Psyche
alle pijlers
Eigen identiteit en het vinden van klein geluk
maandag 27 februari 2012 om 13:51
Ik heb een 'raar' probleem, vind ik zelf, en vind het heel lastig hoe ik dit kan veranderen:
Ik ben bang dat ik zelf niet echt een 'identiteit' heb. Ik ben inmiddels de 30 gepasseerd en heb een gezin en een actief leven, werk, e.d..
Ik ben altijd redelijk beïnvloedbaar geweest (niet dom) en ik kan me gewoon niet meer goed herinneren welke dingen als kind nou echt zó leuk vond dat ik er heel veel plezier aan ontleende.
Aan mijn moeder kan ik het niet vragen, want zij leeft niet meer, en mijn vader was vroeger nooit zo opmerkzaam zeg maar.
Ik zie bij mijn broer en zus ook dat zij ook een beetje 'vlak' zijn in hun emoties, en voor mijn gevoel ook geen hobby's hebben ofzo. Zonder voor mijn eigen verantwoordelijkheid weg te willen lopen denk ik dat dit misschien iets met onze gemeenschappelijke opvoeding (of genen) te maken kan hebben. Ik wil hier graag mee aan de slag, maar hoe doe ik dat?
Op dit moment loop ik enigszins 'vast' omdat ik niet weet waar ik mijn geluk uit moet halen. Ik heb veel om dankbaar voor te zijn, dat is het niet. Ik heb ook best een enigszins 'tevreden' gevoel, maar ervaar extreem weinig geluk. Ik zou zo graag eens écht blij zijn, maar dat voel ik niet.
Ik wil er graag verandering in aanbrengen, en om te beginnen heb ik dit topic geopend.
Ik ben bang dat ik zelf niet echt een 'identiteit' heb. Ik ben inmiddels de 30 gepasseerd en heb een gezin en een actief leven, werk, e.d..
Ik ben altijd redelijk beïnvloedbaar geweest (niet dom) en ik kan me gewoon niet meer goed herinneren welke dingen als kind nou echt zó leuk vond dat ik er heel veel plezier aan ontleende.
Aan mijn moeder kan ik het niet vragen, want zij leeft niet meer, en mijn vader was vroeger nooit zo opmerkzaam zeg maar.
Ik zie bij mijn broer en zus ook dat zij ook een beetje 'vlak' zijn in hun emoties, en voor mijn gevoel ook geen hobby's hebben ofzo. Zonder voor mijn eigen verantwoordelijkheid weg te willen lopen denk ik dat dit misschien iets met onze gemeenschappelijke opvoeding (of genen) te maken kan hebben. Ik wil hier graag mee aan de slag, maar hoe doe ik dat?
Op dit moment loop ik enigszins 'vast' omdat ik niet weet waar ik mijn geluk uit moet halen. Ik heb veel om dankbaar voor te zijn, dat is het niet. Ik heb ook best een enigszins 'tevreden' gevoel, maar ervaar extreem weinig geluk. Ik zou zo graag eens écht blij zijn, maar dat voel ik niet.
Ik wil er graag verandering in aanbrengen, en om te beginnen heb ik dit topic geopend.
dinsdag 28 februari 2012 om 11:24
Een loopbaancoach is ook al goed! Alleen is werk maar zo'n klein deel van je leven (qua ontdekken wat je wilt en wie je bent) en vaak weet je pas wat je wilt qua werk als je jezelf beter kent/ het grotere plaatje ziet, dus het zou ook wel fijn kunnen zijn als je daarbuiten iemand hebt die je daarin helpt. Haptonomie werd bij mij vergoed (alternatieve geneeswijzen), als dat te duur is kan je ook af en toe naar iemand toe gaan voor een massage/reiki/reading, enz. dat heeft mij ook heel veel geholpen om inzicht te krijgen in mezelf. Succes
dinsdag 28 februari 2012 om 11:29
Hoi!
Ik heb gelijk even wat opgezocht en een haptotherapeut gemaild met de vraag wat de kosten zijn, want dat is bij diegene inkomensafhankelijk.
Ik heb het juist dit jaar uit mijn aanvullende verzekering gegooid (tenminste, niet alleen dit, maar gewoon omlaag gegaan dus).
Mijn loopbaancoach is eigenlijk een soort 'balanscoach', dus het gaat niet alleen om werk. Dat vind ik ook al erg leuk om naartoe te gaan en mee bezig te zijn, dus ik hoop op de goeie weg te zijn.
Ik heb gelijk even wat opgezocht en een haptotherapeut gemaild met de vraag wat de kosten zijn, want dat is bij diegene inkomensafhankelijk.
Ik heb het juist dit jaar uit mijn aanvullende verzekering gegooid (tenminste, niet alleen dit, maar gewoon omlaag gegaan dus).
Mijn loopbaancoach is eigenlijk een soort 'balanscoach', dus het gaat niet alleen om werk. Dat vind ik ook al erg leuk om naartoe te gaan en mee bezig te zijn, dus ik hoop op de goeie weg te zijn.
woensdag 29 februari 2012 om 08:55
Wat goed van de hapto! Hopen dat de kosten meevallen.
Ow dan kom je met die coach ook wel een eind waarschijnlijk
Ik zat gisteren een stuk in 'Het schaduw effect' te lezen;
"Ook als we de beste ouders ter wereld hadden, zullen we ons hebben geschaamd voor bepaalde eigenschappen die we lieten zien. We kregen de boodschap dat er iets mis was met ons of dat we om de een of andere reden iets verkeerd deden. Misschien maakten we wel teveel herrie. In plaats van dat we rustiger werden in de wetenschap dat er wel weer een ander moment zou komen waarop we herrie konden maken, vatte ons fragiele, ongevormde ego deze opmerking op als kritiek op onze ongegeneerde zelfexpressie. Het ego concludeerde dat zelfexpressie fout was en voortaan voor anderen verborgen gehouden moest worden. Zulke boodschappen werden in ons onderbewuste geprent, waardoor we anders naar onszelf gingen kijken en de aspecten van onze persoonlijkheid die niet door anderen werden geaccpteerd niet meer tot uiting lieten komen. Elke keer dat ons gedrag bekritiseerd of bestrafd werd, scheidden we onszelf af van ons authentieke zelf, ons ware zelf. Toen deze negatieve filters eenmaal stevig op hun plek zaten, werden we afgescheiden van onze vreugde, onze passie en de altijd aanwezige liefde in ons hart. Om emotioneel te kunnen overleven, hielden we ons ware zelf verborgen en creeerden we een versie ervan die in onze ogen wel door andere geaccepteerd zou worden.''
''We hebben allemaal een op ons ego gebaseerde identiteit gecreeerd, waarbij we onszelf een acceptabele rol hebben toegedicht, die er uiteindelijk voor zorgt dat onze zelfexpressie wordt onderdrukt. In plaats van wie we echt diep van binnen zijn, spelen we de rol van de persoon die we denken te moeten zijn.''
''Als we de verbinding met bepaalde aspecten van onze persoonlijkheid verbreken omdat we de boodschap krijgen dat deze er niet mogen zijn, hebben we niet langer toegang tot stimulering, opwinding, passie en creativiteit. Er is een enorm scala aan gevoelens dat erop wacht door ons lichaam te stromen en ons nieuwe gewaarwordingen te schenken. De manier waarop we vreugde, blijdschap en plezier ervaren is dan van een geheel andere orde. We zijn niet echt in staat te genieten van ons totale wezen, omdat we zijn vergeten wie we buiten de grenzen van onze innerlijke barrieres en de beperkingen die we aan onze emotionele belevingswereld hebben opgelegd eigenlijk zijn.''
Ow dan kom je met die coach ook wel een eind waarschijnlijk
Ik zat gisteren een stuk in 'Het schaduw effect' te lezen;
"Ook als we de beste ouders ter wereld hadden, zullen we ons hebben geschaamd voor bepaalde eigenschappen die we lieten zien. We kregen de boodschap dat er iets mis was met ons of dat we om de een of andere reden iets verkeerd deden. Misschien maakten we wel teveel herrie. In plaats van dat we rustiger werden in de wetenschap dat er wel weer een ander moment zou komen waarop we herrie konden maken, vatte ons fragiele, ongevormde ego deze opmerking op als kritiek op onze ongegeneerde zelfexpressie. Het ego concludeerde dat zelfexpressie fout was en voortaan voor anderen verborgen gehouden moest worden. Zulke boodschappen werden in ons onderbewuste geprent, waardoor we anders naar onszelf gingen kijken en de aspecten van onze persoonlijkheid die niet door anderen werden geaccpteerd niet meer tot uiting lieten komen. Elke keer dat ons gedrag bekritiseerd of bestrafd werd, scheidden we onszelf af van ons authentieke zelf, ons ware zelf. Toen deze negatieve filters eenmaal stevig op hun plek zaten, werden we afgescheiden van onze vreugde, onze passie en de altijd aanwezige liefde in ons hart. Om emotioneel te kunnen overleven, hielden we ons ware zelf verborgen en creeerden we een versie ervan die in onze ogen wel door andere geaccepteerd zou worden.''
''We hebben allemaal een op ons ego gebaseerde identiteit gecreeerd, waarbij we onszelf een acceptabele rol hebben toegedicht, die er uiteindelijk voor zorgt dat onze zelfexpressie wordt onderdrukt. In plaats van wie we echt diep van binnen zijn, spelen we de rol van de persoon die we denken te moeten zijn.''
''Als we de verbinding met bepaalde aspecten van onze persoonlijkheid verbreken omdat we de boodschap krijgen dat deze er niet mogen zijn, hebben we niet langer toegang tot stimulering, opwinding, passie en creativiteit. Er is een enorm scala aan gevoelens dat erop wacht door ons lichaam te stromen en ons nieuwe gewaarwordingen te schenken. De manier waarop we vreugde, blijdschap en plezier ervaren is dan van een geheel andere orde. We zijn niet echt in staat te genieten van ons totale wezen, omdat we zijn vergeten wie we buiten de grenzen van onze innerlijke barrieres en de beperkingen die we aan onze emotionele belevingswereld hebben opgelegd eigenlijk zijn.''
woensdag 29 februari 2012 om 10:54
@Tweewalletjes: goed van je dat je je hier bewust van bent en iets aan wil gaan doen. Ook ik kom uit een redelijk nuchter gezin en na diverse gebeurtenissen had ik mijn gevoel "uitgeschakeld" (nog veel erger dan jij, denk ik). Of iig heel weinig connectie mentaal-lichamelijk voelen. Ik was (daardoor?) heel stabiel, maar ook vlak, al merkte niemand dat behalve ikzelf. Emoties "dacht" ik in mijn hoofd, voelde ik niet, zeg maar.
Ik had geen bijzondere ambities, ben altijd een zorgzaam en pleasend persoon geweest en een helper voor anderen en hun problemen, leidde een gelukkig en comfortabel leven met de liefde van mijn leven en mijn geweldige kinderen. Toch ben ik me altijd bewust geweest dat ik ergens in mezelf eea "op slot" had gezet, en zelf de sleutel niet meer kon vinden. En dus ook niet uit mezelf haalde wat erin zat, ik herken wat je beschrijft.
Op eoa manier ligt het antwoord toch in in jezelf verdiepen. De diepte in gaan dus. Ik sluit me bij Italy aan. Zoveel van je reactiepatronen (op mensen, op gebeurtenissen) worden al vroeg "geautomatiseerd", oa door voorbeeld, genen, opvoeding, ervaringen. Ik was trouwens ook iemand die altijd verwachtingen invulde, of me voelde falen als ik dat niet deed. Tegelijkertijd wel zo "eigenwijs" dat ik wist wat ik het belangrijkste vond en dat kreeg ik ook op mijn pad (mijn gezin).
Ik leefde mijn leven, liep hier jaren in mijn eentje mee, vond dat ik intelligent genoeg was om het zelf te moeten kunnen ontdekken/helen/oplossen/vinden. Toch heb ik in de loop der tijd dus veel te weinig aan mijn eigen persoonlijkheidsontwikkeling gedaan, geen idee wat ik daarbuiten leuk vond of echt interessant, talent voor had, voldoening uit kon halen. Of echt genieten, echt "los zijn", stralend zijn, ik haalde alles uit de liefde van en voor man en kinderen.
Helaas was er nieuw groot verdriet voor nodig om dichterbij mezelf te komen en echt mee aan de slag te gaan. Vandaar dat ik zei: heel goed dat je je nu al bewust van bent en op zoek gaat naar jezelf ontdekken. Want reken maar dat er wel veeeeeeeel meer in jou zit dan je nu toegang toe hebt! Als je vage onvrede voelt kan je je blik wel richten op wat je wel hebt, en daar blij en tevreden mee leren zijn, maar diep van binnen voel je het dan nog niet zo. En doe je jezelf mee tekort (en indirect ook je gezin).
Zoals Italy al zegt: je hebt een half leven grotendeels gericht op anderen ipv jezelf, zie het zo dat jij nu aan de beurt bent. Voor verdieping, ontwikkeling, ontdekken van je innerlijke drijfveren en temperament, wat gewoon onderontwikkeld is gebleven. (waarschijnlijk afgeleerd, bedekt, als onwenselijk op non-aktief gezet). Je voelt zelf wel aan dat je maar een deel van je capaciteiten gebruikt en je kan jezelf lang sussen en tevreden zijn, maar dat innerlijk zal luider en luider roepen daar geen genoegen mee nemen. Omdat het zonde is, bepaalde dingen onbenut te laten, niet te ontdekken wat je nog meer "in huis hebt"! Het is niet alleen met een andere blik leren kijken, (blijf ik nep en aangeleerd vinden, ook al kan het werken).. gaat erom dat je dat van binnenuit voelt, straalt, patronen en overtuigingen (over jezelf en het leven) verandert omdat je dat ook echt zo voelt en "weet", je niet alleen positief kijkt, maar ook positief voelt dus.
Je hoeft daarvoor niet per se naar de huisarts of psycholoog, denk ik. Alles wat je onderneemt om dieper te komen helpt, ook een (goede) coach of haptonoom of andere vorm van therapie/cursus die gericht is op jezelf beter leren kennen en contact met je kern, gevoel, (lichamelijk) voelen, een stevige verbinding leggen tussen lichaam en geest. Gaat niet om speciale talenten of hobby's, maar wat je graag doet, wat je laat stralen (en niet wie), voldoening uit haalt als persoon/vrouw (buiten echtgenote, moeder en werknemer), wie jij bent en wat je leven inhoud geeft.
Er is een topic over "Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf". Een single moet dat nl wel zelf doen, dat soort innerlijk geluk vinden, kan niet meer terugvallen op een partner. Geluk is niet een constante staat van gelukkig voelen/zijn, het is een combi van van alles, waar je zelf voor een groot deel invloed op hebt, nl het lekker in je eigen vel zitten. Letterlijk en figuurlijk.
Maar dit kan natuurlijk ook binnen een relatie en gezin. En het is natuurlijk heerlijk als je dat soort dingen hebt (gezin, werk, vriendenkring, familie), maar je hebt gemerkt dat het niet (alleen) van dat soort dingen kan komen, als je dat stuk in jezelf mist, die dat kan ontvangen, met open hart kan genieten van alles wat je al wel hebt om blij en gelukkig van te zijn.
Als je wil, kan ik je aanraden op dat topic eens mee te lezen en te schrijven. Laat je inspireren, ga die ontdekkingstocht naar binnen maken, ontdek je werkelijke innerlijke eigen behoeftes en uitdagingen/opgaven en dus hoe je kan genieten, in op kan gaan, wat je nodig hebt en verder nog wil (leren/ontwikkelen) in het leven en aan jezelf (achtergebleven gebieden).
Bij mij was er uiteindelijk een "crisis" voor nodig (scheiding), voor ik naar die innerlijke stem luisterde (het "ik" wat nooit aan bod kwam). Ik weet nu het verschil, maar heb daar een hoge prijs voor betaald.. wat voor mij het belangrijkste was: liefde van en voor gezin, viel uiteen.. Nooit gedacht, maar dan valt de bodem onder je bestaan weg. Maar ook heeft het me zoveel opgeleverd: mijn hart weer open, eindelijk weten wie ik ben en wat ik waard ben, en nu een "inhaalslag" op bepaalde gebieden maken. Ik ben nu authentiek, echt, oprecht, open, sta volledig achter mezelf (ook qua meningen), weet wat me te doen staat, mijn eigen veerkracht, maar vooral voel ik me weer "heel"..
En dat is me zoveel waard, dat pakt niemand me meer af! In sneltreinvaart ben ik heel wat wijzer geworden en probeer ik mensen ervan te overtuigen dat het kan en dat je niet moet wachten tot je "gedwongen" wordt (door omstandigheden) om voor eens en altijd op zoek te gaan naar dat contact met innerlijke zelf, ontdaan van oude beperkingen/belemmeringen/pijn/patronen/reacties, die je tegenhouden om echt jezelf te zijn.
Dat is dus niet zozeer veranderen, maar jezelf bevrijden van alles wat je afhoudt van "puur" zijn, van factoren van buitenaf, van oude ervaringen en (aangeleerde) overtuigingen die niet bij jou horen en beperkend werken op dat enorme vermogen dat jij hebt wie je zou kunnen zijn. In feite bevrijd je het grote potentieel aan creativiteit en zin in het leven, echt genieten, van alles wat je in je hebt, maar nu ondermaats blijft, bedekt, ongebruikt..
Wens je veel succes, het is echt de moeite waard!
Ik had geen bijzondere ambities, ben altijd een zorgzaam en pleasend persoon geweest en een helper voor anderen en hun problemen, leidde een gelukkig en comfortabel leven met de liefde van mijn leven en mijn geweldige kinderen. Toch ben ik me altijd bewust geweest dat ik ergens in mezelf eea "op slot" had gezet, en zelf de sleutel niet meer kon vinden. En dus ook niet uit mezelf haalde wat erin zat, ik herken wat je beschrijft.
Op eoa manier ligt het antwoord toch in in jezelf verdiepen. De diepte in gaan dus. Ik sluit me bij Italy aan. Zoveel van je reactiepatronen (op mensen, op gebeurtenissen) worden al vroeg "geautomatiseerd", oa door voorbeeld, genen, opvoeding, ervaringen. Ik was trouwens ook iemand die altijd verwachtingen invulde, of me voelde falen als ik dat niet deed. Tegelijkertijd wel zo "eigenwijs" dat ik wist wat ik het belangrijkste vond en dat kreeg ik ook op mijn pad (mijn gezin).
Ik leefde mijn leven, liep hier jaren in mijn eentje mee, vond dat ik intelligent genoeg was om het zelf te moeten kunnen ontdekken/helen/oplossen/vinden. Toch heb ik in de loop der tijd dus veel te weinig aan mijn eigen persoonlijkheidsontwikkeling gedaan, geen idee wat ik daarbuiten leuk vond of echt interessant, talent voor had, voldoening uit kon halen. Of echt genieten, echt "los zijn", stralend zijn, ik haalde alles uit de liefde van en voor man en kinderen.
Helaas was er nieuw groot verdriet voor nodig om dichterbij mezelf te komen en echt mee aan de slag te gaan. Vandaar dat ik zei: heel goed dat je je nu al bewust van bent en op zoek gaat naar jezelf ontdekken. Want reken maar dat er wel veeeeeeeel meer in jou zit dan je nu toegang toe hebt! Als je vage onvrede voelt kan je je blik wel richten op wat je wel hebt, en daar blij en tevreden mee leren zijn, maar diep van binnen voel je het dan nog niet zo. En doe je jezelf mee tekort (en indirect ook je gezin).
Zoals Italy al zegt: je hebt een half leven grotendeels gericht op anderen ipv jezelf, zie het zo dat jij nu aan de beurt bent. Voor verdieping, ontwikkeling, ontdekken van je innerlijke drijfveren en temperament, wat gewoon onderontwikkeld is gebleven. (waarschijnlijk afgeleerd, bedekt, als onwenselijk op non-aktief gezet). Je voelt zelf wel aan dat je maar een deel van je capaciteiten gebruikt en je kan jezelf lang sussen en tevreden zijn, maar dat innerlijk zal luider en luider roepen daar geen genoegen mee nemen. Omdat het zonde is, bepaalde dingen onbenut te laten, niet te ontdekken wat je nog meer "in huis hebt"! Het is niet alleen met een andere blik leren kijken, (blijf ik nep en aangeleerd vinden, ook al kan het werken).. gaat erom dat je dat van binnenuit voelt, straalt, patronen en overtuigingen (over jezelf en het leven) verandert omdat je dat ook echt zo voelt en "weet", je niet alleen positief kijkt, maar ook positief voelt dus.
Je hoeft daarvoor niet per se naar de huisarts of psycholoog, denk ik. Alles wat je onderneemt om dieper te komen helpt, ook een (goede) coach of haptonoom of andere vorm van therapie/cursus die gericht is op jezelf beter leren kennen en contact met je kern, gevoel, (lichamelijk) voelen, een stevige verbinding leggen tussen lichaam en geest. Gaat niet om speciale talenten of hobby's, maar wat je graag doet, wat je laat stralen (en niet wie), voldoening uit haalt als persoon/vrouw (buiten echtgenote, moeder en werknemer), wie jij bent en wat je leven inhoud geeft.
Er is een topic over "Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf". Een single moet dat nl wel zelf doen, dat soort innerlijk geluk vinden, kan niet meer terugvallen op een partner. Geluk is niet een constante staat van gelukkig voelen/zijn, het is een combi van van alles, waar je zelf voor een groot deel invloed op hebt, nl het lekker in je eigen vel zitten. Letterlijk en figuurlijk.
Maar dit kan natuurlijk ook binnen een relatie en gezin. En het is natuurlijk heerlijk als je dat soort dingen hebt (gezin, werk, vriendenkring, familie), maar je hebt gemerkt dat het niet (alleen) van dat soort dingen kan komen, als je dat stuk in jezelf mist, die dat kan ontvangen, met open hart kan genieten van alles wat je al wel hebt om blij en gelukkig van te zijn.
Als je wil, kan ik je aanraden op dat topic eens mee te lezen en te schrijven. Laat je inspireren, ga die ontdekkingstocht naar binnen maken, ontdek je werkelijke innerlijke eigen behoeftes en uitdagingen/opgaven en dus hoe je kan genieten, in op kan gaan, wat je nodig hebt en verder nog wil (leren/ontwikkelen) in het leven en aan jezelf (achtergebleven gebieden).
Bij mij was er uiteindelijk een "crisis" voor nodig (scheiding), voor ik naar die innerlijke stem luisterde (het "ik" wat nooit aan bod kwam). Ik weet nu het verschil, maar heb daar een hoge prijs voor betaald.. wat voor mij het belangrijkste was: liefde van en voor gezin, viel uiteen.. Nooit gedacht, maar dan valt de bodem onder je bestaan weg. Maar ook heeft het me zoveel opgeleverd: mijn hart weer open, eindelijk weten wie ik ben en wat ik waard ben, en nu een "inhaalslag" op bepaalde gebieden maken. Ik ben nu authentiek, echt, oprecht, open, sta volledig achter mezelf (ook qua meningen), weet wat me te doen staat, mijn eigen veerkracht, maar vooral voel ik me weer "heel"..
En dat is me zoveel waard, dat pakt niemand me meer af! In sneltreinvaart ben ik heel wat wijzer geworden en probeer ik mensen ervan te overtuigen dat het kan en dat je niet moet wachten tot je "gedwongen" wordt (door omstandigheden) om voor eens en altijd op zoek te gaan naar dat contact met innerlijke zelf, ontdaan van oude beperkingen/belemmeringen/pijn/patronen/reacties, die je tegenhouden om echt jezelf te zijn.
Dat is dus niet zozeer veranderen, maar jezelf bevrijden van alles wat je afhoudt van "puur" zijn, van factoren van buitenaf, van oude ervaringen en (aangeleerde) overtuigingen die niet bij jou horen en beperkend werken op dat enorme vermogen dat jij hebt wie je zou kunnen zijn. In feite bevrijd je het grote potentieel aan creativiteit en zin in het leven, echt genieten, van alles wat je in je hebt, maar nu ondermaats blijft, bedekt, ongebruikt..
Wens je veel succes, het is echt de moeite waard!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 5 maart 2012 om 12:51
ik had ook gereageerd maar nooit meer terug gekomen (*schaam*)
Wat Italy en Suzy zeggen vind ik echt goed!
Mijn schoonzusje had het laatst ook over aan hapto, en een vriendin over een coach. Ik zit nu bij een psycholoog, maar heb niet het idee dat er gewerkt wordt aan wat ik wil...
Ga een coach / hapto ook maar eens wat beter uitzoeken.
Wat Italy en Suzy zeggen vind ik echt goed!
Mijn schoonzusje had het laatst ook over aan hapto, en een vriendin over een coach. Ik zit nu bij een psycholoog, maar heb niet het idee dat er gewerkt wordt aan wat ik wil...
Ga een coach / hapto ook maar eens wat beter uitzoeken.
maandag 5 maart 2012 om 17:37
Volledig eens met Italy en Suzy! Het lijkt heel lastig, maar dit gevoel kun je zelf veranderen. Bedenk wat je graag zou willen doen en doe het ook. Laat je dus niet tegenhouden door allerlei tegen-argumenten om het niet te doen (zowel door anderen als door jezelf) en ga ervoor. Je zult merken dat als je het dan toch gedaan hebt, dat je er een goed gevoel van krijgt. Door dit steeds te blijven herhalen, word je weer jezelf.
Dit klinkt nu misschien vaag, maar mij heeft het echt geholpen. Ik liet me ook teveel leiden door wat er van me verwacht werd (of van wat ik dacht dat er van me verwacht werd) en voelde me daardoor ook 'vlak' en met weinig positiviteit in m'n leven. Nu ik meer en meer leef naar mijn eigen ideëen, groeit de positiviteit en heb ik steeds meer geluksmomenten.
Probeer dus van alles uit en ontdek wat jijzelf leuk vindt (en doe dat vervolgens ook gewoon, ondanks meningen van anderen).
Dit klinkt nu misschien vaag, maar mij heeft het echt geholpen. Ik liet me ook teveel leiden door wat er van me verwacht werd (of van wat ik dacht dat er van me verwacht werd) en voelde me daardoor ook 'vlak' en met weinig positiviteit in m'n leven. Nu ik meer en meer leef naar mijn eigen ideëen, groeit de positiviteit en heb ik steeds meer geluksmomenten.
Probeer dus van alles uit en ontdek wat jijzelf leuk vindt (en doe dat vervolgens ook gewoon, ondanks meningen van anderen).
dinsdag 6 maart 2012 om 10:44
Bedankt!
@Loeky: ik haak al af bij 'bedenk wat je graag zou willen doen'. Ik denk al een hele tijd, maar ik kan niks verzinnen waar ik zin in krijg. Ja, op vakantie naar een warm land, lekker in m'n eentje, maar dat is financieel toch echt een bezwaar, haha!
Laatst had ik de handen vrij om wat langer te blijven werken, mijn man zou de kinderen ophalen. ik dacht toen: nee, ik ga niet langer werken, ik pak de auto en ga even wat winkels langs (koopavond) op een plek waar ik niet vaak kom. Maar het was bijna uitgestorven en ik heb er totaal niet van genoten. Echt een domper was dat. Maar goed, we houden vol, 1x geen succes wil nog niet zeggen dat een ander idee ook niet zo werken.
Iets anders wat ik wel zou willen is mijn baan opzeggen, maar dat zou financieel ook een groot fiasco zijn. Daarom ben ik ook naar die loopbaancoach/balanscoach gegaan, om mezelf verder te ontwikkelen en een baan te vinden die ik wél leuk vindt, zodat ik mijn huidige baan toch lekker kan opzeggen.
@Loeky: ik haak al af bij 'bedenk wat je graag zou willen doen'. Ik denk al een hele tijd, maar ik kan niks verzinnen waar ik zin in krijg. Ja, op vakantie naar een warm land, lekker in m'n eentje, maar dat is financieel toch echt een bezwaar, haha!
Laatst had ik de handen vrij om wat langer te blijven werken, mijn man zou de kinderen ophalen. ik dacht toen: nee, ik ga niet langer werken, ik pak de auto en ga even wat winkels langs (koopavond) op een plek waar ik niet vaak kom. Maar het was bijna uitgestorven en ik heb er totaal niet van genoten. Echt een domper was dat. Maar goed, we houden vol, 1x geen succes wil nog niet zeggen dat een ander idee ook niet zo werken.
Iets anders wat ik wel zou willen is mijn baan opzeggen, maar dat zou financieel ook een groot fiasco zijn. Daarom ben ik ook naar die loopbaancoach/balanscoach gegaan, om mezelf verder te ontwikkelen en een baan te vinden die ik wél leuk vindt, zodat ik mijn huidige baan toch lekker kan opzeggen.
dinsdag 6 maart 2012 om 11:03
oh, @Suzy65: ik ben even 'bezig' met het doorlezen van dat topic, maar jéémig wat is daar al veel geschreven.
Ik heb vanavond even een paar uurtjes niks te doen en ga me even verdiepen in de eerste pagina's, dan binnenkort de laatste, en dan hoop ik een beetje 'bij' genoeg te zijn om mee te schrijven!
Ik heb vanavond even een paar uurtjes niks te doen en ga me even verdiepen in de eerste pagina's, dan binnenkort de laatste, en dan hoop ik een beetje 'bij' genoeg te zijn om mee te schrijven!
