Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
donderdag 24 juni 2010 om 12:07
quote:iones schreef op 24 juni 2010 @ 11:58:
Dat je aangekomen bent is dus eigenlijk een overwinning op jezelf. Maar kennelijk ervaar je dat niet zo.
Nee, want dat is nu juist de 'clou' van anorexia. Je wílt niet aankomen, terwijl je weet dat het je redding is. Natuurlijk wil je wel beter worden, maar dat aankomen daarvoor een vereiste is, blijft verschrikkelijk moeilijk.
Noah, ik weet hoe je je voelt.
En Runner, ik duim ook voor je hoor!! Spannend morgen. Welke studie doe je eigenlijk?
Dat je aangekomen bent is dus eigenlijk een overwinning op jezelf. Maar kennelijk ervaar je dat niet zo.
Nee, want dat is nu juist de 'clou' van anorexia. Je wílt niet aankomen, terwijl je weet dat het je redding is. Natuurlijk wil je wel beter worden, maar dat aankomen daarvoor een vereiste is, blijft verschrikkelijk moeilijk.
Noah, ik weet hoe je je voelt.
En Runner, ik duim ook voor je hoor!! Spannend morgen. Welke studie doe je eigenlijk?
donderdag 24 juni 2010 om 12:14
quote:runner84 schreef op 24 juni 2010 @ 12:00:
noahtb. Vervelend dat je het zo moeilijk hebt, ik wou dat ik je de strijd uit handen kon nemen...het lijkt zo moeilijk om iets zinnigs te zeggen. Ik weet dat ik met honderd duizend rationele argumenten kan aankomen, maar ik weet dat het gevoel vaak zoveel sterker is.
Hopelijk heb je wel iets aan wat al geschreven is. Jij bent meer dan een nummer op de weegschaal. Dat nummertje moet minder en minder en noahtb wordt steeds onderdrukt, kleiner en kleiner terwijl ik zeker weet dat je een leuk en lief mens bent die er mag zijn en die mag leven!
Veel sterkte, kom gerust ook schrijven, het is jouw topic!
Helemaal mee eens.
Noah, probeer het eens, probeer het gewicht eens omarmen en het eens vast te houden.Wen aan het getal, wen aan het gevoel. Zie wat het met je doet, of je je er fijner bij voelt (en nu niet meteen denken NEEE, maar geef het wat tijd). Uiteindelijk blijf jij in control hoor, met of zonder wat extra gewicht. Dat gewicht is niet hetgene wat je leven vorm geeft, dat ben jij. Dan is dat gewicht maar zo'n relatief gegeven. Het is een getal, een nietszeggende waarde uit ons metrisch stelsel, het zegt niets over wie jij bent, over jouw intrinsieke waarde. Jouw waarde zit 'em in je karakter, in de liefde die je kunt geven, de humor die je hebt, het mens dat je bent. Je lijf verdient de voeding om midden in het leven te staan, om er te zijn, om het vehikel van jouw zijn te zijn.
noahtb. Vervelend dat je het zo moeilijk hebt, ik wou dat ik je de strijd uit handen kon nemen...het lijkt zo moeilijk om iets zinnigs te zeggen. Ik weet dat ik met honderd duizend rationele argumenten kan aankomen, maar ik weet dat het gevoel vaak zoveel sterker is.
Hopelijk heb je wel iets aan wat al geschreven is. Jij bent meer dan een nummer op de weegschaal. Dat nummertje moet minder en minder en noahtb wordt steeds onderdrukt, kleiner en kleiner terwijl ik zeker weet dat je een leuk en lief mens bent die er mag zijn en die mag leven!
Veel sterkte, kom gerust ook schrijven, het is jouw topic!
Helemaal mee eens.
Noah, probeer het eens, probeer het gewicht eens omarmen en het eens vast te houden.Wen aan het getal, wen aan het gevoel. Zie wat het met je doet, of je je er fijner bij voelt (en nu niet meteen denken NEEE, maar geef het wat tijd). Uiteindelijk blijf jij in control hoor, met of zonder wat extra gewicht. Dat gewicht is niet hetgene wat je leven vorm geeft, dat ben jij. Dan is dat gewicht maar zo'n relatief gegeven. Het is een getal, een nietszeggende waarde uit ons metrisch stelsel, het zegt niets over wie jij bent, over jouw intrinsieke waarde. Jouw waarde zit 'em in je karakter, in de liefde die je kunt geven, de humor die je hebt, het mens dat je bent. Je lijf verdient de voeding om midden in het leven te staan, om er te zijn, om het vehikel van jouw zijn te zijn.
donderdag 24 juni 2010 om 12:15
Daar ga ik in september mee beginnen Runner. Leuk!
Dank voor de lieve woorden .
Een overwinning; zo had ik het nog niet bekeken. Natuurlijk heb je, rationeel gezien, gelijk maar wat Lotte zegt heeft nu eventjes de overhand.
Ik ga zaterdag naar het strand in bikini en ik zie er nu al tegenop. Ik ga toch om de circkel te doorbreken maar het brengt wat onrust met zich mee.
Ik lees net een topic van een meisje dat vraagt of wij willen reageren op een foto van haar magere lichaam. Ik heb er een beetje mijn twijfels bij. Een paar jaar geleden wilde ik niets liever horen dat mensen me te mager vonden.. Dat vond ik stimulerend en voelde me er goed door. Gek he..
Dank voor de lieve woorden .
Een overwinning; zo had ik het nog niet bekeken. Natuurlijk heb je, rationeel gezien, gelijk maar wat Lotte zegt heeft nu eventjes de overhand.
Ik ga zaterdag naar het strand in bikini en ik zie er nu al tegenop. Ik ga toch om de circkel te doorbreken maar het brengt wat onrust met zich mee.
Ik lees net een topic van een meisje dat vraagt of wij willen reageren op een foto van haar magere lichaam. Ik heb er een beetje mijn twijfels bij. Een paar jaar geleden wilde ik niets liever horen dat mensen me te mager vonden.. Dat vond ik stimulerend en voelde me er goed door. Gek he..
donderdag 24 juni 2010 om 13:06
donderdag 24 juni 2010 om 21:31
Ik heb het echt héél moeilijk. Als ik ben aangekomen houd ik mijn gewicht altijd extra scherp in de gaten, omdat ik bang ben dat het opeens uit de klauw zal lopen ofzo. Aankomen betekent toch de controle loslaten, en door dat wegen probeer ik die toch weer een beetje terug te pakken (slaat nergens op, maargoed, 't is gewoon paniek).
Maargoed, ik ben vandaag dus óók weer aangekomen (we praten nog steeds over onsjes, maar voor mij voelt het echt als 'veel'). De drang om er weer iets af te werken is heel groot, ik weet ook dat ik dat heel goed kan. Maar in plaats daarvan, ben ik toch mijn eetlijst blijven volgen.
En nu voel ik me zo vol. En ik voel me zo'n veelvraat. Dat is het enige wat op dit moment bij me naar boven komt. Dat dit goed is voor mijn toekomst, lijkt even totaal niet aan de orde.
Dit is het gevoel waar ik zo bang voor ben. Dit heb ik al die jaren omzeild. En dat was stukken makkelijker dan waar ik nu doorheen ga.
Ik vaar op m'n verstand, maar m'n gevoel is véél sterker.
Maargoed, ik ben vandaag dus óók weer aangekomen (we praten nog steeds over onsjes, maar voor mij voelt het echt als 'veel'). De drang om er weer iets af te werken is heel groot, ik weet ook dat ik dat heel goed kan. Maar in plaats daarvan, ben ik toch mijn eetlijst blijven volgen.
En nu voel ik me zo vol. En ik voel me zo'n veelvraat. Dat is het enige wat op dit moment bij me naar boven komt. Dat dit goed is voor mijn toekomst, lijkt even totaal niet aan de orde.
Dit is het gevoel waar ik zo bang voor ben. Dit heb ik al die jaren omzeild. En dat was stukken makkelijker dan waar ik nu doorheen ga.
Ik vaar op m'n verstand, maar m'n gevoel is véél sterker.
donderdag 24 juni 2010 om 21:51
quote:Lotte35 schreef op 24 juni 2010 @ 21:31:
Ik heb het echt héél moeilijk. Als ik ben aangekomen houd ik mijn gewicht altijd extra scherp in de gaten, omdat ik bang ben dat het opeens uit de klauw zal lopen ofzo. Aankomen betekent toch de controle loslaten, en door dat wegen probeer ik die toch weer een beetje terug te pakken (slaat nergens op, maargoed, 't is gewoon paniek).
Maargoed, ik ben vandaag dus óók weer aangekomen (we praten nog steeds over onsjes, maar voor mij voelt het echt als 'veel'). De drang om er weer iets af te werken is heel groot, ik weet ook dat ik dat heel goed kan. Maar in plaats daarvan, ben ik toch mijn eetlijst blijven volgen.
En nu voel ik me zo vol. En ik voel me zo'n veelvraat. Dat is het enige wat op dit moment bij me naar boven komt. Dat dit goed is voor mijn toekomst, lijkt even totaal niet aan de orde.
Dit is het gevoel waar ik zo bang voor ben. Dit heb ik al die jaren omzeild. En dat was stukken makkelijker dan waar ik nu doorheen ga.
Ik vaar op m'n verstand, maar m'n gevoel is véél sterker.
Dit is een zure appel waar je door kunt bijten. Je kunt het ook niet doen, dat is aan jou. Het is de keuze die je maakt tussen een leven waarin je ja, meer weegt, ja, "dikker" bent, ja, misschien nieuwe kleren moet kopen, en daarbij je lekkerder voelt, blijer bent, meer aankunt, minder moe bent, minder prikkelbaar, minder verdrietig, minder zwartgallig, minder onzeker, OF je kiest voor een leven waarin je ja, mager bent, ja, een klein maatje past, ja, al je botten voelt, ja, een schijnveiligheid hebt, ja, afhankelijk bent, ja, altijd die hyperalerte nerveuze status hebt, ja, bij elke hap moet nadenken, ja, je eigenwaarde van de weegschaal laat afhangen.
Denk goed na Lotte, wat brengt dat lage gewicht je? Geluk? Blijheid? Plezier? Zekerheid? Of brengt het je juist verdriet, nare gedachten, slecht slapen, gevoelens van onmacht en neerslachtigheid?
Ik hoef je niet te vertellen wat je moet doen. Dat weet je diep in je. Die gedachten die je voelt, dat is de AN die aan je loopt te sjorren. Laat 'em niet winnen Lotte. Houd moed!
Ik heb het echt héél moeilijk. Als ik ben aangekomen houd ik mijn gewicht altijd extra scherp in de gaten, omdat ik bang ben dat het opeens uit de klauw zal lopen ofzo. Aankomen betekent toch de controle loslaten, en door dat wegen probeer ik die toch weer een beetje terug te pakken (slaat nergens op, maargoed, 't is gewoon paniek).
Maargoed, ik ben vandaag dus óók weer aangekomen (we praten nog steeds over onsjes, maar voor mij voelt het echt als 'veel'). De drang om er weer iets af te werken is heel groot, ik weet ook dat ik dat heel goed kan. Maar in plaats daarvan, ben ik toch mijn eetlijst blijven volgen.
En nu voel ik me zo vol. En ik voel me zo'n veelvraat. Dat is het enige wat op dit moment bij me naar boven komt. Dat dit goed is voor mijn toekomst, lijkt even totaal niet aan de orde.
Dit is het gevoel waar ik zo bang voor ben. Dit heb ik al die jaren omzeild. En dat was stukken makkelijker dan waar ik nu doorheen ga.
Ik vaar op m'n verstand, maar m'n gevoel is véél sterker.
Dit is een zure appel waar je door kunt bijten. Je kunt het ook niet doen, dat is aan jou. Het is de keuze die je maakt tussen een leven waarin je ja, meer weegt, ja, "dikker" bent, ja, misschien nieuwe kleren moet kopen, en daarbij je lekkerder voelt, blijer bent, meer aankunt, minder moe bent, minder prikkelbaar, minder verdrietig, minder zwartgallig, minder onzeker, OF je kiest voor een leven waarin je ja, mager bent, ja, een klein maatje past, ja, al je botten voelt, ja, een schijnveiligheid hebt, ja, afhankelijk bent, ja, altijd die hyperalerte nerveuze status hebt, ja, bij elke hap moet nadenken, ja, je eigenwaarde van de weegschaal laat afhangen.
Denk goed na Lotte, wat brengt dat lage gewicht je? Geluk? Blijheid? Plezier? Zekerheid? Of brengt het je juist verdriet, nare gedachten, slecht slapen, gevoelens van onmacht en neerslachtigheid?
Ik hoef je niet te vertellen wat je moet doen. Dat weet je diep in je. Die gedachten die je voelt, dat is de AN die aan je loopt te sjorren. Laat 'em niet winnen Lotte. Houd moed!
donderdag 24 juni 2010 om 22:18
Ik ben zo blij dat je nog even reageert Pelikaan. Ik weet inderdaad wat ik moet kiezen, en die keuze heb ik ook gemaakt. Ik heb net nog wat chips op, terwijl ik me al zo 'vol' voelde. Maar ik weet dat het gewoon niet kán, me vol voelen, want ik heb niet te veel gegeten. Wel meer dan anders, maar niet te veel.
En nu zit ik hier, en voel me alsof ik zonder kompas in de jungle ben gedropt. Ik ben even al m'n vastigheid kwijt, want ik ben aangekomen, maar toch blijf ik eten. Dat is geheel nieuw in mijn systeem.
Maar dan kijk ik nog even op het forum, en zie deze reactie van jou.
En dan weet ik wat ik wil. En dat is níet het leven zoals ik dat dat afgelopen jaren heb geleid. (En dat zou ik eigenlijk met een 'lange ij' moeten schrijven)
Dank je wel!! Ik ga je reactie printen.
En nu zit ik hier, en voel me alsof ik zonder kompas in de jungle ben gedropt. Ik ben even al m'n vastigheid kwijt, want ik ben aangekomen, maar toch blijf ik eten. Dat is geheel nieuw in mijn systeem.
Maar dan kijk ik nog even op het forum, en zie deze reactie van jou.
En dan weet ik wat ik wil. En dat is níet het leven zoals ik dat dat afgelopen jaren heb geleid. (En dat zou ik eigenlijk met een 'lange ij' moeten schrijven)
Dank je wel!! Ik ga je reactie printen.
donderdag 24 juni 2010 om 22:28
quote:runner84 schreef op 24 juni 2010 @ 22:11:
Lotte, het is fysiologisch onmogelijk om meerdere onsjes in 1 dag aan te komen. Dat gebeurt gewoon niet. Dit weet je vast allemaal, maar je hebt zo'n 7000 kcal extra nodig om 1kg aan te komen. Om 100g aan te komen zou je dus zo'n 700kcal extra moeten eten, dus bovenop wat je nodig hebt om de dag door te komen. Ik ga ervan uit dat je dat gisteren niet gedaan hebt. Die onsjes zijn gewoon vocht ofzo.
Ik weet dat je hoofd niet zo vatbaar is voor rationele argumenten, maar wellicht helpt het een beetje.
JA, dit helpt me zeker! 't Is toch wat hè... Ik heb zo'n goed verstand. Maar dit wil maar niet doordringen. Gisteren en vandaag ben ik bij elkaar een pond aangekomen. Dat op zich vind ik al vreselijk moeilijk, maar nu heb ik het gevoel alsof 'het hek van de dam is'. Alsof ik vanaf nu in rap tempo zal uitdijen, en m'n vertrouwde lichaam (wat te dun is, maar wel al jaren mijn lijf) helemaal kwijt zal raken.
Dat kán helemaal niet. Zelfs al zou ik willen, zou ik niet eens zoveel kunnen eten. Maar die anorexia doet zulke bizarre dingen met je verstand. Je gaat dingen bedenken die gewoon níet kloppen.
Dit gewicht een tijdje vasthouden is een goed advies van je. Da's al nieuw voor me, want als ik dit gewicht naderde, zette ik altijd de rem erop. Dat is iets wat ik nu absoluut niet laat gebeuren. Het heeft me nooit iets gebracht, en dat zal nu niet anders zijn.
Onwijs bedankt voor je reactie, ik heb er erg veel steun aan. Ik ga zo inderdaad naar bed, lekker lezen. Als ik eenmaal ( gewassen en gestreken ) in bed lig, zal ik me vast beter voelen. Maar op het moment moet ik het echt verwerken hoor, dit nieuwe gewicht. Ik heb dit in tien jaar niet gewogen.
Lotte, het is fysiologisch onmogelijk om meerdere onsjes in 1 dag aan te komen. Dat gebeurt gewoon niet. Dit weet je vast allemaal, maar je hebt zo'n 7000 kcal extra nodig om 1kg aan te komen. Om 100g aan te komen zou je dus zo'n 700kcal extra moeten eten, dus bovenop wat je nodig hebt om de dag door te komen. Ik ga ervan uit dat je dat gisteren niet gedaan hebt. Die onsjes zijn gewoon vocht ofzo.
Ik weet dat je hoofd niet zo vatbaar is voor rationele argumenten, maar wellicht helpt het een beetje.
JA, dit helpt me zeker! 't Is toch wat hè... Ik heb zo'n goed verstand. Maar dit wil maar niet doordringen. Gisteren en vandaag ben ik bij elkaar een pond aangekomen. Dat op zich vind ik al vreselijk moeilijk, maar nu heb ik het gevoel alsof 'het hek van de dam is'. Alsof ik vanaf nu in rap tempo zal uitdijen, en m'n vertrouwde lichaam (wat te dun is, maar wel al jaren mijn lijf) helemaal kwijt zal raken.
Dat kán helemaal niet. Zelfs al zou ik willen, zou ik niet eens zoveel kunnen eten. Maar die anorexia doet zulke bizarre dingen met je verstand. Je gaat dingen bedenken die gewoon níet kloppen.
Dit gewicht een tijdje vasthouden is een goed advies van je. Da's al nieuw voor me, want als ik dit gewicht naderde, zette ik altijd de rem erop. Dat is iets wat ik nu absoluut niet laat gebeuren. Het heeft me nooit iets gebracht, en dat zal nu niet anders zijn.
Onwijs bedankt voor je reactie, ik heb er erg veel steun aan. Ik ga zo inderdaad naar bed, lekker lezen. Als ik eenmaal ( gewassen en gestreken ) in bed lig, zal ik me vast beter voelen. Maar op het moment moet ik het echt verwerken hoor, dit nieuwe gewicht. Ik heb dit in tien jaar niet gewogen.
donderdag 24 juni 2010 om 22:29
quote:Lotte35 schreef op 24 juni 2010 @ 22:18:
Ik ben zo blij dat je nog even reageert Pelikaan. Ik weet inderdaad wat ik moet kiezen, en die keuze heb ik ook gemaakt. Ik heb net nog wat chips op, terwijl ik me al zo 'vol' voelde. Maar ik weet dat het gewoon niet kán, me vol voelen, want ik heb niet te veel gegeten. Wel meer dan anders, maar niet te veel.
En nu zit ik hier, en voel me alsof ik zonder kompas in de jungle ben gedropt. Ik ben even al m'n vastigheid kwijt, want ik ben aangekomen, maar toch blijf ik eten. Dat is geheel nieuw in mijn systeem.
Maar dan kijk ik nog even op het forum, en zie deze reactie van jou.
En dan weet ik wat ik wil. En dat is níet het leven zoals ik dat dat afgelopen jaren heb geleid. (En dat zou ik eigenlijk met een 'lange ij' moeten schrijven)
Dank je wel!! Ik ga je reactie printen.
Dit getuigt van zoveel moed meid, echt, ik ben ontzettend trots op je.
Die AN zal nog vaak proberen om je weer terug in zijn hol te slepen. Het verraderlijke is dat het lijkt alsof je eigen stem spreekt, maar dat is niet zo. Super dat je je niet in de luren laat leggen. Dat volle gevoel, helaas, daar moet je doorheen. Het is deels fysiek (je maag moet wat wennen) maar het overgrote deel is echt psychologisch. Ik kan het nu heel soms ook nog wel eens hebben. Terwijl mijn maag nu echt wel wat gewend is hoor! Maar als ik me zit op te fokken over wat ik gegeten heb, voel ik me prompt ook vol. Geeft niets, mijn moeder zegt altijd: beter vol dan leeg. Nouja zeg, een waarheid als een koe.
Eens met runner: je doet het ontzettend goed. Probeer die positieve kijk erop vast te houden en de nare gevoelens als irritante bijwerkingen van je medicijn te zien. Je kunt dit, je gaat dit redden. Vanaf de forumzijlijn zullen wij je aanmoedigen!!
Ik ben zo blij dat je nog even reageert Pelikaan. Ik weet inderdaad wat ik moet kiezen, en die keuze heb ik ook gemaakt. Ik heb net nog wat chips op, terwijl ik me al zo 'vol' voelde. Maar ik weet dat het gewoon niet kán, me vol voelen, want ik heb niet te veel gegeten. Wel meer dan anders, maar niet te veel.
En nu zit ik hier, en voel me alsof ik zonder kompas in de jungle ben gedropt. Ik ben even al m'n vastigheid kwijt, want ik ben aangekomen, maar toch blijf ik eten. Dat is geheel nieuw in mijn systeem.
Maar dan kijk ik nog even op het forum, en zie deze reactie van jou.
En dan weet ik wat ik wil. En dat is níet het leven zoals ik dat dat afgelopen jaren heb geleid. (En dat zou ik eigenlijk met een 'lange ij' moeten schrijven)
Dank je wel!! Ik ga je reactie printen.
Dit getuigt van zoveel moed meid, echt, ik ben ontzettend trots op je.
Die AN zal nog vaak proberen om je weer terug in zijn hol te slepen. Het verraderlijke is dat het lijkt alsof je eigen stem spreekt, maar dat is niet zo. Super dat je je niet in de luren laat leggen. Dat volle gevoel, helaas, daar moet je doorheen. Het is deels fysiek (je maag moet wat wennen) maar het overgrote deel is echt psychologisch. Ik kan het nu heel soms ook nog wel eens hebben. Terwijl mijn maag nu echt wel wat gewend is hoor! Maar als ik me zit op te fokken over wat ik gegeten heb, voel ik me prompt ook vol. Geeft niets, mijn moeder zegt altijd: beter vol dan leeg. Nouja zeg, een waarheid als een koe.
Eens met runner: je doet het ontzettend goed. Probeer die positieve kijk erop vast te houden en de nare gevoelens als irritante bijwerkingen van je medicijn te zien. Je kunt dit, je gaat dit redden. Vanaf de forumzijlijn zullen wij je aanmoedigen!!
donderdag 24 juni 2010 om 22:36
quote:runner84 schreef op 24 juni 2010 @ 22:33:
slaap lekker!
Ik ga ook proberen te slapen. Kan ik morgen fris en fruitig voor m'n beoordelaars staan
Ik wou gewoon dat het voorbij was!!! sorry, zit dit topic te misbruiken.Lekker slapen runner. Waarschijnlijk heb je je uitmuntend voorbereid, dat scheelt al een hoop. Nog even doorbijten en dan heb je het achter de rug! Succes!!
slaap lekker!
Ik ga ook proberen te slapen. Kan ik morgen fris en fruitig voor m'n beoordelaars staan
Ik wou gewoon dat het voorbij was!!! sorry, zit dit topic te misbruiken.Lekker slapen runner. Waarschijnlijk heb je je uitmuntend voorbereid, dat scheelt al een hoop. Nog even doorbijten en dan heb je het achter de rug! Succes!!
vrijdag 25 juni 2010 om 21:41
quote:runner84 schreef op 25 juni 2010 @ 16:14:
Lotte, hoe gaat het met je vandaag?
Wat lief dat je het vraagt!
Maar eerst wil ik natuurlijk weten hoe het jou vandaag is vergaan met het verdedigen van je scriptie!!
Heb je meteen een cijfer gekregen? Ben je blij?
Mijn dag begon moeizaam hoor. Vroeg wakker, dus moe. En ik hóef helemaal niet vroeg wakker te zijn, want ik werk alleen de middagen. Maargoed, eenmaal uit bed voelde ik me meteen al vol. Dat was dus een moeilijk begin. Wel gewoon m'n eetlijst gevolgd, want als ik dat niet doe ben ik helemáál mijn structuur kwijt. Het smaakte allemaal wel, maar happy voelde ik me er niet bij. Stok achter de deur was wel, dat ik vanmiddag moest gaan werken. Dan heb ik alle energie uit het eten hard nodig, en is het dus toch iets makkelijker om het te nemen. Ik zeg eerlijk, dat als ik vrij was geweest vandaag, ik waarschijnlijk wel met m'n lijst gesmokkeld zou hebben.....
Vanavond kon ik het niet laten me even te wegen. Mijn gewicht is gelijk gebleven, en dat stelt me wel heel erg gerust. Voor mijn gevoel is het nog steeds veel (tien kilo boven mijn dieptepunt), maar ik ervaar nu in ieder geval dat ik niet meteen doorschiet naar een enorm gewicht. (Klinkt idioot, maar die angst sloeg me gisteren om het hart.) Ik heb nog steeds controle, maar nu over een iets hoger gewicht. En als ik het nóg iets laat oplopen, heb ik nog stééds die controle. Die gedachte stelt me wel gerust. Ik hoef niet al mijn zekerheden in één keer op te geven.
Lotte, hoe gaat het met je vandaag?
Wat lief dat je het vraagt!
Maar eerst wil ik natuurlijk weten hoe het jou vandaag is vergaan met het verdedigen van je scriptie!!
Heb je meteen een cijfer gekregen? Ben je blij?
Mijn dag begon moeizaam hoor. Vroeg wakker, dus moe. En ik hóef helemaal niet vroeg wakker te zijn, want ik werk alleen de middagen. Maargoed, eenmaal uit bed voelde ik me meteen al vol. Dat was dus een moeilijk begin. Wel gewoon m'n eetlijst gevolgd, want als ik dat niet doe ben ik helemáál mijn structuur kwijt. Het smaakte allemaal wel, maar happy voelde ik me er niet bij. Stok achter de deur was wel, dat ik vanmiddag moest gaan werken. Dan heb ik alle energie uit het eten hard nodig, en is het dus toch iets makkelijker om het te nemen. Ik zeg eerlijk, dat als ik vrij was geweest vandaag, ik waarschijnlijk wel met m'n lijst gesmokkeld zou hebben.....
Vanavond kon ik het niet laten me even te wegen. Mijn gewicht is gelijk gebleven, en dat stelt me wel heel erg gerust. Voor mijn gevoel is het nog steeds veel (tien kilo boven mijn dieptepunt), maar ik ervaar nu in ieder geval dat ik niet meteen doorschiet naar een enorm gewicht. (Klinkt idioot, maar die angst sloeg me gisteren om het hart.) Ik heb nog steeds controle, maar nu over een iets hoger gewicht. En als ik het nóg iets laat oplopen, heb ik nog stééds die controle. Die gedachte stelt me wel gerust. Ik hoef niet al mijn zekerheden in één keer op te geven.
zaterdag 26 juni 2010 om 13:01
Runner, een NEGEN?! Wat goed zeg, gefeliciteerd!
Bedankt voor je reactie op mijn dag gisteren!
quote:iones schreef op 26 juni 2010 @ 12:20:
Toch kan ik me voorstellen dat je je snel vol voelt, als je maag gekrompen is door onvoldoende eten. En het is goed dat je dan doorgaat, dat getuigt van mentale kracht. Want je maag moet weer wennen aan normale hoeveelheden voedsel.
Klopt. En zeker omdat ik eigenlijk al tien jaar geen normale hoeveelheden meer eet. Met uitzondering van negen maanden therapie, waarin ik echt volledig aan de bak moest. Dat was toen ook wel heel heftig hoor. Vooral de lunch, die bestond uit drie belegde boterhammen, een glas melk en een stuk fruit. Daarna kon ik echt geen páp meer zeggen.
Toch is het ook voor een groot deel psychisch, dat volle gevoel. Ik kan het gevoel hebben véél te veel gegeten te hebben, en 'enorm' te zijn aangekomen op een dag (waarbij drie ons voor mij dus al enorm is). Als ik me dan weeg, en zie dat ik helemaal niet ben aangekomen, of zelfs iets ben afgevallen, voel ik me op slag veel minder vol. Puur tussen de oren dus.
Maar bedankt dat je dat zegt, over die mentale kracht. Want die héb ik wel. Ik zet 'm alleen vaak op de verkeerde manier in.
Bedankt voor je reactie op mijn dag gisteren!
quote:iones schreef op 26 juni 2010 @ 12:20:
Toch kan ik me voorstellen dat je je snel vol voelt, als je maag gekrompen is door onvoldoende eten. En het is goed dat je dan doorgaat, dat getuigt van mentale kracht. Want je maag moet weer wennen aan normale hoeveelheden voedsel.
Klopt. En zeker omdat ik eigenlijk al tien jaar geen normale hoeveelheden meer eet. Met uitzondering van negen maanden therapie, waarin ik echt volledig aan de bak moest. Dat was toen ook wel heel heftig hoor. Vooral de lunch, die bestond uit drie belegde boterhammen, een glas melk en een stuk fruit. Daarna kon ik echt geen páp meer zeggen.
Toch is het ook voor een groot deel psychisch, dat volle gevoel. Ik kan het gevoel hebben véél te veel gegeten te hebben, en 'enorm' te zijn aangekomen op een dag (waarbij drie ons voor mij dus al enorm is). Als ik me dan weeg, en zie dat ik helemaal niet ben aangekomen, of zelfs iets ben afgevallen, voel ik me op slag veel minder vol. Puur tussen de oren dus.
Maar bedankt dat je dat zegt, over die mentale kracht. Want die héb ik wel. Ik zet 'm alleen vaak op de verkeerde manier in.
zondag 27 juni 2010 om 11:31
Maar je moet het zo zien, als je hem op een verkeerde manier in zet, heb je geen mentale kracht. Want dan ben je jezelf niet machtig. Je doet dan namelijk iets dat niet goed voor je is, waarvan je je ook bewust bent dat het niet goed voor je is. Maar je geeft er toch aan toe. Mentale kracht op dat moment is dan daar tegen in te gaan en TOCH te eten.
Ik heb een vraagje aan jullie allemaal.
We waren laatst aan het gourmetten. Ik, mijn vriend en mijn schoonfamilie. 1 broer van mijn vriend heeft 2 zoontjes en die eten heel goed. De andere broer heeft 2 dochtertjes en daar is het eten een probleem. De jongste kinderen zijn een jaar of 4, de oudsten zijn tegen de 6.
die meisjes moet het eten altijd naar binnen geloodst worden, ze lusten bijna niets. Zelfs om snoep geven ze niet bijzonder veel. De jongetjes eten alles meteen op maar de meisjes soms zelfs helemaal niet.
Ik zei tegen mijn zwager (de vader van de meisjes), ik at vroeger toen ik klein was zoals die jongetjes. Maar mijn zus at net zoals jouw dochtertjes.
Hij weet dat mijn zus anorectisch is. Hij zei "goh, toen al?". Dit zette hem natuurlijk even aan het denken. Ik zei tegen hem toen "als ik je een goed advies mag geven, zorg dat je kinderen veel zelfvertrouwen hebben, dat ze zeker van zichzelf zijn. En laat ze weten hoe mooi ze zijn". "dat zal ik zeker gaan doen", zei hij toen. En daar lieten we het bij.
Mijn vraag is, hoe jullie als kind vroeger aten en of er een link is met anorexia.
Ik heb een vraagje aan jullie allemaal.
We waren laatst aan het gourmetten. Ik, mijn vriend en mijn schoonfamilie. 1 broer van mijn vriend heeft 2 zoontjes en die eten heel goed. De andere broer heeft 2 dochtertjes en daar is het eten een probleem. De jongste kinderen zijn een jaar of 4, de oudsten zijn tegen de 6.
die meisjes moet het eten altijd naar binnen geloodst worden, ze lusten bijna niets. Zelfs om snoep geven ze niet bijzonder veel. De jongetjes eten alles meteen op maar de meisjes soms zelfs helemaal niet.
Ik zei tegen mijn zwager (de vader van de meisjes), ik at vroeger toen ik klein was zoals die jongetjes. Maar mijn zus at net zoals jouw dochtertjes.
Hij weet dat mijn zus anorectisch is. Hij zei "goh, toen al?". Dit zette hem natuurlijk even aan het denken. Ik zei tegen hem toen "als ik je een goed advies mag geven, zorg dat je kinderen veel zelfvertrouwen hebben, dat ze zeker van zichzelf zijn. En laat ze weten hoe mooi ze zijn". "dat zal ik zeker gaan doen", zei hij toen. En daar lieten we het bij.
Mijn vraag is, hoe jullie als kind vroeger aten en of er een link is met anorexia.
zondag 27 juni 2010 om 11:39
quote:iones schreef op 27 juni 2010 @ 11:31:
Maar je moet het zo zien, als je hem op een verkeerde manier in zet, heb je geen mentale kracht. Want dan ben je jezelf niet machtig. Je doet dan namelijk iets dat niet goed voor je is, waarvan je je ook bewust bent dat het niet goed voor je is. Maar je geeft er toch aan toe. Mentale kracht op dat moment is dan daar tegen in te gaan en TOCH te eten.
Je hebt gelijk.
quote:iones schreef op 27 juni 2010 @ 11:31:
Mijn vraag is, hoe jullie als kind vroeger aten en of er een link is met anorexia.
Jouw 'theorie' gaat bij mij niet op. Ik at vroeger heel erg goed, vond ook alles lekker. Eigenlijk was eten gewoon een hobby van me. Maar omdat ik eten ben gaan 'misbruiken' toen ik ongelukkig was, is het een heel beladen ding voor me geworden. Heel erg zonde, want ik vind eten nog steeds heerlijk. Zo jammer dat ik er niet meer zorgeloos van kan genieten!
Nog niet althans...
Maar je moet het zo zien, als je hem op een verkeerde manier in zet, heb je geen mentale kracht. Want dan ben je jezelf niet machtig. Je doet dan namelijk iets dat niet goed voor je is, waarvan je je ook bewust bent dat het niet goed voor je is. Maar je geeft er toch aan toe. Mentale kracht op dat moment is dan daar tegen in te gaan en TOCH te eten.
Je hebt gelijk.
quote:iones schreef op 27 juni 2010 @ 11:31:
Mijn vraag is, hoe jullie als kind vroeger aten en of er een link is met anorexia.
Jouw 'theorie' gaat bij mij niet op. Ik at vroeger heel erg goed, vond ook alles lekker. Eigenlijk was eten gewoon een hobby van me. Maar omdat ik eten ben gaan 'misbruiken' toen ik ongelukkig was, is het een heel beladen ding voor me geworden. Heel erg zonde, want ik vind eten nog steeds heerlijk. Zo jammer dat ik er niet meer zorgeloos van kan genieten!
Nog niet althans...
