Psyche
alle pijlers
Extreem bang om dood te gaan.
vrijdag 3 december 2010 om 20:41
Ik ben 35, gezond, moeder, vrouw van, etc. Ik zie er vrij oké uit. Heb nog niet/geen rimpels, ben nog niet grijs, ben niet dik, kortom; mag niet klagen.
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
zaterdag 4 december 2010 om 18:12
sunemom, een zelfdoding brengt mensen in verwarring, en sommigen hebben natuurlijk zelf ook weleens die gedachten maar durft ze niet uit te spreken. toen ik bij de psych vertelde erover gedacht te hebben moest ik al bijna in therapie. idioot toch? dat zijn gewoon soms gedachten, dus ook daar kan je je diepste gevoelens niet kwijt.
wij slapen nooit.
zaterdag 4 december 2010 om 18:13
quote:SeptemberGirl schreef op 04 december 2010 @ 17:47:
[...]
Geldt ook voor Meds en haar denkwijze, over mensen die 'geloven'..... Dat is ook respectloos.Ik lees niks respectloos in Meds haar postings, zij benadert het heel nuchter en rationeel, en beroept zich vaak op (wetenschappelijk) onderzoek. Dat is totaal wat anders dan de misplaatste opmerking die jij hierboven maakte, die ook als een tang op een varken slaat.
[...]
Geldt ook voor Meds en haar denkwijze, over mensen die 'geloven'..... Dat is ook respectloos.Ik lees niks respectloos in Meds haar postings, zij benadert het heel nuchter en rationeel, en beroept zich vaak op (wetenschappelijk) onderzoek. Dat is totaal wat anders dan de misplaatste opmerking die jij hierboven maakte, die ook als een tang op een varken slaat.
zaterdag 4 december 2010 om 18:15
quote:valentinamaria schreef op 04 december 2010 @ 18:12:
sunemom, een zelfdoding brengt mensen in verwarring, en sommigen hebben natuurlijk zelf ook weleens die gedachten maar durft ze niet uit te spreken. toen ik bij de psych vertelde erover gedacht te hebben moest ik al bijna in therapie. idioot toch? dat zijn gewoon soms gedachten, dus ook daar kan je je diepste gevoelens niet kwijt.dan zou ik bijna elke dag in therapie moeten
sunemom, een zelfdoding brengt mensen in verwarring, en sommigen hebben natuurlijk zelf ook weleens die gedachten maar durft ze niet uit te spreken. toen ik bij de psych vertelde erover gedacht te hebben moest ik al bijna in therapie. idioot toch? dat zijn gewoon soms gedachten, dus ook daar kan je je diepste gevoelens niet kwijt.dan zou ik bijna elke dag in therapie moeten
zaterdag 4 december 2010 om 18:19
Ik vind dit:quote:meds schreef op 04 december 2010 @ 14:07:
[...] Ik heb ook diverse sterfprocessen meegemaakt en de 'rust' werd vooral ook ingegeven door hoge doses morfine en natuurlijk het slopende proces van een falend lijf, want als je echt echt echt lamlendig bent dan interesseert het je niet meer
behoorlijk respectloos. Zeker als iemand daarvoor een stuk typt over haar dochter die ze heeft verloren aan leukemie, en dat ze is gestorven met een lach op haar gezicht. Dat is heel mooi, en een geruststelling. En dan kom Meds even lekker lomp en respectloos aanstampen: ''nee hoor, dat heeft te maken met lamlendig zijn en hoge doses morfine''. Hou toch op. Over misplaatstheid gesproken!
Sorry Zoebie.
[...] Ik heb ook diverse sterfprocessen meegemaakt en de 'rust' werd vooral ook ingegeven door hoge doses morfine en natuurlijk het slopende proces van een falend lijf, want als je echt echt echt lamlendig bent dan interesseert het je niet meer
behoorlijk respectloos. Zeker als iemand daarvoor een stuk typt over haar dochter die ze heeft verloren aan leukemie, en dat ze is gestorven met een lach op haar gezicht. Dat is heel mooi, en een geruststelling. En dan kom Meds even lekker lomp en respectloos aanstampen: ''nee hoor, dat heeft te maken met lamlendig zijn en hoge doses morfine''. Hou toch op. Over misplaatstheid gesproken!
Sorry Zoebie.
zaterdag 4 december 2010 om 19:40
quote:Conundrum schreef op 03 december 2010 @ 21:34:
Waar ik me mee troost is de volgende gedachte:
En dat geldt dan voor sterven aan de ouderdom:
het lichaam kan zo ontzettend op zijn of geestelijk kan je op zijn, waardoor de dood een bevrijding kan zijn.Volkomen mee eens. Bij mijn moeder was dat ook zo. Het was voor haar, maar ook voor de mensen om haar heen, een bevrijding dat ze uit haar wrakke lichaam verlost was. Dat zal bij mij in de toekomst precies net zo zijn, maar ik ben er niet bang voor.
Waar ik me mee troost is de volgende gedachte:
En dat geldt dan voor sterven aan de ouderdom:
het lichaam kan zo ontzettend op zijn of geestelijk kan je op zijn, waardoor de dood een bevrijding kan zijn.Volkomen mee eens. Bij mijn moeder was dat ook zo. Het was voor haar, maar ook voor de mensen om haar heen, een bevrijding dat ze uit haar wrakke lichaam verlost was. Dat zal bij mij in de toekomst precies net zo zijn, maar ik ben er niet bang voor.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zaterdag 4 december 2010 om 19:41
quote:SeptemberGirl schreef op 04 december 2010 @ 18:19:
Ik vind dit:
[...]
behoorlijk respectloos. Zeker als iemand daarvoor een stuk typt over haar dochter die ze heeft verloren aan leukemie, en dat ze is gestorven met een lach op haar gezicht. Dat is heel mooi, en een geruststelling. En dan kom Meds even lekker lomp en respectloos aanstampen: ''nee hoor, dat heeft te maken met lamlendig zijn en hoge doses morfine''. Hou toch op. Over misplaatstheid gesproken!
Sorry Zoebie.
Ik lees puur en alleen de ervaringen die Meds zelf had, namelijk dat bij de sterfprocessen die zij heeft meegemaakt zij andere ervaringen had.
Wat betreft mijn eigen ervaringen, uit professioneel oogpunt, deel ik die van Meds. Ik ben oprecht geschrokken van hoe naar sterven is. Hoe vaak mensen huilend overlijden en hoe bang zij vaak zijn. Als er sprake is van rustig inslapen, komt dit inderdaad vaak doordat mensen gesedeerd zijn, ze rustgevende middelen krijgen of wanneer mensen in hun slaap overlijden, maar ook dan is er vaak sprake van onrust in de dagen ervoor. Vaak komt de dood niet onverwacht.
Evengoed heb ik collega`s die wel mooie stervensprocessen hebben meegemaakt, dus die bestaan gelukkig ook. Dat neemt niet weg dat sterven meestal lijden betekent, met pijn, verdriet, wanhoop, angst en nachtmerries. Dat mensen berusten in het feit dat zij gaan overlijden is mooi, maar gebeurt helaas lang niet altijd.
Dat is geen respectloze opmerking, maar de werkelijkheid.
Ik vind dit:
[...]
behoorlijk respectloos. Zeker als iemand daarvoor een stuk typt over haar dochter die ze heeft verloren aan leukemie, en dat ze is gestorven met een lach op haar gezicht. Dat is heel mooi, en een geruststelling. En dan kom Meds even lekker lomp en respectloos aanstampen: ''nee hoor, dat heeft te maken met lamlendig zijn en hoge doses morfine''. Hou toch op. Over misplaatstheid gesproken!
Sorry Zoebie.
Ik lees puur en alleen de ervaringen die Meds zelf had, namelijk dat bij de sterfprocessen die zij heeft meegemaakt zij andere ervaringen had.
Wat betreft mijn eigen ervaringen, uit professioneel oogpunt, deel ik die van Meds. Ik ben oprecht geschrokken van hoe naar sterven is. Hoe vaak mensen huilend overlijden en hoe bang zij vaak zijn. Als er sprake is van rustig inslapen, komt dit inderdaad vaak doordat mensen gesedeerd zijn, ze rustgevende middelen krijgen of wanneer mensen in hun slaap overlijden, maar ook dan is er vaak sprake van onrust in de dagen ervoor. Vaak komt de dood niet onverwacht.
Evengoed heb ik collega`s die wel mooie stervensprocessen hebben meegemaakt, dus die bestaan gelukkig ook. Dat neemt niet weg dat sterven meestal lijden betekent, met pijn, verdriet, wanhoop, angst en nachtmerries. Dat mensen berusten in het feit dat zij gaan overlijden is mooi, maar gebeurt helaas lang niet altijd.
Dat is geen respectloze opmerking, maar de werkelijkheid.
zaterdag 4 december 2010 om 19:59
quote:SeptemberGirl schreef op 04 december 2010 @ 18:19:
Ik vind dit:
[...]
behoorlijk respectloos. Zeker als iemand daarvoor een stuk typt over haar dochter die ze heeft verloren aan leukemie, en dat ze is gestorven met een lach op haar gezicht. Dat is heel mooi, en een geruststelling. En dan kom Meds even lekker lomp en respectloos aanstampen: ''nee hoor, dat heeft te maken met lamlendig zijn en hoge doses morfine''. Hou toch op. Over misplaatstheid gesproken!
Sorry Zoebie.
Mijn dochter heeft geen morfine gehad. Ik vertelde al dat ze zonder pijn is gestorven. Ze was op dat moment zelfs helemaal zonder medicijnen. En dan te bedenken dat ze de dag ervoor nog op de tafel stond te dansen met de klas. Ze is om acht minuten over tien 's avonds overleden en is tot 6 uur 's avonds zelfs nog op- en tot het einde helemaal bij haar verstand geweest.
Meds heeft slechtere ervaringen gehad zo te horen.
Ik vind dit:
[...]
behoorlijk respectloos. Zeker als iemand daarvoor een stuk typt over haar dochter die ze heeft verloren aan leukemie, en dat ze is gestorven met een lach op haar gezicht. Dat is heel mooi, en een geruststelling. En dan kom Meds even lekker lomp en respectloos aanstampen: ''nee hoor, dat heeft te maken met lamlendig zijn en hoge doses morfine''. Hou toch op. Over misplaatstheid gesproken!
Sorry Zoebie.
Mijn dochter heeft geen morfine gehad. Ik vertelde al dat ze zonder pijn is gestorven. Ze was op dat moment zelfs helemaal zonder medicijnen. En dan te bedenken dat ze de dag ervoor nog op de tafel stond te dansen met de klas. Ze is om acht minuten over tien 's avonds overleden en is tot 6 uur 's avonds zelfs nog op- en tot het einde helemaal bij haar verstand geweest.
Meds heeft slechtere ervaringen gehad zo te horen.
zaterdag 4 december 2010 om 20:45
Valentina, ik vind het moeilijk om met de reactie die hier worden gegeven om te gaan. Als je ook maar iets van geloof hebt, wordt je direct neergesabeld door allerlei wetenschappelijke onderzoeken en wordt er nog even lachend over je heen gepist.
Ik vraag me af of Meds, Empress, Enn, Zamirah en nog vele anderen hier ook moslima's met een hoofddoekje uit staan te lachen vanwege hun (uitdraging van hun) geloof. Of Joden omdat ze Jom Kippoer vieren. Of christenen omdat ze Pasen vieren. In ieder geval, puur en alleen op hun geloof. Als ik hun gedachten hier zo lees, vermoed ik van wel. En dat vind ik heel erg treurig. Ik geloof in mijn eigen 'geloof', en dat vind ik prettig, net zoals jij zegt. En ik hoop echt dat deze 'ongelovigen' in hun darkest hour ergens beroep op kunnen doen, wat ze hoop geeft.
En als je sterft, ben je nooit alleen. Je wordt altijd opgewacht aan de andere kant, door geliefden die je al door zijn gegaan. Vandaar dat gelukkig ook veel mensen sterven met een glimlach op hun gezicht: weerzien met dierbaren die al over zijn gegaan.
Amen!
Zoebie, wat bijzonder van je dansende en springende dochter, wat een mooie herinneringen.
Ik vraag me af of Meds, Empress, Enn, Zamirah en nog vele anderen hier ook moslima's met een hoofddoekje uit staan te lachen vanwege hun (uitdraging van hun) geloof. Of Joden omdat ze Jom Kippoer vieren. Of christenen omdat ze Pasen vieren. In ieder geval, puur en alleen op hun geloof. Als ik hun gedachten hier zo lees, vermoed ik van wel. En dat vind ik heel erg treurig. Ik geloof in mijn eigen 'geloof', en dat vind ik prettig, net zoals jij zegt. En ik hoop echt dat deze 'ongelovigen' in hun darkest hour ergens beroep op kunnen doen, wat ze hoop geeft.
En als je sterft, ben je nooit alleen. Je wordt altijd opgewacht aan de andere kant, door geliefden die je al door zijn gegaan. Vandaar dat gelukkig ook veel mensen sterven met een glimlach op hun gezicht: weerzien met dierbaren die al over zijn gegaan.
Amen!
Zoebie, wat bijzonder van je dansende en springende dochter, wat een mooie herinneringen.
zaterdag 4 december 2010 om 20:51
Iedereen mag hier neerzetten wat hij of zij wil. Het is een mooie discussie geworden met heel veel verschillende meningen. Dat is juist het prachtige van het forum. Van Meds wist ik al hoe zij erover dacht. We hebben deze discussie al vaker gevoerd hé Meds.
Ja Valentinamaria, ik ben bevoorrecht om zo'n dochter te hebben. Ze had best wel wat langer mogen blijven, die prachtige mooie meid van me.
Ja Valentinamaria, ik ben bevoorrecht om zo'n dochter te hebben. Ze had best wel wat langer mogen blijven, die prachtige mooie meid van me.
zaterdag 4 december 2010 om 20:54
Ik heb mijn opa op zijn sterfbed helemaal zien veranderen.
Hij geloofde niet in God, hij ging dood en dat was het.
Een paar dagen was hij wazig, afwezig, met een intens zachte blik in zijn ogen.
Daarna was hij weer af en toe helder.
Hij vertelde stralend dat hij naar God ging, en dat hij vrede had gevonden met zijn leven.
Het is voor mij niet mogelijk om de BDE en het spirituele aspect van het stervensproces tot 'onzin' te verklaren.
Ik begrijp wel dat het onderwerp ongrijpbaar of ongeloofwaardig kan zijn voor mensen die deze ervaring niet hebben.
Voor wie dit interessant vindt:
Er is een landelijke vereniging van psychiaters en psychologen die de spirituele dimensie van de geest onderzoeken.
Hun werkveld is de transpersoonlijke psychiatrie.
Het heeft mij veel helderheid gegeven daar over te lezen.
Hij geloofde niet in God, hij ging dood en dat was het.
Een paar dagen was hij wazig, afwezig, met een intens zachte blik in zijn ogen.
Daarna was hij weer af en toe helder.
Hij vertelde stralend dat hij naar God ging, en dat hij vrede had gevonden met zijn leven.
Het is voor mij niet mogelijk om de BDE en het spirituele aspect van het stervensproces tot 'onzin' te verklaren.
Ik begrijp wel dat het onderwerp ongrijpbaar of ongeloofwaardig kan zijn voor mensen die deze ervaring niet hebben.
Voor wie dit interessant vindt:
Er is een landelijke vereniging van psychiaters en psychologen die de spirituele dimensie van de geest onderzoeken.
Hun werkveld is de transpersoonlijke psychiatrie.
Het heeft mij veel helderheid gegeven daar over te lezen.
The sun does not compare or judge. It shines for all life.
zaterdag 4 december 2010 om 20:54
zaterdag 4 december 2010 om 21:02
sept, sommige mensen kunnen niet discussieren zonder gelijk in de aanval te gaan. ik ben blij met mijn geloof, blij met het gevoel dat ik heb over mijn man, dat hij nu rust heeft, ik hoop dat over een jaar of 40 ook te hebben. misschien 50, ligt eraan hoelang ik hier nog nodig ben. ik zeg altijd tegen mijn kids dat papa niet meer ziek is in zijn hoofd en goed verzorgd wordt in de hemel. we hebben er al een hele voorstelling van gemaakt, een mooie macdonalds enzo, is voor de kids ook fijn. dus laat je door niemand de mond snoeren, volg je gevoel.
wij slapen nooit.
zaterdag 4 december 2010 om 21:04
Kijk iedereen mag geloven wat hij of zij wil over de dood. De een denkt dat er niks is, de ander denkt van wel. Niemand weet het echt zeker. Als ik er vrede mee heb met dat er in mijn gedachte wel iets is, dan mag dat. Maar zo niet dan is dat ook goed.
Ik ben zelf nooit bang geweest voor mijn eigen dood, wel voor die van mijn familieleden omdat mijn vader zo jong stierf.
Ik zei ook op mijn 12e al dat ik niet oud zou worden, daarom wilde ik me vroeger ook bij het leger aanmelden, want ik werd toch niet oud.
Daar denk ik nu anders over, ik weet niet of ik oud word ja of nee, dat zie ik wel. Ik leef bij de dag en geniet van de tijd die ik hier heb.
Denk dat Fibonacci ook zo moet proberen te denken, leven bij de dag. Nee je hebt de dood niet onder controle, dat zal je nooit krijgen, je weet niet wanneer je gaat ( mits je ernstig ziek bent natuurlijk ) en als je een controlfreak is lijkt het me moeilijk om dat ene aspect van het leven te accepteren.
Dus ik snap het heel goed, maar denk toch dat je er hulp voor moet zoeken.
Ik ben zelf nooit bang geweest voor mijn eigen dood, wel voor die van mijn familieleden omdat mijn vader zo jong stierf.
Ik zei ook op mijn 12e al dat ik niet oud zou worden, daarom wilde ik me vroeger ook bij het leger aanmelden, want ik werd toch niet oud.
Daar denk ik nu anders over, ik weet niet of ik oud word ja of nee, dat zie ik wel. Ik leef bij de dag en geniet van de tijd die ik hier heb.
Denk dat Fibonacci ook zo moet proberen te denken, leven bij de dag. Nee je hebt de dood niet onder controle, dat zal je nooit krijgen, je weet niet wanneer je gaat ( mits je ernstig ziek bent natuurlijk ) en als je een controlfreak is lijkt het me moeilijk om dat ene aspect van het leven te accepteren.
Dus ik snap het heel goed, maar denk toch dat je er hulp voor moet zoeken.
zaterdag 4 december 2010 om 21:06
quote:SeptemberGirl schreef op 04 december 2010 @ 18:19:
Ik vind dit:
[...]
behoorlijk respectloos. Zeker als iemand daarvoor een stuk typt over haar dochter die ze heeft verloren aan leukemie, en dat ze is gestorven met een lach op haar gezicht. Dat is heel mooi, en een geruststelling. En dan kom Meds even lekker lomp en respectloos aanstampen: ''nee hoor, dat heeft te maken met lamlendig zijn en hoge doses morfine''. Hou toch op. Over misplaatstheid gesproken!
Sorry Zoebie.nou nou over het uit de context trekken van woorden gesproken tsss. Le-zen.
Ik vind dit:
[...]
behoorlijk respectloos. Zeker als iemand daarvoor een stuk typt over haar dochter die ze heeft verloren aan leukemie, en dat ze is gestorven met een lach op haar gezicht. Dat is heel mooi, en een geruststelling. En dan kom Meds even lekker lomp en respectloos aanstampen: ''nee hoor, dat heeft te maken met lamlendig zijn en hoge doses morfine''. Hou toch op. Over misplaatstheid gesproken!
Sorry Zoebie.nou nou over het uit de context trekken van woorden gesproken tsss. Le-zen.
zaterdag 4 december 2010 om 21:08
quote:Zoebie schreef op 04 december 2010 @ 19:59:
[...]
Mijn dochter heeft geen morfine gehad. Ik vertelde al dat ze zonder pijn is gestorven. Ze was op dat moment zelfs helemaal zonder medicijnen. En dan te bedenken dat ze de dag ervoor nog op de tafel stond te dansen met de klas. Ze is om acht minuten over tien 's avonds overleden en is tot 6 uur 's avonds zelfs nog op- en tot het einde helemaal bij haar verstand geweest.
Meds heeft slechtere ervaringen gehad zo te horen.Ja helaas wel, en fijn dat jij mijn bericht niet persoonlijk opvat, want als je je kind als moet verliezen dan liever op een manier zoals jij beschrijft.
[...]
Mijn dochter heeft geen morfine gehad. Ik vertelde al dat ze zonder pijn is gestorven. Ze was op dat moment zelfs helemaal zonder medicijnen. En dan te bedenken dat ze de dag ervoor nog op de tafel stond te dansen met de klas. Ze is om acht minuten over tien 's avonds overleden en is tot 6 uur 's avonds zelfs nog op- en tot het einde helemaal bij haar verstand geweest.
Meds heeft slechtere ervaringen gehad zo te horen.Ja helaas wel, en fijn dat jij mijn bericht niet persoonlijk opvat, want als je je kind als moet verliezen dan liever op een manier zoals jij beschrijft.
zaterdag 4 december 2010 om 21:08
quote:SeptemberGirl schreef op 04 december 2010 @ 20:45:
Valentina, ik vind het moeilijk om met de reactie die hier worden gegeven om te gaan. Als je ook maar iets van geloof hebt, wordt je direct neergesabeld door allerlei wetenschappelijke onderzoeken en wordt er nog even lachend over je heen gepist.
Ik vraag me af of Meds, Empress, Enn, Zamirah en nog vele anderen hier ook moslima's met een hoofddoekje uit staan te lachen vanwege hun (uitdraging van hun) geloof. Of Joden omdat ze Jom Kippoer vieren. Of christenen omdat ze Pasen vieren. In ieder geval, puur en alleen op hun geloof. Als ik hun gedachten hier zo lees, vermoed ik van wel. En dat vind ik heel erg treurig. Ik geloof in mijn eigen 'geloof', en dat vind ik prettig, net zoals jij zegt. En ik hoop echt dat deze 'ongelovigen' in hun darkest hour ergens beroep op kunnen doen, wat ze hoop geeft.
En als je sterft, ben je nooit alleen. Je wordt altijd opgewacht aan de andere kant, door geliefden die je al door zijn gegaan. Vandaar dat gelukkig ook veel mensen sterven met een glimlach op hun gezicht: weerzien met dierbaren die al over zijn gegaan.
Amen!
Zoebie, wat bijzonder van je dansende en springende dochter, wat een mooie herinneringen. Jij gaat echt enorm over de grens
Valentina, ik vind het moeilijk om met de reactie die hier worden gegeven om te gaan. Als je ook maar iets van geloof hebt, wordt je direct neergesabeld door allerlei wetenschappelijke onderzoeken en wordt er nog even lachend over je heen gepist.
Ik vraag me af of Meds, Empress, Enn, Zamirah en nog vele anderen hier ook moslima's met een hoofddoekje uit staan te lachen vanwege hun (uitdraging van hun) geloof. Of Joden omdat ze Jom Kippoer vieren. Of christenen omdat ze Pasen vieren. In ieder geval, puur en alleen op hun geloof. Als ik hun gedachten hier zo lees, vermoed ik van wel. En dat vind ik heel erg treurig. Ik geloof in mijn eigen 'geloof', en dat vind ik prettig, net zoals jij zegt. En ik hoop echt dat deze 'ongelovigen' in hun darkest hour ergens beroep op kunnen doen, wat ze hoop geeft.
En als je sterft, ben je nooit alleen. Je wordt altijd opgewacht aan de andere kant, door geliefden die je al door zijn gegaan. Vandaar dat gelukkig ook veel mensen sterven met een glimlach op hun gezicht: weerzien met dierbaren die al over zijn gegaan.
Amen!
Zoebie, wat bijzonder van je dansende en springende dochter, wat een mooie herinneringen. Jij gaat echt enorm over de grens
zaterdag 4 december 2010 om 21:09
Trouwens ik weeet niet wat ik geloof na de dood. Ik heb lang geloofd dat er wel iets is, maar heb me er nu bij neergelegd dat er misschien wel niks is. Zoals Zamirah zei: lekker rustig. Dus ook vrede mee.
Een vader van een vriendin van mij heeft wel eens een bijna dood ervaring gehad, en vertelde dat hij zijn overleden familieleden gezien had en wit licht, dat soort dingen. Geloofde ik heilig in toen. Nu weet ik het niet.
Ik zie het wel.
Een vader van een vriendin van mij heeft wel eens een bijna dood ervaring gehad, en vertelde dat hij zijn overleden familieleden gezien had en wit licht, dat soort dingen. Geloofde ik heilig in toen. Nu weet ik het niet.
Ik zie het wel.