Psyche
alle pijlers
Gebroken met moeder en zus
donderdag 18 augustus 2016 om 12:21
Hoi allemaal,
Ik heb een nieuw topic aangemaakt, niet omdat ik niet genoeg reacties meer kreeg op mijn vorige topic, maar omdat ik inmiddels verder ben. Jullie inzichten en advies hebben me verder geholpen, maar ik heb meer advies nodig. Dit gaat niet om de directe aanleiding, maar de onderliggende aanleiding.
Ik twijfel ook of dit onder relaties of psyche moet.
De aanleiding van deze breuk kun je terugvinden als je me loept, de korte versie is dat ik niet langer wilde meewerken aan de reizen van mijn moeder en zus naar turkije, waar zus een getrouwd vriendje heeft, die ook nog eens de neef is van haar vorige getrouwde vriendje.
Van de week wilde moeder ineens praten over het gezeik, de ruzie. Dat kwam omdat broer had geprobeert te middelen tussen ons, ze zou de volgende dag langskomen. Dat deed ze ook, maar haar eerste woorden waren: praat maar. Toen ik aangaf dat ik van haar een uitleg verwachtte (zij had tenslotte een belofte ingetrokken zonder enige uitleg) werd ze boos. Aleen maar boos, geen verdriet of bezorgdheid of een andere emotie, puur en alleen woede. Ze wees met een vinger naar me, zei dat ik degene was die de deur dicht gooide en vertrok. Volgens haar komt mijn gedrag voort uit jaloezie, vanwege de band die zij met zus heeft.
Dat is niet zo, ik hoef helemaal niet zo'n innige band, ze zijn eerder elkaars beste vriendin/levenspartner dan moeder en dochter.
Hoe dan ook, ik heb veel nagedacht de afgelopen week. Over mijn eigen gedrag, over hun gedrag. Andere rare dingen in onze familie. Ik heb hier op het forum om een spiegel gevraagd, en die ook gekregen. Ook via pb's, hele zinnige dingen, ook pijnlijke dingen. Niet lullig bedoeld, maar zo ontzettend de waarheid.
Ik ben niet de eerste waarmee moeder gebroken heeft. Onze familie is heel klein, naast moeder en zus heb ik alleen nog een broer. Die vertelde me vandaag dat hij hierover met zijn vader heeft gesproken. Die is zowat de duivel, alles aan hem is fout. Zelf vind ik het een vriendelijke man, attenter dan nodig naar mij, ik ben niets van hem. Toch kwam hij mij halen toen broer in het ziekenhuis lag.
Ik heb het idee dat moeder grenzeloos is, er mag haar geen beperking opgelegd worden. Zus en zij versterken dat gedrag bij elkaar. Ze vormen ook de kern van de familie, broer en ik hangen er maar wat bij, we zijn veel minder belangrijk. Voorbeeld: zus haar hond had de oppas omver getrokken toen we een weekend weg waren, traktatie van broer. Zus kon op dat moment niets doen voor de oppas, die ook aangaf dat ze niet hoefde te komen. Zus in de stress, de eerste opmerking van moeder is: dan gaan we nu naar huis. En ze ging.
Een paar weken geleden werd broer opgenomen, levensgevaarlijke bloeddruk. Moeder en zus waren op een uitje, die kwamen niet meteen. Ze hebben mij verteld dat ze in de avond zouden gaan. Ze zijn niet geweest, te moe van hun uitje.
Ook wordt er nooit veel interesse getoond naar ons, alles wat zus leuk vindt wordt gedaan. Moeder toont alleen interesse als dat een voordeel voorhaar inhoudt.
In mijn vorige topic kwam naar voren dat ik teveel verantwoordelijk op me neem, jaren geleden, onder een andere nick heb jullie me dat ook gezegd, op relationeel vlak. Dat had ik van mezelf niet door, tot jullie me dit vertelden, en jullie hadden daar ook geheel gelijk in. In mijn vorige topic kwam voornamelijk: laat los! naar voren. Dat probeer ik, en dat gaat heel redelijk.
Ik merk nu dat er veel dingen in mijn jeugd zijn die raar waren, moeder die smst dat ik nog niet thuis kan komen omdat haar minnaar er was. Ze liet me achter bij vader, die zwaar alcoholist was. Daar ben ik op mijn 14e of 15e ook mee gebroken, over gevoelens werd niet gepraat. Mijn moeder heeft zelfs de kant van exvriendjes gekozen boven de mijne, en geloof me, ik had een hele slechte smaak (redderscomplex).
Mijn vraag aan jullie is als volgt: ik merk dat ik veel nieuwe inzichten krijg, in mijn eigen gedrag en dat van hen, doordat mensen, ook in mijn eigen omgeving, me vragen stellen. Met hun eigen ervaringen met verknipte familie dynamiek komen.
Kunnen jullie me de dingen vragen die bij jullie opkomen als je deze OP leest? Verhalen delen waarvan jullie het idee hebben dat het leerzaam voor me is?
Voorbeeld waarvan het forum ook nuttig voor me was: ik kwam er pas hier achter dat het pedagogisch onverantwoord is om je kinderen aan elke relatie voor te stellen. Ik heb alle vriendjes leren kennen, was op de hoogte van het feit dat mijn moeder een getrouwde minnaar had. Dat vond ik heel normaal. Nog steeds eigenlijk, maar ik kan voor mezelf niet verklaren waarom ik dat vind, de rest van mijn morele kompas is veel strikter.
Oh, en ja ik weet dat ik in therapie moet. Ga ik ook doen.
Ik heb een nieuw topic aangemaakt, niet omdat ik niet genoeg reacties meer kreeg op mijn vorige topic, maar omdat ik inmiddels verder ben. Jullie inzichten en advies hebben me verder geholpen, maar ik heb meer advies nodig. Dit gaat niet om de directe aanleiding, maar de onderliggende aanleiding.
Ik twijfel ook of dit onder relaties of psyche moet.
De aanleiding van deze breuk kun je terugvinden als je me loept, de korte versie is dat ik niet langer wilde meewerken aan de reizen van mijn moeder en zus naar turkije, waar zus een getrouwd vriendje heeft, die ook nog eens de neef is van haar vorige getrouwde vriendje.
Van de week wilde moeder ineens praten over het gezeik, de ruzie. Dat kwam omdat broer had geprobeert te middelen tussen ons, ze zou de volgende dag langskomen. Dat deed ze ook, maar haar eerste woorden waren: praat maar. Toen ik aangaf dat ik van haar een uitleg verwachtte (zij had tenslotte een belofte ingetrokken zonder enige uitleg) werd ze boos. Aleen maar boos, geen verdriet of bezorgdheid of een andere emotie, puur en alleen woede. Ze wees met een vinger naar me, zei dat ik degene was die de deur dicht gooide en vertrok. Volgens haar komt mijn gedrag voort uit jaloezie, vanwege de band die zij met zus heeft.
Dat is niet zo, ik hoef helemaal niet zo'n innige band, ze zijn eerder elkaars beste vriendin/levenspartner dan moeder en dochter.
Hoe dan ook, ik heb veel nagedacht de afgelopen week. Over mijn eigen gedrag, over hun gedrag. Andere rare dingen in onze familie. Ik heb hier op het forum om een spiegel gevraagd, en die ook gekregen. Ook via pb's, hele zinnige dingen, ook pijnlijke dingen. Niet lullig bedoeld, maar zo ontzettend de waarheid.
Ik ben niet de eerste waarmee moeder gebroken heeft. Onze familie is heel klein, naast moeder en zus heb ik alleen nog een broer. Die vertelde me vandaag dat hij hierover met zijn vader heeft gesproken. Die is zowat de duivel, alles aan hem is fout. Zelf vind ik het een vriendelijke man, attenter dan nodig naar mij, ik ben niets van hem. Toch kwam hij mij halen toen broer in het ziekenhuis lag.
Ik heb het idee dat moeder grenzeloos is, er mag haar geen beperking opgelegd worden. Zus en zij versterken dat gedrag bij elkaar. Ze vormen ook de kern van de familie, broer en ik hangen er maar wat bij, we zijn veel minder belangrijk. Voorbeeld: zus haar hond had de oppas omver getrokken toen we een weekend weg waren, traktatie van broer. Zus kon op dat moment niets doen voor de oppas, die ook aangaf dat ze niet hoefde te komen. Zus in de stress, de eerste opmerking van moeder is: dan gaan we nu naar huis. En ze ging.
Een paar weken geleden werd broer opgenomen, levensgevaarlijke bloeddruk. Moeder en zus waren op een uitje, die kwamen niet meteen. Ze hebben mij verteld dat ze in de avond zouden gaan. Ze zijn niet geweest, te moe van hun uitje.
Ook wordt er nooit veel interesse getoond naar ons, alles wat zus leuk vindt wordt gedaan. Moeder toont alleen interesse als dat een voordeel voorhaar inhoudt.
In mijn vorige topic kwam naar voren dat ik teveel verantwoordelijk op me neem, jaren geleden, onder een andere nick heb jullie me dat ook gezegd, op relationeel vlak. Dat had ik van mezelf niet door, tot jullie me dit vertelden, en jullie hadden daar ook geheel gelijk in. In mijn vorige topic kwam voornamelijk: laat los! naar voren. Dat probeer ik, en dat gaat heel redelijk.
Ik merk nu dat er veel dingen in mijn jeugd zijn die raar waren, moeder die smst dat ik nog niet thuis kan komen omdat haar minnaar er was. Ze liet me achter bij vader, die zwaar alcoholist was. Daar ben ik op mijn 14e of 15e ook mee gebroken, over gevoelens werd niet gepraat. Mijn moeder heeft zelfs de kant van exvriendjes gekozen boven de mijne, en geloof me, ik had een hele slechte smaak (redderscomplex).
Mijn vraag aan jullie is als volgt: ik merk dat ik veel nieuwe inzichten krijg, in mijn eigen gedrag en dat van hen, doordat mensen, ook in mijn eigen omgeving, me vragen stellen. Met hun eigen ervaringen met verknipte familie dynamiek komen.
Kunnen jullie me de dingen vragen die bij jullie opkomen als je deze OP leest? Verhalen delen waarvan jullie het idee hebben dat het leerzaam voor me is?
Voorbeeld waarvan het forum ook nuttig voor me was: ik kwam er pas hier achter dat het pedagogisch onverantwoord is om je kinderen aan elke relatie voor te stellen. Ik heb alle vriendjes leren kennen, was op de hoogte van het feit dat mijn moeder een getrouwde minnaar had. Dat vond ik heel normaal. Nog steeds eigenlijk, maar ik kan voor mezelf niet verklaren waarom ik dat vind, de rest van mijn morele kompas is veel strikter.
Oh, en ja ik weet dat ik in therapie moet. Ga ik ook doen.
