbeeld alleen willen hardlopen of crosstrainen), of zou ik yoga ook ok vinden, dus gewoon lekker bewegen voor de relaxdheid en de ontspanning? Als dat laatste goed voelde, wist ik dat mijn sportzin niet eetstoornisgedreven was. Nu houd ik nog steeds van sporten, maar volgens mij doe ik het op een normale en gezonde manier, en niet te vaak. Hoe zit dat voor jou? Herken je hier iets in?
Ha! Ja ik herken het heel erg . Ben ook sinds een paar maanden bezig om alleen te gaan sporten als ik zélf echt wil. En niet omdat mijn es zegt dat ik calorieën moet gaan verbranden. In het begin heel moeilijk om los te laten, maar stiekem vind ik het nu heerlijk om niet te gaan sporten als ik eigenlijk kapot ben. Voorheen zou ik gewoon gaan, omdat ik anders vond dat ik niet genoeg deed. Gaf een hoop meer rust . Gelukkig doe ik het turnen niet meer op zo'n niveau dat ik móét presteren, nu kan ik weer genieten van een wedstrijd.
He maar wat goed dat je even bewust kon ontspannen! En wat die controle betreft: waarom zou je het idd helemaal los moeten laten? Als jij je hier lekkerder bij voelt (daadwerkelijk lekkerder en niet omdat het een opgelegde controle is door jouw es), dan is dat toch prima lijkt mij? Het zit ook voor een deel in je karakter en dat is gewoon moeilijk om te negeren. Maar goed aangepakt dit weekend
!@ Lotte: wat fijn dat je zo'n topdag hebt gehad en dat het nu beter ging met het eten
! Als je met ortho verder wilt, moet je dan nog een opleiding doen?Hoe gaat het verder met de rest?
dinsdag 16 november 2010 om 11:16
quote:senang schreef op 16 november 2010 @ 03:26:
@ Lotte: wat fijn dat je dag zo goed was! Heerlijk! Ik zou, als de tandarts zo chagrijnig blijft, misschien wel open kaart met hem spelen: het hem zeggen dat je het gevoel hebt dat hij zijn werk niet leuk vindt, en dat dat best een grote negatieve invloed heeft op de sfeer op jullie werkplek voor jou. Als hij inderdaad goed omgaat met dat soort kritieken, zoals je schreef, kan dit hem misschien doen inzien dat hij met zijn gedrag niet alleen een effect creeert op zichzelf, maar ook op jou.
Je hebt helemaal gelijk, en dit is ook precies wat ik van plan ben. Zeker nu ik gisteren heb gezien hoe de sfeer binnen een praktijk óók kan zijn, vind ik dat ik beter verdien dan zijn nukkige gedrag.
Maar vooralsnog heb ik er vertrouwen in dat zijn vakantie hem goed zal doen. Ben benieuwd....
quote:LilStar schreef op 16 november 2010 @ 08:42:
@ Lotte: wat fijn dat je zo'n topdag hebt gehad en dat het nu beter ging met het eten! Als je met ortho verder wilt, moet je dan nog een opleiding doen?
Helaas bestaat er geen opleiding voor. Anders zou ik daar vandaag nog mee beginnen, bij wijze van spreken.
De enige manier om dit vak te leren, is in de praktijk.
@ Lotte: wat fijn dat je dag zo goed was! Heerlijk! Ik zou, als de tandarts zo chagrijnig blijft, misschien wel open kaart met hem spelen: het hem zeggen dat je het gevoel hebt dat hij zijn werk niet leuk vindt, en dat dat best een grote negatieve invloed heeft op de sfeer op jullie werkplek voor jou. Als hij inderdaad goed omgaat met dat soort kritieken, zoals je schreef, kan dit hem misschien doen inzien dat hij met zijn gedrag niet alleen een effect creeert op zichzelf, maar ook op jou.
Je hebt helemaal gelijk, en dit is ook precies wat ik van plan ben. Zeker nu ik gisteren heb gezien hoe de sfeer binnen een praktijk óók kan zijn, vind ik dat ik beter verdien dan zijn nukkige gedrag.
Maar vooralsnog heb ik er vertrouwen in dat zijn vakantie hem goed zal doen. Ben benieuwd....
quote:LilStar schreef op 16 november 2010 @ 08:42:
@ Lotte: wat fijn dat je zo'n topdag hebt gehad en dat het nu beter ging met het eten
! Als je met ortho verder wilt, moet je dan nog een opleiding doen?Helaas bestaat er geen opleiding voor. Anders zou ik daar vandaag nog mee beginnen, bij wijze van spreken.
De enige manier om dit vak te leren, is in de praktijk.
dinsdag 16 november 2010 om 12:00
Goedemorgen (nog even )
@Lilstar, ik heb hierboven nog een stukje getypt over het boek. Ik zal het nog eens hier plakken, want je moet goed voor jezelf bepalen of dit het moment is om zo'n boek te lezen.
Overigens vind ik dit een erg goed boek, ik heb hem al jaren. Ik zou haast aanraden hem te lezen, maar ik moet wel heel erg benadrukken, dat dit boek barst van de triggers. De schrijfster is erg ziek geweest. Wanneer je nog niet voldoende afstand hebt van je eetstoornis hebt en de drang om dun/mager te zijn of af te vallen kan dit boek behoorlijk triggeren.
Ik lees inderdaad dat jij je op sommige vlakken nog goed voor de gek houdt, gelukkig heb je dat zelf door! Een bmi van 20,9 zegt natuurlijk niet zoveel als je veel sport. Het kan denk ik best dat je aan de aanbevolen hoeveelheden zit en nog afvalt als je veel sport/gesport hebt en/of veel spiermassa hebt.
Ik herken enigszins wat je schrijft over het gewicht "moeten" weten en je daarmee identificeren. Ik heb dat zelf niet (meer), maar ik denk dat ik wel weet wat je bedoelt. Ik vind het ook heel kenmerkend voor iemand met een eetstoornis, omdat je jezelf zo wegcijfert. Je eetstoornis is de baas, die neemt alles over, bepaalt alles, je hebt zo weinig echte zelf meer. Het gewicht geeft daar dan weer een invulling aan. Hoe moet ik me voelen vandaag? Dik of dun? Goed of slecht? Vrolijk of verdrietig? Dat bepaalt de weegschaal. Misschien helpt het wel om die weegschaal een tijd weg te doen of 1 vast weegmoment te hebben. Toen ik mij er teveel op fixeerde heb ik mijn vriend gevraagd de weegschaal te verstoppen.
@Stampertje, heel veel succes met je sollicitatie vandaag. Laat je weten hoe het is gegaan?
@Lotte, wat fijn om te lezen dat je het weer leuk hebt gehad bij de ortho! En goed dat je ook hebt gegeten tussendoor. Heel leuk voor je!! Hopelijk is de TA op je werk wat vrolijker na zijn vakantie. Ging het bij de ortho er nog over of je nog een keer kan? Ik moest vandaag nog aan je denken, ik zat bij de TA en de vrouw achter de balie had het ook over meelopen en dat ze dat zo spannend vond
@Senang, leuk om weer wat van je te lezen, ik herken wel veel in wat je schrijft. Ook dat je iets waar je even trots op kon zijn later weer gaat bagataliseren. Klinkt goed zoals je weekend is gegaan. Moet je lang in het buitenland blijven? Lijkt me lastig als je relatie nog zo pril is. Ik moet zeggen dat ik op relatiegebied die perfectionisme niet heb. Apart eigenlijk. Hoe gaat het met eten en alleen (mogen) snoepen? Ik wil ook het gevoel over mezelf loskoppelen van externe dingen, daar ligt voor mij ook het grote probleem. Omdat mijn eigenwaarde zo belabberd is ga ik die waarde definieren d.m.v. tastbare dingen, externe dingen dus. Maar eigenlijk moet wil ik mezelf gewoon oké gaan vinden zoals ik ben, ook als ik niks doe behalve simpelweg bestaan, dan ben ik nog gewoon oké. Daar wil ik naartoe! Ik merk dat het heel vermoeiend is om zo te leven, omdat je constant eisen stelt aan jezelf. Ik heb ook vaak geen zin of energie om kleine dingen te doen en dat komt volgens mij omdat ik gewoon bang ben dat ik het weer niet goed doe voor mezelf.
Fijne dag nog allemaal!
@Lilstar, ik heb hierboven nog een stukje getypt over het boek. Ik zal het nog eens hier plakken, want je moet goed voor jezelf bepalen of dit het moment is om zo'n boek te lezen.
Overigens vind ik dit een erg goed boek, ik heb hem al jaren. Ik zou haast aanraden hem te lezen, maar ik moet wel heel erg benadrukken, dat dit boek barst van de triggers. De schrijfster is erg ziek geweest. Wanneer je nog niet voldoende afstand hebt van je eetstoornis hebt en de drang om dun/mager te zijn of af te vallen kan dit boek behoorlijk triggeren.
Ik lees inderdaad dat jij je op sommige vlakken nog goed voor de gek houdt, gelukkig heb je dat zelf door! Een bmi van 20,9 zegt natuurlijk niet zoveel als je veel sport. Het kan denk ik best dat je aan de aanbevolen hoeveelheden zit en nog afvalt als je veel sport/gesport hebt en/of veel spiermassa hebt.
Ik herken enigszins wat je schrijft over het gewicht "moeten" weten en je daarmee identificeren. Ik heb dat zelf niet (meer), maar ik denk dat ik wel weet wat je bedoelt. Ik vind het ook heel kenmerkend voor iemand met een eetstoornis, omdat je jezelf zo wegcijfert. Je eetstoornis is de baas, die neemt alles over, bepaalt alles, je hebt zo weinig echte zelf meer. Het gewicht geeft daar dan weer een invulling aan. Hoe moet ik me voelen vandaag? Dik of dun? Goed of slecht? Vrolijk of verdrietig? Dat bepaalt de weegschaal. Misschien helpt het wel om die weegschaal een tijd weg te doen of 1 vast weegmoment te hebben. Toen ik mij er teveel op fixeerde heb ik mijn vriend gevraagd de weegschaal te verstoppen.
@Stampertje, heel veel succes met je sollicitatie vandaag. Laat je weten hoe het is gegaan?
@Lotte, wat fijn om te lezen dat je het weer leuk hebt gehad bij de ortho! En goed dat je ook hebt gegeten tussendoor. Heel leuk voor je!! Hopelijk is de TA op je werk wat vrolijker na zijn vakantie. Ging het bij de ortho er nog over of je nog een keer kan? Ik moest vandaag nog aan je denken, ik zat bij de TA en de vrouw achter de balie had het ook over meelopen en dat ze dat zo spannend vond
@Senang, leuk om weer wat van je te lezen, ik herken wel veel in wat je schrijft. Ook dat je iets waar je even trots op kon zijn later weer gaat bagataliseren. Klinkt goed zoals je weekend is gegaan. Moet je lang in het buitenland blijven? Lijkt me lastig als je relatie nog zo pril is. Ik moet zeggen dat ik op relatiegebied die perfectionisme niet heb. Apart eigenlijk. Hoe gaat het met eten en alleen (mogen) snoepen? Ik wil ook het gevoel over mezelf loskoppelen van externe dingen, daar ligt voor mij ook het grote probleem. Omdat mijn eigenwaarde zo belabberd is ga ik die waarde definieren d.m.v. tastbare dingen, externe dingen dus. Maar eigenlijk moet wil ik mezelf gewoon oké gaan vinden zoals ik ben, ook als ik niks doe behalve simpelweg bestaan, dan ben ik nog gewoon oké. Daar wil ik naartoe! Ik merk dat het heel vermoeiend is om zo te leven, omdat je constant eisen stelt aan jezelf. Ik heb ook vaak geen zin of energie om kleine dingen te doen en dat komt volgens mij omdat ik gewoon bang ben dat ik het weer niet goed doe voor mezelf.
Fijne dag nog allemaal!
woensdag 17 november 2010 om 04:37
Hi ladies,
@ Indigoblue: ik heb een jaarcontract, dus ik zit hier nog wel even...Inderdaad, lastig met een prille relatie, durfde tevoren ook niet te verwachten dat we het samen zouden redden, maar tot nu toe gaat het eigenlijk heel goed. Mijn gevoelens voor hem blijven sterk, en via skype en email houden we veel contact, kunnen we kletsen zoals we normaal thuis ook zouden doen. Hij komt ook nog een keer langs, gaan we samen beetje reizen, dus ik tel af tot die tijd.
Met snoepen gaat het goed, ik let er braaf op dat ik nergens te weinig ga eten, of dat ik compenseer nadat ik snoep. En zolang ik er bewust mee bezig blijf, waarmee ik bedoel dat ik af en toe éven een negatieve gedachte radicaal aan de kant moet schuiven, gaat dat eigenlijk heel goed. Gisteren een paar gecaramelliseerde dadels; eergisteren een cappuchino met 2 kleine chocolatechipcookies. En ik probeer het ook toe te passen op dat geld-gebied waar ik eerder over schreef: dus wél gewoon proberen te kiezen voor een iets duurdere maaltijd ofzo, niet steeds denken 'ach, dat hoeft eigenlijk niet, ik eet toch maar alleen, ik kan wel toe met het allergoedkoopste/simpelste'. Ik probeer dan echt in mijn hoofd te herhalen dat het NORMAAL is, en nodig, om juist goed voor mezelf te zorgen. Dat ik geld aan mezelf moet besteden. Omdat het sowieso al best zwaar is om hier te wonen, alleen, in een vreemd land. Dus dan is het niet zo gek dat je af en toe jezelf wat beschermt door te kiezen voor iets meer comfort. Nou ja, dat soort conversaties heb ik dus met mezelf
Och, en wat beschrijf je dat goed: dat die eetstoornis bepaalt hoe je je voelt, zo had ik het nooit eerder bezien, maar het is een eye-opener voor me!
@ Lilstar: klinkt goed, van je sporten. Moeilijk he, uitvogelen wanneer de eetstoornis iets wil en wanneer jij dat wilt? Ik was nu na mijn weekend ineens doodmoe, echt doodmoe, en een ingeplande werkopdracht ging niet door. Heb mezelf dus gisteren toegestaan om de hele dag alleen maar binnen te blijven. Heb werkelijk alleen maar op mijn bed gezeten en wat thuiswerk gedaan. Gewoon niet bewogen. Niet. En voelde me er soms beetje schuldig over, maar het ging best goed om dat opzij te zetten en het mezelf te gunnen. En het hielp, want vandaag voel ik me al weer wat energieker.
@ Lotte: ja, gaan we met z'n allen hopen op een héééeé'l fijne vakantie voor die tandarts van jou. Dat hij maar helemaal zen thuis mag komen
Liefs, allemaal, en tot snel!
@ Indigoblue: ik heb een jaarcontract, dus ik zit hier nog wel even...Inderdaad, lastig met een prille relatie, durfde tevoren ook niet te verwachten dat we het samen zouden redden, maar tot nu toe gaat het eigenlijk heel goed. Mijn gevoelens voor hem blijven sterk, en via skype en email houden we veel contact, kunnen we kletsen zoals we normaal thuis ook zouden doen. Hij komt ook nog een keer langs, gaan we samen beetje reizen, dus ik tel af tot die tijd.
Met snoepen gaat het goed, ik let er braaf op dat ik nergens te weinig ga eten, of dat ik compenseer nadat ik snoep. En zolang ik er bewust mee bezig blijf, waarmee ik bedoel dat ik af en toe éven een negatieve gedachte radicaal aan de kant moet schuiven, gaat dat eigenlijk heel goed. Gisteren een paar gecaramelliseerde dadels; eergisteren een cappuchino met 2 kleine chocolatechipcookies. En ik probeer het ook toe te passen op dat geld-gebied waar ik eerder over schreef: dus wél gewoon proberen te kiezen voor een iets duurdere maaltijd ofzo, niet steeds denken 'ach, dat hoeft eigenlijk niet, ik eet toch maar alleen, ik kan wel toe met het allergoedkoopste/simpelste'. Ik probeer dan echt in mijn hoofd te herhalen dat het NORMAAL is, en nodig, om juist goed voor mezelf te zorgen. Dat ik geld aan mezelf moet besteden. Omdat het sowieso al best zwaar is om hier te wonen, alleen, in een vreemd land. Dus dan is het niet zo gek dat je af en toe jezelf wat beschermt door te kiezen voor iets meer comfort. Nou ja, dat soort conversaties heb ik dus met mezelf
Och, en wat beschrijf je dat goed: dat die eetstoornis bepaalt hoe je je voelt, zo had ik het nooit eerder bezien, maar het is een eye-opener voor me!
@ Lilstar: klinkt goed, van je sporten. Moeilijk he, uitvogelen wanneer de eetstoornis iets wil en wanneer jij dat wilt? Ik was nu na mijn weekend ineens doodmoe, echt doodmoe, en een ingeplande werkopdracht ging niet door. Heb mezelf dus gisteren toegestaan om de hele dag alleen maar binnen te blijven. Heb werkelijk alleen maar op mijn bed gezeten en wat thuiswerk gedaan. Gewoon niet bewogen. Niet. En voelde me er soms beetje schuldig over, maar het ging best goed om dat opzij te zetten en het mezelf te gunnen. En het hielp, want vandaag voel ik me al weer wat energieker.
@ Lotte: ja, gaan we met z'n allen hopen op een héééeé'l fijne vakantie voor die tandarts van jou. Dat hij maar helemaal zen thuis mag komen
Liefs, allemaal, en tot snel!
woensdag 17 november 2010 om 19:14
Ik kom weer even koekeloeren...
@Lotte: mooi dat het maandag leuk was bij de ortho! En goed ook dat je tussendoor hebt gegeten. Was het voldoende voor je eigen gevoel (dus niet vanuit je es) ?
Krijg je nou een soort evaluatie ofzo, of kan je nog een keer terugkomen?
Heb je nog leuke nieuwe doelen bedacht voor deze week ?
Ik heb trouwens gesolliciteerd, na jouw lieflijke schopje onder de kont haha. Nog niks gehoord...ben benieuwd.
@Lilstar: ja, ik heb mezelf er éindelijk toe gezet een sollicitatie de (digitale) deur uit te doen. Voelde wel goed. Je turnt nog steeds veel, *lichtelijk jaloers*! Ik mis het soms wel, maar ik had op een gegeven moment echt een omslagpunt waarbij (afgezien van de es) ik ook niet meer door mijn angst heenkwam. Ik ben een paar keer echt heel hard gevallen en daarna ben ik nooit meer op hetzelfde niveau teruggekomen. Ik vind het nog steeds wel een prachtige sport om te zien...
En, heb je de weegschaal al het raam uitgegooid ? Ik zeg waarschijnlijk niets nieuws, maar je weet dat BMI niet erg betrouwbaar is he, als je zoveel sport? Vet% zegt dan minstens zoveel. Pas alsjeblieft op...je pleegt echt roofbouw als je op een te laag vet% blijft zitten. Dat je niet meer ongesteld wordt is echt een teken dat je (veel) te laag zit. En als je zoveel blijft sporten, denk dan maar verder: stressfracturen, botontkalking, onvruchtbaarheid, je eigen spieren opeten. Ik wil echt niet preken maar ik hoop gewoon dat je niet onderschat wat voor schade je hiermee aanricht . (ik spreek uit eigen ervaring!!)
Wel heel goed dat je je voeding uitbreidt. Ik had daar eerst ook moeite mee, maar hoe meer je sport en hoe meer spieren je krijgt, hoe groter de energiebehoefte wordt, en ik heb écht onderschat hoeveel extra je dan nodig hebt.
@Senang: fijn he, als je even een dag niets hoeft van jezelf. Dat is ook een kwestie van aanleren volgens mij, eerst voelde ik me al heel snel schuldig als ik 'lui' was, maar nu kan ik redelijk goed een dag 'niks' doen als ik merk dat ik daar behoefte aan heb. Ik herken het trouwens wat je zegt over de perfecte rol willen spelen (don't we all..), ook in een beginnende relatie. Erg vervelend, want ik wil gewoon kunnen inzien dat iemand op mij als persoon valt, met mijn imperfecties, zonder dat ik daarbij een of andere Perfecte rol moet spelen. Ik heb ook wel eens yoga gedaan, doe je dat al lang? Ik merk dat ik er nog niet echt 'inkom' of misschien moet ik wat geduldiger zijn
Bij mij was het trouwens ook een verschuiving. Ik ging normaler en voldoende eten, maar het sporten werd een obsessie. Daarmee val je net zo hard, maar op een iets andere manier.
Hoe gaat het met meer aandacht aan jezelf besteden (dus ook letterlijk in geld/eten etc...) ?
@Stampertje: hoe gaat het op dit moment, nog steeds van de lax af? Hoe gaat het lichamelijk?
@Indigo: bedankt voor de boekcitaten. Ik heb dat boek zelf ook. Ik zag laatst toevallig een interview met Marya Hornbacher. Het is idd een heftig boek, en triggerend als je nog diep in je es zit. Ik vind het wel een van de beste (misschien wel de beste) es boeken die er zijn (ik heb er behoorlijk wat gelezen)
Ik vond het een verlichting eens iets te lezen waar ik me écht in herkende, of waar ik iets mee kon, niet dat stereotype geblaat. Ik vind dat ze een aantal goede analyses neerzet in het boek zonder te generaliseren of alwetend over te komen (integendeel) De paradoxen, de angsten, het moe zijn op jonge leeftijd van het moeten presteren; allemaal heel wezenlijke dingen. Dat manische en neurotische vond ik ook heel herkenbaar, hoe dat je tot waanzin drijft. (en hoe het één het ander katalyseert, wat ondervoeding allemaal wel niet met je doet afgezien van afvallen in gewicht)
Nu kan ik het boek nuchterder lezen (ik heb het al lange tijd niet meer opengeslagen), maar toen ik nog dieper in mijn es zat werd ik zó treurig ervan soms. De schade die een es aanricht, man oh man, soms zat ik echt bijna te janken (om haar of om mezelf?) om hoe realitisch (en bijna wreed) ze de gevolgen beschrijft, het stuk nasleep enzovoorts.
Hoe gaat het bij jou? Heb je je bed al een keer slordig laten liggen
Ik ben vandaag trouwens teruggebeld voor een online aanmelding (individuele therapie) Maar nu blijkt dat ik een behoorlijk bedrag aan eigen bijdrage moet betalen vantevoren en dat geld heb ik dus echt niet 1-2-3 bij elkaar. Erg onhandig, want nu ben ik eindelijk moedig genoeg geweest om me aan te melden, en telefonisch eerste gesprek gehad, krijg je dat financiele gezeik. Weet niet zo goed wat ik nu moet doen...
Fijne avond verder @ iedereen!
@Lotte: mooi dat het maandag leuk was bij de ortho! En goed ook dat je tussendoor hebt gegeten. Was het voldoende voor je eigen gevoel (dus niet vanuit je es) ?
Krijg je nou een soort evaluatie ofzo, of kan je nog een keer terugkomen?
Heb je nog leuke nieuwe doelen bedacht voor deze week ?
Ik heb trouwens gesolliciteerd, na jouw lieflijke schopje onder de kont haha. Nog niks gehoord...ben benieuwd.
@Lilstar: ja, ik heb mezelf er éindelijk toe gezet een sollicitatie de (digitale) deur uit te doen. Voelde wel goed. Je turnt nog steeds veel, *lichtelijk jaloers*! Ik mis het soms wel, maar ik had op een gegeven moment echt een omslagpunt waarbij (afgezien van de es) ik ook niet meer door mijn angst heenkwam. Ik ben een paar keer echt heel hard gevallen en daarna ben ik nooit meer op hetzelfde niveau teruggekomen. Ik vind het nog steeds wel een prachtige sport om te zien...
En, heb je de weegschaal al het raam uitgegooid ? Ik zeg waarschijnlijk niets nieuws, maar je weet dat BMI niet erg betrouwbaar is he, als je zoveel sport? Vet% zegt dan minstens zoveel. Pas alsjeblieft op...je pleegt echt roofbouw als je op een te laag vet% blijft zitten. Dat je niet meer ongesteld wordt is echt een teken dat je (veel) te laag zit. En als je zoveel blijft sporten, denk dan maar verder: stressfracturen, botontkalking, onvruchtbaarheid, je eigen spieren opeten. Ik wil echt niet preken maar ik hoop gewoon dat je niet onderschat wat voor schade je hiermee aanricht . (ik spreek uit eigen ervaring!!)
Wel heel goed dat je je voeding uitbreidt. Ik had daar eerst ook moeite mee, maar hoe meer je sport en hoe meer spieren je krijgt, hoe groter de energiebehoefte wordt, en ik heb écht onderschat hoeveel extra je dan nodig hebt.
@Senang: fijn he, als je even een dag niets hoeft van jezelf. Dat is ook een kwestie van aanleren volgens mij, eerst voelde ik me al heel snel schuldig als ik 'lui' was, maar nu kan ik redelijk goed een dag 'niks' doen als ik merk dat ik daar behoefte aan heb. Ik herken het trouwens wat je zegt over de perfecte rol willen spelen (don't we all..), ook in een beginnende relatie. Erg vervelend, want ik wil gewoon kunnen inzien dat iemand op mij als persoon valt, met mijn imperfecties, zonder dat ik daarbij een of andere Perfecte rol moet spelen. Ik heb ook wel eens yoga gedaan, doe je dat al lang? Ik merk dat ik er nog niet echt 'inkom' of misschien moet ik wat geduldiger zijn
Bij mij was het trouwens ook een verschuiving. Ik ging normaler en voldoende eten, maar het sporten werd een obsessie. Daarmee val je net zo hard, maar op een iets andere manier.
Hoe gaat het met meer aandacht aan jezelf besteden (dus ook letterlijk in geld/eten etc...) ?
@Stampertje: hoe gaat het op dit moment, nog steeds van de lax af? Hoe gaat het lichamelijk?
@Indigo: bedankt voor de boekcitaten. Ik heb dat boek zelf ook. Ik zag laatst toevallig een interview met Marya Hornbacher. Het is idd een heftig boek, en triggerend als je nog diep in je es zit. Ik vind het wel een van de beste (misschien wel de beste) es boeken die er zijn (ik heb er behoorlijk wat gelezen)
Ik vond het een verlichting eens iets te lezen waar ik me écht in herkende, of waar ik iets mee kon, niet dat stereotype geblaat. Ik vind dat ze een aantal goede analyses neerzet in het boek zonder te generaliseren of alwetend over te komen (integendeel) De paradoxen, de angsten, het moe zijn op jonge leeftijd van het moeten presteren; allemaal heel wezenlijke dingen. Dat manische en neurotische vond ik ook heel herkenbaar, hoe dat je tot waanzin drijft. (en hoe het één het ander katalyseert, wat ondervoeding allemaal wel niet met je doet afgezien van afvallen in gewicht)
Nu kan ik het boek nuchterder lezen (ik heb het al lange tijd niet meer opengeslagen), maar toen ik nog dieper in mijn es zat werd ik zó treurig ervan soms. De schade die een es aanricht, man oh man, soms zat ik echt bijna te janken (om haar of om mezelf?) om hoe realitisch (en bijna wreed) ze de gevolgen beschrijft, het stuk nasleep enzovoorts.
Hoe gaat het bij jou? Heb je je bed al een keer slordig laten liggen
Ik ben vandaag trouwens teruggebeld voor een online aanmelding (individuele therapie) Maar nu blijkt dat ik een behoorlijk bedrag aan eigen bijdrage moet betalen vantevoren en dat geld heb ik dus echt niet 1-2-3 bij elkaar. Erg onhandig, want nu ben ik eindelijk moedig genoeg geweest om me aan te melden, en telefonisch eerste gesprek gehad, krijg je dat financiele gezeik. Weet niet zo goed wat ik nu moet doen...
Fijne avond verder @ iedereen!
woensdag 17 november 2010 om 19:47
quote:Soof25 schreef op 17 november 2010 @ 19:14:
Krijg je nou een soort evaluatie ofzo, of kan je nog een keer terugkomen?
Ik ben bang van niet.....
Ik heb na maandag nog een mailtje gestuurd om te bedanken voor de gastvrijheid. Toen heb ik nogmaals gezegd dat als hij ooit iemand nodig heeft, al is het maar voor één dag per week, hij mij zo kan bellen.
Daarop heeft hij niet meer gereageerd, dus ik ga er vanuit dat dit het gewoon was. Ben daar best wel een beetje sip om. Het liefst zou ik er elke week een middag gaan meewerken (gratis), maar dat durf ik niet nog een keer te opperen. Dat heb ik toen natuurlijk gedaan, waarop hij niet reageerde.
Inmiddels heeft hij wel gezien wat ik in m'n mars heb. Maar ik blijf het niet vragen, dat durf ik gewoon niet.
quote:Soof25 schreef op 17 november 2010 @ 19:14:
Heb je nog leuke nieuwe doelen bedacht voor deze week ?
Eigenlijk niet. Het gaat even niet zo lekker. Ik slaap al een paar nachten gigantisch slecht, en ben helemaal kapot. Kan het momenteel niet opbrengen doelen te bedenken voor het eten. Het eten op zich gaat trouwens best oké hoor. Val niet af, ondanks mijn enorme vermoeidheid.
quote:Soof25 schreef op 17 november 2010 @ 19:14:
Ik heb trouwens gesolliciteerd, na jouw lieflijke schopje onder de kont haha. Nog niks gehoord...ben benieuwd.
Wat goed!!
Ben ook heel benieuwd.
Duim voor je!
Krijg je nou een soort evaluatie ofzo, of kan je nog een keer terugkomen?
Ik ben bang van niet.....
Ik heb na maandag nog een mailtje gestuurd om te bedanken voor de gastvrijheid. Toen heb ik nogmaals gezegd dat als hij ooit iemand nodig heeft, al is het maar voor één dag per week, hij mij zo kan bellen.
Daarop heeft hij niet meer gereageerd, dus ik ga er vanuit dat dit het gewoon was. Ben daar best wel een beetje sip om. Het liefst zou ik er elke week een middag gaan meewerken (gratis), maar dat durf ik niet nog een keer te opperen. Dat heb ik toen natuurlijk gedaan, waarop hij niet reageerde.
Inmiddels heeft hij wel gezien wat ik in m'n mars heb. Maar ik blijf het niet vragen, dat durf ik gewoon niet.
quote:Soof25 schreef op 17 november 2010 @ 19:14:
Heb je nog leuke nieuwe doelen bedacht voor deze week ?
Eigenlijk niet. Het gaat even niet zo lekker. Ik slaap al een paar nachten gigantisch slecht, en ben helemaal kapot. Kan het momenteel niet opbrengen doelen te bedenken voor het eten. Het eten op zich gaat trouwens best oké hoor. Val niet af, ondanks mijn enorme vermoeidheid.
quote:Soof25 schreef op 17 november 2010 @ 19:14:
Ik heb trouwens gesolliciteerd, na jouw lieflijke schopje onder de kont haha. Nog niks gehoord...ben benieuwd.
Wat goed!!
Ben ook heel benieuwd.
Duim voor je!
woensdag 17 november 2010 om 20:36
Hallo allemaal,
Het lijkt wel of het merendeel in de sollicitatie-modus zit haha.
@Soof: Weet je wanneer je wat te horen krijgt? of bel je zelf nog na? Ik vind het goed dat je toch die sollicitatie de deur uit hebt gedaan. Super van je
@Lotte: Ik vind het fijn dat je weer een leuke dag hebt gehad bij die ortho! Je hebt nu al een aantal keer mee mogen lopen maar hoe werkt dat? Heeft dat te maken met de bezetting daar? Als je al een paar keer hebt meegelopen lijkt me toch dat hij je vertrouwd dat je het kan. Ben benieuwd wanneer je weer mag. Jammer dat je zo slecht slaapt en dat de dag dan al vermoeiend begint. Hopelijk kun je vanacht de schade een beetje inhalen.
@Senang: Ik vind het echt stoer dat je aan de andere kant van de wereld werkt. Ik ben zelf ook aan het kijken voor vacatures. Pa heeft veel kontakten in Afrika. Vriendje moet natuurlijk wel mee he. Maar ook dat je jezelf zo kunt redden. het eten kan dan niet altijd toppie gaan en jezelf iets gunnen ook niet MAAR je zit er toch maar en doet je werk. Komt je vriendje weleens over?
Ik heb gisteren een solliciatiegesprek gehad voor een management functie. Was op zich een goed gesprek maar ja er zijn nog 20 andere kandidaten. Hij vond gelukkig dat ik sterk en zelfverzekerd overkwam maar ja hij was ook echt een lulletje rozewater met een ruggegraat van een regenworm....haha.
Ik ben nu 2 weken en 1 dag clean. Ik loop iedere dag minimaal 2 uur. Eigenlijk ben ik een lui persoon maar ja als ik wil dat het goed komt moet ik moeite doen. Vandaag naar de stad gelopen om wat cadeautjes te kopen. Was een fikse wandeling (ruim 3 uur) maar wat een bevrijding om niet meer naar een drogist te hoeven gaan zeg! en wat scheelt me dit veeeeel geld.
Lichamelijk voel ik me mwa. Ik heb echt het idee dat mijn borsten groter zijn geworden en ze zijn ook erg pijnlijk. Voor de rest gaat het wel ok, voel me een stuk fitter (zit natuurlijk ook niet meer de halve nacht op de wc) maar ook wel een beetje neerslachtig..Ik maak me natuurlijk zorgen of ik snel een baan krijg enzo maar goed ik ben blij dat ik nu de tijd en rust heb om te herstellen en conditie op te bouwen.
En nu ga ik naar bed want ik ben 's avonds zo ontzettend moe.
Tot later meiden, succes allemaal en een knuffel (ik heb geen idee waar jullie die icoontjes vandaan halen)
Het lijkt wel of het merendeel in de sollicitatie-modus zit haha.
@Soof: Weet je wanneer je wat te horen krijgt? of bel je zelf nog na? Ik vind het goed dat je toch die sollicitatie de deur uit hebt gedaan. Super van je
@Lotte: Ik vind het fijn dat je weer een leuke dag hebt gehad bij die ortho! Je hebt nu al een aantal keer mee mogen lopen maar hoe werkt dat? Heeft dat te maken met de bezetting daar? Als je al een paar keer hebt meegelopen lijkt me toch dat hij je vertrouwd dat je het kan. Ben benieuwd wanneer je weer mag. Jammer dat je zo slecht slaapt en dat de dag dan al vermoeiend begint. Hopelijk kun je vanacht de schade een beetje inhalen.
@Senang: Ik vind het echt stoer dat je aan de andere kant van de wereld werkt. Ik ben zelf ook aan het kijken voor vacatures. Pa heeft veel kontakten in Afrika. Vriendje moet natuurlijk wel mee he. Maar ook dat je jezelf zo kunt redden. het eten kan dan niet altijd toppie gaan en jezelf iets gunnen ook niet MAAR je zit er toch maar en doet je werk. Komt je vriendje weleens over?
Ik heb gisteren een solliciatiegesprek gehad voor een management functie. Was op zich een goed gesprek maar ja er zijn nog 20 andere kandidaten. Hij vond gelukkig dat ik sterk en zelfverzekerd overkwam maar ja hij was ook echt een lulletje rozewater met een ruggegraat van een regenworm....haha.
Ik ben nu 2 weken en 1 dag clean. Ik loop iedere dag minimaal 2 uur. Eigenlijk ben ik een lui persoon maar ja als ik wil dat het goed komt moet ik moeite doen. Vandaag naar de stad gelopen om wat cadeautjes te kopen. Was een fikse wandeling (ruim 3 uur) maar wat een bevrijding om niet meer naar een drogist te hoeven gaan zeg! en wat scheelt me dit veeeeel geld.
Lichamelijk voel ik me mwa. Ik heb echt het idee dat mijn borsten groter zijn geworden en ze zijn ook erg pijnlijk. Voor de rest gaat het wel ok, voel me een stuk fitter (zit natuurlijk ook niet meer de halve nacht op de wc) maar ook wel een beetje neerslachtig..Ik maak me natuurlijk zorgen of ik snel een baan krijg enzo maar goed ik ben blij dat ik nu de tijd en rust heb om te herstellen en conditie op te bouwen.
En nu ga ik naar bed want ik ben 's avonds zo ontzettend moe.
Tot later meiden, succes allemaal en een knuffel (ik heb geen idee waar jullie die icoontjes vandaan halen)
woensdag 17 november 2010 om 20:58
@ stampertje: super dat je nu zo lang van de lax af bent. Geweldig begin . Hou dat gevoel van bevrijding vast he, dan weet je waar je het voor doet. Vind het echt knap van je!
@ Soof: whoeee ben benieuwd of je snel wat hoort van je sollicitatie. Mooi dat je die stap hebt weten te zetten . Qua gewicht zit ik idd prima, dat vet% vind ik zo lastig. Want ik zit tig smoesjes voor mezelf te verzinnen waarom ik niet meer ongesteld wordt ("Goh, de huisarts vond het niet zorgelijk. Dus zal het wel normaal zijn."). Niet goed eigenlijk... Vind het doodeng om aan te komen, het voelt zo dubbel. Volgens de normen een goed gewicht hebben en toch aan moeten komen.
He maar wat rot dat je paar keer zo hard bent gevallen! Dat geeft altijd zo'n drempel om weer dingen te doen... Ken het helaas ook: ben in de laatste 2,5 jaar al 3 keer aan mijn knie geopereerd (die blessures kwamen ook door het turnen). Elke keer weer mezelf bij de kladden moeten grijpen om weer alles te doen. Heb er een jaar over gedaan om mezelf weer de balk op te krijgen.
@ senang: goed bezig met je 'luie' zondag! Stiekem best lekker he? Ik heb net ook een training afgeblazen, omdat ik echt kapot ben (10,5 uur gewerkt + 2,5 uur reistijd in totaal + kniepijn = goede reden dacht ik zo). Het begint wel te wennen om mezelf rust te gunnen... maar het schuldgevoel kriebelt idd een beetje.
@ soof nog een keer: wat goed dat je je had aangemeld voor die online behandeling! Maar echt ellendig van die financiële bijdrage! Eindelijk de drempel over en dan krijg je dit... weet niet goed hoe je dat zou kunnen doen, sorry...
@ indigo: heb nog in de bieb zitten zoeken naar het boek, maar ze hadden 'm helaas niet. Ben wel erg nieuwsgierig gemaakt. Denk dat ik de triggers wel aan kan 
. Hoe was jouw dagje?
Zo, ik ga ff lam bankhangen! xxx
@ Soof: whoeee ben benieuwd of je snel wat hoort van je sollicitatie. Mooi dat je die stap hebt weten te zetten . Qua gewicht zit ik idd prima, dat vet% vind ik zo lastig. Want ik zit tig smoesjes voor mezelf te verzinnen waarom ik niet meer ongesteld wordt ("Goh, de huisarts vond het niet zorgelijk. Dus zal het wel normaal zijn."). Niet goed eigenlijk... Vind het doodeng om aan te komen, het voelt zo dubbel. Volgens de normen een goed gewicht hebben en toch aan moeten komen.
He maar wat rot dat je paar keer zo hard bent gevallen! Dat geeft altijd zo'n drempel om weer dingen te doen... Ken het helaas ook: ben in de laatste 2,5 jaar al 3 keer aan mijn knie geopereerd (die blessures kwamen ook door het turnen). Elke keer weer mezelf bij de kladden moeten grijpen om weer alles te doen. Heb er een jaar over gedaan om mezelf weer de balk op te krijgen
.@ senang: goed bezig met je 'luie' zondag! Stiekem best lekker he? Ik heb net ook een training afgeblazen, omdat ik echt kapot ben (10,5 uur gewerkt + 2,5 uur reistijd in totaal + kniepijn = goede reden dacht ik zo
). Het begint wel te wennen om mezelf rust te gunnen... maar het schuldgevoel kriebelt idd een beetje.@ soof nog een keer: wat goed dat je je had aangemeld voor die online behandeling! Maar echt ellendig van die financiële bijdrage! Eindelijk de drempel over en dan krijg je dit... weet niet goed hoe je dat zou kunnen doen, sorry...
@ indigo: heb nog in de bieb zitten zoeken naar het boek, maar ze hadden 'm helaas niet. Ben wel erg nieuwsgierig gemaakt
. Denk dat ik de triggers wel aan kan . Hoe was jouw dagje?Zo, ik ga ff lam bankhangen! xxx
